απουσία. 

κι εγώ να προσπαθώ να πλάσω την εικόνα σου, 

ακαθόριστη, δίχως χαρακτηριστικά

μόνο μεγάλα χέρια, παλάμες δεκτικές, 

που ξέρουν τα χαιδεύουν

- εγώ που εδώ και χρόνια ταιζω με τα χέρια μου θηρία και με δαγκώνουν- . 

Αλαβάτρινο δέρμα ακαθόριστου χρώματος, 

ερωτική φιγούρα ακαθόριστης μορφής, 

συγκεκχυμένες εικόνες εραστών. 

Απόλυτες μορφές, ιδανικές, αγαπημένες. 

Το μυαλό είναι ανίκανο να ξυπνήσει το σώμα. 

Το μυαλό προχωράει μπροστά, 

και το σώμα αντιδράει: 

Πρόσεχε, μου λέει, εγώ δεν ενδίδω. 

Το σώμα μου με προδίδει, 

άλλη μία φορά, 

όπως άλλες τόσες φορές. 

Το ένστικτο δε συνεργάζεται με τη λογική. 

 

Οι μνήμες μου με βασανίζουν, 

ξεπετιούνται μία μία, 

να με βασανίσουν

θυμίζοντας μου τα ευτυχισμένα υγρά μεσημέρια του καλοκαιριου. 

Ησυχία απόλυτη στο χωριο, ο άερας τυλίγει το σώμα, 

και μέσα μου εσύ, σαν θεός, σαν αιωνιότητα, 

στιγμές πληρότητας. 

Βοήθεια, θεέ μου, τι ζήσαμε ; 

Ζήσαμε το απόλυτο και δεν γίνεται να ζήσουμε χλιαρά αισθήματα. 

 

Ατιμο σώμα, 

με βασανίζεις, 

δε ξεχνάς. 

Επιμένεις να θυμάσαι τους εύρωστους πανέμορφους άντρες. 

 

Θυσιάζω τα νιάτα μου στο βωμό μιας σωματικής ομορφιάς. 

Πόσο  κενή μπορεί να είμαι ; 

Αλλά ούτε ωχρυώ, ούτε και ντρέπομαι. 

Ο έρωτας γεννιέται μέσα στο Ωραίο. 

 

Να φιλήσω τα χέρια του, τους ώμους του, 

να κυλήσω στο λαιμό του σα σταγόνα βροχής, 

να γευτώ το σώμα σου 

και να σου περοσφέρω το δικό μου

βορρά στα θηρία- αφού θηρίο θα σαι και θα με κατασπαράξεις. 

Ο,τι ερωτευτήκα πάντα με σκότωνε. 

Οι αδυναμίες πληρώνονται.

Πάντα. 

Με αίμα. 

Ακριβά. 

 

Με τυλίγει μία ζεστή ατμόσφαιρα, 

έχω το διάολο μέσα μου, 

την ερωτική μου φύση

πώς να την καθυποτάξω στο βωμό της λογικής ; 

 

Κι εκείνος έρχεται φορτωμένος αγάπη...

κι εγώ φευγάτη στις ερωτικές μου αναμνήσεις, 

απούσα, χαμένη στο παρελθόν, 

αναμένοντας ένα μέλλον που δεν έρχεται. 

Αχ οι ωραίοι δυνατοί εραστές, 

μέχρι το μεδούλι μου εισχώρησαν

και με καταστρέφει η ανάμνηση τους 

λίγο λίγο, 

αργά και βασανιστικά. 

Αναμένω μία ομορφιά, 

να ξυπνήσει τα σώθικα μου, 

να μου δώσει την εντολή να καώ. 

 

Θεε μου, μη με σώσεις. 

Δώσε μου μια ομορφιά

κι ας καταστραφώ. 

Δεν με νοιάζει. 

Αλλά ένα βράδυ δεν μ άρκεί. 

Θέλω μία ζωή. 

Μη μ αφήνεις άλλο, Θεε μου, σύξυλη, 

συμβιβασμένη. 

Ξύπνα με. 

Επιτέλους. 

Γιατί με εκδικείσαι ; 

τα χω πληρώσει όλα με το παραπάνω.  

Πεινάει το σώμα, ηδονικά ζητάει ένα άλλο σώμα, 

ικανό να με ταξιδεύει σε έναν άλλον κόσμο, 

πέρα απ τη λογική, 

μακριά από όλους. 

Μόνο τα δύο σώματα μας, 

μοναχικοί λύκοι σε έρημο νησί. 

Απουσία. 

Κι εγώ εδώ : 

Λιμοκτονώ. 

 

 

 

Νύχτα αλκοολικη

 έρχεσαι νύχτα, 

όταν είμαι αποκαμωμένη

απ τη μοναξιά

απ τη προσποίηση 

απ το ποτό, 

κι απορρυθμίζεις τη τακτική

και βαρετή

δίχως έρωτα ζωή μου. 

το σώμα μου ξυπνάει

απ το χειμερινό λίθαργο. 

σε θέλω. 

δεν σε χόρτασα. 

το μυαλό μου πιεσμένο 

απ τις συμβάσεις. 

από τα θολά πρέπει. 

εμείς δεν είμαστε σύμβαση. 

δεν είμαστε ζευγάρι. 

δεν είμαστε τίποτα. 

μόνο ελεύθεροι. 

παθιασμένοι για έρωτα. 

έρχεσαι νύχτα

και με ταράζεις. 

φύγε. 

το μυαλό μου δεν σε θέλει. 

μείνε. 

δεν μπορώ να σ αντισταθώ. 

Νιώθω το σώμα μου 

ανάλαφρο.

ευχαριστημένο σώμα. 

τι αδικία να μου στερούν τον έρωτα ...

και να χω μέσα μου φωτιά

που καίει τα σωθικά μου

 

Καμια φορά νομίζω θα σε πάρω αγκαλιά και θ αρχίσω να κλαίω 

και δεν θα ξέρεις και τίποτα. δεν θα σου πω τίποτα. Ζούμε με την έλλειψη. 

Μάθαμε να ζούμε μαζί της. Να γεμίζουμε το κενό με ποτά, φαγητό, τσιγάρα. Δηλητήρια. 

Δε θέλω θέε μου να ζήσω άλλο με την έλλειψη. 

 

Μείνε. Καθαγιασμένε εραστή. Κι ας το ξέρουμε μόνο εμείς. Δεν θα το πω πουθενά. 

Θνησιγενης ερως.

Καμιά φορά βλέπω φιγούρες που σου μοιάζουν

και τότε γυρίζω επιδεικτικά αλλού το κεφάλι.

Σε αποστρέφομαι.

Εσένα

που τόσο είχα ποθήσει. 

Αστάθμητος  ο έρωτας:

στην αρχή καίγεσαι για τα μάτια του

κι ύστερα δε θες ούτε τον αέρα π' αναπνέει

Κάθε πράγμα τριήμερο...

 Ιούλιος θα 'τανε θαρρώ. Ποιάς χρονιάς δεν θύμαμαι. Τι σημασία έχει ; 

Ελαμπε το φωτεινό φως του ηλίου, η θάλασσα βαθύ μπλε από τα αιγαιοπελαγίτικα μελτέμια. 

Λευκά σεντόνια παστρικά, ανακαταμένα και τυλιγμένα στα σώματα μας.

Νεαρά, περήφανα σώματα, αγαπημένα, ερωτικά σώματα. 

Αγκαλιές, χάδια, έρωτας, συζητήσεις για τα ψέματα.

Μη μου λες ψέματα- όχι σ εμένα, δεν είμαι σαν τις άλλες. Δεν θέλω ένα ψέμα. 

Ενα παραμύθι μόνο με ημερομηνία λήξης, αρκεί να είναι όμορφο, μου αρκει. 

Υστερα πρωινός καφές, μουσικές, 

Ρίχνω επάνω μου το γαλάζιο ύφασμα, ,μ' αφήνει μισόγυμνη, 

εκείνος αποκτά μία μυθική εικόνα του Πάνα- 

παρασέρνεται από τους νησιωτικους ήχους του βιολιού. 

