σκηνικο α'

τσαλαπατημένες ανεμώνες στον δρόμο,ήλιος,θάλασσα,πλακόστρωτα, άνθρωποι ίδιοι και διαφορετικοί. χρώμα παντού τριγύρω.

σκηνικο β'

ξανά μια μορφή μπροστά σου μόνο που τώρα την κοιτάζεις αλλιώς,αποξενώνεστε, γιατι εσυ θέλησες.

σκηνικό αιώνιο

οι πεζοί με προσπερνούν,κάτι απ τα μάτια σου ψάχνω,μάταια απ οτι φάνηκε.
περνούν τόσο αδιάφορα πρόσωπα απο μπροστά μου,μα η δική σου η μορφή είναι χαμένη,γιατί λείπεις...κι είναι τόσο άδειο το νησί χωρίς ΕΣΕΝΑ.

Η αγάπη πού πάει; πώς σκορπίζει... ;

κι όμως τώρα όλα είναι ξεκάθαρα μέσα μου, καθώς η δική σου σκιά έπαψε να υπάρχει πάνω απ την καρδιά μου.

Απορώ πως γίνεται να βλέπω την ποιηση σου και να αδιαφορώ και να μην νιώθω κάτι...νιώθω μόνο το κάτι, αυτό το κάτι που νιώθουμε όταν βλέπουμε τους παλιούς μας έρωτες... Κι η ποιηση την εικόνας σου πλέον δεν μου δημιουργεί εκείνη την τρεμούλα.. παράξενο ε;

Τώρα είμαι σχεδόν ελεύθερη. Πάντως απο σένα ελεύθερη. νομίζω.Περίεργο ε;;; Πολύ ε; Δεν μπορώ καν να το πιστέψω. Γιατι εγώ με την ιδέα σου μεγάλωνα και τα μάτια σου πάντα μου έφερναν ένα ηλίθιο χαμόγελο, απ αυτό που έχουν οι βαθιά ερωτευμένοι άνθρωποι..Mα τώρα το χαμόγελο έχει σβήσει κι απλά όταν περνάς δίπλα μου θυμάμαι πως κάποτε σ αγάπησα... κάποτε για πολλά χρόνια ήσουν κι εσύ μια αιτία εμπνευσης και γέλιου, ενώ τώρα είσαι απλά μια ξεχασμενη φωτιά, η οποία δεν θάφτηκε, απλά έσβησε, έτσι, αόριστα,μόνη της. Παράξενο ε;;

σαν τον ήλιο που φεύγει, όλα είναι αόρατα και μακρινά...
τικ-τακ, τικ-τακ, το ρολοί.
τι τι τι οι σταγόνες της βροχής.
τουκ-τουκ-τουκ, εκαταμμύρια χτύποι της καρδιάς.
στην γωνιά μου, γυρισμένες πλάτες, βλέμματα ξέμακρα.
μεθύσι.

Ξεριζώνω κάθε μέρα τον ανθό της αυταπάτης απο μέσα μου.

τώρα θέλω να ζω την πραγματικότητα.

κι όχι να φτιάχνω παραγματικότητες,

σπασμένες αρτιότητες, στις οποίες εντάσσεσαι.

αηδιασα και θέλησα να σε ξεράσω απο μέσα μου. τοσο απλά.

Ξεριζώνω κάθε μέρα τον ανθό της αυτάπατης.

καιρός να ζήσουμε μωρο μου ξημερώνει.

τα π'αγαπώ σκορπίσανε.

Ο,τι αγάπησες σου το κλέψαν τα χιλιόμετρα κι οι θάλασσες...

ο,τι αγάπησες πουλί ταξιδιάρικο σε ταξίδι μαγικό, προς τη Δύση.

Ο,τι αγάπησες σου το κλεψε ο Χρονος των θαυμάτων,

τη μέρα που τα ρολογια σπάσαν.

Ο,τι αγάπησες στάχτη μέσα στον αιώνα,

στάχτη, καημός,...

αυτά π αγάπησες τα σκέπασε του χρόνου η σκόνη

με ένα πέπλο απροσπέραστο...

Κι όμως ο,τι αγάπησες είναι εδώ,

παραμονεύει κάθε λεπτό,

σε κάθε γωνιά, σε κάθε βήμα σου,

σε κάθε πεταγμα σου

και σε κάθε πτώση σου.

Ενα σκοινί τεντωμένο ο Ερωτας

κι η Ανοιξη απέχει μια αιωνιότητα...

