σκηνικο α'

τσαλαπατημένες ανεμώνες στον δρόμο,ήλιος,θάλασσα,πλακόστρωτα, άνθρωποι ίδιοι και διαφορετικοί. χρώμα παντού τριγύρω.

σκηνικο β'

ξανά μια μορφή μπροστά σου μόνο που τώρα την κοιτάζεις αλλιώς,αποξενώνεστε, γιατι εσυ θέλησες.

σκηνικό αιώνιο

οι πεζοί με προσπερνούν,κάτι απ τα μάτια σου ψάχνω,μάταια απ οτι φάνηκε.
περνούν τόσο αδιάφορα πρόσωπα απο μπροστά μου,μα η δική σου η μορφή είναι χαμένη,γιατί λείπεις...κι είναι τόσο άδειο το νησί χωρίς ΕΣΕΝΑ.

Κάτι που τέλειωσε πριν καν να προλάβει ν'αρχίσει. Ετσι χωρίς λόγια πολλά. Εξαφάνιση. Κι εμένα να μην με νοιάζει καν. Μ έχει κλέψει κάτι άλλο... κάτι πιο δυνατό... σχέσεις γύρω πολλές,μα η πιο σημαντική είναι αυτή ανάμεσα σ εμένα και σ' εμένα και μάλλον μόνο αυτή μ ενδιαφέρει.

K α λ ά όλα!!! Ολα υπέροχα! Ολοι υπέροχοι. Ολα τέλεια. Ολα άσπρα. Ολα μαύρα. Ολα γκρι. Ολα πράσινα. Ολα σκούρα μπλε. Ολα είναι τρίχες. Ολοι είναι ψάρια. Ολοι είναι λύκοι. Ολοι είναι δυνατοί. Ολοι είναι αδύναμοι. Ολοι είναι μόνοι. Ολοι είναι μαζί. Ολοι είμαστε τρελοί... κι εγώ πιο πολύ.Ολοι είναι εγωιστές κι εγώ πιο πολύ θα γίνομαι... Ολοι μόνοι. Φασισμός είναι να λες όλοι. το ξέρεις;;;


Β.
Απορώ γιατί ρωτάς πως ε'ιμαι. Δεν σε νοιάζει. Και θα βρεις μια καλή δικαιολογία. Και πάλι δεν είσαι εδώ, και τώρα εγώ τι να πω; να τραβήξω δυο γραμμές; Δεν θέλω.

ενα sms που δεν έστειλα ποτέ.

Δεν μπορώ να σε πουλήσω, μωρό μου...
Ούτε εσύ μπορείς.
Κανείς δεν μπορεί.
Δεν θέλω μόνο να κρατηθώ απο σένα.
Με φοβάμαι.
Οχι εσένα, εμένα πιο πολύ αυτή την φορά.
Δεν θα σε πουλήσω βέβαια, μα φοβάμαι μήπως έχω την διάθεση να το κάνω.
Αλλα πώς να στο κάνω αυτό;
Δένεσαι και τρομάζω. Εγώ δένομαι και μετά κόβομαι.
Εσύ; Κι εσύ τα ίδια.
Σ έχουν πουλήσει, μα δε θα το κάνω κι εγώ αυτό.

Προτιμώ να με πουλήσεις εσύ, παρά εγώ.

Anyway, καλά είμαστε μαζί, δεν νομίζεις; Νομίζεις, το ξέρω.
και θα 'μαστε και καλύτερα σε λίγο, που φεύγω απ την οικογενειακη γκρίνια...
Μου λείπεις όμως... αγάπη μου...

Ο έρωτας που ζήτησε πολλά...

Το ονομα σου παραπέμπει στην ευτυχία.
Μα έτσι θα ένιωθα δίπλα σου ή καλύτερα στην αγκαλιά σου.
Ομως τώρα γίνεται σαν συνήθεια.
σαν έρωτας φτηνός...οχι με την έννοια που την χρησιμοποιουν οι άλλοι την φτήνια.
Φτηνός, ίσως λίγο ξεθωριασμένος.
Κι όμως, τελικά δεν ξέρω αν είναι...
Είσαι τόσο ανεξάρτητος αλήθεια; ή μήπως είναι μια ιδέα;
Μα δεν μπορεί...

"Νιωθω κενός μακριά σου λες και ήμουν κάποτε δίπλα σου γεμάτος... " κι εγώ που δεν πιστεύω στις προηγούμενες ζωές; εε; τι γίνεται τώρα;

Μούτρο είμαι και θα σε τρελαίνω, όσο θέλω, όσο αντέχεις.
Εσύ πάλι με έχεις στείλει...
Κοιτάζω γύρω κι όλα μένουν άδεια...
Πάνω στο τηλέφωνο περιμένω... καπνίζοντας δυο λέξεις σου...