Πάει κάτι να πει πάλι, πάλι ψέματα. 

" πολλούς άντρες εγνώρισα, εσένα σε φοβάμαι" 

Γελάει. Δεν τον παίρνει εδώ πέρα. 

Δεν του βγήκα  απαλό κορίτσι, 

του βγήκα γυναίκα. 

Μ αρέσει να τους σαστίζω. 

Χαμογελάω. 

Φεύγουμε. 

Για την άκρη του κόσμου. 

Στις ερημιές οι δυό μας, 

δυο άγνωστοι γνωστοι 

που δεν θα ξαναβρεθούμε ποτέ και το ξέρουμε. 

Μια γυναίκα κι ένας άντρας. 

Γλέντια τα βράδια, μουσικές, τραγούδια, 

χορτάτο σώμα. 

Κινηματογραφήστε μας : 

είμαστε τέσσερις στίχοι:  

"Απόψε σ ερωτεύτηκα

Μεθαύριο θα φύγω 

Σε τι μπελάδες μ έμπλεξες

και με κρασί δε σβήνω ; "

Ας είναι. 

Είθε οι ιστορίες να είναι ερωτικές επιτέλους. 

Παράπονο

I

 Μ' άφησες μόνη μου. 

Εμένα ενάντια στο κόσμο. 

Μα δεν είναι αυτό η λύπη μου. 

Χειρότερο είναι που κι εσύ είσαι μόνος. 

Εσύ ενάντια στο κόσμο. 

Χάσαμε κι οι δύο. 

Ερημοι

κι 

οι 

δύο. 

Και 

τα φταις

εσύ. 

ποιός

πληρώνει 

παραπάνω ; 

Εσύ. 

II

Καμια φορά  κάθομαι και γράφω

Για σένα,

Για σένα που δεν υπάρχεις.

Αυτό είναι τραγικό.

Αλλά το πιο τραγικό της ιστορίας είναι

Ότι σ έχω βρει 

και δε με θες.

Εσύ χάνεις.

Εγώ χάνω.

Εμείς χάνουμε.

Εδωσα μία στη πόρτα κι εγώ,

Και βγήκα απ τη ζωή σου.

Πριν καν προλάβω να μπω.

Εμεινα απέναντι.

Να σε κοιτάζω.

 η ζωή μου είναι χαλασμένη 

η καρδιά μου ξεκούρδιστη 

κανείς δεν τη θέλει 

κι ας είναι διαθέσιμη. 

Ακόμα μία μέρα.

1

Κοίταξα για μία τελευταία φορά το κινητό, μήπως παρ ελπίδα με έψαξες, 

αλλά μάταια. Δε με έψαξες ποτέ.  

Συγκράτησα τα πόδια μου να μην περάσουν ξανά απ΄τα μέρη σου. 

Εριξα απάνω μου κάτι κατάμαυρα παλιόρουχα, που δε θυμίζουν με τίποτα θυληκό,

φόρεσα τα μαύρα γυαλιά μου, 

κι όλη αυτή η ατημέλητη εικόνα μου μόνο και μόνο για να μην έρθω να σε βρω. 

Μαύρα ρούχα- κόκκινο κραγιόν- 

νύφη που φορούσε μαύρα- 

χήρα :  Θα μου πεις μονίμως δεν με άφηναν χήρα οι αγάπες μου ; 

Γιατί να αλλάξει κάτι αυτή τη φορά ; 

2

Επιτέλους πήγα στο ταχυδρομείο, με μουσική στ αυτιά, 

και το καλό μου φουστάνι, να καταθέσω έγγραφα ελπίδας, 

σε μία χώρα που σχεδόν κανείς δεν ελπίζει και ακόμα λιγότεροι ονειρεύονται. 

- Εγώ ονειρεύομαι μεγάλα όνειρα, γέλια, ακρογιαλιές, έρωτες... Γι αυτό σκέφτηκα να ζήσω μαζί σου τα όνειρα που αγαπώ, αλλά δεν ευκαιρείς. - 

Καινούριος δίσκος του Φοίβου και δεν μπορώ να μην τον ακούσω. 

" Κάνεις λες και δε γεννήθηκα ποτέ/ Κάνεις λες κι είμαι μία πιστή ξεχασμένη. Θα πεθάνω ώσπου να φτάσω στο Ντορέ/ αν αυτό σε κάνει πιο ευτυχισμένη" . 

Α ρε Φοίβο, πάλι καλά που ΄σαι κι εσύ να γράψεις για μας τις λησμονημένες. 

" μα είναι μήνες που μου πήρες τη μιλιά/ κι όλοι οι δρόμοι είναι για να φέυγω" 

Μελαγχολία πικρή, καθισμένη μέσα μου βαθιά σα σκόνη. Ολα ήταν καλά πριν δυστυχήσω να δω τα μάτια σου. Κι επειδή δεν το αντέχω, αλλάζω σε Σοπέν, σκέτη μουσική, χωρίς στίχους. Δε πονάει. 

3

Ευλαβικά τήρησα τις προ του ύπνου διαδικασίες: 

Βούρτσισμα δοντιών, καθαρισμός προσώπου, πλύσιμο πιάτων, 

αφέψημα υγειινό, 

κεριά αναμένα. 

Αλλη μία νύχτα απουσίας. 

Θα περάσει κι αυτή, όπως πέρασε η χθεσινή, η προχθεσινή και όλος ο τελευταίος χειμώνας. 

Ως πότε πια - Δώρος Λοϊζου

 Ως πότε πια να κάθομαι

να γεμίζω τα χαρτιά με μελάνι

να πνίγομαι μέσα σε φτωχές αναμνήσεις;

Τί μου στέλνεις τούτα τα πρόσωπα

που ν’ αγαπήσουν, ούτε ν’ αγαπηθούν ξέρουν;

που δε μπορούν ν’ αγαπήσουν

ούτε τα μάτια μου, ούτε την ποίηση;

τί μου τα στέλνεις

και μου γεμίζουν τα χέρια αγκάθια

το πουκάμισο κόκκινους λεκέδες

τη ψυχή μου μουχλιασμένα σύννεφα;

τί μου στέλνεις τούτες τις νεκρόμασκες

να μου κλέβουν τη σκέψη, τις ώρες, το αίμα μου;

Τί να τους πω, τί να τους δείξω για να πιστέψουν

που τ’ αυτιά τους γέμισαν τσιμέντο

και τα μάτια τους τσιγαρόσκονη;

Ω ήλιε, ήλιε αδελφέ μου,

μόνο στη φωτιά σου θα ξεδιψάσω.

Οι προδομένοι άγγελοι

ας δικαιολογήσουν την πίκρα μου.

Η άνοδος είναι ο αντικατοπτρισμός

του βυθίσματος στο έρεβος.

Άγγελοι, σκεπάστε με στις φτερούγες σας.

Διψώ, καίομαι. Βοήθεια! Νερό, Φώς!

" Πέφτουν τα ψέματα βροχή, μα η αλήθεια σώζει"

  Ψυχανεμίζομαι τη ψυχή σου. Ισως έχεις κάτι από εμένα, ίσως μου μοιάζεις, ίσως να είσαι η σκοτεινή μου πλευρά, η ευαίσθητη και καλά κρυμμένη μου διάσταση. Μαζί σου ένιωσα ότι μπορώ να αλληλεπιδράσω τρυφερά, όχι όπως με τους άλλους. 

Σε ξεχώρισα. Είχες γύρω σου περίγραμμα φωτός και σκότους. Δεν  ξέρω αν άλλη θα ξεχώριζε με το τρόπο που σε ξεχώρισα εγώ. Στα λίγα λόγια που είπαμε σου είπα " μπορώ να καταλάβω περισσότερα απ όσα μου λες. " Ηταν ατόφιο το ενδιαφέρον μου, ήταν αληθινό, όχι προιον συνεξάρτησης, δεν ήθελα να σε γνωρίσω για να ξορκίσω τη μοναξιά μου. Δε " με πιάνει μία λύσα να δίνω όπου τύχει" πλέον. Πλέον είμαι ήρεμη. Ηξερα ακριβώς για ποιό λόγο ήθελα να δώσω, ήξερα ακριβώς σε ποιόν ήθελα να δώσω και να δωθώ. Και ήμουν σχεδόν σίγουρη, παρά τη σύντομη μας γνωριμία, ότι άξιζες το κόπο. Μετά από πολλά χρόνια.  

