Τούτος ο τόπος περίκλειστος απο παντού, τριγυρισμένος από το Αιγαίο και τα ψηλά βουνά.
Τόπος ευλογημένος, με τις ελιές, τα αμπέλια, τα εύφορα εδάφη του.Σπόρος πέφτει, δέντρο γεννιέται αμέσως, με τα ψέματα που λένε κι εδώ.
Νησί όμορφο, σχετικά μεγάλο, αρκετά αραιοκατοικημένο. Ψηλά βουνά, πλούσια και σπάνια βλάστηση. ΟΙ ακρογιαλιές του μοιάζουν με δαντέλες, κάπου κάπου είναι βραχώδεις, αλλού βουλιάζεις στην άμμο. Ίσως να ήταν μία υπερβολή, αλλά όλη η φυσική ομορφιά της Ελλάδας συμπυκνώνεται στο νησί .
Και πάνω που νιώθεις καλά που επιτέλους επέστρεψες, που έξω ο ήλιος ΄λάμπει, θα έρθει πάλι κάτι να σε θυμώσει, να σε βγάλει πάλι από τα ρούχα σου. Ελληνική επαρχία της υποκρισίας, πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια πάνω απ' όλα. Μόνο που κι οι τρεις θεσμοί στην σύγχρονη εποχή δεν υπάρχουν στην μορφή που υπήρχαν παλιά. Και καλύτερα. Επιτέλους αρχίζει να καταρρέουν τα σάπια αυτά κατασκευάσματα. Κανείς δεν αντέχει πια αυτήν την υποκρισία. Κανείς δεν αντέχει την ασφυκτική ηθική του χριστιανισμού. Φτάνει πια αυτή η συντήρηση. Βαρέθηκα να βλέπω τον κόσμο να σε περνάει από κοινωνιοδικίο για το παραμικρό που κάνεις. Βαρέθηκα να πρέπει συνεχώς να λογοδοτώ για το με ποιούς κάνω παρέα, με ποιούς δουλεύω, αν πίνω, αν βγαίνω.
ΠΟλύ μ αρέσει να τους σοκάρω απ την άλλη. Ολους αυτούς τους ηλίθιους, που με ήθελαν μία πεινασμένη σεξουαλικά γυναίκα, μία γυναίκα φοβισμένη, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς ίχνος υπερβολης. Μα γι αυτούς πρέπει να είσαι κάποιος που ξέρει να τηρεί το μέτρο. Να ξέρει να προσποιείται καλά. Να είσαι ενάρετη κι ευγενική και προπάντων να μην έχεις εραστή.
Μισώ μ όλη τη δύναμη της ψυχής μου την νοοτροπία τους. Σιχαίνομαι ν ακούω τις κουβέντες τους, τα κουτσομπολιά τους.
Σιχαίνομαι να γυρίσω εδώ, που το μυαλό κλείνει, το σώμα μένει απότιστο, η κοινωνική επαφή φθίνει.
Αγαπώ την ανωνυμία μου. Αγαπώ να χάνομαι στους μεγάλους δρόμους μέσα στ αμάξι. Εσύ να οδηγείς... Κι ύστερα ένας καφές στην ΠΛατεία, που κανείς δεν μας ξέρει. ΠΟυ μπορώ να σε φιλάω όσο θέλω κι όποτε θέλω.

Κική Δημουλά περί έρωτος & αγάπης

O έρωτας δεν θέλει χρόνο, θέλει ταχύτητα..

Χρόνο θέλει αυτός ο μύθος της αγάπης, γιατί πρόκειται περι μύθου..

Η αγάπη είναι ένα θύμα του σωματέμπορα εγωισμού μας...

~ ~ ~

"οι άνθρωποι που εξηγούν τι είναι ο έρωτας και η αγάπη είναι μάλλον ανίκανοι και για τα δύο... " γράφει κάποιος που είδε το video,θυμιζοντάς μας το σύνθημα του Μάη του '68. "όποιος μιλάει για έρωτα, σκοτώνει τον έρωτα.. " ή κάπως έτσι..

ηλεκτρικος κοσμος..

Μέσα απο ηλεκτρικά καλώδια περνάει η μοναξιά,
μιας κι οι άνθρωποι φοβούνται πια να σε κοιτάξουν στα μάτια.
μα τι έπαθαν οι άνθρωποι κι έπαψαν να αφουγκράζονται της ψυχής τον παλμό;
Κι εκείνη η αθωότητα;
Ποιός να την έκλεψε;
Λευκά κρίνα δεν υπάρχουν πια..

(μα να μια φορά που δα τα μάτια σας, είδα μέσα τους δυο εικοσάχρονα παιδιά και μένανε παιδιά.. Παιδιά μ΄ακους; Η αθωότητα, η ομορφιά, η καλοσύνη κι η ζεστασιά σ ένα βλέμμα... )

Μέσα απο καλώδια περνάει η μοναξιά, μπροστά σε μαύρα κουτιά οι άνθρωποι παρηγοριούνται μέσα απο άλλους ανθρώπους, σ άλλη γωνιά της γης..
Να απο που περνάει η μοναξιά..
γιατί και τον διπλανό σου σε μάθανε να τον φοβάσαι..
κι ίσως να πρέπει..
μα πώς ν αλλάξεις λοιπόν;
ΑΠο παιδί σε μεγάλωσαν στον φόβο,
απο παιδί μέσα σ ένα διαμέρισμα,
μεγαλωμένος μέσα σε μεγαλουπόλεις πολύβουες και συνάμα νεκρές, περιτριγυρισμένος απο ανθρώπους με μάτια άψυχα και θολά..
Μα ποιός να έκλεψε την φωτιά..;

Α, μόνο να σ αγγαλιάσω θέλω, όπως η μάνα σου όταν ήσουν παιδί.
Ελα κι εσύ, έχω ανοίξει τα χέρια μου, έχω ξεκλειδώσει την ψυχή μου.. Ελα...