μα τα χιλιόμετρα θα είναι τώρα πιο πολλά... και μετά τι γίνεται;
πώς την πατήσαμε έτσι αγάπη μου;

στο τέλος θα σκουπίζουμε τα αίματα μας, θα το δεις...

Μα σε χρειάζομαι νομίζω... Δεν ξέρω αν χρειάζομαι εσένα ή απλά χρειάζομαι Ανθρωπο.
Μα και το δεύτερο να είναι, είναι τόσο ανθρώπινο...
Εξάλλου ερωτευόμαστε τόσο απλά, όπως πεινάει κανείς...

Ξημέρωνε. Το παράθυρο ανοιγμένο, τα χρώματα στον ουρανό μπερδεμένα, πολλά...
Ξημερώνει είπα...
Κι όντως "ξημέρωνε".
ΣΚεφτομαι όσα είπες.
Αναβω τσιγάρο, τυλίγομαι με τη κουβέρτα
και κοιτάζω μια έξω, μια το ταβάνι, μια τον καπνό.
Θέλω κάτι να γράψω, μα δε μπορώ να βρω λέξεις.
Ερχονται όλα στο μυαλό μου και χαμογελάω.
Νιώθω λίγο σαν χαμένη στο διάστημα.
Είναι παράξενο όλο αυτό. '
Σταματάω να γράφω και ξαναχαμογελάω κοιτώντας το άπειρο κι όλη μέρα είμαι έτσι...
ΑΠο τη μία προσπαθώ να "φρενάρω" το αισθημα μου, απο την άλλη δεν βλέπω λόγο.
Ολο αυτό δεν μοιάζει λίγο με παραμύθι; φοβάμαι μη με τσιμπήσει κανείς και ξυπνήσω απότομα...

και θέλω πολύ να σε δω και δεν μπορώ να γράψω τίποτα ωραίο, εντυπωσιακό ούτε ακριβώς αυτό που νιώθω μπορώ να γράψω. Καμιά φορά δεν μπορω να βρω λέξεις.
Νιώθω σαν μεθυσμένη... Ωραία νιώθω, απλά φοβάμαι μην με τσιμπήσσει κανείς και ξυπνήσω...

Τ.Τ. Μ.

Μα είναι τόσο παράξενη αυτή η αίσθηση.
Νιωθώ ευάλωτη. Είναι σαν να μπορείς να κάνεις ο,τι θέλεις.
ΑΠο την άλλη, αυτή η αίσθηση δεν είναι άσχημη.
ΑΝαρωτιέμαι πώς γίνεται να μπορείς να με κάνεις ο,τι θέλεις.
Καμιά φορά τρομάζω, μα και πάλι είναι ωραία η αίσθηση αυτή.
Πάντως, νιώθω τόσο "μικρή", σχεδον ανόητη.
Δεν είναι που νιώθω για σένα, γιατί ακόμη δεν πρόλαβα.
Είναι που θα μπορούσα να νιώσω για σένα.
Κι όπως συμβαίνει πάντα, όταν εγώ θα νιώσω, εσύ θα ξεχάσεις.
ΑΝ ήταν αλλιώς, θα μπορούσα να σ' ερωτευτώ, μα και τώρα ίσως να σ'ερωτεύομαι. Δεν έχει νόημα να ψάξω να βρω.

Νιώθω παράξενα όταν με διαλέγουν αντί να διαλέγω.
Ποτέ δεν είχα το θάρρος να διαλέξω.
Δεν με ενδιέφερε κι ιδιαίτερα.
Δεν είμαι και για σχέσεις εγώ.
Ομως, νιώθω, αλήθεια, ευάλωτη, πιο ευάλωτη απο τότε.
Πηγαίνω γυρεύοντας να φαω χαστούκι.
Μα είν' ωραία να πέφτεις.
Απο τώρα βλέπω στο πάτωμα τα αιματα μου.
Δεν είμαι τόσο ευάλωτη, ωστε να μην καταλαβαίνω τίποτα.
Δεν ξέρω γιατί δεν στο λέω, οτι καταλαβαίνω τι θα επακολουθήσει.
Ισως επειδή θ αρχίσεις τα πώς και τα γιατί... Ισως γιατί μπορεί να έχω άδικο. Ισως γιατί δεν θέλω να σε φοβίσω.

