Τούτος ο τόπος περίκλειστος απο παντού, τριγυρισμένος από το Αιγαίο και τα ψηλά βουνά.
Τόπος ευλογημένος, με τις ελιές, τα αμπέλια, τα εύφορα εδάφη του.Σπόρος πέφτει, δέντρο γεννιέται αμέσως, με τα ψέματα που λένε κι εδώ.
Νησί όμορφο, σχετικά μεγάλο, αρκετά αραιοκατοικημένο. Ψηλά βουνά, πλούσια και σπάνια βλάστηση. ΟΙ ακρογιαλιές του μοιάζουν με δαντέλες, κάπου κάπου είναι βραχώδεις, αλλού βουλιάζεις στην άμμο. Ίσως να ήταν μία υπερβολή, αλλά όλη η φυσική ομορφιά της Ελλάδας συμπυκνώνεται στο νησί .
Και πάνω που νιώθεις καλά που επιτέλους επέστρεψες, που έξω ο ήλιος ΄λάμπει, θα έρθει πάλι κάτι να σε θυμώσει, να σε βγάλει πάλι από τα ρούχα σου. Ελληνική επαρχία της υποκρισίας, πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια πάνω απ' όλα. Μόνο που κι οι τρεις θεσμοί στην σύγχρονη εποχή δεν υπάρχουν στην μορφή που υπήρχαν παλιά. Και καλύτερα. Επιτέλους αρχίζει να καταρρέουν τα σάπια αυτά κατασκευάσματα. Κανείς δεν αντέχει πια αυτήν την υποκρισία. Κανείς δεν αντέχει την ασφυκτική ηθική του χριστιανισμού. Φτάνει πια αυτή η συντήρηση. Βαρέθηκα να βλέπω τον κόσμο να σε περνάει από κοινωνιοδικίο για το παραμικρό που κάνεις. Βαρέθηκα να πρέπει συνεχώς να λογοδοτώ για το με ποιούς κάνω παρέα, με ποιούς δουλεύω, αν πίνω, αν βγαίνω.
ΠΟλύ μ αρέσει να τους σοκάρω απ την άλλη. Ολους αυτούς τους ηλίθιους, που με ήθελαν μία πεινασμένη σεξουαλικά γυναίκα, μία γυναίκα φοβισμένη, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς ίχνος υπερβολης. Μα γι αυτούς πρέπει να είσαι κάποιος που ξέρει να τηρεί το μέτρο. Να ξέρει να προσποιείται καλά. Να είσαι ενάρετη κι ευγενική και προπάντων να μην έχεις εραστή.
Μισώ μ όλη τη δύναμη της ψυχής μου την νοοτροπία τους. Σιχαίνομαι ν ακούω τις κουβέντες τους, τα κουτσομπολιά τους.
Σιχαίνομαι να γυρίσω εδώ, που το μυαλό κλείνει, το σώμα μένει απότιστο, η κοινωνική επαφή φθίνει.
Αγαπώ την ανωνυμία μου. Αγαπώ να χάνομαι στους μεγάλους δρόμους μέσα στ αμάξι. Εσύ να οδηγείς... Κι ύστερα ένας καφές στην ΠΛατεία, που κανείς δεν μας ξέρει. ΠΟυ μπορώ να σε φιλάω όσο θέλω κι όποτε θέλω.

Stop-

συνταξιούχος σε εργατικό κέντρο,
με τριμμένο παντελόνι
και τρύπια παππούτσια. stop.

Πέμπτη ξεπουλιέται ο λαός.
Πέμπτη αυτοκτονούμε.
stop.

Κάποιοι βρίζονται απο κάτω. stop.

μου λείπει. stop.

μου λείπει κι αυτός. stop.

Η άφρο χώρισε . stop.

Ο κόσμος είναι μπουρδέλο. stop.

Μοναξιά, γαμημένη μοναξιά,
εσωτερική εξωτερική στις πόλεις. stop

Η Μαλβινάρα είναι θεά.stop.

Δε θα γίνω σαν κανέναν. stop.

Δεν θα είμαι μία. stop.

Πορεία στο δρόμο αύριο απόγεμα. stop.

Ψηλό κορίτσι φασώθηκε με Ιταλο. stop.

Βαρέθηκα να σκέφτομαι και να αναλύω τι νιώθω. stop.

Στριμωχτήκαμε στο λεωφορείο.
Επιβιώσαμε χωρίς παράπλευρες απώλειες.
stop.

Με καμάκωσες. stop.
Aνταποκρίθηκα λόγω ύψους. stop.

H πολιτική δικονομία είναι χάλια. stop.

Η νομική δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. stop.

Εξω οι ψωνάρες απ τη σχολή. stop.

Μας κόβουν το φαί στη λέσχη. stop.

Να πάνε να γαμηθούνε οι τράπεζες κιοι ευρωπαίοι.
Ξεκινήστε. 

Ιδια.

θα είναι όλα τα ίδια ξανά. 

Τι περίμενες, ηλίθια ; 

Οι ίδιοι βαρετοί άνθρωποι, 

τα ίδια, τα θλιβερά ίδια μέρη,

οι ίδιες κουβέντες, 

η γκρίνια πάντα ίδια,

η μιζερια πάλι ίδια, 

τα λεφτά δεν θα φτάνουν, 

τα ποτά επίσης δεν θα φτάνουν,

κάποιοι θα πηδιούνται παραπέρα, 

αφού μεθύσουν, 

κάποιοι θα στρίβουν χόρτο

και θα χάνονται στα ροζ σύννεφα,

ενώ εκείνος θα μου λέει οτι θέλει να πάει στο 

Αμστερνταμ με αντροπαρέα

και θα ονειρεύεται ξεσαλώματα,

που δήθεν τάχα μου δεν μπορεί να ζήσει εδώ. 

κι εγώ θα γελάω, 

λες και το ξεσάλωμα έχει τόπο. 

Εφευρίσκουμε πάντα έναν τόπο ως ιδανικό για όργια,

για μεθύσια και δεν μαζεύεται. 

Τελικά πάμε και δεν γίνεται τίποτα απ 'όλα αυτά,

για τον απλό λόγο οτι αν δεν τα ζεις στο τόπο που είσαι,

δεν τα ζεις ποτέ. 

Μ' εκνευρίζει που οι άνθρωποι συγχέουν τις περιοχές με την ελευθερία

και κακώς όλοι πέφτουμε στη λούμπα. 

Ολα τα θα ναι τα ίδια, 

τι περιμένεις ηλίθια; 

Αυτός θα κάθεται στον καναπέ

και θα καπνίζει στριφτά, 

απ αυτά που εγώ τον έμαθα να στρίβει, 

θα λιώνει το ήδη άχρηστο μυαλό του στην τηλεόραση, 

και θα βλέπει την Χ τηλεπερσόνα, 

ενώ ονειρεύεται να τη γαμήσει. 

Μετά θα τυλιχτεί στο ροζ του σύννεφο περί ιδανικής γυναίκας,

κι άλλες τέτοιες πίπες εμπριμέ. 

Μετά σου λέει οτι οι άντρες δεν είναι ρομαντικοί.

Αντε γεια κι εσύ. 

Ολα θα ναι τα ίδια, 

οι γκόμενες θα γκρινιάζουν πάντα για τα νύχια τους, 

θα βλέπουν πάντα TV και θα θέλουν να γίνουν όλες Μενεγάκη

ή Παπουτσάκη. 

Για τους γκόμενους πάντα αυτό θα είναι ευκταίο 

και πάντα θα ψάχνουν μια γκόμενα-βιτρίνα για τους φίλους τους. 

Οι γκόμενοι πάντα θα λένε οτι γαμήσανε παραπάνω γκόμενες

και θα τις βγάζουν και θεές, για να κάνουν φιγούρα. 

Κι οι γυναίκες πάντα θα 'ναι καημένες, ζητώντας ασφάλεια, 

αναζητώντας το υποτιθέμενο ισχυρότετο αρσενικό,

για να αναπαραχθούν. 

οι άντρες πάντα θα ναι κάφροι  και συντηρητικοί, 

πάντα θα θέλουν να λένε "μαλάκα, η γκομενα μου το ένα, το άλλο" 

και να χαίρονται. 

ΟΙ άνθρωποι πάντα θα είναι μαλάκες,

τι περίμενες ηλίθια ; 

Ολα θα ναι τα ίδια. 

Θα κατεβαίνει ο κόσμος στο κεντρό στην Αθήνα

και θα ζητάει τα κεκτημένα του. 

Απ αυτούς οι πιο πολλοί θα ναι και καλά επαναστάτες,

απ αυτούς με το μαλλί και το μούσι, 

που ρίχνουν γκομενάκια στις πορείες. 

Οι άλλοι μισοί θα ναι εργάτες, 

ανθρωποι του μόχθου. 

Οι μπάτσοι θα πετάνε χημικά,

για να σπάνε τις αντιδράσεις. 

Θα εκδίδονται νόμοι-μαντώματος-εκφοβισμού

του λαού. 

Το ΚΚΕ πάντα θα βρίζει την ΕΕ, 

ο Τσίπρας πάντα θα μας τα μασάει

και θα λέει οτι τον βολεύει, σαν καλός σπεκουλάτορας που είναι. 

Οι διανοούμενοι θα μιλάνε πάντα αφού έχουν κυρωθεί τα Μνημόνια

και θα λένε για την Αντισυνταγματικότητα τους. 

Ο  πρώην πλέον φίλος μου ο στρατόκαυλος θα συνεχίσει να είναι μαλάκας και χσυσαυγίτης,

αφού έμπλεξε με τους χακήδες-αγράμματους. 