1
Ο έρωτας είναι ένα παράξενο, δυνατό συναίσθημα, που σ αρπάζει απ τα μαλλιά. Ξαφνικά επικεντρώνεσαι μόνο σ εκείνον και το μόνο που σκέφτεσαι είναι αυτός.
Αντε να πάρει ένα τηλέφωνο, άντε να στείλει ένα μύνημα, άντε να τον δώ. ΟΙ σκέψεις σου περιστρέφονται γύρω απ αυτόν.
Κι όμως, μερικές φορές συνειδητοποιείς πως ο έρωτας αυτός δεν είναι τα πάντα, ίσως καν να μην είναι έρωτας και δεν ξέρεις αν νιώθεις όντως ή αν απλά προσπαθείς να νιώσεις...
Γιατί εσύ ζεις αλλού... σ άλλον κόσμο.
Και, βάλε με αγάπη μου στον κόσμο σου, θα σου πει.
Μα πώς;
Καμιά φορά σκεφτομαι πως ο έρωτας ίσως να σε κάνει να μένεις στάσιμος. Δεν διαβάζεις, δεν μαθαίνεις, δεν ονειρεύεσαι τίποτα πέρα απο αυτόν, δεν ταξιδεύεις μόνος...
Απ την άλλη, όσα γράφω, μου φαίνονται λίγο μπαρούφες. Γιατί ίσως ο έρωτας είναι η πιο μεγάλη γνώση.
2
Και τελικά δεν ξέρω πως είναι να πονάς στις ανθρώπινες σχέσεις, όσο κι αν έχω πονέσει.
3
Και σκέφτομαι πως αυτό που έχουμε εμένα δεν μου φτάνει.
Δεν ξέρω αν είναι ουσιαστικό ή απλά αν είναι μια συνήθεια..
Ισως να μην γνωριζόμαστε καν... αυταπάτες λοιπόν;
Μοιραία, μπαίνω στην σύγκριση... δεν το θέλω, μα μπαίνω. Και τελικά, δεν ξέρω ποια απ τις δύο σχέσεις ήταν πιο ουσιαστική... ίσως αυτή... ίσως και καμία..

Δεν μου φτάνει όμως αυτό που έχουμε...Ομως, δεν μου φτάνει και να ερωτεύομαι την σκιά του, αν και κάποτε μου έφτανε.
Τελικά, ωρίμασα παράξενα,άποτομα... Πάνω σ ένα πρωινό τσιγάρο, σκέφτηκα να φτιάξω την πραγματικοτητα μου.
Κι όμως δεν ξέρω αν θέλω και σχέσεις και δεσμεύσεις. Κακώς είπες πως είμαι για σχέσεις... Δεν μέ ήξερες καλά. Κι αν τελικά διάλεξα εσένα, ήταν επειδή ήξερα οτι θα με προδώσεις πριν το κάνω εγώ κι έτσι θα γλύτωνα τις τύψεις.

Δεν ξέρω αν είμαι παλιοχαρακτήρας, δεν με έχουν πει ποτέ έτσι.
Καμιά φορά όμως οι σκέψεις μου είναι διαφορετικές.
Ολες οι μικρές ονειρεύονται τον πρίγκιπα του παραμυθιού.
Εγώ πάλι γιατί δεν θέλω να τον βρω;
Θέλω να γυρνάω απο κόσμο σε κόσμο, έτσι, για να γνωρίζω, για να πληγώνομαι ίσως (;) , για να ωριμάζω, για να ζω(;) , ή για να καταστρέφω τον ευατό μου(;). Κι αν δεν τον καταστρέφω; κι αν τελικά τον κάνω καλύτερο;

Και τελικά, μήπως απλά είμαι πολύ μοναχική, μήπως φοβάμαι να έχω υπερ-ουσιαστικές σχέσεις; Η απλά είναι της ηλικίας και μετά θα στρώσω;

"Ο έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πιο σφαγερή απ τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. "
Ετσι έγραψε ο Λιαντίνης... κι εσύ(σ εσένα μιλάω Γιώργο, εσύ τον διάβαζες πολύ) μάλλον ήξερες να ερωτεύεσαι. Εγώ πάλι.. όχι...

Αντιρατσιστικο φεστιβαλ (11/12- 6- 2010)

11-6-10

Βλέπεις τις εθνότητες να χορεύουν και να ενώνονται στον τρελό χορό της αγάπης. Χορευουν ατέλειωτα με ατέλειωτες μελωδίες.
Βλέπεις πρόσωπα ανθρώπινα, τόσο ανθρώπινα και τόσο διαφορετικά,
διαφορετικά και όμορφα. Δεν καταλαβαίνω γιατί να καταδικάζουμε τον διαφορετικό. Είναι όμορφο το διαφορετικό.
Ονόματα παράξενα, Αλί, Σερχάν Ζεπ κι άλλα πολλά που δεν συγκράτησα.
Τους λέμε οτι πρέπει να μάθουμε την γλώσσα τους και λένε δεν πρέπει...
Μέσα στην ένωση αυτή των εθνοτήτων βλέπει κανείς εύκολα τις διαχωριστικές γραμμές.
Συνορα, όρια, διαφορετικες διαλεκτοι, άλλες νοοτροπίες... Βλέπω εύκολα τις διαχωριστικές γραμμές που οι άνθρωποι θέτουν.
Ελάχιστοι μιλούσαμε μαζί τους.
Οι άλλοι στον κόσμο τους. Βλέπεις τα σύνορα... Φοβος για το διαφορετικό...
"Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα ακόμη... "
Κι όπως έλεγε κι εκείνος ο φοιτητής " δεν δικαιολογούμαστε να τους εκμεταλλευομαστε γιατί ο Ελληνας έχει βιώσει την προσφυγιά. Εμενα η γιαγιά μου ήρθε απ τον Πόντο και δεν είχε σπίτι να μείνει, όπως κι εσύ... Ο κόσμος δεν έμαθε. "
Είπε κι άλλα εκείνος ο τύπος κι όσα έλεγε με έβρισκαν σύμφωνη!

Πάντως, έχω απορία. Πώς γίνεται να λέμε οτι δεν είμαστε ρατσιστές, όταν τους κοροιδεύουν μερικοί και τους εκμεταλλευονται στις δουλειές τους και μετά έρχονται και στα φεστιβάλ δήθεν για να υποστηριξουν τα δικαιωματα τους ;
Πώς;;;

Μέσα σ αυτόν τον κόσμο που σκοτώνει όλους τους ωραίους ανθρώπους όμως, εγώ είδα λίγους, ελάχιστους ευαισθητοποιημένους, αυτούς που παλευουν για τα δικαιωματα των προσφύγων. Δασκαλοι, φοιτητές, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, άνθρωποι ευαίσθητοι, ΑΝθρωποι πάνω απ όλα.