Ισως καμία να μη μπορεί να σε δει με τα μάτια μου. Ολες θα δούνε την ομορφιά σου - τι κατάρα η ομορφιά ; - και τίποτα άλλο πέρα από αυτό. Δεν θα μπορέσουν να δούνε μέσα σου. Δεν θα μπορέσουν να δουν κάτι περισσότερο από τα ωραία χέρια, τα ωραία μάτια, τα πυκνά σου μαλλιά.  Κατάρα η ομορφιά, οι άντες σ εμένα τι να βλέπετε άραγε ; Μάλλον μία γυναίκα- χαρά της ζωής τρομακτική που δήθεν δε μπορείτε να τη κάνετε καλά.... Ιδέα δεν έχω τι βλέπετε...Ελπίζω να μη βλέπετε το παραπάνω όμως. 

Φαντάζομαι τι μπορεί να δει μία γυναίκα σ εσένα όμως.... Καμία ίσως να μη δει τη γλυκύτητα της ψυχής σου, την ευαισθησία που γεννιέται μέσα στο βλέμμα σου, την ανασφάλεια και το φόβο, που είναι ανθρώπινα συναισθήματα και τόσο απαγορευμένα για τα δήθεν αρσενικά. Οι πιο πολλοί είναι εγωιστές, έχουν σκληρύνει μέσα στο πέρασμα του χρόνου, φορούν τη πανοπλία τους και βγαίνουν για τις μπύρες τους, για να δείξουν στη γυναίκα το δυναμικό τους πρόσωπο. Εσύ συγκρατημένος όμως, ευγενικός, γλυκός, όχι γλυκανάλατος, όχι δήθεν αισθηματίας. Μια σιωπηλή ευαισθησία, ένας συναισθηματισμός που δε φωνάζει σου είπα, εμένα με γοητεύει. Και είναι αλήθεια. Οσό κι αν εγώ διαλαλώ τον έρωτα μου στον αγαπημένο μου. Τι μπορώ να πω για το βλέμμα σου ; Με τσάκισε. Με ισοπέδωσε. Με γλύκανε, εμένα το κατά τα φαινόμενα μόνο αγρίμι...Καμία δήθεν αρρενωπότητα, κανένας δήθεν εγωισμός, καμία  υπεροψία, μόνο αξιοπρέπεια, λιγα λόγια, ευαίσθητη προσέγγιση στη ζωή, στοιχεία που πάντα θα ήθελα να έχει ο σύντροφος μου, που πάντα θα θέλω να τα έχει. Που εμένα δε θα με χωρέσει καμία αγκαλιά και κανένα βλέμμα, αν δεν έχει γλυκύτητα, καλοσύνη, ειλικρίνεια και αξιοπρέπεια. Καμία αγκαλιά κανένος λεβεντό-μαγκα, ψευτό ηλίθιου γυναικά-καρδιοκατακτητή δε θα με χωρέσει. Πάντα θα μαι απέναντι τους και ποτέ μαζί τους. Κι αυτό ακριβώς, το ότι εσύ δε το παίζεις καρδιοκατακτητής (άσχετο που είσαι, άσχετο που εμένα η καρδούλα μου το ξέρει, που σε πρωτοείδα και θαύμαξα την ομορφιά σου... ), το ότι εσύ λοιπόν δεν το παίζεις καρδιοκατακτητής, εμένα με έκανε να θέλω να σε γνωρίσω. Δεν αντέχω αυτό το είδος αρσενικού-καρδικατακτητή και επιβήτορα, μου έρχεται να τους δείρω παρά το γεγονός ότι στις περισσότερες γυναίκες - που είναι σαχλές όμως- αυτό το είδος νάρκισου έχει πέραση. 

Ξέρω το μυστικό σου...Δε το μεταβόλισα εύκολα. Ακόμα δε το μεταβολίζω. Δεν ειναι συμπόνοια, ούτε οίκτος, είναι νοιάξιμο. Με ήξερες κι απο χθες για να με νοιάζεσαι, θα μου πεις ; Οχι, σίγουρα όχι, αλλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Με κάποιους νιώθεις εγγύτητα. Με κάποιους νιώθεις αμέσως ότι θες ν΄ανοιξεις τις φτερούγες σου να τους σκεπάσεις, θες ν ανοίξει τη καρδιά σου, να τους πεις τα παθήματά σου, γιατί δε θα σε περιγελάσουν, δεν θα σε εμπαίξουν, δεν θα σε εκμεταλευτούν, γιατί είναι στο ίδιο συναισθηματικό επίπεδο με εσένα. Νιώθεις ότι είσαι στην ίδια συχνότητα, στον ίδιο σταθμό, χωρίς παράφωνιες, μία ορχήστρα που δε χάνει νότες. Ειμαστε διαφορετικά όργανα: Εγώ μπουζούκι κι εσύ αριστοκρατικό κλασικό βιολί. Ξέρεις τι ωραία μπάντα θα μπορούσαμε όμως να δημιουργήσουμε ; Να προσαρμοστώ λίγο στα εκλεπτυσμένα σου γούστα, να προσαρμοστείς λίγο στο λαικό - ποτέ όμως φτηνό- ταμπεραμέντο μου... ! 

" Βάλε με στην αγκαλιά σου, βάλε με... "

Και ύστερα πρέπει να πάρω πίσω το ενδιαφέρον μου ; Πώς να το αναιρέσω ; Πώς να πάψω να ενδιαφέρομαι για σένα ; Και το βασικό ερώτημα : Γιατί να πάψω να ενδιαφέρομαι για εσένα ; Επειδή εσυ δεν ενδιαφέρεσαι για μένα, θα απαντούσα. Εντάξει, αποδεκτό και αυτό. Δύσκολα πράγματα. Δε συμπίπτουν οι ενθουσιασμοί των ανθρώπων. Εμένα μ αρέσει κάθε πέντε χρόνια ένας άντρας.  Ομως εσύ δε μου άρεσες απλώς. Με συγκίνησες, τόσο που μπορώ να δακρύσω θυμούμενη το βλέμμα σου, εκείνο το βαθύ και πύρηνο βλέμμα, που είδα τότε, όσο μιλούσες για το μυστικό αγκαθι σου. Μπορεί να είμαι τρελή. Μπορεί να βλέπω σ εσένα αυτά που θέλω να δω. Μπορεί να είναι όλα στο μυαλό μου και να μην είχες κανένα ενδιαφέρον για εμένα. Μπορεί να παρεξήγησα. Μπορεί να με θεωρείς μία ακόμα αναλώσιμη γνωστή σου. Αλλά δε πιστεύω λέξη απ όλα αυτά. Μυρίζει ο φόβος από μακριά. 