Ολα είναι ίδια, 

τι νόμιζες ηλίθια ; 

παρελθον-παρόν

"Κάναμε παρέα με τη Μαρία, όταν ζούσα στην Αθήνα.
Τότε αγόραζαμε ακόμα τα τσιγάρα χύμα και ήταν πολύ φτηνά.
Είχα γνωρίσει και τον Τόκα, απ την αριστερή κίνηση της Κύπρου.
Τότε, ασχολήθηκα με το ΚΚΕ σαν μαθητής κι αργότερα σαν φοιτητής.
Δουλευα στο Λαμπράκη, στα Νέα.
Ημουν συμμαθητής με τον Τίτο Κοντόπουλο.
Καλό παιδί, μα άτυχο.
Είχε σπάνια αρρώστια και τον πήγε ο πατέρας του στη Ρωσία.
Για κάποιο καιρό έμενε καθηλωμένος σε καροτσάκι αναπηρίας.
Αυτός είχε πολλές γνωριμίες με εξέχοντες προσωπικότητες της αριστεράς.
Ετσι δουλέψαμε στο Λαμπράκη. Γράφαμε τ' αθλητικά. Τότε ο ταχυδρόμος και τα άλλα περιοδικά
συμπεριλαμβανονταν στην εφημερίδα.
Μετά βέβαια έφυγα για φαντάρος, με κάλεσε η πατρίδα.
Σταμάτησα τα "Νέα".
Οταν γύρισα απο το φανταριλίκι, συγκατοίκησα με τον Ηλία.
Τότε αυτός τα 'χε φτιάξει  με τη Μάγδα.
Εγώ τη Μάγδα την ήξερα πιο πριν απ αυτόν.
Γυρνόντας τους βρήκα μαζί.
Ο Ηλίας σπούδαζε στην ΑΣΟΕ και δούλευε παράλληλα σε οικοδομή.
Επεσε μια πλάκα πάνω του και έμεινε ένα χρόνο σε κόμμα.
Τον είχαμε για χαμένο, μέχρι που έζησε.
Η Μάγδα έμεινε δίπλα του.
Μετά είχε υψηλή θέση στο ΚΚΕ.
Είχε γίνει, όμως 28 και έπρεπε να πάρει πτυχίο.
Τα χτύπησε κάτω και στρώθηκε στο διάβασμα.
Μόνο κανα κουπόνι πούλαγε που και που
και διάβαζε και κανα Ριζοσπάστη.
Τσακωνόταν με τους ΚΚΕ εσ. 
Βγαίναμε κάθε βράδυ και το πρωί τρέχαμε για μεροκάματο.
Δεν τα 'χα εγώ όλα έτοιμα, όπως εσείς.
Αλητεύαμε στου Ψυρή τότε.
Πηγαίναμε και στα Εξάρχεια και στην Ομονοια και στα μπαρ στην Ακαδημίας.
Είχαμε και τις μηχανές μας.
Πηγαίναμε για καφέ στην Νομική και στο Παντειο.
Ρίχναμε γκόμενες τότε.
Ωραίες γκόμενες.
Πίναμε συχνά. Δεν είχαμε πολλά λεφτά.
Είχα ακούσει τον Θηβαίο σε μια μπουατ, πριν είναι γνωστός.
Ωραία χρόνια."

άρωμα γαζίας, χρώμα ηλιοβασιλέματος, μια γλυκιά νοσταλγία.
"γιατί έχασες όλους αυτούς τους ανθρώπους ;" του λέω.
"Ε η απόσταση... απομακρύνει τους ανθρώπους. τώρα πια ζω εδώ. "
Το παρόν όλων αυτών των ανθρώπων τώρα ;
Ο ένας έχασε έναν διαγωνισμό λόγω ΚΚΕ.
Ηταν αριστερός και πήραν ΠΑΣΟΚο, ενώ ο ΚΚΕς είχε περάσει πρώτος.
Η έφεση δεν κερδήθηκε.
Ο Ηλίας έγινε μάνατζερ, όπως κι η Μάγδα, τα παιδιά τους πήγαν σε ιδιωτικό σχολείο και φοράνε μόνο replay.
Ο Τίτος πέθανε. Ο Τόκας πέθανε.
Η Μαρία έγινε ζωγγράφος και παντρεύτηκε έναν μετανάστη πολύ μικροτερο της.
Η Αθήνα έγινε ζούγκλα κι απ την Ομόνοια πια δεν περνάς.
Λεφτά δεν έχουμε και τα τσιγάρα είναι ακριβά.
Τώρα όλοι αυτοί έγιναν φιλήσυχοι πολίτες και περπατάνε με το κεφάλι ψηλά,
μέσα σε κοστούμια.
Οι πορείες δεν τους ταιριάζουν.
Δεν θ' αλλάξει τίποτα, λένε.
Κάθονται τώρα πια στον καναπέ τους αξουθενωμένοι απο την πολύωρη εργασία
και βλέπουν ειδήσεις.
Κάνουν αναλύσεις για την κρίση, βασισμένες στην θεωρια του Μαρξ.
Περιχαρακώνονται γύρω απο τον εαυτό τους.
Κάθε Κυριακή αγόραζαν Ελευθεροτυπία και πλέον Νέα.
Πηγαίνουν για καφέ και προτρέπουν τα παιδιά τους να μην συνδικαλιστούν,
γιατί πλέον το σύστημα έχει ξεφτίσει.
Τότε είχανε ιδέες, λένε.
Εμείς τώρα, θα κάνουμε επανάσταση με τζόντα και coca-cola?

Πώς τολμάς και σ' απαρνιέσαι ; Τους ρωτάω.

αμφισβητήσεις. ;

Ξαναγεννιέμαι κάθε μέρα εδώ και χρόνια.
Κάθε μέρα είναι μια ανάβαση, μια πορεία προς το φως.
Δημιουργώ ξανά το υποβαθρό μου.
 παλεύω να εξοστρακίσω προκαταλήψεις, που μπορεί να έχω
και δεν είχα συνειδητοποιήσει τοσα χρόνια.
Μας μεγάλωσαν οι γονείς μας μέσα σ 'έναν σάπιο ομοφοβικό κόσμο,
μας έκαναν τρομαγμένους, οχαδελφιστες,
απο κείνους που βλέπουν την αθλιότητα και γυρνάνε το κεφάλι.
Προσπερνούν.
Τι μας νοιάζει εμάς ;
Δεν πληττόμαστε εμείς.
Ατομισμός.
Πάντα ένιωθα σαν να έχω εγώ την λάθος στάση απέναντι στα πράγματα.
Κάθε φορά που αντιδρούσα, ακόμη και στα πιο μικρα, δεν άκουγα μπράβο,
μα μία πρόστυχη κατηγορία που έλεγε πως με την στάση μου δεν θα ευτυχίσω ποτέ.
Θυμάμαι την μάνα μου." Δεν θ αλλάξεις εσύ τον κόσμο. "
Αν όχι εγώ, ποιός ;
Κι όχι εγώ μόνη μου.

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται σαν κι εμένα.
Υπάρχουν κι οι άλλοι που είναι περιχαρακωμένοι στα βιώματα των σχολικών τους χρόνων.
με πόσες ανώφελες ιδέες μας γέμισαν τα σχολειά ;
Μας πέρασαν την δουλοπρέπεια, την ανασφάλεια, το βόλεμα, που δεν καταλαβαίνεις οτι βολεύεσαι,
αλλά έχεις ψευδαίσθηση οτι είσαι ελεύθερος.
εκεί πατάει το σύστημα όλο.
Και τα έχει καταφέρει.
Τους φαίνομαι υπερβολική, όταν τους λέω πως δεν έχουμε επιλογές μέσα σ αυτόν τον κόσμο.
Η μάνα μου πρώτη-πρώτη.
θεωρεί οτι είναι επιλογή της να δουλεύει τόσες ώρες, επιλογή της που παντρεύτηκε...
Ετσι νομίζει.
Κι είναι απο τη μία καλό να το νομίζεις, γιατί δεν ασφικτυείς έτσι.
Ενώ εγώ, ασφυκτυώ, θέλω  να φέρω τα πάνω κάτω παντού.
Διαβάζοντας κι ανακαλύπτοντας πράγματα, γκρεμίζονται αυτά που ήξερες,
καταρρίπτονται και όχι δεν παθαίνεις τα υπαρξιακά σου.
Να τους τα σπάσεις θες.
Και μετά θες να πεισεις και τον περιγυρω σου, να τον ενημερώσεις
κι εσύ να ενημερωθείς απο άλλους πιο μεγάλους, πιο ώριμους.
Είναι ανάγκη αυτό
Μόνο έτσι θα ξεφύγουμε.

Αν θεωρησεις εξ αρχής οτι δεν έχεις καμία ιδέα δεδομένη,
αν αμφισβητήσεις τα πάντα,
για να φτιάξεις εσύ απ την αρχή τον δικό σου ιδεολογικό κοσμο,
τότε ασφαλώς και κουράζεσαι.
Είναι που δεν βρίσκεις τίποτα έτοιμο,
που δεν μπορείς να παραδεχτείς αυθεντίες.
Οι αυθεντίες του πνεύματοςδεν είναι αυτοί που το ίδιο το σύστημα έθρεψε ;
Δεν είναι αυτοί που ανελήχθηκαν, επειδή τους άφησαν ;
κι απ την άλλη εκείνοι που... "πούλησαν" ; που είχαν αποδοχη στο κοινο.
δεν τους απαξιώνω, αλλά δεν θα δεχτώ αδιακρίτως όλα όσα έχουν καταγράψει.
και βλέπω άλλους να το κάνουν.
"Αφού το είπε ο Χατζιδάκης είναι νόμος"
"Αφού το είπε ο Γιανναράς, δίκιο θα έχει".
Καλός κι ο Γιανναράς, δεν λέω, αλλά πολύ θρήσκος βρε αδερφέ.
Μου τα πρηξε με την Οντολογία του Ιησου και του τριαδικού Θεού.

Απο την άλλη αυτή η μη αμφισβήτηση πηγαζει κι απ την νομική.
Μας μαθαίνουν να θεοποιούμε τον Νόμο, που πρέπει να τηρείται και να είναι αυστηρός κλπ κλπ.
Ας μου πει ΕΝΑΣ άνθρωπος, πότε η ανθρωπότητα πήγε μπροστά με το να μην αμφισβητεί και με το να υπακούει ;
Οπότε, νομικάριοι συνάδελφοι, καλός κι ο Νόμος, μα να τον γράφουμε νόμο, κι όχι να τον θεωρούμε το ύψιστο αγαθό όλων. Ναι, χρειάζονται οι νόμοι, για να μην είμαστε ζούγκλα, γιατί μάλλον δεν έχουμε την ηθική της αλληλεγγύης μέσα μας, έχουμε όμως την φυσική τάση προς το φυσικό δίκαιο, ένα κοινό περι δικαίου αίσθημα, όπως έχουν και τα ζώα μεταξύ τους.
Βαριέμαι σ αυτή τη σχολή να πρέπει να είμαι  "διπλωμάτισα" και διαλακτική, και να λέω πως κάπου κι η κυβέρνηση θα χει δίκιο. Κάπου κι ο νόμος κάτι καλό θα έχει. Ε αμα πάς έτσι κι η χούντα έκανε και κάποια έργα, έφτιαξε την σχολή εδώ πάνω που σπουδάζω. Αυτό τι σημαίνει; Επρεπε να συνεχίζει  να υφίσταται ;

"ποιός φταίει ; ποιός φταίει;;; "

Mεσημέρι μουντό, σηνηθισμένο στο νομό Ροδόπης.
Παίρνω λεωφορείο ν' ανεβώ στην σχολή, καθώς έχει προγραμματιστεί γενική συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου.
Εχει βγεί και το ποινικό 1. Αδιαφορώ.