Είναι τότε που χαίρεσαι και βλέπεις πως ΕΥτυχώς! Ακόμη υπάρχουν άνθρωποι! Ακόμη κι αν μας κλέβουν την ελπίδα, ακόμη κι αν θέλουν να ξεριζώσουν κάθε μέρα απο μέσα μας κάθε λουλουδάκι αγάπης, εμείς θα επιμένουμε! Θα αγαπάμε τον κόσμο! Δεν γίνεται αλλιώς.

12-6- 10

Συγκρότημα με έθνικ μουσική έπαιζε. Οι άνθρωποι που γνώρισα εχθες σήμερα με θυμούνται. Κι όμως, σήμερα δεν ήμουν το ίδιο γελαστό κορίτσι με εχθες.

Η μελαγχολία έκανε παντού μέσα μου την εμφανιση της. Ενιωσα κι εγώ σαν ξένη σήμερα, όχι που είχε πολλούς ξένους κι ήμουν η μειονότητα. Γιατί στο φεστιβάλ δεν υπάρχουν μειονότητες. Ελληνες και Αφγανοί, Πακιστανοί είμαστε ισάριθμοι, ενωμένοι. Μα να, έτσι μαι μικρή μελαγχολία. Λίγο ο Αποστολος Ρίζος με τα τραγούδια του και την βαθιά, βραχή, υπέροχη φωνή του, λίγο που έμεινα μόνη μου, λίγο που ακουσα την ιστορία ενός πρόσφυγα.

Εκμετάλλευση απο τους δουλέμπορους. Αν δεν τους έδιναν λεφτά, θα τους έκοβαν τα χέρια ή τα αυτιά ή θα τους έβγαζαν τα νύχια. Τους παράτησαν σ ένα βουνό. Δεν ήξερε καν πόσο χρονών είναι, γιατί στο Αφγανιστάν έχουν 35 χρόνια πόλεμο κι η μητέρα του δεν τον δήλωσε καν στο ληξιαρχείο.

Ενας άνθρωπος χαμένος μέσα στον χρόνο, ένας άνθρωπος αγράμματος, ένα άνθρωπος που η ζωή του τον αδίκησε. Ηταν εκεί, ένας άνθρωπος που έτυχε να γεννηθεί σε κακές συνθήκες, έζησε τον πόλεμο, ανατράφηκε μέσα στον πόλεμο.

Δουλέμποροι... Μπάτσοι που τους πήραν τα λεφτά και τους παράτησαν σε βουνά. ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ.Ο κόσμος είναι ζούγκλα. Ο ισχυρός καταπατά τα δικαιώματα του ανίσχυρου. Γιατί; Γιατι;;; Κέρδος;; Χρήμα;;; Καπιταλισμός;

Μα μήπως και στην Ρωσία επι κομμουνιστικού καθεστώτος δεν συνέβαιναν τα ίδια; Είναι στην φύση του ανθρώπου να πατά επι πτωμάτων; Κι αυτό είναι φύσει ή μήπως παρα φύσει;

Απορώ. Ψαχνω να βρω αιτίες στα βιβλία ιστορίας, στην κοινωνιολογία, στην ψυχολογία... Δεν μπορώ. Κανείς δεν μου έχει δείξει πώς να ψάξω. Κανείς δεν μου έχει απαντήσει, όσες γνώσεις κι αν είχε.

Ε λοιπόν, δεν το καταλαβαίνω. Ποτέ δε θα καταλάβω λοιπόν;

Ετσι δεν ήμουν σήμερα η χαρούμενη κοπέλα που ήμουν εχθες, γιατί δεν μπορούσα να κρύψω την μελαγχολία μου πίσω απο ένα χαμόγελο.

Κι εσύ... στριφογυρνάς ανελέητα στο μυαλό μου."σε κόσμο άγριο... "

μα και πάλι... " τι να θυμηθώ απ τα ματια σου που 'χω να τα δω ένα μήνα;;;"

Δεν ξέρω αν όλα αυτά θα μπορούσαν να σ αγγίξουν. Ισως...

Δεν ξέρω αν Εσύ θα είχες απαντήσεις στις ερωτησεις μου ή αν θα είχες τις ίδιες απορίες.

Μια μελαγχολία είδα απέναντι στο πρόσωπο του Δημητρη.

Δεν ήξερα αν είναι για τους ίδιους λόγους. Ομως παρατηρησα πως αυτό το ήρεμο γαλήνιο πρόσωπο είχε συννεφιάσει.

Θαυμασα τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Τους θαυμάζω πάντα, όχι γιατί είναι πολιτικά και κοινωνικά ορθό. Επειδή παρα τις αντιξοοτητες, μπορούν να γελούν, να διασκεδάζουν, να αγαπούν, να έχουν όραμα για ζωή και μια ευγένεια βαθιά ανθρώπινη... Τους φτάνει που είναι ζωντανοί... Χ α μ ο γ ε λ ο ύ ν.

Κι όμως... σήμερα ήμουν απόμακρη... Καμιά φορά κρατώ αποστάσεις απ τους ανθρώπους... Χάνομαι μόνη και ξένη μέσα στο πλήθος... Παρακολουθώντας σαν θεατής την αναθρωπότητα, τις εκράσεις, τα βλέμματα... χωρίς να μιλάω... Μόνο ένα τσιγάρο καίει στο χέρι μου...

Λυπάμαι γι αυτό... μα είναι ανάγκη μου...

Οργη

Νιώθω ασφυκτικά περιορισμένη.
Κάτι σαν να μου χουν κόψει τα φτερά ή κάπως σαν να μου καίνε τα φτερά μου ή καλύτερα σαν να μου τα δένουν.
Νιώθω ασφυκτικά κλεισμένη μέσα σ ένα τρυπάκι .
Ο κόσμος μου εδώ δεν έχει επιλογές, δεν έχει πως ν ανοίξει τα φτερά του.
Αυτός είναι ένας λόγος που δεν χωνεύω την επαρχία.
Λες κι εμείς είμαστε σ άλλον κόσμο.
Τρομάζω βλέποντας πόσα συμβαίνουν έξω απο εδώ.
Εμείς εδώ, δλδ οι γκιόσες το παίζουν κοσμικές και στην ουσία είναι τριτοκοσμικές.
Δεν συμβαίνει τίποτα εδώ.
Πώς να συμβεί;
Πέρα απο τον γεωγραφικό μας αποκλεισμό, έχουμε και άρχοντες άχρηστους, απαιδευτους, ανθρωπους που το επιπεδό τους περιορίζεται στον Βαζαίο.
Τους έχω σιχαθεί. Εχω σιχαθεί όλον τον κόσμο.
Πρέπει να είσαι ντενεκές, να κάνεις θόρυβο για να σε δουν.
Σας έχω βαρεθεί παλιομαλάκες, ρουφιάνες, πουτάνες, χαφιέδες.