"Ὁ φόβος,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
στήν ἀρχή ἑνικός ἀριθμός
καί μετά πληθυντικός:
οἱ φόβοι.
Οἱ φόβοι
γιά ὅλα ἀπό δῶ καί πέρα. " 

Πες μου λοιπόν τι άλλο φοβάσαι ; Είμαι αποκρουστική ; Είμαι τρομακτική ; Είναι ο έρωτας για σένα μία δίνη που έπεσες και κάποτε σε κατάπιε ; Κι εμένα με κατάπιε, και άσχημα, μάλιστα. " Θεε μου... τη δεύτερη φορά που θα ρθω για να ζήσω, όσο η καρδιά κι αν λαχταρά, δεν θα ξαναγαπήσω " ; Αυτό σου συμβαίνει ;;; Οχι, εγώ θέλω να ξαναγαπήσω. Και για σένα θα ξαναγαπούσα αυτή τη φορά, πιο στρωτά, πιο ισοροπημένα, πιο γλυκά από τη πρώτη φορά... - Πονάει πάντα η πρώτη φορά.... - Μήπως έχεις αλεργία στις δεσμεύσεις ; Μήπως έχεις αλλεργία στην οικειότητα ; Σε τρομάζει τόσο να αφεθείς σε κάτι μαγικό ; Γιατί ; Είμαστε νέοι και όμορφοι. Ο έρωτας συμβαδίζει με τη νεότητα, γιατί γεννιέται μέσα στο ωραίο, έλεγε ο Πλάτωνας. Ζεις σε κόσμους μυθιστορηματικούς ; 

Ζείς μυθιστορηματικούς έρωτες και δε θες να ζήσεις έναν κανονικό ; Κι όμως χάνουμε, όταν δε ζούμε. Κι εγώ φοβάμαι, όλοι φοβόμαστε να πάρουμε τη καρδιά μας κομμάτια, αλλά "Αν αξίζει το κίνδυνο, παίζω και το τελευταίο κομμάτι της καρδιάς μου". Κι εσυ νιώθω πως τον άξιζες το κίνδυνο. Στα σίγουρα κι εγώ τον αξίζω. Στο λέω μπέσα. Δεν θα σου κακοφερόμουν ποτέ. Αλλο μα μη ταιριάζαμε, άλλο να μη με μπορούσες και να μη σε μπορούσα, άλλο να διαφωνούσαμε, αλλά ποτέ δεν θα σου συμπεριφερόμουν άσχημα και χωρίς σεβασμό. Ποτέ δε θα κακοποιούσα την ευαίσθητη καρδούλα σου, τουλάχιστον ποτέ εκουσίως. 

Ισως γράφω βλακείες. Ισως απλά να μη σου αρέσω. Έίπα. Δεκτόν. Δεν επιβάλλεσαι. Δε κυνηγάς. Δε παραβιάζεις την απόφαση του άλλου να απομονωθεί από εσένα. Οχι, γιατί είσαι σκύλα, όχι γιατί είσαι εγωίστρια, όχι γιατί ο άλλος σε φτύνει, αλλά επειδή τον σέβεσαι. Σέβεσαι την απόφαση του να πάρει αποστάσεις. Αυτό είναι η επιθυμία του τη δεδομένη χρονική στιγμή. Οχι, δεν θα εκτινάξω όλη μου τη δημιουργική και ερωτική ενέργεια πάνω σου, δεν έχω το δικαίωμα να σε φρικάρω τόσο, να παραβιάσω τόσο πολύ τον εσωτερικό σου χώρο, και να σε κάνω να νιώσεις άσχημα που για κάποιον λόγο δεν θες να ανταποκριθείς. Αποσύρομαι στη σπηλιά μου, λοιπόν. 

" Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου, τη καμαρά μου τη παιδική, μήπως βρω τον μικρό πριγκιππά μου που το ψάχνω εδώ και μία ζωή..." 

Διαλύθηκα. Και δε γράφω με διέλυσες. Επειδή μόνη μου διαλύθηκα. Επειδή σε ξεχώρισα, και θα σε ξεχώριζα ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπους, ακόμα και στη μέση της Πλατείας Ροκφέλλερ της Νεάς Υόρκης, τα μάτια σου θα ξεχώριζα. Βάζω μία άνω τελεία στην γνωριμία μας, λοιπόν, αγαπημένε μου. Μακάρι να με ψάξεις όμως. Αλλως, αργότερα θα σε ψάξω εγώ, αν βρω το κουράγιο, να μπορέσω να δεχτώ μία ακόμα απόρριψη. 

Ναι, πονάει κι εμένα πολύ η ψυχούλα μου, τι θαρρείς; Επειδή γελάω και κάνω το καραγκιόζη ότι εγώ δε πονάω ; Ε, πονάω, πόνεσα. Πίστεψα στο εν δυνάμει μας. Αχ θα με περάσεις για τρελή, το ξέρω. Ξέρεις πόσο το φοβάμαι ότι μπορεί και να με θεωρείς τρελή λογω της υπερβολικής μου συναισθηματικής προσωπικότητας ; 

Πάντως, δεν είμαι τρελή. Τρελή για σένα είμαι. Ελα, μη μου το χαλάς. Θα σου φτιάξω καφέ και κρουασάν. Θα σου αγοράσω ένα τρενάκι να παίζουμε, όπως όταν ήμασταν παιδιά. Θα σου αγοράσω όλα τα αγαπημένα σου βιβλία, και θα σου γράψω πολλά γράμματα, καλύτερα από αυτό, που κανείς αλλος άντρας δε θα αξιωθεί να λάβει στη ζωή του...Ελα να παίξουμε... Μπορεί και να περάσουμε καλά...

" Να τονε εκεί που πρόβαλε, 

και κάντε του και τόπο, 

να λάμψει σαν αυγερινος

στη μέση των ανθρώπων "

" Για σένα λιώνω, μάθε το, και μ έχεις κάνει λωλό

Ο,τι είναι να κάνεις κάνε το, γιατί θα τρελαθώ" 

Υ.Γ. Σε διαβεβαιώνω ότι θα περιμένω, αν θες χρόνο θα περιμένω. Μόνο λίγα σημάδια ζωής μου αρκούσαν. Αχ.... " τα μάτια σου έκλεισες και μ άφησες απ έξω, άλλη μια νύχτα, θα τη βγάλω στη βροχή, όλα για πάρτυ σου κι απόψε θα τα παίξω και δε με νοιάζει τι θα φέρει το πρωί.... " 

OJKTABIO PAZ

 

O ερωτισμός, από τη φύση του, είναι επιθυμία για υπέρβαση. Ο ερωτισμός είναι πριν και πάνω απ’ όλα η διψασμένη επιθυμία για τον άλλο. Η ελευθεριότητα ως έκφραση του πόθου και της οξυμένης φαντασίας είναι πανάρχαια. Ως σκέψη και ως πραγματική φιλοσοφία είναι σχετικά σύγχρονη.

Η πρώτη φιλοσοφική αντιμετώπιση του έρωτα γίνεται στο «Φαίδρο» και το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα. Στο «Συμπόσιο» ο Αριστοφάνης για να εξηγήσει το μυστήριο της οικουμενικής έλξης προσφεύγει στο μύθο του αρχέγονου ανδρόγυνου. Σύμφωνα με αυτόν, παλαιότερα, υπήρχαν -όπως και σήμερα- τρία φύλλα: το αρσενικό, το θηλυκό και το ανδρόγυνο, αποτελούμενο από διπλά όντα. Το ανδρόγυνο φύλο ήταν ιδιαίτερα δυνατό και έξυπνο και απειλούσε τους θεούς. Για να το υποτάξει ο Δίας το διαίρεσε. Έκτοτε τα χωρισμένα μισά αναζητούν το συμπληρωματικό τους. Συνεπώς είμαστε όντα ατελή και η ερωτική επιθυμία είναι μια διαρκής δίψα για ολοκλήρωση. Χωρίς εκείνον ή εκείνη δεν είμαστε ο εαυτός μας σύμφωνα με την «ποιητική μεταφορά» του μύθου.

Αντίθετα, για τη Διοτίμα του Σωκράτη ο έρωτας είναι δαίμονας, ένα πνεύμα, που ζει εν τω μεταξύ, ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους, ανάμεσα στις δύο πραγματικότητες, ή καλύτερα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Πρόκειται δηλαδή για έναν διαμεσολαβητή, έναν προξενητή, ένα medium που φέρνει σε επικοινωνία και ενώνει τα έμβια όντα. Είναι γιος του Πόρου και της Πενίας και φέρνει ακόμη σε επικοινωνία το φως με τη σκιά, τον αισθητό κόσμο με τις ιδέες. Ως γιος της Πενίας προσδοκά και αναζητάει τον πλούτο, ως γιος του Πόρου είναι γενναιόδωρος και υπόκειται στη δαπάνη, μοιράζοντας τα αγαθά. Είναι ο «ερών» που ζητά, το «ερώμενον» που δίνει.