 Κατευθύνομαι προς το άδειο αμφιθέατρο.
Συνέλευση τίποτα. Δεν έχει απαρτία κι αφού περιμέναμε 3 και βάλε ώρες,
ακυρώνεται εξ αιτίας της απουσίας  πενήντα ανθρώπων.
Εκνευρίζομαι που δεν μπορώ να πείσω τον περιγυρώ μου για την αναγκαιότητα να παρουσίαζονται στις συνελεύσεις και να μου μιλάνε για εκφυλισμό του πολιτικού συστήματος, ενώ οι ίδιοι θρέφουν μια υπάρχουσα κατάσταση, κατευθυνόμενη και επιθυμητή απο τις κυβερνήσεις : Την παθητικότητα, την μη συμμετοχή, την ανευθυνότητα.
Μόνο όταν συγκεντρωνόμαστε στο Αλάβαστρον μερικοί καταφέρονται κατά των πράξεων της κυβέρνησης και διαμαρτύρονται σθεναρά. λόγια που τα παίρνει ο αέρας και βρωμάνε ούζα
Ο ένας βλέπει τηλεόραση, ο άλλος διαβάζει, ο τάδε είναι για καφέ στο Θέατρο ή στο χ,ψ μαγαζί.
Το Δωρεάν Πανεπιστήμιο καταστρέφεται.Εχω αρχίσει να γίνομαι γραφική, κατι σαν καρικατούρα,
που συνέχως έχει την ίδια συλλογιστική πορεία διατυπωμένη με διαφορετικές λέξεις.

2
 Ο ήλιος έχει πέσει. Αρχισε να φυσάει. Ο ουρανός έχει σύννεφα χρωματισμένα ροζ-μοβ και έχει ήδη βρέξει. Αποφασίζω να κάνω μια βόλτα. Περνάω απο ένα καφενείο, παλιό, απ αυτά που πάνε οι παππούδες και συχνά οι μεθύστακες. Κοιτάζω μέσα απο περιέργεια.
Εξω ακούω έναν παππού μισομεθυσμένο. "Η Μέρκελ η πουτάνα. Εχει βαλθεί να καταστρέψει την Ελλάδα" . 
Η Μέρκελ η πουτάνα, οι γερμανοί οι χιτλερικοί, οι αντιδραστικοί, οι απαίσιοι, που θέλουν να γίνουμε ένα αποικιακό τους κράτος, που έχουν προσωπικά μαζί μας γιατί τους γαμήσαμε την γκόμενα.
Μώρε τι μας λες ; Προφανώς και η Γερμανία μας κάνει πόλεμο. Ομως γιατί το προσωποποιούμε ; Γιατί να φταίνε οι Γερμανοί; Δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ενωση τι κάνει ;;; Ανδράποδα τους πιο ανίσχυρους, νόμος της ζούγκλας, το μεγάλο ζώο τρώει το μικρό. Εμείς δεν φταίμε για όλη αυτή την κατάσταση σαν πολίτες,  γιατί  εκλέγουμε τόσα χρόνια αστικές κυβερνήσεις και μάλιστα τις χειροκροτούσαμε κιόλας;;Ναι, αλλά η ευθύνη η δική μας όμως δεν είναι τόσο βαριά και μεγάλη. Ο κόσμος δεν ήξερε, έβλεπε παραπάνω "φαϊ" και όρμαγε, οι τράπεζες απλόχερα στον κάθε κακομοιρη δανειζαν και προφανώς ποτέ δεν βγήκαν χαμένες, και τωρα εν καιρό κρίσης είναι πιο πλούσιες απο ποτέ. Οι βουλευτές δεν φταίνε βέβαια.  "ΟΛΑ ΝΑΙ" δήλωσαν τα ρεμάλια για τις διατάξεις της δεύτερης Μνημονιακής 
Σύμβασης που ξεπούλησε καίρια λαϊκά δικαιώματα, βλέπε εργατικά, καταργηση της εργατικής κατοικιας και αλλα πολλά σαρωτικά μέτρα. Αυτοί οι προδότες δεν φταίνε ;;;;Πάλι λάδι θα βγούνε ; Κι όσο για τις εκλογές πάλι τα ίδια θα γίνουν. Θα πάρει ποσοστά η ωραία συντηρητική δεξιά και κάτι άλλα καημένα κόμματα, που πίσω απ το πέπλο της δήθεν προοδευτικότητας και "αριστερίλας",εξυπηρετούν με κάθε μέσο την καθεστηκυια τάξη Και έχεις και κάτι φασισταριά να σου μιλούν για αγάπη προς την πατρίδα ;;;

"και δεν δακρύζεις ποτέ σου,μάνα μου, Ελλάς, που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς "
α  ρε Ελλαδα, α ρε Ελληνα ξέχνα τους ραγιαδισμούς. Ξύπνα και διεκδίκησε. 


\

λέξεις που πονάνε

απογοήτευση.
ελπίδα.
αβεβαιότητα.
λύπη.
κατάθλιψη.
ανοία.
γνώση.
κούραση.
έρωτας.
μίσος.
σιγουριά.
χρήμα.
τράπεζες.
κρίση.
διαδηλώσεις.
δηθενιά.
επανάσταση.
δάκρυα
θυμός
υπομονή
δεν μπορώ να κάνω όνειρα
μοναξιά
δυσοιωνο μέλλον
θεος
PSI
careless.
δεν αντέχω.
υπουργοί.
σημαία.
πατρίδα.
εργασιακά δικαιώματα.
συνδικαλιστές.
νευρα.
τίποτα.
μου φαρμακώνεις τ όνειρα.
κουράζομαι.

μηδεν εις το πηλίκο

μέσα σ έναν κόσμο που αλλάζει, καταργεί τα διακιωματα μας, εκεί βουλίαζουμε.
οχι κατάθλιψη.
να εξοργυστούμε πρέπει,
να τους ανατρέψουμε.
να φύγουν κι οι πατακοί και οι μουσολίνιδες.
να ξεκουμπιστούν όλοι απο δω.

δηθεν αγωνες, δήθεν αγωνιστές, δήθεν επαναστάτες.
το αυριανο καταστημένο που σήμερα κρατάει πλακάτ στα χέρια το

"τι κόσμος είναι αυτός ; "

πάει καιρός που έχω να γράψω εδώ.
ίσως φταίει η εξεταστική.
ενέχυρο,υποθήκη,ποινικός κώδικας, άρση του αδίκου,
εμπορος-εμπορική πράξη, συμβαση, δικαιοπραξίες, διακαιώματα.
έννοιες, όλα όσα νομίζω πως δεν χωράνε στο κεφάλι μου.
Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.
προσπαθώ παλεύοντας.
Ομως τα ερωτήματα έρχονται ένα ένα.
Επειτα εκνευρίζομαι.
Ξεσπάω.
Ανοιγω την τηλεόραση να δω ειδήσεις.
Απογοητεύομαι.
Μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα.
Εκβιασμοί της Τρόϊκα και δήθεν κόκκινες γραμμές των κομμάτων.
Υποχωρήσεις.
Ενα πολιτικό σύστημα σάπιο.
Μας παίρνει μαζί του.
Μούγκα.
Καμιά αντίδραση.
ή μάλλον υπάρχει αντιδραση, αλλά αμελητέα,
μη ικανή να τους ταράξει.
Οι πιο πολλοί έβαλαν κάτω το κεφάλι και είπαν
"έτσι είναι".
Ραγιαδισμός.
αντιδρούμε με πορείες,απεργίες, καταλήψεις.
κλασσικοί τρόποι αντιδρασης.
Ομως λίγα αλλάζουν.
Βλέπω να βυθιζόμαστε,
δεν ξέρουμε ακόμα πότε θα πιάσουμε πάτο.
πόσο σάπιος κόσμος ;
πόσο σάπιος καπιταλισμός ;
κορπαρατισμός όπως θα λεγε κι η Klein.
Τόση αηδία μαζεμένη.
μας ξεπουλάνε.
δεν μιλάμε.
στις δημοσκοπήσεις παίρνουν ακόμα ποσοστά οι γαλοζοπράσινοι.
Ντροπή και όνειδος.
οργή.
και πιστεύεις στους άλλους ; με ρωτάνε.
Ισως λίγο περισσότερο.
Λίγο όμως.
Πάντα αμφιβάλλω για όλους και για όλα.
Ομως λίγο παραπάνω στους άλλους πιστεύω.
σάπιο σύστημα. βρωμάει.
οι τράπεζες ρυθμίζουν τη ζωή μας.
χάνονται τα κεκτημένα μας.
Κι εγώ εδώ, βουλιάζω, μέσα στον Αστικό Κώδικα.
Ποιό το ώφελος λοιπόν ;
Επιστημονισμός.
Να μαστε προσκολημένοι στις σπουδές μας.
Αυτό μας ζητάνε οι γονείς μας.
Μια προτροπή άκρως χυδαία και άρρωστη.
Μου θυμίζει πανελλήνιες η περιόδος εξεταστικής.
Πάλι πρέπει να "μάθεις" έννοιες σε ένα μήνα.
Να μάθεις επιφανειακή, πασαλλείματα, τα πάνω-πάνω.
"Φταίτε κι εσείς" λέει η μάνα μου.
"γιατί ρεμπελεύετε όλο το εξάμηνο και δεν διαβάζετε"
Ναι προφανώς. Ομως όταν έχεις 10 ώρες μάθημα στη σχολή, πώς να διαβάσεις μετά ;
Δεν μπορεί κανείς να καταλάβει πως η γνώση είναι χαρά ;
πώς όταν έχω τόσες ώρες μαθημα απλά μπερδεύονται όλα στο κεφάλι μου ;
πώς δεν χαίρομαι την γνώση, απλά αγανακτω.
Αηδιάζω με τον ξύλινο λόγο των ακαδημαϊκων, με το ύφος αυθεντίας που έχουν,
με το απροσωπο προφιλ τους.
Με τα τεράστια συγγράματα που φέτος μας έκοψαν και μερικά,
τα πιο πολλά απ τα οποία υπάρχουν για να εξυπηρετούν την φιλοδοξία του κάθε ακαδημαικού να γράψει ένα βιβλίο-ακατανόητο και ξύλινο.
Τους αήδιασα όλους.
Ολο το εκπαιδευτικό σύστημα βρωμάει μιζέρια, σαπίλα, στείρα σχεδόν γνώση.
(δεν μιλάω για όλους τους καθηγητές, ούτε για όλα τα συγγράματα βέβαια, μιλάω εν γένει για το σύστημα)
Πέρασα αυτο το απαίσιο έτος των πανελληνιών, για να ρθω και να συναντήσω παραόμοιες καταστάσεις.
Ναι, δεν περίμενα κάτι άλλο.
Δυστυχώς δεν έχω τίποτα καλύτερο να περιμένω.
βλέπω το παρόν μας που δεν μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε.
"Πρέπει να διαβάζεις", αυτό νιώθω στις περιόδους εξεταστικής.
Μα "το πρέπει" πώς να γίνει "θέλω" ;
Αιρετική θα με πουν.
Το ξέρω.
ή ρεμάλι ή αιρετική ή τεμπέλα.
Κι όμως σ αυτή την εξεταστική είναι η μοναδική φορά που δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και
να διαβάσω.
Βλέπω  όσα συμβαίνουν.
Πώς εγώ να αδιαφορώ ή να μην επηρεάζομαι ;
Κοινή λογική ενός νέου δεν είναι να επηρεάζεται και να κρίνει ;

Κι επιπλέον κανείς με το να εξειδικεύεται μόνο σ έναν κλάδο δεν γίνεται ποτέ ολοκληρωμένος άνθρωπος,ούτε αποκτά πλήρη αντίληψη του κόσμου. Κάτι είπα ε ; Κοινοτυπίες γράφω τόση ώρα.
Ομως κουράστηκα. Αηδιασα.