Και επανέρχομαι στο θέμα.
Εχω βαρεθεί εδώ. Δεν έχει τίποτα.
Εχει φύση. Απο Τέχνη; ΠΟύ είναι αυτή; Ξερεις, απλά δεν έχουμε ερεθίσματα. απλά βρήσκω, απλά αγαπάω, ενδιαφέρομαι...
Τα 'παμε ματώνω και ρωτάω και ψάχνω γιατί είναι στα κυτταρα μου.
Αλλα τους σιχάθηκα. Νιώθω δεμένη περιορισμένη άσχετη ηλίθια. χαράμι πάνε τα χρόνια μου.
εΧΩ βαρεθει . εχω βαρεθει κι αυτον τον κόσμο. Δεν γίνεται να περιτριγυριζόμαστε απο μαλάκες. δεν είναι δυνατόν. Ειναι ελάχιστοι αυτοί που ξεχωρίζουν.
Ολα μου την δίνουν. ΔΕν αντέχουν τα νεύρα μου πια.
Εκνευρίζομαι. φωνάζω βρίζω μετά γελάω μετά ξανα τα ίδια.
Οταν εγώ φωναζα για την μαλακισμένη την άχρηστη την φυσικό να μας κάνει μάθημα ήμουν γραφική, τώρα αυριο λευκή.
Μαλακες. αχρηστοι. Βγαλατε προεδρο τον αρχιμαλάκα.
Κι έτσι κάνουν κι οι μεγάλοι.
Τα γαμήσανε όλα.
μας γαμήσανε τα σχέδια, τα όνειρα.
Ολα τα κάνατε μπουρδέλο.
Αλλα στο μπουρδελο υπάρχει και μια τάξη.
Εδώ τι υπάρχει;
"όλοι οι καριοληδες μια εταιρεια"

Σας βολεύει το μπουρδέλο. Είστε άχρηστοι. Πηγαινετε μόνο στο φροντιστηριο με τα λεφτα του μπαμπα, σας χαιδεύουν τα αυτια, σας γαμάνε τα μυαλά. Δεν σκέφτεστε. Δεν σας νοιάζει που πληρώνουν οι γονείς σας κι αυτοί φταίνε. αυτοί στην τελική είναι οι πιο μαλάκες.
Δεν διαβάζει. κυράτσα μου, το σκατοπεδό σου. Χρωστάει 10 μαθήματα. Κοψε μωρι την επιχορηγηση. Αλλά πού; έχεις ένα μουλάρι και θες να το κάνεις άνθρωπο και μάλιστα με χαρτί πανεπιστημίου.
Μη σου πει κι η κυρά της γειτονιάς οτι το παιδί σου δεν σπουδασε.
Ε λοιπόν τα γράμματα πρέπει να τα αγαπάς. Αλλιώς είσαι μαλάκας, είσαι γραφικός, είσαι ψεύτης, είσαι δυστυχής. Αλλιώς σ απορριπτω. -χέστηκες που σ απορριπτω εγώ... -
Νά σου πω και κα΄τι;
Χεστήκαμε για όλους τους καριόληδες, για όλους τους δήθεν.

Βλέπω παιδιά να τρέχουν πίσω απ τα κόμματα γυρεύοντας να φτιάξουνε τον κόσμο.
Κομμουνιστές, πασόκοι, νεοδημοκράτες. Οι μισοί νέοι χρωματίζονται.
Τσιράκια των καριόληδων ρε;
Γιατί; Αυτοι σας εκεμεταλλευονται. Αυτοί κι ειδικά οι αυτοι οι κομμουνιστές, είναι οι πιο μεγάλοι καπιτάλες.
Και όχι ρε πούστη, δεν είμαι δεξιά. Δεν θα ψήφιζα ποτέ. Πιο καλά να μοου κοβόταν το χέρι. Σιγά να μην ψηφίσω αυτούς. Ούτε πασοκού δεν είμαι. αυτό είναι κόμμα επιχειρηματιών. εγώ δεν τους γουστάρω αυτούς.
Με έχουν ονομάσει κομμουνίστρια. Ούτε αυτό είμαι.
Δεν ξέρω τι είμαι. Δεν έχω ψάξει.
Δεν ξέρω.
Ονειρευομαι.
Μα πώς να ονειρευτώ; Ο κόσμος έχει γαμηθεί. Τον γαμήσανε.
Βρίζω. Ξεσπάω. Η ψυχή μου βγαίνει γυμνή. Δνε με νοιάζουν οι τύποι. Δεν με ένοιαζαν ποτέ. δεν γαμιέται... έτσι λέω.
Οι λέξεις δεν είναι φτηνές. Φτηνές είναι οταν δεν τις εννοούμε.
Δεν μπορώ να ωραιοποιώ. Να επιτηδεύω.