Παράξενη αίσθηση, ωραία αίσθηση.
Νιώθω σαν να ζητάω προστασία, όπως τα παιδιά, που τρέχουν στις αγκαλιές των γονιών τους.
ΠΟιά; εγώ, που μια ζωή προστατεύω...
Κι όμως δεν ζητάω προστασία, απλά ίσως να την παρέχεις.
Είναι τρομακτικό να έχεις να στηρίζεσαι κάπου. τουλάχιστον εγώ τρομάζω, γιατί ποτέ δεν είχα να στηριχθώ κάπου. Πάντα έπρεπε να τα βγάλω πέρα ολομόναχη.
Ταυτόχρονα, είναι ωραίο να δέχεσαι βοήθειες.

νιώθω σαν 5χρονο που μαθαίνει καινούριες λέξεις. το άγνωστο εμένα δεν με τρόμαζε, αντίθετα, με εξίταρε. Ισως λίγο, ελάχιστα να με φοβίζει, μα είναι τόσο υπέροχο, έστω κι αν φοβάσαι.

Υ. Γ. Δεν πιστεύω στα παραμύθια και το ξέρω καλά. Απλά καμιά φορά ζεις το παραμύθι και ξέρεις απλά πως θα καταλήξεις να σκουπίζεις αίματα πάνω σε χαρτιά που κόβουν σαν μαχαίρια.

Καμιά φορά έχεις ανάγκη να ζήσεις στο παραμύθι σου...

Υ.Γ 2 Τι νόημα έχει να το αναλύω και να το περιγράφω.

ΑΠλά, είμαι τόσο λογική καμιά φορα κι απλά αφήνομαι... Αφήνομαι επειδή ΘΕΛΩ ν'φεθώ.

Υ.Γ3. Σ αφήνω να νομίζεις οτι σε πιστεύω.. μα είμαι απο κείνους που δεν πιστεύουν τίποτα. Με νευριάζει η εικόνα που σου δείχνω. ΠΟλύ με νευριάζει.Ισως θα έπρεπε να διαβάσεις, μα και πάλι, ποιός ο λόγος; Υπάρχει λόγος βασικά.
Δε δένομαι με τους ανθρώπους ή δένομαι παράξενα, όπως είπες πως δένεσαι κι εσύ.

διαλογος...

-Οχι πάλι τα ίδια. οχι πάλι το ίδιο σκηνικό.
- Φοβάσαι;
- ναι, πολύ.
-Γιατί;
-Γιατί ξέρω.
-κάνε ο,τι γουστάρεις ρε.
-μπααα... αστο. δεν είμαι για τέτοια
-Κόψε, σταμάτα αυτό που πας ν αρχίσεις ρε.
- Δεν αρχίζω. Μόνο του πάει ν αρχίσει.
- Ε αρχισε το.
-Οχι, αλλά θα το μετανοιώσω λες;
-Ναι.
-Μα είναι το ίδιο σκηνικό.
-Τίποτα δεν είναι το ίδιο.
-ναι μα σε λίγους μήνες θα είναι καλύτερα.
-ναι μα τώρα....
-Βλέπεις κανα νόημα στην αρχή;
-Οχι
-Τότε;
-Ετσι.
-Καλά γιατί; Σου ξαναλέω φοβάσαι;
-Ναι, λεεεμεεε.
-γιατί;;;
-επειδή ξέρω.
-ναι, αλλά θες.
-ναι, αλλά δεν φτάνει αυτό.
-όμως, κι αυτός θέλεις.
-ναι, αλλά δεν φτάνει αυτό.
-φτάνει.
-μα πώς; Κι εκείνος το βλέπει πως δεν γίνεται, όπως κι εγώ.
θα το θάψω πάλι.
-είσαι παράξενη ρε. και σχεδόν άτυχη.
τουλάχιστον θέλει να σε βλέπει να γελάς
-ναι, όπως κι εγώ.

Δεν ξέρω τι να κάνω, αν δεν κάνεις εσύ κάτι. Ομως ούτε συ δεν ξέρεις ακριβώς τι να κάνεις, αν δεν κάνω εγώ κατι. Δηλαδή εσύ κάτι σκέφτεσαι, αλλά δεν το κάνεις, όπως κι εγώ. Ξανά απορώ. Γιατί; γιατί γιατί;;;; ΓΙΑΤΙ;;; γιατί τα ίδια; γιατί πάλι; αρκετά δεν ήταν την πρώτη φορά;

Ομως η ζωή μας έχει ισσοροπίες. Εκεί που πέφτεις μεσ στο βούρκο, κάτι γίνεται κι ανεβαίνεις ξανά στο φως και μετά ξανά στο σκοτάδι και ξανα στο φως...

Υ.Γ. τι έχω πάθει; μα κι αυτός τι έχει πάθει;