Ξέρω πολλούς που ασπάζονται αυτές τις ιδέες.
Ιδεολόγοι όμως της δεκάρας είναι οι πιο πολλοί,
αφού άλλα κυρήττουν κι άλλα πράττουν στις ζωές τους.
Εμένα ο φόβος μου είναι να μην αλλοιωθω,
να μην αλλοιώσω την ζωή μου, τον εαυτό μου,
να μην γίνω εκείνα που κοροϊδεύω,
να μην γίνω το αυριανό κατεστημένο,
που θα ξεζουμίζει τον αδύναμο.
Φοβάμαι μη πω "τότε ήμουν νέα, ανώριμη, απροσάρμοστη, αιρετική"

βλέπω την σαπίλα στην πολιτική και άμεσα στην ζωή μας και στις σχέσεις μας με τους γύρω μας.
Γιατί τι γινεται ;
Ο έρωτας και η φιλία έγιναν σίριαλ στην τηλεόραση.
Γίναν κατανάλωση και κέρδος, κερδίζονται και λειτουργουν με στρατηγικές management!
αη στο διάολο λοιπόν.
Δεν τον  θέλω τον κόσμο σας.
Ομως, δεν παραιτούμαι.
Θα παλέψω.
Τώρα ο λόγος μου πέφτει στο κενό όμως.

ακούω τη βροχή έξω να πέφτει
και συγκινούμαι.
πόσα χρόνια θα βρέχει ακόμα στον κόσμο ;
σαπίζουμε,σύντροφε.Ξύπνα.

τα δώρα του Αη βασίλη για το 2012

Σαφώς. ο Αγιος βασίλης δεν θα φέρει τίποτα σε κανέναν φέτος.
Μόνο υλικά πράγματα, κι αυτά μπορεί και όχι.
Πες μου στο παιδάκι που ζητιανεύει τι δώρο θα πάρουμε ;;;
Τίποτα.
Η Μέρκελ κι οι εταιρίες απλά θα το στείλουν άλλη μια μέρα στο δρόμο
ζητώντας να αποσπάσει άλλο λίγο τον οίκτο μας.
Λοιπόν, μην περιμένετε.
Ο άγιος τίποτε δεν κουβαλά μέσα στον σάκο του,
παρά μόνο χάπια αντικαταθλιπτικά, θολά μπουκάλια μια ουίσκια,
ηρεμιστικά, ζαναξ κατα προτίμηση του.
Αυτά είναι τα φετινά δώρα.
Α και μια απόλυση.

Γελάω! "Θα την αλλάξουμε τη ζωή, Μαρία. Και τις δουλειές θα τις διαλέγουμε/δε θα μαστε γαιδούρια να μας κοιτάζουνε στα δόντια"

τώρα δεν βαδίζεις παρά μονάχα τρεκλίζεις

και κοιτάς τον ουρανό,

μόνο εκείνο το ηλιοβασίλεμα,

θυμάσαι.

είσαι απαθής απέναντι σ' ο,τι σου συμβαίνει.

Κι ολα, μα όλα τα γεγονότα, σου φαίνονται κωμικά.

Και γελάς, γελάς συνέχεια.

Γελάς με τις ζωές των άλλων, με την δική σου την ζωή.

Τώρα πια δεν θυμάσαι, δεν ξεχνάς, έχεις ξεμείνει μέσα στο δικό σου σπίτι

και μένεις εδώ.

κι όλοι σου φωνάζουν "πάρε με μαζί σου"

και εκεί που πας δεν μπορείς να τους πάρεις μαζί σου.

Γιατί εσύ σημαδεύεις κατευθείαν στην αλήθεια,

εκεί που οι άλλοι δεν μπορούν να ρθουν.

και φεύγεις, απ όλους κι απ όλα.

Δεν προσμένεις τίποτα. Ούτε ελπίζεις.

Είναι σκρόφα η ελπίδα και γαμιέται μαζί με το Ονειρο, όχι με ένα όμως, με όλα.

Στο πα είναι καριόλα.

Αν την πιστέψεις και επενδύσεις πάνω της, θα γαμιέται με έναν άλλον.

Εξάλλου μόνο οι απαισιόδοξοι ελπίζουν κι εσύ αισιοδοξείς συνέχεια,

γιατί γελάς.

Ονειρεύεσαι επαναστάσεις προσωπικές, συλλογικές.

Τις προσωπικές δεν τις ονειρεύεσαι, αλλά έχεις σηκώσει την σημαία σου ήδη!

Οσο για τις συλλογικές δεν εξαρτάται αποκλειστικά απο σένα.

Μα που θα πάει ;;;

"Θα την αλλάξουμε την ζωή Μαρία"

Κατάληψη

Τελευταία όταν πηγαίνω και κοιτάω το προσωπο μου στον καθρέφτη μου, τρομάζω.
Τα μάτια μου είναι μόνιμα κόκκινα και ξεθωριασμένα. Τα μαγουλα μου έχουν κιτρινίσει κι ο Πασχαλης μου λέει πως έχουν φανεί οι γωνίες του προσώπου μου, επειδή, ΛΕΕΙ, αδυνάτισα αρκετά απο πέρσυ. Αυτό το τελευταίο ίσως είναι το μαναδικό ευχάριστο.
Επίσης, ζαλίζομαι συνέχεια και βήχω,προφανώς επειδή βγαίνω έξω λουσμένη και ιδρωμένη μόνιμα. Τελοσπάντων. Αχρηστες περιγραφές της αθλιοτητας μου.

Κανονίζω συνέχεια. Πρόβλημα αυτο. Χτυπάνε τηλέφωνα για καφέδες και ούζα και φίλοι που θέλουν να με τρέξουν στο γιατρό για αιματολογικές εξετάσεις. γιατί λέει δεν έχω σίδηρο.
Ολοι ρωτάνε πως είμαι. Καλά ειμαι, απλά έχω κουραστεί.

Εγινε κατάληψη στην σχολή μετά απο 2 Γενικές Συνελεύσεις.Τα καταφέραμε, ναι. Ωστόσο, δεν θα ξαναγίνει κατα πάσα πιθανότητα κατάληψη, διότι μερικοί άνθρωποι είναι ηλίθιοι και έχουν ένα δίλλημα ανούσιο"Εξεταστική ή αντίδραση ; " . Πληγώνομαι απο τον κόσμο συλλήβδην. Ζουμε μια τρομοκρατική επίθεση στα κεκτημένα μας και αντί ως δεκαεννιάρηδες, να αντιδρούμε, μιλάμε για το σύστημα, σαν να είναι κάτι αυθαίρετο και μακρινό, που μας υποτάσσει. Είμαστε μέρος του ΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. Συνεπώς, δεν νοείται να σκυβεις το κεφάλι και να εκτελείς εντολές. Πώς μας έκαναν έτσι ; Πληγώνομαι απο αυτές τις καταστάσεις.
νιώθω πως δεν ανήκω πουθενά και πως παντού και πάντα θα περιττεύω, αν είναι δόκιμο το ρήμα.
Μιλάνε για μια κατάληψη που ήταν μέσα 20 άτομα, άνθρωποι που την ψήφισαν να γίνει. Κι όμως, αυτοί που διαμαρτύρονται, δεν ήταν εκεί. ΟΧΙ, δεν ήταν. Διάβαζαν για την εξεταστική τους, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσουν το τομάρι τους. Σκέψη και πράξη πρέπει να ταυτίζονται, όμως. Ετσι τα έμαθα εγώ. Ετσι τα ξέρω. Πάντα απόλυτη και ίσως απογοητευμένη απ τους ανθρώπους. Πήγαινα κι εγώ στην κατάληψη, όχι τα πρωινά, ναι ντροπή μου, μα δεν μπορούσα να σηκωθώ απ το κρεβάτι μου, αν και κοιμάμαι λίγες ώρες τελευταία, εξού κι η αθλιότητα της εμφανισης μου. Πήγαινα κι ήμουν μόνη, γιατί οι φίλες μου είχαν δουλειές.λογικές ανάθεσης. οχι, δεν είμαι ενταγμένη κάπου. .Δεν ξέρω αν οι παραταξιακοί ελπίζουν πως θα οργανωθώ και δεν ξέρω αν με βλέπουν σαν μια όρθια ψήφο.Θέλω να πιστέψω πως ετούτοι διαφέρουν απ τους άλλους, πραγματικά σ αυτούς θέλω να ελπίζω. Αλλά επειδη με τις ελπίδες εγώ δεν τα πάω καλά,προσέχω για να έχω.
Εχω γνώμη και την υποστηρίζω εμπράκτως. Διαφορετικά εγώ δεν θα κοιμόμουν ήσυχη. Και τελικά, είναι αυτό που λέει η μάνα μου, οτι δηλαδή αν είσαι σωστός, κοιμάσαι ήσυχος. Αυτή είναι η μόνη ανταμοιβή, άλλη μην περιμένεις. Εξάλλου μας λένε και χαζούς και κορόιδα και τρομοκράτες. Πληγώνομαι απ αυτούς, πληγώνομαι.
Πεταμένες ιδέες στο πάτωμα και μια νεότητα που την αρνιέσαι, καθώς το αίμα σου εκεί που βράζει, του ρίχνεις νερό και το σβήνεις. το χείριστο είναι όμως, οτι δεν βράζει καν.
πότε θα ξυπνήσει το αίμα σου ;
είμαι αστεία, το ξέρω. είμαι ρομαντική, επίσης το ξέρω. είμαι ΜΟΝΗ, το ξέρω. Μα δεν μπορώ να παραιτηθώ. ΟΧΙ δεν τ αντέχω. Δεν θα με συγχωρήσω ποτέ. Φοβάμαι, μην συμβιβαστώ.
Ξέρω πως... "πάει αυτό ήταν, χαθηκε η ζωή μου μέσα σε κίτρινους ανθρώπους..." Ε και τι να γίνει ; Αν οι γύρω σου είναι τέρατα, δεν πρέπει να τους χαρίσεις ένα τριαντάφυλλο; δεν πρέπει να προσπαθείς για την μερωμα τους ;
Η αγάπη ημερεύει τις ψυχές, η αλήθεια όμως τις αγριεύει, γιατί είναι σκληρή.