Βαρέθηκα να κάνω τον μαλάκα. Θέλω να βγω έξω στον κόσμο και να τους τα κάνω λίμπα. Γρανάζι, γρανάζι, γρανάζι. Εσύ γίνεσαι το γρανάζι,. γώ τι γίνομαι.;;;;
Κι η μάνα μου φωνάζει. Θέλει την χλωρίνη. Να μην θυμώνω λέει να μην βρίζω. γρανάζι γρανάζι γρανάζι. γαμημένοι συμβιβασμοί.
Εσύ δεν θα αλλαξεις τον κόσμο. Και τότε ποιός γαμω την πουτάνα σας;
Πέντε έξι φορές θέλω να τον γυρίσω ανάποδα. Πέντε έξι φορές θέλω να τον γυρίσω ανάποδα. Πέντε έξι φορές.
Λίγες ;
Σε λίγα χρόναι ξέρω πως θα γεράσω κι ό κόσμος τι; Θα ναι μπορδέλο ακόμη;
Λυπάμαι. Δεν γουστάρω. Δεν θέλω να μαι μια σάπια ηλικία.
ΟΙ μεγάλοι είναι ηλίθιοι. αυτοί οι μεγάλοι δηλαδή που νομίζουν οτι τα ξέρουν όλα. Την τύφλα τους ξέρουν. Αν ξέρανε δεν θα τα γαμούσανε όλα έτσι.
Ούτε μεις ξέρουμε. Αν ήξερα δεν θα έβριζα. Θα άλλαζα. Αλλάζω εμένα. Μόνο.
"Είμαστε γεννημένοι για να πονάμε, αλλά τουλάχιστον πονάμε κι είμαστε διαφορετικοί απ τους άλλους" .
αυτό έχω μόνο να μου πω.
Το σύμπαν το αλλάζουμε εμείς.
ΑΝ δεν περάσω στην νομική της Αθηνάς θα λυπηθώ.
Θα φταίω ρε πούστη.
Οχι που δφεν διάβασα. Που ποτέ δεν με πίστεψα. Πολλά κωλοζωα μπαίνουν σε νομικές. Μπαίνουν σε νόρμες.
Οπως όλα τα ζωα στην κοινωνία αυτή προεξέχουν.
Μαλάκες άντρες, πουτάνες ή μιξιπαρθένες (ναι σιχαμερό αυτό ) γυναίκες, παιδιά που τα ξέρουν όλα.
Βαρέθηκα. Στραβάδι, άνοιξε τ αυτιά σου. ΑΝοιξε τ αυτια σου κι ακου. Εγω σ ακούω κι ας λες πιπολογίες.
Στραβαδι ανοιξε τα μάτια και δες ρε μαλακα τι παιχνίδι σου παίζουν.


Φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι. Ξέρω, πως δε θα κάνω τίποτα αν δεν συμβιβαστώ. Ξέρω πως πρέπει να σου πιάσουν τον κώλο για να ανελιχθείς. Ρε εγώ δεν θέλω να πατήσω απι πτωμάτων. Δεν γουστάρω.
Δεν θέλω να γίνω σαν τα σκυλιά.
Γαμημένοι άνθρωποι, δεν σας παρεξηγώ. ΕΝα κομμάτι ψωμί.
Κι ακούω και την γκόμενα δίπλα να λεει " εγώ είμαι με τον Ταδε(ποιός χέστηκε για τ όνομα του;) γιατί μου έκανε δώρο πολύ ακριβο" Μπράβο μωρί τσουλάρα μου ρθε να της πω. Μπράβο. Είσαι 20 και έχεις την ύλη θεο σου. Πουτάνες. Δεν φτάινε. Ετσι μάθανε. Ε ρε γαμώτο.
Κι εσένα έχω να σου πω πως δεν με νοιάζει αν εσύ την βρίσκεις στο γαμήσι. Δεν με νοιάζει τι κάνεις στο κρεβάτι σου. Δεν με νοιάζει κι εσύ έρχεσαι και μου τα φωνάζεις μέσα στον ΄κόσμο. Το τσούλες; Τι αναξιοπρεπή άτομα ρε γαμώτο; Ποιός σου είπε οτι νοιάζει όλους πώς γαμιέσαι εσύ; Γιατί αυτό κάνεις. Γαμιέσαι. Δεν μπορείς να νιώσεις τίποτα παρα πάνω. Δεν διαφέρεις απο τα ζώα.
Μόνο γαμιέσαι. Δεν σέβεσαι ούτε τον εαυτό σου ούτε τον φίλο σου ( ή γκομενό σου αυτή η λέξη ταιριάζει ) ούτε την σχέση σου, ούτε τον έρωτα.
Τίποτα. Αφού έτσι ξεφωνίζεις μπροστά σ όλους και αφού μεταφέρεις το κρεβάτι σου στην Πλατεία... τι να πω ρε πούστη;
Βαρέθηκα.
Σας έχω σιχαθεί. Σας βαρεθηκα νά κάνετε σχέσεις για ένα γαμήσι, για ένα αυτοκίονητο, για ένα δαχτυλίδι.
Σας βαρέθηκα να σπουδάζετε για ένα μισθό, να μια βολή, για μια κοινωνική καταξίωση, για μια γειτόνισα.
Σας βαρέθηκα να γλύφεται τους κώλους των κομματοσκυλων για να σας βάλλουν στο δημόσιο.
Σας βαρέθηκα να θέλετε το δημόσιο για να κάθεστε.
Αλήτες ρουφιάνοι μαλάκες, Ξυπνάτεεεεεεεεεεεεεεε.

ΠΡολαβαίνετε. Προλαβαίνουμε.

ποιά είμαι εγώ να σας κάνω κύρηγμα; απλά είστε μαλακες. σας βρίζω και δεν μπορείτε να κουνηθείτε. δεν μπορείτε ν αντιδράσετε.
ξέρω είμαι μόνη. Ξέρω είμαι και μάζα.
Δεν ξέρω τίποτα.
Καταλαβαίνω πολλά.
Δεν ξέρω τίποτα.
Βλέπω καλά .

θα πω αυτό που μου έγραψες κάποτε, Γιώργο. - Εσύ αλλιώς ένιωθες τότε βέβαια. Κι όχι δεν είσαι προτυπο, ανήκεις σ αυτούς που είπα παρα πάνω. απλά αυτό που μου χεις γράψει κάποτε ταιριάζει στην περίσταση -
"Θέλω φωτια να τα κάψω όλα, να πυρπολήσω τις σκέψεις μου... να μείνουν μόνο στάχτες να τις ρίξω στο Αιγαίο... "

life style kai omorfia.