Οι ερωτευμένοι «εγκυμονούν εις την ψυχήν», συλλαμβάνουν μέσω της σκέψης λέει ο Πλάτων. Στο Συμπόσιο η Διοτίμα βλέπει τον έρωτα σαν κλίμακα. Στο κάτω μέρος ο έρωτας ενός ωραίου σώματος, ύστερα ο έρωτας πολλών ωραίων σωμάτων, κατόπιν ο έρωτας της ίδιας της ομορφιάς, στη συνέχεια ο έρωτας της ενάρετης ψυχής, τέλος ο έρωτας της άυλης ομορφιάς. Μ’ αυτό τον τρόπο ο έρωτας γίνεται η ανοδική πορεία προς το «απόλυτο κάλλος» που είναι και ο δρόμος προς την αθανασία».

Η ερωτική συνάντηση αρχίζει με τη θέα του κορμιού που ποθούμε. Ντυμένο ή γυμνό, το κορμί είναι μια παρουσία, μια μορφή η οποία, προς στιγμή, είναι όλες οι μορφές του κόσμου. Μόλις αγκαλιάσουμε τη μορφή αυτή, παύουμε να την αντιλαμβανόμαστε ως παρουσία και τη συλλαμβάνουμε ως συγκεκριμένη ύλη, απτή, που χωράει στην αγκαλιά μας και η οποία, παρόλα αυτά, είναι απεριόριστη.

Χανόμαστε ως πρόσωπα και βρισκόμαστε ως αισθήσεις. Όσο η αίσθηση γίνεται πιο έντονη, το κορμί που αγκαλιάζουμε γίνεται πιο αχανές. Αίσθηση του απείρου. Το κορμί μας χάνεται μέσα στο άλλο κορμί. Το σαρκικό αγκάλιασμα είναι η κορύφωση του κορμιού και η απώλειά του.

Απόσπασμα από το βιβλίο Διπλή φλόγα, έρωτας και ερωτισμός

Ανεκπλήρωτοι πόθοι

"Πολλή Κυραική για έναν άνθρωπο. 

Ενα σκληρό χαμόγελο στο πρόσωπο του κόσμου. 

Με κούρασε πολύ το πρόσωπο του κόσμου 

Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι 

στο πάνω-πάνω ράφι που δε φτάνω" 

Κική Δημουλά, από τη συλλογή " Το λίγο του κόσμου"

 Είναι η πλάτη σου ένα πεδίο μάχης, 

όπου ξεψυχούν ανικανοποίητες οι επιθυμίες μου.

Είναι τα χέρια σου θαυμαστό σάρκινο πόμολο, 

μα καμία πόρτα δεν ανοιγει για εμένα.

Είναι το βλέμμα σου βαθιά συλλογισμένο, 

χαμένο στα βάθη της ύπαρξης σου. 

 Είναι το σώμα σου ειρηνικός ωεκανός, 

κι εγώ μία φτωχή στεριανή που δεν κατέχω από ναυάγια. 

 Σε βρίσκω καμιά φορά στ' όνειρο μου, 

μα η πρώτη ηλιαχτίδα ξεθωριάζει τη φιγούρα σου. 

Ανεκπλήρωτοι πόθοι και μάταιοι θαυμασμοί, 

έμπνευση που μόνο σε λέξεις μεταρσιώνεται. 

Μάταια λόγια, μάταιοι θαυμασμοί

που πέφτουν στη μάυρη τρύπα του σύμπαντος. 

Σ' ένα παράλληλο σύμπαν, 

ίσως ν μ' αγαπούσαν οι πολυπόθητοι εραστές. 

Σ' ένα παράλληλο σύμπαν θα τρόμαζαν λιγότερο

και θα με ποθούσαν περισσότερο. 

 Όπως το αποτύπωμα των κορμιών μας

Ούτε σημάδι δεν θ’ απομείνει πως βρεθήκαμε σ’ αυτό

τον τόπο.

Ο κόσμος κλείνει πίσω μας,

Η άμμος ξαναστρώνεται.

Μπροστά μας είναι κιόλας ημερομηνίες

Που πια δεν υπάρχεις,

Κιόλας ένας άνεμος παρασύρει σύννεφα

Που δε θα βρέξουν πάνω στους δυο μας.

Και τ’ όνομά σου είναι κιόλας στις λίστες

των επιβατών των πλοίων

Που και μόνο οι ονομασίες τους

Νεκρώνουν την καρδιά.

Οι τρεις γλώσσες που ξέρω,

Όλα τα χρώματα που μέσα τους βλέπω

κι ονειρεύομαι:

Τίποτα απ’ αυτά δεν θα με βοηθήσει.

 

Yehuda Amichai

Μετάφραση: Βασίλης Καραβίτης

Aλέξης Τριανός- Φύλακες Ερειπίων

 Σου έδινα συνέχεια σου έδινα

Και συ έπαιρνες συνέχεια έπαιρνες

Και δεν ήξερες πως παίρνεις

Δεν ήξερες κι ούτε ποτέ θα ξέρεις

Πως η ψιχάλα γίνεται βροχή

κατακλυσμός η βροχή κι ύστερα θύελλα

Και μένεις γυμνός δίπλα στο γκρεμισμένο σπίτι

Δίχως φωτιά δίχως βοήθεια

Στην τέλεια εγκατάλειψη στην πλήρη ερημιά

Όπως αδειάζει μια κάμαρα σαν αφαιρέσεις

Έναν πίνακα ή κάποιον καθρέφτη

Κάτι δικό σου τέλος πάντων

Αναπόσπαστο με τον εαυτό σου

Που σ' όριζε να υπάρχεις δεμένος μαζί του

Και τώρα μόνο να θυμάσαι ξέρεις

Τώρα που λιγοστεύει η βροχή πάνω απ' την πόλη

Και ξημερώνει πάλι όπως αύριο όπως χτές

Στα προπύλαια τούτης της μέρας παρατημένος

Θα σε θυμάμαι

Όπως το τελευταίο όνειρο τον τελευταίο λυγμό

Με μιαν υδρία ποιήματα κάθε πρωί.

.

.

Αλέξης Τραϊανός |Φύλακας Ερειπίων

Αύγουστος.

 Αύγουστος, ο μήνας των γεννεθλιων μου. 

Ο μήνας που σε γνώρισα, 

ο μήνας που σ΄ερωτεύτηκα κάπου ανάμεσα σε Σάββατο και Κυριακή, 

αγκαλιά στο εκκλησάκι, 

να καίγομαι και να λιώνω, 

και να μη μ έχει αγγίξει κανείς έτσι 

όπως μ αγγιζαν τα ακροδάχτυλά σου. 

Να μη με έχει φιλήσει ποτέ κανείς, 

έτσι όπως με φίλουσες, 

κατασπαράσσοντας με, 

έφτανες μέσα στη ψυχή μου

χωρις να προσπαθήσεις. 

Δεν διαλέγουμε τον έρωτα, 

μας διαλέγει αυτός,

κι έτυχε να σαι εσύ το αντικείμενο του πόθου μου. 

Ανάμεσα σε Σάββατο και Κυριακή, 

Ανάμεσα σε νύχτα και σε μέρα

κοσμογονία. 

Βότσαλα στη παραλία, 

το μουντό νησί, 

η πνιγερή επαρχία, 

έγινε ξαφνικά μέσα από τα μάτια σου, 

ο Κήπος της Εδέμ. 

Ηρθε ο Σεπτέμβρης, 

και χωριστήκαμε.

Μήνας- μαρτύριο μακριά σου. 

Κάθε μέρα κι ένας πόνος, 

που δεν μπορούσα να γιατρέψω. 

Τέλειωσα τα μαθήματα, 

κι ύστερα έτρεξα πίσω σου. 

Ευτυχισμένα πρωινά του Οκτώβρη, στο άδειο νησί. 

Ευτυχία. 

Κλάματα ευτυχίας. 