Εχω χαθεί μέσα μου και γράφω αδιακόπως. Ονειρεύομαι ασταμάτητα. Ονειρεύομαι όλα αυτά που φοβούνται οι άλλοι να ονειρευτούν. Μόνο που δεν μ αρέσει μόνο να ονειρεύομαι, θέλω να αρχίσω να πράττω. Κι αν θες να αλλάξεις κάτι, δεν πρέπει πρώτος ΕΣΥ να κάνεις την διαφορά; Πώς θα απαιτήσω εγώ να είναι οι γύρω μου να συμπεριφέρονται λογικά και πολιτικά σωστά όταν εγώ η ίδια συμπεριφέρομαι ασυνεπώς; Βέβαια, ψιλά γράμματα, που λέει κι η μάνα μου. Ναι, εγώ στα ψιλά γράμματα σκάλωνα πάντα, γι αυτό κι απογοητεύομαι εύκολα.
"Ψαχνεις ψύλους στ' άχυρα", μου λέει ένας φίλος μου. Μπορεί, μα υπάρχουν ελπίζω ψύλοι, αλλά δύσκολα τους διακρίνεις μάλλον.

Η εθνική κατήφεια εξαπλώνεται σαν καυσαέριο στον αέρα.
να βάλουμε μάσκες για να προφυλαχτούμε, δεν γίνεται.
πρέπε να επιβιώσουμε μέσα στο μολυσμένο περιβάλλον, αλλά να μείνουμε αλώβητοι.
πώς ;
Αμ πώς ; αυτό αναρωτιέμαι. Απογοητεύεσαι, αλλά η απογοήτευση δεν πρέπει να γίνει ΚΡΑΥΓΗ;;; Ε;;;;;

Εγώ και οι απορίες μου... αχ... Σ έναν ιδεατό κόσμο οι ανθρωποι είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ, οχι τερατα με μορφή ανθρώπινη.

"Πάνω κάτω σε μια αχόρταγη χώρα,πληγώνομαι απ αυτή πληγώνομαι"

Γδέρνεις
με τα νύχια σου
το σωμα σου,
για να ματώσεις.

Σε καταστρέφεις
και πάνω που λες να πάψεις,
ξανακυλάς.
Ακόμα μια φορά, έλα, μόνο ακόμη μία
και κάθε φορά λες τελευταία.
Μα έρχεται η επόμενη.

πιο χαμηλάαα... κύλα κι άλλο.

σουτ.
μίλα πιο σιγά.
Σουτ.
Μας ακούνε.
Οχι μην εξάπτεσαι.
Σ ακούνε.
ΣΚΑΣΕ.

Ελα, αφού γδέρνεις το τομάρι σου ασταμάτητα,
ασε τις ειρωνίες.

" Θα αλλάξουν τα πράγματα". Ετσι λένε μερικοί και το πιστεύουν ελπίζοντας χωρίς δράση.
Φαυλοκρατία της Ελπίδας, που λέει κι η Δημουλά. Ελπίζεις χωρίς να κινητοποιείσαι, απλά κοιτάζεις ένα ηλιοβασίλεμα και σκέφτεσαι οτι κάποτε θα μπορείς να το κοιτάζουν ολοι στον κόσμο με ευτυχισμένο βλέμμα, χωρίς να μελαγχολούν, καθώς έρχονται αντιμέτωποι με την σαπίλα.
Μονο που μύρισε σάπιο κρέας του συστήματος.

Αλλοι πάλι λένε οτι "δεν αλλάζουν τα πράγματα ο,τι κι αν κάνουμε" .
Απόδειξη οτι το σχολείο, οι γονείς μας, τα ΜΜΕ, η καθεστυκυία τάξη μας έχει ποτίσει με ηρεμιστικό και γερνάμε, γερνάμε κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, κάθε φορά που δεν ονειρευόμαστε, κάθε φορά που κάνουμε πίσω πεπεισμένοι πως όλα είναι νομοτελειακα.
Ε ΟΧΙ. Δεν ανέχομαι να γερνάω και να σαπίζει το τομάρι μου, όταν είμαι στα 19 μου.
Δεν μπορώ αυτό το καζάνι αίματος που βράζει μέσα μου, να το κατεβάσω απο την φωτιά.
Γιατί τότε, πες μου εσύ, τι μου έχει μείνει;
Αν τώρα δεν πιστέψω, σε κάτι καλύτερο, τότε πότε;

Κι απ΄την άλλη έρχεται η λογική, ίσως η λογική του παραλόγου, να μου κόψει τα φτερά.
Ερχεται εκείνο το μελλοντικο είδωλο,το 50χρονο μέσα στον καθρέφτη μου, να με τρομάξει. Είναι ένα απαράδεκτο εξευτελιστικό είδωλο που φοράει ταγέρ, ξεπουλάει τα ονειρα του και τα φρονηματα του, για να πετύχει, για να επιβιώσει κι όχι για να ζήσει. Φοβάμαι, γιατί αμα σε πάρει η καρμανιόλα, πάει, χάθηκες.
Και φοβάμαι μην πω... "Πάει αυτό ήταν. Χάθηκε η ζωή μου μέσα σ ανιστόρητους συμβιβασμούς".

facebook,twitter κι άλλοι λογαριασμοί-εξαγοραστές της μοναξιάς.

-facebook έχεις ;
-ναι και twitter και λογαριασμό στο youtube...
-πολύ δικτυωμένο σε βρίσκω.
-ναι,το παλεύω
-κι η ζωή σου; αυτή την παλεύεις ;
-ποιά ζωή ;
-η ζωή, η πραγματική ζωή, αυτή εκεί έξω στους δρόμους...απ αυτή έχεις ;
-εχμ... όχι..

Ανθρωποι ζουν μέσα απο διαδικτυακές ίνες,μπροστά απο μαύρα κουτια.
Ανεβάζουν όλοι τραγούδια στο fb, που πηγαίνουν στον ερωτα τους ή στην καψουρα τους ή σε φίλους.
Ολοι μας, κάτι δεν προσπαθούμε να πούμε κάτι, οτιδήποτε, όχι απαραίτητα τον ερωτα μας, αλλά ίσως την κουλτούρα μας, μέσω fb ?
Ηθελα να 'ξερα ζωή έχουν μερικοί απ τους "φίλους" μου εκεί μέσα ;
Δεκαπεντάχρονα τραβάνε φωτογραφίες με σκοπό να τις βάλλουν στο fb,για να τις φλερτάρει ένας συγκεκριμένος συμαθητής.
Ολη τους η ζωή είναι διαδικτυακή.
Ζούνε μέσα απο το ίντερνετ, φλερτάρουν μέσα απ το ίντερνετ,κάνουν φίλους,ανταλάσσουν απόψεις.
Ακόμα κι ο έρωτας κατέστη ένα εμπόριο στα χέρια του υπολογιστή, του ίντερνετ,των Αμερικάνων.
Δεν μιλάμε πια.
Γυρνάμε πλάτη με πλάτη.
Τα βράδια κοιμόμαστε μόνοι ή ο ένας στον καναπέ κι ο άλλος στο κρεβάτι ή
ακόμα χειρότερα στο ίδιο κρεβάτι κι απέχουμε μίλια μεταξύ μας οι άνθρωποι.
πώς γίναμε έτσι ;
ολοι είναι κλεισμένοι στο καβούκι τους, όλοι συντηρούν αυτόν τον ηλίθιο εγωισμό.
Ναρκωνόμαστε κάθε μέρα με τσιγάρα,τηλεόραση, εφημερίδες που διαστρεβλώνουν γεγονότα,διαδικτυακούς φίλους ή πραγματικούς φίλους, που δεν τους γνωρίζουμε και δεν μπαίνουμε στον κόπο, περιστασιακούς συντρόφους, ανούσιες σχέσεις, ξευτιλισμένες.
πώς ναρκωνόμαστε έτσι ;
κι εγώ βγαίνω και φωνάζω "ΤΗΝ ΑΓΑΠΓΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ" και να, που δεν μ' αφήνουν ή μάλλον μου προβάλλουν εμπόδια. Οχι, δεν κάνω πίσω, ποτέ κι ας πληρώνω το τίμημα. ΟΧΙ.
"Το σκληρότερο ναρκωτικό είναι η μοναξιά".
Γιατί έτσι;
Ο φόβος.
Αυτός ευθύνεται για όλη την κατάντια του ανθρωπίνου γένους.
Γίναμε κομπλεξικοί, ομοφοβικοί,απόμακροι,σνομπ,παντογνώστες,εγωιστές.
Κανείς πια δεν αγγίζει μ' αγάπη την ψυχή του άλλου.
Ολοι με φόβο,μην μας πιάσει κι ο άλλος το χέρι κι έπειτα μας αγγαλιάσει.

Του το χρωστάω αυτού του κόσμου...

(Ισως κι εγώ σκέφτομαι λάθος τα πράγματα, πολύ δογματικά και πολύ απόλυτα.
Με τρομάζω τελαυταία, επειδή αναλώνομαι σε κενές σκέψεις που αφορούν και κενούς ανθρώπους.Επίσης, τρομάζω στην σκέψη των ηλίθιων συναναστροφών μου.Φοβάμαι πως με επηρεάζουν. Και μαζί σου φοβάμαι. Με κάνεις χειρότερο άνθρωπο, με τραβας στον πάτο ή μήπως εγώ φταίω κατα βάθος όχι επειδή παρασύρομαι, γιατί στην πράξη φυσικά και δεν θα μ αλλοιώσεις.Ομως με βάζεις σε σκέψεις ανούσιες που υπο άλλες συνθήκες τουλάχιστον θα τις περιγελούσα. Τεσπα.)



Οι κενοί άνθρωποι.
Τους λυπάμαι ή τους ζηλεύω ή τους μισώ ;
Εν τέλει δεν ξέρω.
Αν τους μισώ όμως σημαίνει πως κι εγώ η ίδια είμαι κενή.