Εχω βαρεθεί να μου πουλάνε πρότυπα ομορφιάς.
Εχω βαρεθεί τα ειδωλα σας.
Ποιοί είστε εσείς κύριοι που θα μου καθορίσετε την αίσθηση του ωραίου;
Κάθε μέρα μας τρυπάτε τα μυαλά με τηγν εξωτερική ομορφιά.
Μας προβάλλετε συγκεκριμένη ομορφιά.
Οι γυναίκες όλες πρέπει να είναι ξανθές, ψηλές, γαλανομάτες και κακαλιάρες.
Οι αντρες πρέπει να είναι ψηλοί με κοιλιακούς και μπράτσα και άτριχοι.
Ολοι δηλαδή πρέπει να είμαστε όμοιοι. Ολοι ίδιοι, θλιβερά ίδιοι.
Ποιός είπε οτι αυτό είναι ομορφιά; Αυτό απλά είναι διαφήμιση.
Ξέρετε κάτι; Σας βαρέθηκα να μας λιώνετε τα μυαλά μ αυτά τα ηλίθια πρότυπα.
Ε λοιπόν όχι.
Εμένα δεν μ αρέσουν οι άντρες που απλά ακολουθούν την μόδα.
Γενικά δεν μ αρέσουν οι άνθρωποι που ακολουθούν τον συρμό.
Κι απ την άλλη, δν γουστάρω που προβάλλετε τον άντρα στα 30 του ως επιχειρηματία, επιτυχημένο, με σμήνος απο γυναίκες γύρω του και καθόλου χρόνου.
Ούτε μ αρέσει που προβάλλετε κάθε γυναίκα στα τριαντα της να ψάχνει απεγνωσμένα τον σύντροφο της ζωή της.
Λες και στα τριαντα σταματα η ζωή. λες και τον ανθρωπο σου μπορείς να τον βρεις σε μια συγκεκριμένη ηλικία.
Απλά έρχεται ή δεν έρχεται και ποτέ.
Τόσο απλά.
Μισώ τα προτυπα σας. Μισώ τις τηλεοράσεις.
Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι πρέπει να πληρούμε αυτές τις προυποθέσεις προκειμένου να θεωρηθούμε ευτυχισμένοι και ωραίοι.
Ολο αυτό που δημιουργούν μας κρατά δέσμιους.
μας γεμίζουν ανασφάλειες φόβους, σικέ πρότυπα, σικέ έρωτες, γιατί απλά μας θέλουν δέσμιους και ανασφαλείς.
Ολοι αυτοί. αυτό το life-style θα μας φάει...
Δεν κοιτάμε τα χάλια μας.
Ο κόσμος ρε γαμώτο χάνει την ουσία του.
Ολοι ακολουθούν κι όλοι επιθυμούν να γίνουν όμοιοι.
Κι όμως ο πιο όμορφος άντρας που έχω δει στην ζωή μου ως τώρα, δεν πληροί αυτές τις προυποθέσεις κι είναι 5ο και βαλε χρονών με ψαρά μαλλιά.
Κι όμως είναι τόσο όμορφος και ξέρεις γιατί; Είναι και μέσα του όμορφος κι όλο αυτό μπορεί να εκφραστεί ακόμη και στο αυλακωμένο πρόσωπο του, το οποίο κατά γενική ομολογία είναι πολύ όμορφο.

Επίσης, ένας άλλος πολύ όμορφος που έχω δει, επίσης, δεν πληροι τις προυποθέσεις των μιντια.
Είναι πολύ χύμα, χωρίς πολλά λεφτά, και με λίγο αραιά μαλλιά.
Παρ όλα αυτά εγώ τον θεωρώ κούκλο, γιατί τα πάντα πάνω του έχουν αρμονιά. Το σχήμα του προσωπου τ ταιριάζει απόλυτα με τα μάτια του, όπως και τα μαλλιά του, το χρώμα τους, δημιουργεί ένα τέλειο συνδιασμό με το χρώμα του δέρματος κλπ κλπ. Κι ακόμη κι η φωνή του είναι τόσο ήρεμη όσο και το πραρουσιαστικό του.
Ναι είναι όμορφος κι ας έχει λίγο αραιό μαλλί κι ας μην είναι "φουσκωτός".
Δεν κατάλαβα γιατί αυτοί θα μας επιβάλλουν την ομορφιά...
Γιατί να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου; Πρέπει να αντισταθούμε.
Οσο μπορούμε, γιατί ακόμη και χωρίς να το θέλουμε επηρεαζόμαστε.

Παράξενη όμως η εποχή μας.
Ολους τους διαφορετικούς τους δείχνουν με το δάχτυλο.
Κι όμως αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι φέρουν κάτι απο την ομορφιά του κόσμου.
Παράξενη εποχή, γιατί ρυθμίζει ακόμη και την αισθητική μας, ακόμη και τον τρόπο που θα ερωτευτούμε ή που δε θα ερωτευτούμε, τον τρόπο που θα τραγουδήσουμε.
Εποχή του πλαστικού, της φρεναπάτης, του μίνι, της αρπαχτής, της ανοησίας.
Κι ο έρωτας μας ακόμη σε λίγο θα ρυθμίζεται απο το μίντια... αν δεν το κάνουν ήδη... life-style δε μου θέλατε;;;
Και τελικά όλοι αυτοί οι ηλίθιοι, τα ποζέρια, είναι μόνοι τους στην ουσία και δυστυχείς.... Τι κι αν κάθε βράδυ μπορούν να αλλάζουν ερωτικό παρτενερ; Στην ουσία μόνοι τους είναι.

Διερωτηση..

λένε, οτι πρέπει να δεχόμαστε την κριτική των άλλων.
Πρέπει να ακούμε τι έχουν να μας πουν,τι είναι αρνητικό σε μας, τι είναι θετικό.
Λένε, ότι πρέπει να ακούμε την κριτική των ατόμων που μας ενδιαφέρουν.
Αναρωτιέμαι, γιατί να δεχόμαστε εμείς την κριτική των άλλων όταν οι άλλοι δεν δέχονται την δική μας;
Δεν είναι σαν να παραχωρούμε δικαίωμα στους άλλους να μας κρίνουν, να μας πληγώνουν ή να μας αδικούν, ενώ εκείνοι θεωρούν τέλειους τους εαυτούς τους;
Και γιατί εμείς να προσπαθούμε να δεχόμαστε την κριτική και να απολογούμαστε συνέχεια, ενώ οι άλλοι δεν το κάνουν;
και δεν το κάνουν επειδή εμείς δεν το ζητάμε.