Μόνο μαζί σου. 

Αύγουστος, ο μήνας των τελευταίων διακοπών μας

- δε ξαναπάτησα το ποδι μου σ εκείνο το νησί από τότε, 

φοβάμαι ότι θα αναβιώσουν οι μνήμες, 

και θα πονέσει πολύ η καρδιά, 

το σώμα, 

το στόμα, 

τα δάχτύλα. 

Κάθε μέρος του σώματος μου, 

που το άγγιξες, 

πονάει. 

Αύγουστος ο μήνας που με παράτησες

μία για πάντα

και δε ξαναγύρισες ποτέ ξανά. 

Χαθηκες αόριστα χωρίς εξηγήσεις. 

Απέχουμε εννέα Αυγούστους από τότε που σε γνώρισα. 

Εσύ το έχεις ξεχάσει, 

ειμαι σίγουρη. 

Μετράω έξι Αυγούστους από τη φυγή σου. 

Πόσοι Αύγουστοι θα περάσουν χωρίς μια ερωτική παρουσία ακόμα ; 

Αναρωτιέμαι. 

Κι εσύ με διέγραψες από τη καρδιά σου μία γα πάντα.

Ισως καλύτερα. 

Αύγουστος ο μήνας που γεννήθηκα, 

Ο μήνας που σε γνώρισα. 

Ο μήνας που με άφησες. 

Ας ειναι. 

Ας είναι ο τελευταίος Αύγουστος δίχως έρωτα. 

"Δώσε μας, Κύριε, τον παραλογισμό και την αμφιβολία του έρωτα. Κι όλες τις εναρμονισμένες, κατεψυγμένες, καλοσαπουνισμένες ηδονές θα τις ξεφορτωθούμε, όπως και τις άλλες ιδεολογίες. Αμήν». Μ. Κάραλη

ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΣΟΥ.

Ι

ΦΙΔΙ ΝΑ ΓΙΝΩ

ΔΕΡΜΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ

ΙΣΩΣ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ. 

ΙΙ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΣΟΥ

ΜΙΑ  ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΦΥΣΣΑΛΙΔΑ

ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥ ΑΙΓΙΑΟΥ Τ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ.

III
 

ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΜΨΩ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗ ΚΑΥΤΗ

ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ, 

ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΨΩ ΑΠ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΟΥ

ΙΣΩΣ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ..  

IV

NA ΠΑΨΩ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ 

ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΡΚΙΝΑ

ΙΣΩΣ ΕΤΣΙ ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΟΥ 

ΧΑΘΕΙΣ. 

V.

NA ΕΡΘΕΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΠΟΘΟΣ

ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΝΑ ΑΝΑΨΕΙ ΤΑ ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΦΩΤΑ

ΙΣΩΣ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ. 

V.I.

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΑΓΑΠΗ, 

ΤΟΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΣΒΗΣΤΕΙ ΑΠ ΤΗ ΜΝΗΜΗ 

ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΣΟΥ ;

 

Πρωινές Σκέψεις.

Ι.

 Παρατηρούσα τη γραφή σου. 

Αψεγάδιαστη σύνταξη, αλάνθαστη ορθογραφία, 

τόνοι στις λέξεις, σημεία στίξης σε κάθε πρόταση. 

Κυρίως τελείες και κόμματα, σπάνια θαυμαστικά. 

Δεν είσαι ο τύπος που ενθουσιάζεται εύκολα. 

Ολιγόγραφος, αλλά σε άψογα ελληνικά. 

Εσκυβες επάνω στις λέξεις να τις διορθώσεις,  για να μην μπορώ να σου βρω ψεγάδι. 

Δεν θα έψαχνα ψεγάδια στο μυνηματά σου. 

Είχες τόσα άλλα ψεγάδια άλλωστε. 

Αλλά σε είχα ερωτευτεί, με όλα τα ψεγάδια σου. 

Αυστηρός με τον εαυτό σου κι ακόμα πιο αυστηρός με τους άλλους, 

κρύβεσαι στο δικό σου κόσμο ζώντας τρομαγμένος. 

Μύρισα το φόβο σου, κι αυτό σε τρόμαξε. 

Ξέρεις ότι ξέρω. 

Ξέρω ότι ξέρεις, μωρό μου. 

ΙΙ. 

Ξυπνάω πρωί. 

Οι λέξεις με δυσκολία έρχονται στο νου μου. 

Κάνω κάτι παράξενους συνειρμούς τελευταία. 

Πετάω τα σκουπίδια της ζωής μου εκτός της ψυχής. 

Είναι τόσο εύκολο, άραγε ; 

Ο,τι πονάει, ας πονέσει, κι ύστερα ας μας αφήσει ήσυχους. 

Κι όχι από καιρο σε καιρό να ματώνει εκ νέου.

ΙΙΙ. 

Τους απαρνιέμαι πλέον τους παλιούς έρωτες.   

Ας αλλάξω δέρμα, σα φίδι, 

για να χαθούν παντελώς οι εικόνες του παρελθόντος.  

Κουράστηκα. 

Δεν έχω κουράγιο πια να ταχταρίζω μνήμες στα γόνατα μου. 

Οχι άλλες αναμασημένες και χιλιοπαιγμένες σκηνές της ίδιας ταινίας. 

Νηστεύω τους παρελθοντικούς χρόνους. 

Νηστεύω και τους μέλλοντες ακόμα. 

Ευχαριστώς να καταβροχθίσω ένα παρόν. 

Εχετε κάτι για αποψε μήπως ; 

Καλημέρα. 

 λοιπον, για δες, ποτ μπορώ να σε ξεχωρίσω μόνο από τη πλάτη σου, και από τα χέρια σου, και απ το καθισιό σου και μόνο σε μία καρέκλα ; τι να σημαίνει αυτό άραγε; πόσο σ έχω παρατηρήσει ; τόσο που να αρκεί να ξεχωρίζω τη παραμικρή σου ύπαρξη, κι ας μην είσαι πια η αγάπη μου, και ας μην είσαι πια τιποτα περισσότερο για μένα, παρά από κάποιον που κάποτε ερτευτηκα μόνη μου, χωρίς να σε γνωρίσω. Και τελικά τι είμαι για σένα ; Εσύ σγκοπνίζεσαι. Κάθε φορά που σε κοιτάω. Και ξέρεις κάτι ; Αυτό αναζοπυρώνει τον κοιμισμένο και περασμένο έρωτα. Δεν υπάρχει ρε γιώργο, τίποτα να ξεχνιέται. Ολα από ένα ελάχιστον φτάνουν στο ο,τισήποτε. Σαν εσένα που από το τίποτα έρχεσαι σ εμένα. Και θα έρχεσαι πάντα. Γαμώτο. Πάντα θα με βλέπεις και θα τρέμεις. 

Κι αν σκοτωνόσουν τι ;

Μη σε νοιάζει. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Μα να, μονάχα που κάποιες φορές, να κάποια βράδια όπως τώρα θυμάσαι τα ενοικιασμένα σου σπίτια, σύνολο τρία. Δύο φοιτητικά, κι ένα ενήλικο. Και από τα δύο θυμασαι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Στο ένα γέλια, τσιγάρα, ξενύχτια, εξομολογήσεις, κιθάρες και έρωτας. 