Με πειράζει που αντί να περιθωριοποιούμε όλους αυτούς τους ηλίθιους ανθρώπους,
εμείς τους στήνουμε και αδριάντες.
Περίτρανα παράδειγμα οι πολιτικοί μας άρχοντες.
Είναι τόσο αλήτες, τόσο μεγάλα λαμόγια, ντυμένα με τισ γραβάτες τους κι απολαμβάνουν τιμές αξίολογων ανθρώπων.
Αναλόγως, συμβαίνει και στις ζωές μας.
Οι περισσότεροι εκτιμούν ανθρώπους που κοιτούν τον εαυτό τους, που ενδιαφέρονται για τι θα φάνε και τι θα πιούνε, που δεν έχουν ίχνος κοινωνικής ή πολιτικής ευαισθησίας...
Ε εγώ δεν μπορώ να το δέχτω.
Και τι σε νοιάζει θα με πεις ;
Μα το βλέπω μπρος μου κάθε μέρα να γίνεται και νιώθω αδικημένη και απογοητευμένη απο τους ανθρώπους.
Ετσι, τα χω βάλει κι εγώ με τους περισσότερους εξ αυτών αυτή την περίοδο της ζωής μου.
Οπου και να γυρίσω το βλέμμα μου, αντικρύζω πτώματα μεγάλων ιδεών, ανθρώπους-ζόμπι .
Αν στραφώ στο Κράτος, μου ρχεται να κλαίω, να περισσότερο μου ρχεται να τρέξω και να τους μουτζώσω ή να τους πετάξω ντομάτες, προκειμένου να εκτονώσω την οργή μου.
Απο την άλλη στρέφω τα μάτια μου στους ανθρώπους, σε φίλους, γνωστούς, περαστικούς.
Τοτε είναι που μου ρχεται να φωναξω "ΡΕ ΖΩΑ ΔΕΙΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΓΥΡΩ ΣΑΣ. ξΥΠΝΑΤΕ.ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΚΑΝΕΤΕ; ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕ EYE-LINER?"
Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που εκτιμώ.
Οργίζομαι που δεν καταλαβαίνουν τι τρέχει, που χουν χάσει την ουσία τους ή μάλλον που ποτέ δεν είχαν ουσία.
Και φυσικά δεν μιλώ για την οικονομική κρίση, περισσότερο μιλάω για μια κοινωνικη-ηθική-πολιτιστική κρισάρα,η οποία μ' απασχολούσε απ όταν αρχισα να παίρνω πρέφα την δηθενιά των γύρω μου.

Ιδού λοιπόν η απάντηση λοιπόν γιατί τα χω βάλλει μ όλον τον κόσμο. (του Κ.Βαρναλη)

Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ᾿ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.

Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».

"Με πνίγεις"

Είναι σαν να μου βάζεις ένα μαχαίρι τόσο κοντά στο λαιμο μου
ή έστω ένα σχοινί
και να με σφίγγεις,
ώσπου να μου μου τελειώσει το οξυγόνο.
Μέρα τη μέρα τελειώνει ο αέρας.
Με πνίγεις.

Κι εγώ φωνάζω και αγορεύω κι απο μέσα μου βρίζω την τύχη μου την κακούργα.
Ασφικτυώ. Μικραίνει το μυαλό μου. Καπνίζω με μανία και σε λίγο θ αρχίσω να πίνω.
Δεν έχω απο κάπου να κρατηθώ, αλλά δεν το χρειάζομαι κιόλας.
Αρχιζω τις κακές συνήθεις.

Βρώμισε η επαρχία, βρώμισε η σαπίλα της.
Μια κατήφεια μόλις βγήκα απ τ αεροπλάνο.
Η χαρά της προηγούμενης βραδιάς αντικαταστάθηκε με μια γκρίνια, μια λύπη, ένα βάρος.
Να δίνεις λογαριασμό για το που είσαι, τικάνεις, γιατί το κάνεις.
Βλέμματα ηλίθιων γνωστών, για τους οποίους αδιαφορώ. Αδιάκριτα βλέμματα. "Αλλαξες",λένε.

Η Μυρωδιά της μούχλας πλημμύρισε το κατα τ΄ άλλα ευλογημένο νησί.
Μικροαστικές αντιλήψεις, κουτάκια που χουν βάλλει την ζωή τους και την λιβανίζουν κάθε βράδυ. Καταπιέζονται για ν αρέσουν στους ανθρώπους. Δεν ξέρουν πως την ελευθερία ο καθείς μέσα του την φέρει και θαρρούν πως είναι ελεύθεροι.
Θρησκείες, έθιμα, συνήθειες, πρέπει. Επιβεβλημένες συμπεριφορές.
Αηδιάζω.

Εσύ μου κάνεις σκηνικά. Με θες μια άλλη, μια "κοπελίτσα", ένα θύμα του φύλου μου.
Μπαίνω στα γαμωστάνταρ σας. Μαγειρεύω, πλένω, φροντίζω, κουβεντιάζω. Αδιαμαρτύρητα.
Και μετά σαν τιμητές των πάντων, με κρίνετε. Μου θέτετε όρια, χωρίς να κατανοείτε πως είμαι γυναίκα πλέον κι όχι το παιδάκι σας. Ζω την ζωή μου και δεν το διανοήστε.
Τα σκληρά σου λόγια και τα θέλω σου,μάνα, δεν με αφορούν.
Γίνομαι αυτό που προοριζόμουν να γίνω. Μονη, έρημη, ανεξάρτητη και δυνατή μες στην φοβερή ερημιά του πλήθους, αδιαφορώντας για τα πρέπει σας, τις ηθικοχριστιανικές αντιλήψεις.

Πνίγομαι.

"εγώ δεν ζω εδώ, δεν ανήκω εδώ. "

Κάθε που επιστρέφω, εξοντώνομαι, ασφικτυώ, με πιάνω να κλαίω. Αυτοί οι τέσσερις τοίχοι, τα πρέπει σας, οι απόψεις σας, πώς να στο πω ; Υποφέρω.

Το νησί είναι μια φυλακή.
Αντιφάσεις. Η θάλασσα τόσο ελέυθερη, το φεγγάρι που λάμπει, υπέροχα μόνο κι ανεξάρτητο τοπίο. Κι οι άνθρωποι δέσμιοι. Ενας φυσικός παράδεισος που για μένα είναι η κόλαση.

Αρρωσταίνω εδώ.

Ξύπνα κόσμε!!!

Ξυπνα!

δεν ακούς????
τα παιδιά σου χτυπάνε την πόρτα.
ξέρω είναι λίγα,μα ακουσε τα.

Κόσμε ξύπνα.
Καίγεσαι κόσμε,ξευτυλίζεσαι.
Να,τα αιματα σου στο πάτωμα μέσα στις φυλακές που σε κλείσανε.
Κοιτα,τα δικά σου αίματα είναι απο τα μαχαιρώματα.

μα γιατί,έρμε κόσμε, δεν μιλάς;;

Στο δρόμο βγες,φώναξε..Κουράστικες κόσμε;;

Ξύπνα κόσμε,όχι δεν είναι αργά.
Οχι ακομη.
Τι χάθηκε;
Σταματα επιτέλους να θρηνείς την μοίρα σου την κακή,εσύ ορίζεις την μοίρα σου.
Κόσμε κοιμάσαι ακόμη;;;

Ξύπνα κόσμε!

Μερικά παιδιά σου χτυπούν την πόρτα!


Η επέτειος του πολυτεχνειου ας είναι η επέτειος της ελευθερίας,η αφορμή για κοινωνικό προβληματισμό και μαζική αντίδραση!

21-9 Ειρήνη, ειρήνη

21 Σεμπέμβρη σήμερα. μια συνηθισμένη ημέρα για πολλούς γεμάτη άγχη, τρέξιμο, δουλειές, ένας καφές με φίλους ίσως, λίγο γυμναστήριο, ραδιοφωνο κι ο,τι άλλο συνηθίζει ο καθένας στην καθημερινότητα του. Ωστόσο για μερικούς ανθρώπους η σημερινή ημέρα, όπως κι οι άλλες μέρες, δεν κυλάει τόσο ήρεμα, όπως οι δικές μας. Σε γωνιές της γης υπάρχει πόλεμος, καταστροφή, αλληλοσκοτωμός.
21 Σεπτέμβρη λοιπόν, Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης, καθώς έτσι έχει οριστεί απο τον ΟΗΕ το 1981. Ολοι εμείς ενδεχομένως να κάνουμε εκδηλώσεις, αφιερώματα στο ραδιόφωνο ή στα ιστολόγια μας. Κάνουμε κάτι τόσο απλό, που όμως δεν είναι αρκετό.


Ειρήνη
Στον Κώστα Βαρνάλη

Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.

Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.

Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα,είναι η ειρήνη.

Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα

φαρδύ χαμόγελο στα μάτια

μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτακ'

οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του

είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που

παγώνει το νερό στο παράθυρο,είναι η ειρήνη.

Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουνστο πρόσωπο του κόσμου

και μες στους λάκκους πού

σκαψαν οι οβίδες

φυτεύουμε δέντρα

και στις καρδιές πού

καψε η πυρκαϊά δένει τα

πρώτα της μπουμπου και η ελπίδα

κ' οι νεκροί

μπορούν να γείρουν στο πλευρό

τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο

ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του

κάκου,

είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού τοβράδι,

τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στοδρόμο δεν είναι φόβος,

τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει

φίλος,και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρα

σημαίνει ουρανός

γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές

καμπάνες των χρωμάτων του,

είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ'

ένα

βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ' άλλολέγοντας:

το φως, το φως, το φως,και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως

είναι η ειρήνη.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να

γίνουν βιβλιοθήκες,

τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από

κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα

τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ'το σύννεφο

όπως βγαίνει απ' το κουρείο της συνοικίας

φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης τοΣαββατόβραδο

είναι η ειρήνη.

Τότε που η μέρα που πέρασε

δεν είναι μια μέρα που χάθηκεμα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της

χαράς μέσα στο βράδικ' είναι μια κερδισμένη μέρα κ' ένας δίκαιος

ύπνος

τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει

βιαστικά τα κορδόνια του

να κυνηγήσει τη λύπη απ' τις γωνιές του

χρόνου

είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι οι θυμωνιές των αχτίνων στους

κάμπους του καλοκαιριού

είναι τ' αλφαβητάρι της καλοσύνης σταγόνατα της αυγής.

Όταν λες: αδελφέ μου -- όταν λέμε: αύριο θαχτίσουμε

όταν χτίζουμε και τραγουδάμε

είναι η ειρήνη.

Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά

κ' οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα

δάχτυλα την ευτυχία,

τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινούτο ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο

προλετάριος

είναι η ειρήνη.

Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των

ανθρώπων

είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου

είναι το χαμόγελο της μάνας.

Μονάχα αυτό.

Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη.