και ναι, προσωπικά δεν μ αρέσει να λέω τα παραπονά μου. Νομίζω πως όταν ο άλλος σε προσβάλλει είτε το πεις είτε όχι είναι το ίδιο. "Οτι γέγονε γέγονε"
απλά προχωράμε. ε το προσπερνάμε και τέλος.
τι δηλαδή; Να περιμένω συγγνώμες; δεν ξέρω αν μετράνε για μένα. Πιστεύω πως ελάχιστες συγγνώμες είναι πραγματικές. Τις πιο πολλές φορές η λέξη λέγεται, για να βγεις απο την δύσκολη θέση.
Ακόμη λοιπόν δεν καταλαβαίνω γιατί να δίνουμε το δικαίωμα να μας κρίνουν;
Θα μου πεις, όταν ακους τα στραβά σου, γίνεσαι πιο τέλειος.
και αναρωτιέμαι, ποιός θα το εκτιμήσει;!
Θα μου πεις, "Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος" ή "Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο" .
Καμιά φορά μπερδεύεσαι.
είναι δύσκολο να γίνεις εσύ η αλλαγή και να μένεις άνθρωπος, όταν ο κόσμος γύρω είναι ζούγκλα.
Τελικά αναρωτιέμαι αξίζει να παραμένεις άνθρωπος; Κερδίζεις; Χάνεις;
Θα σου απαντούσα, πως η ανθρωπιά είναι το μεγάλυτερο κέρδος.

Αλλά και πάλι, μια ματιά γύρω μου και διαπιστώνω πως ο κόσμος γουστάρει τους παλιανθρώπους.
Αν κοιτάξω, μόνο την τοπική αυτοδιοίκηση.... αυτοί οι "κοτσαμπάσηδες" του εμπορίου, που φτιάχνουν κράτος εν κράτει και στην ουσία λαικίζουν, κοροιδεύουν τους ανθρώπους κι αυτοί σέρνονται απο πίσω τους για ένα αξίωμα, για λίγη λάμψη...
Μικρόψυχοι άνθρωποι.
Κι όμως αυτοί... οι "σατράπες" ,αν και δεν μένουν άνθρωποι, εκτιμώνται απο... ανθρώπους.

Άσε και το άλλο, βλέπεις κάτι ανθρώπους δήθεν, της ηλικίας μου, απο αυτούς που το παίζουν βαριά κουλτούρα, ενώ στην ουσία είναι τενεκέδες ξεγάνωτοι, και όλοι τρέχουν απο πίσω τους, γιατί αυτοί Ξέρουν...
"τώρα δημόσια θα χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες... "
Ολοι γίναμε ειδήμονες, όλοι γίναμε "κουλτουριάρηδες" , όλοι γίναμε πολυξεροι και πολυπράγμονες.


δεν μ αρέσει αυτή η ψευτοκουλτούρα μερικών, που σνομπάρουν τους γύρω τους. Ο πολιτισμένος δεν σνομπάρει, δεν επαίρεται και προσπαθεί μ αυτά που ξέρει να φωτίσει λίγο τους άλλους, να τους μεταδώσει γνώση.
Προσωπικά, θεωρώ οτι γνωρίζω ελάχιστα πράγματα, ξέρω όμως περισσότερα απο μερικούς συμμαθητές μου σε μερικά θέματα, όπως κι εκείνοι ξέρουν περισσότερα σε άλλα θέματα.
Τι σημαίνει; οτι πρέπει ο ένας να απαξιώνει τον άλλον;
Δεν το μπορώ. Δεν είναι πρέπον, δεν χαρακτηρίζει πολιτισμένο άνθρωπο.

Ακόμα αναρωτιέμαι, τελικά πώς πρέπει να πορευόμαστε στην ζωή μας;
Με βάση την ανθρωπιά μας; Με βάση το συμφέρον μας, το πρακτικό συμφέρον μας;
Και τελικά γιατί να εκθειάζουμε όλους τους καραγκιόζηδες;
Γιατί να είσαι ο,τι πουλάς;
και τι είμαι για να πουλάω μια εικόνα του εαυτού μου;
Εμπορος, εμπόρευμα τι ;

just a piece . who cares?

I hate you more than ever before.

but... "and so it is.."

cause "life is life" ...

It 's just a jurney,

it 's just ... -who knows?

life is life,

so tell me, what's life?

where is the life?

everywhere?

so tell me...

και πες μου εσύ, πού είναι η ζωή...

Die fetten Jahren sind vorbei.

ή αλλιώς " τα χρόνια της αφθονίας πέρασαν" .

Πρόκειται για ταινία. Πολύ ενδοαφέρουσα μπορώ να πω και με πολύ ωραία μουσική!

δε θέλω να γράψω την υπόθεση.
τα νοήματα ήταν τόσα.

Διδαγμα 1 .
Οταν είμαστε μικροί θέλουμε όλοι να αλλάξουμε τον κόσμο.
ΑΥτό ορισμένες φορές μπορεί να μας οδηγήσει σε ακραίες πράξεις.

Διδαγμα 2
Δεν τα καταφέρνουμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
ΜΕγαλώνοντας γινόμαστε αυτά που κοροιδεύαμε
Καπιτάλες του κερατά.
( Παλιά οι νέοι ήταν κομμουνιστές. Τώρα είναι απολίτικοι καταναλωτές. )
Και οχι μόνο ξεχνάμε τις ιδέες μας, αλλά καταστρέφουμε τους νέους.
Δεν φτάνει που γκρεμίζουμε τον κόσμο τον δικό μας, κουρελιάζουμε τις ιδέες μας, αλλά θέλουμε να κάνουμε το ίδιο και στους άλλους.

Διδαγμα 3.
Κανείς δεν είναι πραγματικός κομμουνιστής.
Ολοι θέλουν την πολυτέλεια και όταν την έχουν την αρπάζουν.
Η φύση του ανθρώπου είναι εγωκεντρική. Οταν είσαι δυνατος σπάνια σε νοιάζουν οι δίπλα σου.

Διδαγμα 4.
Τα λεφτά μας φθείρουν.