Στο άλλο απώλεια, απογόητευση, ενδυνάμωση. Βράδυ, μπαλκόνι, αεράκι φυσάει. Είσαι μόνη. Είσαι ανξάρτητη είμαι ελεύθερη. Φίλοι, Κυριακή Μεσημέρι, ένα τσουκάλι λαχανοντολμάδες και γλυκά μετά, και κρασί, και οι καρέκλες δεν εφταναν. Κι ο χώρος ήταν στενός. Αλλά κάπως χωρέσαν. Κι έναν Αυγουστο λίγο πριν σαλπάρει το βαπόρι πρέπει να ήπιαν κάπως γλυκόπιοτο ούζο μαζί με μεζέ. . Μία φίλη που περιμάζεψες  και μαζί τέσσερις μήνες ζήσανε βράδια που ξεκινούσαν από τις 7 το απόγευμα, ακριβώς την ώρα που σχολούσε. Συζητήσεις, εξομολογήσεις, βόλτες ατέλειωτες στο μπλέ. Βόλτες ατέλειωτες μοναχικές. Μπαρ μοναχικά και μετά μία μοναχική επιστροφή που μπορεί λίγο να σε ενοχλούσε επιφανειακά, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ ουσιαστικά. Δεν ξεπούλησε ποτέ την ελευθερία σου φτηνά.  Δεν είναι ότι κάποιος αξίζει έναν έρωτα περισσότερο από κάποιον άλλον. Ερωτευτόμαστε τυχαία. Τυχαία, μοιραία, και σπάνια. Βάζεις ένα ποτό ακόμα. Και τα απολαμβάνεις. Μόνη στο ημίφως, χαμένη σ όσα έχεις βιωμένα, λες και ζεις σ έναν παράλληλο χρόνο. 

Μία αφίσα πάνω από το καινούριο κρεβάτι. Καινούριο κρεβάτι. Σιδερένιο. Λευκό. Το παλιό ήταν μαύρο. Κοίτα να δεις που άαλλαξες κρεβάτι για να μη θυμάσαι, κι όμως δεν κατάφερες τίποτα απολύτως. Πάλι  θυμάμαι. Και κοίτα να δεις που τόσα χρόνια μετά κοιμάσαι στο ίδιο μαύρο σιδερένιο κρεβάτι. Μόνη σου. Κοιμάσαι μόνη σου. Και το απολαμβάνεις. Γιατι στο κάτω κάτω η ποίηση δεν γεννιέται κάθε μέρα και πόσοι άνθρωποι έχουν πάνω τους κάτι ποιητικό ; Τόσοι όσοι μπορείς να ερωτευτείς. Και με πόση κεκτημένη ταχύτητα μπορείς πλέον να τρέξεις; 

Κι απόψε παραλίγο να σκοτωθείς. Ε κι αν σκοτωνόσουν τι θα γινόταν ; Λες και δεν τα έζησες όλα ; Ολη η ζωή εμπεριέχεται σ΄έναν μεγάλο έρωτα, έστω και τοξικό. Κι αυτόν τον έχεις ζήσει στο έπακρο. Ναι, τουλάχιστον, δεν πάτησες φρένο στα ξέφρενα αισθήματα, τουλάχιστον δεν καταπίεσες ό,τι όμορφο μπορεί να ανάψει μέσα σε κάποιον ανίδεο από ζωή και από σχέσεις. 

Εζησες δέκα ζωές μέχρι τώρα. Ε κι αν σκοτωνούσουν, τι θα γινόταν ; Χόρτασες ηλιοβασιλέματα, βόλτες, μπαρ, πανηγύρια, γλυκό πιοτό της νιότης. Και χόρτασες κι έρωτα ; Και ηδονές; Αυτά χορταίνονται άραγες ποτέ ; 

Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ δεν τα χόρτασα, και θέλω να τα ξαναζήσω. Αν σκοτωνόσουν σήμερα τι απ όλα αυτά θα είχε νόημα αν όχι μόνο η σκόρπια και ατόφια ηδονή της στιγμής ; Γαμώτο, το μόνο που έχει νόημα στη ζήση αυτή είναι η στιγμή του αμοιβαίου έρωτα και τίποτα άλλο. " Αλλαζει ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο, γίνεται η κάμαρα κέντρο του κόσμου" ...

Μα περισσότερο κι από τον αμοιβαίο έρωτα αξίζει η αίσθηση και η έμνευση που σου προσφέρει. Κι αν σκοτωνόμουν σήμερα λοιπόν ; Ευχαριστημένη θα πήγαινα, και ίσως και λίγο διψασμένη. Και ίσως και με έναν πόνο, ότι την ομορφιά μου δεν την έζησα όπως ήθελα και δεν τη μοιράστηκα και δεν μου την αναγνώρισαν. Θα πέθαινα με τη στέρηση.

Εβαλα ένα ποτό. Αναψα τα κεριά. κι ένα τσιγάρο. Κι αφήνω αυτό εδώ. Αλλά παρά τρίχα θα με κλαίγατε. Και κοίτα να δεις που μετά το συμβάν μπροστά μου εκείνος ο παιδικός έρωτας, σαν να θέλει να μου πει η ζωή κάτι, πως ότι και να γίνει, όπως και να έρθουν τα πράγματα, τη τελευταία στιγμή της ζωής μου αυτός θα είναι απέναντι....

Δώσε μου συμφορές.

 H ΣΥΜΦΟΡΑ 

Εκείνη

μες στο λευκό της φόρεμα

φάνταζε σα θεά

κι αυτός, όλος μελαγχολία, 

να μένει αργός να την κοιτάει 

Η συμφορά

ήρθε με το πρώτο άγγιγμα . 

Χ. Λάσκαρης 

Θεε μου, δώσε μου πάλι αυτή τη συμφορά. Δώσε μου πάλι την ευλογία του σαστισματος, δώσε μου πάλι την ευλογία της επιθυμίας. Δώσε μου πάλι την ευλογία να ξυπνήσω δίπλα σε κάποιον που ποθώ. Δώσε μου την ευλογία του έρωτα. 

Δώσε μου πάλι την συμφορά του σαστίσματος. 

Αχ... 

" Τὴν ἐμορφιὰ ἔτσι πολὺ ατένισα, ποῦ πλήρης εἶναι αὐτῆς ἡ ὅρασίς μου. " 

Την ατένισα, και τη χόρτασα, και την αγκάλιασα, και τη φίλησα και την έκανα δική μου, αλλά δεν είναι πλήρης ακόμα η όραση μου. Ζητάει νέες συγκινήσεις, νέες ομορφιές. Πότε χορταίνεται η ηδονή της ομορφιάς ; 

Αφτερ σφηνακιων

 Ηταν ένα ακομα βράδυ, όπου φορούσα να ωραια που ρούχα, που είχα αγοράσει από το μεσημέρι, και ένιωθα εξαιρετικά ποθητή. Εξαιρετικά ποθητή και εξαιρετικά απελπισμένη, που κανείς μα κανείς δεν με πλησιάζει στο μικρό χωριό μου ζω. Αυτό μου προκαλούσε μία θλίψη. Πώς θα χαρεί καθε μία την ομορφιά της, αν δεν μπορεί να τη χαρίσει σε κάποιον πραγματικό εραστή ; Με αυτές τις βαριές σκέψεις, γύρισα σπίτι, μπουχτισμένη, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν η φίλη μου, η οποία με κάλεσε να πιούμε κάτι μπύρες. 

Στην πορεία βρήκα τη καλύτερη μου φίλη μαζί με κάποιον παλιό συμμαθητή μου. Κάτσαμε στο μπαρ, ήπιαμε και γίναμε λάσπη. Κοιμηθήκαμε όλοι μαζί σπίτι του. Ξυπνήσαμε όλοι χώμα. Πήγα να νιώσω πάλι αυτές τις άθλιες τύψεις, αλλά αυτή τη φορά δεν τις ένιωσα. Ηταν ένα προστατευμένη περιβάλλον, δεν με παρεξήγησε κανείς. Γίναμε λάσπη όλοι μαζί. Σκέφτομαι το τελευταίο διάστημα όλη τη τοξική μου σχέση με το αλκόολ. Είμαι τόσο πιεσμένη όλα αυτά τα χρόνια, και βρίσκω τρόπο να ξεσπάω εκεί. Πίνω για να μη σκέφτομαι. Και τό πρωί νιώθω τύψεις που ήπια. Νρέπομαι που πίνω. Οπς ντρέπονται όλοι. Κάνω κάτι που το κάνουν σχεδόν όλοι οι άνθρωποι. Λοιπόν, το καταλάβα τώρα και πραγματικά θα το σταματήσω. Κάποιες φορές πίνω, επειδή βαριέμαι και την παρέα. ΕΠειδή δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον και κανένα βάθος η κουβέντα, επειδή μπορεί να πλήττω θανάσιμα. 