Και τ' αλέτρια που χαράχουν βαθειές

αυλακιές σ' όλη τη γης

ένα όνομα μονάχα γράφουν:

Ειρήνη.

Τίποτ' άλλο.

Ειρήνη.

Πάνω στις ράγες των στίχων μου

το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον

φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα

είναι η ειρήνη.

Αδέρφια μου,μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει

όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.

Δώστε τα χέρια, αδέρφια μου,αυτό 'ναι η ειρήνη.

του Γιάννη Ρίτσου

Mάθημα σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία...(;)

{Για άλλη μια φορά οι μαθητές μαζεύτηκαν στα σχολικά προαύλια για τον καθιερωμένο αγιασμό, ωστε με την ευχή του θεού να κυλήσει αρμονικά η σχολική χρονιά. Συζητούν συνεχώς τα κανάλια κι οι τηλεοράσεις τις ελλείψεις των σχολείων σε ανθρώπινο δυναμικό μα και σε υλικοτεχνική υποδομή. Για το πρόγραμμα των σπουδών φυσικά κανείς δεν κάνει λόγο, μιας κι αυτό είναι απόλυτα δευτερεύον... ! Κανείς εκτος απ το περιοδικό schooligans!Τυχαία καθώς έψαχνα στο διαδικτυο έπεσα πάνω στο άρθρο αυτό, το οποίο είχε δημοσιευτεί παλιότερα υποθέτω. Πραγματεύται ένα θέμα-ταμπού για την ελληνική κοινωνία, ο η οποία μονίμως αργεί να ωριμάσει και να δεχτεί κάποια πράγματα. Προσωπικά, με εντυπωσιάζει το πόσο καλά πετυχαίνουν και πείθουν ορισμένους για την χυδαιότητα του έρωτα. Ποτέ επιτέλους η Ελληνική κοινωνία θα απελεθερωθεί; Και δεν είναι απελευθέρωση το γεγονός πως οι νέοι μεταξύ τους μιάνε για το σεξ, όπως για τα προϊόντα του super market.. Ισως αυτό να το εκχυδαΐζει πραγματικα.Δείτε όμως τις απόψεις της επιστήμης και της εκκλησίας για το ζήτημα της ένταξης του μαθήματος της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία.}

Η επιστήμη...

Kύριε Παπαθανασίου, πότε θα μπει επιτέλους η Σεξουαλική Αγωγή στα σχολεία;

Το ίδιο αναρωτιέμαι κι εγώ. Είναι μια ιστορία πολύ παλιά. Αρκεί να σας πω ότι το 1964 ο Ευάγγελος Παπανούτσος (τότε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας) είχε δηλώσει ότι: «Η Σεξουαλική Αγωγή μπαίνει άμεσα στα ελληνικά σχολεία».40 χρόνια πριν;!

Και τι έγινε από τότε;

Πολύ λίγα πράγματα!

Στην Ευρώπη υπάρχει τέτοιο μάθημα;

Ναι, σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες οι μαθητές διδάσκονται τη Σεξουαλική Αγωγή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Και στην Ελλάδα γιατί αργεί τόσο αυτή η «σύγκλιση»;

Τι να σας πω, βρε παιδιά; Εμείς είχαμε γράψει ένα βιβλίο για τη Σεξουαλική Αγωγή πριν 3 χρόνια. Τα βιβλία αυτά παραδόθηκαν στις αρχές του 2002 με cd-rom και slides και ήταν έτοιμα να μπουν στο σχολικό πρόγραμμα. Ε, δεν φτάσανε ποτέ στα σχολεία.

Γιατί;

Δεν ξέρω. Το Υπουργείο Παιδείας δεν απάντησε ποτέ και ο πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου μας είπε: «Δεν μπορώ να σας πω»!

Τι πιστεύετε ότι συνέβη;

Νομίζω ότι τα βιβλία αυτά έπεσαν θύματα εξωγενών παρεμβάσεων...

Συμφερόντων δηλαδή;

Ενδεχομένως ναι, τουλάχιστον αυτό υπονοούσαν τα όσα κυκλοφόρησαν εκείνο τον καιρό...

Μήπως τα βιβλία κόπηκαν και λόγω Εκκλησίας;

Κάποια στιγμή ο υπεύθυνος Αγωγής Υγείας του Υπουργείου Παιδείας είχε πει ότι «ενδεχομένως τα βιβλία να μην έφτασαν στα σχολεία λόγω Εκκλησίας», πράγμα το οποίο βιάστηκε τότε να διαψεύσει ο Υπουργός Παιδείας. Είναι σίγουρο ότι η Εκκλησία είδε αρνητικά αυτή την προσπάθεια, χωρίς να γνωρίζω αν παρενέβη κιόλας στη διανομή των βιβλίων.

Ο Αρχιεπίσκοπος, στη συνέντευξη που του είχαμε πάρει, μας είχε πει ότι ο αυνανισμός και το προγαμιαίο σεξ είναι αμαρτία.

Κι όχι μόνο! Η Εκκλησία θεωρεί ακόμα και την αντισύλληψη αμαρτία!Σοβαρά;

Σοβαρότατα. Έχω βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση όσες φορές χρειάστηκε να μιλήσω δημόσια με εκπροσώπους της Εκκλησίας.

Μα με ποια λογική το λένε αυτό;

Δεν υπάρχει λογική. Η Ένωση Κληρικών Ελλάδος έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να αφορίσει τα βιβλία της Σεξουαλικής Αγωγής!

Η ελληνική κοινωνία είναι γενικά συντηρητική;

Η ελληνική κοινωνία έχει ακόμα πολλά ταμπού.

(πετάγεται η Κατερίνα) Δεν είναι άδικο που όταν μια κοπέλα τα φτιάχνει με πολλά αγόρια τη λένε «εύκολη», ενώ όταν ένα αγόρι τα φτιάχνει με πολλά κορίτσια τον λένε «μάγκα»;

Ναι, οι γονείς στην Ελλάδα έχουν μια τελείως διαφορετική αντίληψη για το αγόρι και για το κορίτσι. Το κορίτσι δεν πρέπει να κάνει πολλές σχέσεις για να αποδείξει ότι είναι ηθική. Αντίθετα, το αγόρι θα πρέπει όσο το δυνατόν νωρίτερα να κάνει σεξ για να αποδείξει στους γονείς ότι δεν είναι ομοφυλόφιλος. Ο μεγαλύτερος εφιάλτης του μέσου Έλληνα είναι να βγει ο γιος του ομοφυλόφιλος!

Τα παιδιά σήμερα έχουν προκαταλήψεις;

Γενικά όχι. Αλλά έχω διαπιστώσει ότι το νεανικό μυαλό απασχολείται επί πολύ χρόνο καθημερινά γύρω από τα σεξουαλικά θέματα και χάνει έτσι χρόνο από τις σπουδές του. Αν υπήρχε το μάθημα της Σεξουαλικής Αγωγής, πολλά παιδιά θα έλυναν τις απορίες και τους φόβους τους και θα ήταν πιο αφοσιωμένα στην προετοιμασία τους για τις Πανελλήνιες.

Μπράβο! Έτσι θα συμπαθήσουν τη Σεξουαλική Αγωγή και οι γονείς μας!

Όντως, είναι ένα καλό κίνητρο για τους γονείς.

Από ποια ηλικία θα ξεκινούσατε εσείς το μάθημα της Σεξουαλικής Αγωγής στα σχολεία;

Η δική μας πρόταση ήταν να ξεκινήσουμε απ' το Λύκειο.

Πρώτη Λυκείου;

Από οποιαδήποτε τάξη, αρκεί να προλαβαίναμε τις ασθένειες και τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες.

Θα ξέρετε πάντως ότι τα παιδιά σήμερα μαθαίνουν το σεξ στην... πράξη.

Το σεξ, όμως, δεν είναι μόνο εμπειρία. Είναι και μάθηση. Θα έλεγα ότι, μέχρι ενός σημείου, το σεξ μαθαίνεται όπως μία ξένη γλώσσα.Thank you, mr. Papathanasiou




ΘΑΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ (Σεξολόγος)

Eσείς, κύριε Ασκητή, καταθέσατε μια πρόταση στο Υπουργείο Παιδείας το 2003 για το μάθημα της Σεξουαλικής Αγωγής;

Ναι. Υπήρχε επί Ευθυμίου ένα πρόγραμμα επιδοτούμενο από την ευρωπαϊκή κοινότητα, που περιλάμβανε συνολικά 9 θεματικές υγείας. Η μία ήταν η Σεξουαλική Αγωγή.

Τι έγινε αυτό το πρόγραμμα;

Πάγωσε. Δεν ξέρω το γιατί. Πάντως οικονομικό το πρόβλημα δεν ήταν. Όλο το πακέτο των 9 θεματικών θα κόστιζε γύρω στα 500 εκατομμύρια δραχμές. Δεν ήταν πολλά.

Γιατί λέτε ότι ναυαγεί τόσα χρόνια κάθε προσπάθεια εισαγωγής της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία;

Νομίζω ότι δεν την θεωρούν τόσο αναγκαία. Υπάρχει μια αντίληψη ότι η σεξουαλικότητα είναι μια αυτόνομη συμπεριφορά που δεν χρειάζεται να την εκπαιδεύσεις.

Μήπως είναι τα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας;

Είναι όλα μαζί. Είδα ανθρώπους πολύ ενθουσιασμένους, αλλά είδα και ανθρώπους πολύ συντηρητικούς και πολύ κλειδωμένους.

Η Εκκλησία πιστεύετε ότι πρέπει να έχει λόγο σε ένα μάθημα σεξουαλικής αγωγής;

Όλοι πρέπει να έχουμε λόγο σε ένα καινούριο βιβλίο. Γιατί δεν είναι ούτε πονηρό βιβλίο, ούτε ανατρεπτικό, όταν μιλάει για τη συντροφικότητα, την αγάπη, τη ζωή την ίδια…

Αλίμονο αν η Εκκλησία που υποστηρίζει ότι η ζωή είναι η συνέχειά μας, δεν το στηρίξει.