παρατηρήσεις.
(για διδαγμα 2)
Λυπάμαι αν ισχυεί οτι γινόμαστε αυτό που κοροιδεύουμε.
Δεν θέλω να γίνω μια πεζή, ηλίθια που θα αθροίζει λογαριασμούς και θα ασχολείται με λεφτά, λεφτά, λεφτά. ΜΠλιάχ. !
Δε θέλω να καταστρέφω τους γύρω μου.
δε ξέρω αν θ αλλάξω τον κόσμο. για τον δικό μου κόσμο λέω.
ΦΟβάμαι μήπως πω.. "Πάει αυτό ήταν χάθηκε η ζωή μου μέσα σε κίτρινους ανθρώπους, μέσα σ ανιστόρητους συμβιβασμούς... " Φοβάμαι που.. "ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά" .
Ξέρω,κι άλλοι νέοι σκέφτονται τα ίδια. Εμένα με τρομ΄ζουν όσοι δεν σκέφτονται τίποτα. ΕΚείνες οι χαζογκόμενες που σκέφτονται μονο τι χρώμα θα βάψουν το νύχι κι εκείνα τα βουτηρόπαιδα που σκέφτονται μόνο τι μάρκα αυτοκίνητο θα τους πάρει ο μπαμπάκας.
Αυτοί με τρομάζουν.
και δεν λέω πως φταίνε αυτοί.
"ΠΟλιτεία του κατραμιού και του ασβέστη. Φταίμε εμείς. Ακούστε το τρίξιμο της πόρτας ελάτε... "

περι κομμουνισμού τώρα, δεν έχω άποψη ολοκληρωμένη. Δεν το έχω ψάξει και πάρα πολύ το θέμα. Πάντως απο παραδείγματα μεγαλύτερων ανθρώπων, έχω παρατηρήσει πως όντως έγιναν οι μεγαλύτεροι καπιταλες
Δεν μπορεί μια γυναίκα που έτρεχε σε πορείες για την εργατιά, όταν αποκτά λεφτά να βάζει την οικιακή βοηθό της να καθαρίζει 2 φορές το πάτωμα επειδή δεν το έκανε καλά.
Ούτε μπορεί ένας κατ έξοχίν κομμουνιστής να πηγαίνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολειό, ξεχωριζοντας το απο τον κόσμο τον υπόλοιπο...
"Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο" (μεγάλε Ρίτσο )
Ο πατέρας μου έχει την αντίθετη άποψη βέβαια.
Εμένα μου φάινεται κάπως λάθος.
ισως και να αναθεωρήσω.
Είπαμε δεν έχω διαβάσει και ιδιαίτερα πράγματα.
Τα κόμματα μου φαίνονται απλά μια κοροιδία.
Μερικές ιδέες είναι πολύ όμορφες. Στην πράξη όμως?
Πόσο γίνονται εφικτές?

σημ. μπορεί να έχω γράψει ανακριβείς στίχους, μα είναι απο μνήμης...
love is a cold it's a broken hallelujah

απο το τραγούδι της ταινίας.... ο στίχος....

καπου εκεί ξεκινάει μια πορεία.
Νέοι άνθρωποι που διεκδικούν δικαιώματα.
Κάπου έκεί βλέπω ένα πολύ όμορφο πρόσωπο.
-----
δεν το περίμενα να είναι ετσι.
κι όχι δεν χαρακτηρίζει όλους του φύλου του,
χαρακτηρίζει όλους της γεννιάς του.
Γιατί σήμερα ψάχνεις με το φανάρι να βρεις άνθρωπο.
Ανελέητοι συμβιβασμοί
κι ό έρωτας είναι ρίσκο,
γιατι δεν τον αντέχουν,
γιατί πονάει,
γιατι χάνεσαι.
ανιστόρητοι συμβιβασμοί.
Να μου επιτρέψεις να κρατάω ακόμη το τριαντάφυλλο
Οχι, δε θα συμβιβαστώ
και θα κρατήσω ακέραια τα τριαντάφυλλα
και θα προσέχω τ αστέρια μου,
μέσα στον δικό μου ουρανό,
μέσα στην δική μου χειμωνιάτικη μέρα.

Προβληματισμός...

Μέσα σ αυτές τις διαδικτυακές ίνες σκοτώνουμε την μοναξιά μας...

ή μάλλον την πληγώνουμε την μοναξιά μας..

γιατί αυτή ποτέ δεν μπορεί να πεθάνει...

Μέσα σ αυτο το μαύτο κουτί ανακαλύπτουμε στίχους,

όμορφα ονόματα

και

Ανθρώπους...

μουσικές... όνειρα... πρότυπα... ειδήσεις,

πολιτικές ιδεολογίες, βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν... κι ένα σωρό..

αυτές οι ηλίθιες διαδικτυακές ίνες είναι κάτι σαν παράθυρα σ΄ ένα ηλεκτρονικό κόσμο...

κι ύστερα, ξέρεις, φοβάμαι μήπως μένουμε μονάχα μέσα σ αυτόν...

φοβάμαι το διαδικτυακό μας εγώ...

Φοβάμαι την μοναξιά που μπαίνει απο παντού...

Φοβάμαι...

Φαβάμαι την απομόνωση των αθρώπων...

αυτό το θαύμα της επικοινωνίας που χάνεται κι αλλοτροιώνεται καθημερινά...

Κι έιναι ώρες που κάθομαι με την παρέα και αναρωτιέμαι<< τι κάνω μ αυτούς??? αφου είμαι μόνη... >>

κι είμαι σαν τον Ιωάννου..."ολομόναχη ξένη πεντάξενη..."

κι είμαι πιο μόνη κι απο μένα...

τρομάζω...

Ολοι κοιτούν με δυσπιστία τον δίπλα τους...

Πότε θα μάθουμε επιτέλους να συμβιώνουμε στον πραγματικό κόσμο???

Διαδικτυακές κουβέντες... Υπέροχες δεν μπορώ να πω...

μα την φωτιά στα μάτια σου μέσα απο το κουτί δεν μπόρεσα ποτέ να την δω....

μόνο να την φανταστώ...

Ανθρωπε, μην τρομάζεις που σου δίνω πολλά...

Μα γιατί οι άνθρωποι παντα φεύγουν όταν τους δίνεις την ψυχή σου???

Γιατί να είναι τόσο τρομαχτίκος ο κόσμος μου???

Εχει πολύ κόκκινο μάλλον....

Ποίός θα μπορέσει να σηκώσει όλο το κόκκινο στους ώμους του???

κι εσύ, που με τρόμαζες...

μας κλεβουν τ αυριο

μας κλεβουν και το βλέμμα

κι εσύ φρικάρεις που σου λέω σ αγαπώ...

κι όλο αυτό το εσύ... δεν έχει συγκεκριμένα μάτια...

είναι για όλους τους γύρω μου ανθρώπους...