ΤΟ πρωί εχθες, γύρισα σπίτι μου. Αποφάσισα να χαρίσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου, χωρίς να έχω τύψεις, χωρίς να αυτομαστιγωθώ, όσο αυτό είναι εφικτό. Πόσο εξοντωτικό είναι το αυτομαστίγωμα; πόσο εξοντωτικές είναι οι τύψεις ; Και γιατί να έχω τύψεις ; ΕΠειδή δεν δουλεύω και δεν διαβάζω 24 ώρες το 24ώρο ; ΑΚόμα και πού κοιμάμαι να έχω τύψεις ; ΑΠοφάσισα πώς πρέπει να ηρεμήσω, αν θέλω να επιβιώσω το επόμενο διάστημα . Οπότε πρέπει να πάρω το χρόνο μου. ΕΚλεισα τα παραθτρόφυλα, έβαλα ένα χαζό σίριαλ στο PC , γδύθηκα και φόρεσα μία ρόμπα, μαλακή και απαλή, που με αγκάλιαζε ολόκληρη. Σκέφτηκα, πώς θα χαρίσω εγώ στον εαυτό μου την αγάπη που περιμένω να έρθει. Θα γίνω εγώ ο σύντροφος μου. Είναι μία σκέψη που έχω κάνει παλιά και την οποία από το 2021 την εφαρμόζω. Σταματάω να σκέφτομαι σε κάποιο βαθμό, όλα τα υπόλοιπα, όλους τους υπόλοιπους, τους υποψήφιους γκόμενους, εκείνον που έτυχε να με πλησιάσει και να μη το προχωρήσει, και αντί να πληγωθώ, λέω ίσως και καλύτερα. Σταμάτησα να ασχολούμαι μαζί του. Αγόρασα το βιβλίο της Θέκλας, το οποίο διαβάζω. ΑΠοκωδικοποιώ την ανάγκη για έρωτα: Χρησιμοποιούσα πάντα τις σχέσεις μου ως ντεπόν, ως παυσίπονο στα άγχη, τις ανασφάλειες και τις ενοχές μου. Τώρα είμαι δυνατότητερη, με μειωμένες ανασφάλειες ειδικά αναφορικά με το σώμα μου. Προσπαθώ να βλετιώσω το σώμα μου. Με γυμναστική. Και αυτό με κάνει να νιώθω εξαιρετικά. 

Προσπαθώ να καταπραύνω και το άγχος. Βγήκα πολύ έξω αυτές τις μέρες, ξύδια, φαι, χαμός, κι όλο αυτό είναι κουραστικό. Νιώθω πώς ξοδεύτηκα σε αδιάκριτα βλέμματα, σε κουβέντες, σε μία κούραση που με παραλύει. Τελικά, νιώθω μία ανάγκη να περάσω αυτές τις ημέρες κάπως πιο κλεισμένη στο καβούκι μου, με ηρεμία, σωστή διατροφή, διάβασμα, καθόλου αλκοολ και λίγη λίγη οικογένεια. Αυτό το περίβάλλον της οικογένειας, που πάντα είμαστε σε υπερένταση,μου δημιουργεί άγχος, και με καταδιώκει, και δεν αντέχεται κάποιες φορές. Ξέρω ότι γίνεται άθελα τους, επίσης ξέρω ότι με επηρεάζει γιατί είμαι κι εγώ σε μία μόνιμη υπερένταση. Ωστόσο, χρειαζόμαστε ανθρώπους να μας καταλαβαίνουν και να είναι κατευναστικοί κι όχι να μας χαώνουν. Δεν αντέχεται κι αυτή συνεχώς η συγκριση που κάνω στο μυαλό μου με τη μάνα μου, δηλαδή κι αυτή το κάνει. Συγκρίνει τα επαγγελματά μας. Δεν συκγρίνονται. Περαιτέρω, εγώ είμαι ακόμα στην αρχή και πρέπει να βρω τους τρόπους μου να το διαχειριστώ. 

Θα τα κάνω όλα με τον δικό μου τρόπο. Θα ηρεμήσω κάπως. Μου το υπόσχομαι. Στο κάτω κάτω όλοι το χάνουμε και το βρίσκουμε. Φέτος, θα το βρω με το αλκοολ. Θα σταματήσω να πίνω όπως έπινα. ΕΞάλλου, είναι γεγονός ότι στην Αθήνα έπινα περισσότερο. Εδώ είμαι πιο μαζεμένη και λίγες φορές το χάνω σε τέτοιο βαθμό, όπως προχθές το βράδυ. Ε και μία στο τόσο δεν πειράζει. Αλλά είναι κρίμα να πηγάινει χαράμι η επόμνη ημέρα. Πόσες ημέρες έχουμε χάσει από το αλκοολ ; ΠΟλλές... 

Θα το ρίξω στη γυμναστική. Μικρές αλλαγές. Μπορούν να φέρουν μεγάλες αλλαγές. Δεν χρειάζεται το όλα ή τίποτα. Χρειάζεται μία ηρεμία, να αγκαλιάζω τον εαυτό μου, να τον αγαπώ, να προσπαθώ. 

Θα τα καταφέρω. Με σφηνάκια ψυχικής ενδυνάμωσης από φίλους και από Θέκλα. Ηθελα να γράψω ένα ωραίο κείμενο, αλλά δεν τα κατάφερα. Αυτές είναι οι σκέψεις μου για σήμερα. 

Οσον αφορά τον μικρούλη, καλώς έχω κάνει και έχω ξεκόψει, διαβάζοντας και Θέκλα. Αρχικά, ειμαι πεινασμένη για αγάπη. Οποτε αυτό το μικρό μου έδειξε ένα κάποιο ενδιαφέρον και νόμισα ότι ενδιαφέρθηκα και εγω, αλλά ουσιαστικά δεν ενδιαφέρομαι. Δεν είναι του γούστου μου εμφανισιακά. Ως χαρακτήρας βέβαια είναι του γούστου μου, είναι κατευναστικός. Δεν με αγχώνει. ΑΛλά από την άλλη δεν προχωράει η ιστορία, φταίω κι εγώ, που δεν τη προχώρησα. Περίμενα από τον άλλον να κάνει κάποιο δραστικό βήμα, ενώ εγώ απλώς εκδήλωνα το ενδιαφέρον μου. Βέβαια μπορεί να ήταν και ιδεά μου το ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να διαιωνίζω μία κατάσταση, που δε βγάζει πουθενά. ή θα πρεπε να τον ρωτήσω ή θα πρεπε να το αφήσω. Κι επειδή πέρασε πολύς καιρός, και δε νομίζω ότι έχω να ρωτήσω κάτι, και δε νομίζω ότι έχει διάθεση επικοινωνίας, γιατί αν είχε τα πατήματα του τα είχα δώσει και του ειχα κάνει τα πράγματα αρκετά εύκολα, αυτό το φλερτάκι έλαβε τέλος. Ισως και καλύτερα. Τι προοπτική έχει μία σχέση με κάποιον που είναι με το ένα πόδι στο νησί ;Θα μου πεις δεν το ξέρει ποτέ. Αλλά και πάλι. Εγώ θέλω μία σχέση, να ξεκινήσει όμορφα, αργά, χαλαρά, χωρίς βιασύνες, χωρίς σεξ απ τη πρώτη μέρα, να δοκιμάσω να έχω μία ουσιαστική επικοινωνία με τον άλλον. Ναι, θέλω μία σχέση που θα εξελισσόταν σε συμβίωση, γάμο ή οτιδήποτε άλλο. Εναν έρωτα όμως. ΟΧι απλώς μία βαρετή σχεσούλα, που θα με ρίχνει και δεν θα την αντέχω. Φέτος έχω πολλα να κάνω, πολλά να μάθω, είμαι καλύτερα από κάθε άλλη φορά, αν και ακόμα πιεσμένη, αγχωμένη, αλλά θα το διαχειριστώ!