Πώς μπορεί να το στηρίξει όταν η θέση της είναι ότι το προγαμιαίο σεξ είναι αμαρτία, ότι ο αυνανισμός είναι αμαρτία, το να πας με πόρνη είναι αμαρτία…Μα μπορεί η Εκκλησία να κρατάει αυτό το δόγμα τόσο απόλυτα; Μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη σεξουαλικής ζωής στην εφηβεία ή τον αυνανισμό ως μία φυσιολογική βιολογική λειτουργία;

Τα θεωρεί όμως αμαρτία.Εντάξει. Αν μείνει σ' αυτό όμως θα χάσει την επαφή με την πραγματική εικόνα της ζωής του ανθρώπου. Ένα μάθημα Σεξουαλικής Αγωγής δε σημαίνει ότι θα φτιάξει πιο σεξουαλικούς ανθρώπους. Όταν σήμερα οι αριθμοί είναι αριθμοί ντροπής, όταν 1 στα 4 κορίτσια οδηγείται στην έκτρωση, όταν οι ηπατίτιδες φορτώνουν σε νούμερα και η άγνοια και ο φόβος δημιουργούν προβλήματα στην ενήλικη περίοδο της ζωής, δεν πρέπει να προβληματιστούν αυτοί οι άνθρωποι που αντιδρούν στη Σεξουαλική Αγωγή;

Αυτή τη στιγμή όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει βάλει το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία.Σε εμάς το βλέπετε να γίνεται σύντομα;

Δεν το ξέρω. Ό,τι και αν σας πω θα 'ναι υπόθεση ή επιθυμία μου. Σκέφτομαι, όμως, μέσα στον Οκτώβρη να κάνω μια πρόταση, να τους πω «Ρε παιδιά, τι γίνεται με αυτήν την ιστορία; Πού την έχετε πάει; Σας ενδιαφέρει; Δεν σας ενδιαφέρει; Τι κάνετε;»

aμα σας απαντήσουν, σφυρίξτε μας...

Και η εκκλησία...

Mακαριώτατε, να σας κάνουμε ένα είδος εξομολόγησης;

Βεβαίως.

Εγώ είμαι 17 χρονών, έχω μια κοπέλα και φιλιόμαστε. Αμαρτάνω;

Κοίταξε... Πρέπει να προσδιορίσουμε αυτή τη σχέση.

Την αγαπάω

Ο έρωτας είναι βαλμένος μέσα στον άνθρωπο από τον ίδιο το Θεό. Αλίμονο όμως αν ο έρωτας δεν ξεκινάει από την ψυχή.

Και ο δικός μου έρωτας από την ψυχή μου ξεκινάει.

Ναι, ναι, έτσι λένε όλοι...

Μα υποτιμάτε το αίσθημά μου!

Δεν θέλω να σε θίξω, αλλά η πείρα μου με έχει διδάξει ότι, τις περισσότερες φορές, άλλα λέμε για τον έρωτα και άλλα αποδεικνύονται στη συνέχεια. Απόδειξις είναι ότι αν σου συμβεί το παραμικρό στη σχέση αυτή, είσαι έτοιμος να την τινάξεις στον αέρα.

Όχι δα!

Εσύ μπορεί να αποτελείς εξαίρεση. Ποιο είναι το μικρό σου;

Κώστας.

Κωστάκη, μπορεί να αποτελείς εξαίρεση. Στα περισσότερα παιδιά όμως, ξεκινάει από μια επιθυμία να δοκιμάσουν την ηδονή. Είναι ελεύθερα να το κάνουν, αλλά εγώ πρέπει να σας πω την αλήθεια, όπως μου τη λέει ο Απόστολος Παύλος.

Και ο Απόστολος Παύλος μιλάει για αμαρτία;

Μιλάει για πορνεία! Μπορεί να ακούγεται βαριά σήμερα αυτή η λέξη – πορνεία σήμερα σημαίνει ότι πας σε μια γυναίκα, πληρώνεις, ικανοποιείσαι και φεύγεις - αλλά όταν σε μία σχέση δεν υπάρχει το πνευματικό στοιχείο, είναι πορνεία.

Μια που το αναφέρατε, Μακαριώτατε, εγώ έχω πάει με πόρνη. Έχω αμαρτήσει;

Α ναι, παιδί μου, εσύ έχεις αμαρτήσει. Έχεις αμαρτήσει, διότι το λέει σαφώς το Ευαγγέλιο. Πρέπει να τακτοποιηθείς με το Θεό. Έχεις κάνει κάτι που δεν εγκρίνει.

Παρ' όλο που η επίσκεψη στην πόρνη, μου έλυσε κάποιες απορίες και μου έδιωξε κάποιες φοβίες;

Δεν ξέρω τι σου έκανε. Σε άλλους δημιούργησε προβλήματα μια τέτοια σχέση. Το θέμα είναι αν θέλουμε να ευθυγραμμίσουμε τη ζωή μας με αυτά που λέει ο Θεός ή αν θέλουμε να ζήσουμε αυτόνομα.

Εγώ, Μακαριώτατε, είμαι 15 χρονών και μερικές φορές αυνανίζομαι. Κι εγώ έχω αμαρτήσει;(μεγάλη παύση)...

Κοίταξε... (χαμογελά αμήχανα) ...δεν θέλω να σου δώσω μια συγκεκριμένη απάντηση...

Γιατί;(παύση) ...

ναι, είναι αμαρτία... Η αγνότητα στον άνθρωπο -δηλαδή η αποχή από κάθε τι που μολύνει το σώμα και την ψυχή- είναι θέλημα Θεού, είναι επιταγή Θεού.

Μα γιατί λέτε ότι μολύνεται το σώμα;

Στάσου, στάσου! Πρώτον αυτό... Και δεύτερον, η αποχή και η αγνότητα είναι πράγματα εφικτά. ¶μα ο άνθρωπος τα θελήσει -θα δαγκώσει βέβαια το σίδερο- αλλά θα τα πετύχει.

Μα γιατί να ντρέπομαι για το σώμα μου;

Να μην ντρέπεσαι καθόλου!

Μα μου λέτε να συγκρατώ την ορμή του σώματος...

Συγκρατείται, πουλάκι μου, αυτή η ορμή, συγκρατείται. Απλώς δεν έχεις μάθει τη μέθοδο του πώς γίνεται αυτή η συγκράτησις (…)

Να ρωτήσω, όμως, κι εγώ κάτι;

Βεβαίως.

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να κάνετε αγώνα κατά του εαυτού σας; Έχετε πει ποτέ «δεν θα κάνω αυτό το πράγμα κι ας μου αρέσει»;
Ναι. Εγώ, ας πούμε, θέλω να μπω στο Πανεπιστήμιο και διαβάζω πολύ. Απ' την άλλη, μου αρέσει και το μπάσκετ. Δεν πάω, λοιπόν, για μπάσκετ κάθε μέρα -που θα ήθελα- αλλά κάθε βδομάδα. Ούτε ασυδοσία, ούτε στέρηση. Δεν είναι κάτι ανάλογο με τα ερωτικά;

Όχι, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Εδώ πρόκειται για ένα σπορ. Θέλεις να παίξεις, να εκτονωθείς και ενδεχομένως να μπεις σε μια μεγαλύτερη ομάδα και να φτάσεις ψηλά.

Απλά μου αρέσει...

Σύμφωνοι. Και αν σου άρεσε το σπορ να κλέβεις τράπεζες;Αυτό βλάπτει τους άλλους όμως!

Σύμφωνοι.Ενώ το να φιλήσω ή να κάνω έρωτα με το κορίτσι μου, απ' τη στιγμή που κι εκείνη θέλει, ποιον βλάπτει;(παύση)... Βλάπτει, βλάπτει!... Βλάπτει την ηθική υπόσταση του ανθρώπου (...). Από κει και πέρα, θέλω να τονίσω πόση σημασία έχει ένας πνευματικός αγώνας δικός σας εναντίον των πειρασμών και των κακών κλίσεων.

Μα γιατί να είναι κακή η κλίση;Εγώ τόση ώρα αυτό δεν καταλαβαίνω.

Η κλίση αυτή καθ' αυτή δεν είναι κακή. Η κλίση είναι αρίστη! Γι' αυτό και ο μέγας πατήρ της Εκκλησίας, ο ιερός Χρυσόστομος, διακηρύσσει ότι οι άνθρωποι θα 'πρεπε να παντρεύονται στην ηλικία που είσαι εσύ τώρα και αισθάνεσαι αυτή την ορμή. Έτσι θα υπήρχε νόμιμη διέξοδος σ' αυτό το ένστικτο. Βέβαια οι συνθήκες της ζωής μας δεν σου επιτρέπουν εσένα κάτι τέτοιο, διότι δεν έχεις ακόμα «φτιαχτεί» οικονομικά.

Μα και ψυχολογικά δεν θα ήμουν έτοιμος να γίνω πατέρας.

Σύμφωνοι, αλλά αυτά είναι συνθήκες της εποχής. Πήγαινε, στην Αφρική να δεις ότι εκεί οι άνθρωποι παντρεύονται 12 χρονών. Πήγαινε στους τσιγγάνους στην Ελλάδα να δεις ότι εκεί παντρεύονται 15 χρονών. Κατ' εμέ είναι άωρη αυτή η ηλικία, αλλά θέλω να σου αποδείξω ότι η κοινωνία και όχι η φύσις καθορίζει ενίοτε τις επιλογές μας.

Δηλαδή, εγώ για να κάνω έρωτα, πρέπει να παντρευτώ την κοπέλα μου;

Δεν μπορείς να την παντρευτείς, γιατί δεν μπορείς να τη ζήσεις. Και τι κάνεις λοιπόν; Με τη συναίνεση της κοπέλας, χρησιμοποιείτε το ένστικτο το οποίο είναι δοσμένο από τον Θεό για έναν ορισμένο σκοπό, πετάτε απ' έξω το σκοπό (διότι λαμβάνετε τις προφυλάξεις σας) και κρατάτε το ηδονικό στοιχείο... Κάνετε δηλαδή αυτό που θέλετε, αλλά το θέμα δεν είναι να κάνετε αυτό που θέλετε.

Μα άμα το νιώθεις μέσα σου, γιατί είναι αμαρτία;

Το αίσθημα δεν είναι αμαρτία. Μπορείς να έχεις έναν συναισθηματικό δεσμό με μια κοπέλα, να κάνετε παρέα και να της εμπιστεύεσαι τις μύχιες σκέψεις σου.

Μα θέλω και να της εκφράσω την αγάπη μου με το φιλί, με το χάδι, με το σώμα μου όλο!

Το «έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν» που λέει το Ευαγγέλιο, είναι ευλογημένο από το Θεό και πρόκειται για υπέροχη έξαρση του ανθρώπινου συναισθήματος. Όπως σας είπα όμως, τελεί υπό ορισμένες προϋποθέσεις... Μπορεί να μη σας αρέσουν, αλλά ο Θεός και η εκκλησία λένε τα πράγματα που σας λέω εγώ.

Δεν είναι ότι δε μας αρέσουν. Είναι ότι δε μας πείθουν.

Ε εντάξει, ...δηλαδή τι άλλο θέλετε; Να σας κατεβάσω το Θεό τον ίδιο για να σας τα πει;...

Αν μπορείτε, ναι! (γέλια)

Σας λέω τι λέει ο Απόστολος Παύλος...

(περιοδικό Schoolήκι, Μάιος 2002)