Μέσα σε λέξεις και κιτρινα χαρτιά,

σε άρτιους και περιττούς αριθμούς,

σε ισολογισμούς

ο,τι αγάπησες πήγε και κρύφτηκε....

Σε κείνο το δολερό βλέμμα του ουρανού

έχασες όσα αγάπησες...

Ο,τι αγάπησες μικρή στιγμή μέσα στο τίποτα...

Ενα Τίποτα και ένα Ολον

ενα Αισθημα φοβάται.

δεν είναι ο χρόνος με το μέρος κανενός

τις συμπληγάδες του περνά καθένας μόνος.

Μέσα σ αυτό το πέλαγος βιβλίων και φθόγγων και τρεξίματος...
Μέσα σ αυτές τις ημέρες που περνούν χωρίς καμιά αποχρωση κι ο χρόνος είναι σταματημένος,
κοιτάζω την θάλασσα απο το μπαλκόνι μου...
Σκέφτομαι διάφορα προς στιγμήν.
Ενώνει αυτή, χωρίζει..
Ο χρόνος δεν βοήθησε καθόλου σ αυτήν την ατέλειωτη ιστορία...
Μια εκκρεμότητα...
Πάντα θα εκρεμεί... ;
Ενας λογαριασμός που δεν έχει πληρωθεί...
Ο χρόνος παίζει επικινδυνα μαζί μας...
Οι συγκυρίες είναι αστείες...
οι συμπτώσεις ακόμη χειρότερες.
Η θάλασσα, ένα πέλαγος μικρών σκέψεων.
Υπάρχει κάπου ένα Εναγώνιο Γιατί...
Μέσα στο πέλαγος του μυαλού μου, που είναι ήδη υπερφορτωμένο,
μια απορία δεν μου έχει λυθεί.
Δεν μπορώ να καταλάβω...
αυτό μ αρέσει όμως.
Ο χρόνος δεν μας αγαπάει...
μένουμε μόνοι τελικά όλοι.
ανάμεσα σ όλους κι εσύ κι εγώ.
Βυθιζόμαστε ΜΟΝΟΙ σε ωκεανούς.
Ξέρουμε, πως έτσι γίνεται σχεδόν πάντα.
Περνάμε συμπληγάδες...

μια ζωή αραχτή στην προβλήτα...

Πάει, αυτό ήταν...
τέλειωσε..
ένα αστέρι έπεσε απο τον ουρανό και δεν έκανες ευχή.
ερχονται τώρα ουρανοί τόσο σκονισμένοι, γεμάτοι σύννεφα κόκκινα,
κι όχι
ΕΣΥ
γελάς.
Βαδίζεις τώρα σ ένα χάος, σ ένα δρόμο που δε ξέρεις που θα σε βγάλει....
και ...
τ'αστέρι έπεσε...
Σωπασαν πλέον τα τραγούδια και τα μεθύσια...
Σώπασε η άνοιξη που τόσο ανελέητα σ αγκάλιασε...
Το πύρινο αστέρι έφυγε κι ο ουρανός άδειασε...

" μια αυταπάτη οι επιλογές", γλυκό μου παιδί...

Θάλασσα οι μέρες μας φουρτουνιασμένη κι άδεια...
Ερχονται σκοτεινές ημέρες,βουβές, δίχως καμιά απόρωση.
απ αυτές τις ελεινές ημέρες που μισείς...
Δεν ταξιδεύεις πια.
Μονο ελπίζεις:
μια προσμονή.
ενα καλοκαίρι
μια θάλασσα
λίγο πράσινο.
Μια σκιά.
Ενα όνειρο
Ενα πύρινο αστέρι.
Τι απ όλα?
Ολα μαζί...

5
την αγάπη έπρεπε να την κάνουμε επανάσταση
όχι ναρκωτικό

Ax, έπρεπε το αίσθημα να επαναστατήσει μέσα σ αυτόν τον κόσμο τον πεζό.
Ναι, έπρεπε να πάρει τα όπλα προκειμένου να αποκτήσει την θέση που του αξίζει.
Επρεπε να σκοτώσει τα τέρατα του κόσμου...
ή μάλλον έπρεπε να τα εξημερώσει...

Την αγάπη έπρεπε να την κάνουμε επανάσταση
κι ...
κι όχι ναρκωτικό.
ε ναι λοιπόν!
Επανάσταση...
με "όπλα"... τον ουρανό, τ αστέρια, τη μουσική, το χρώμα, το φεγγάρι, ΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ

την αγάπη έπρεπε να την κάνουμε επανάσταση κι όχι ναρκωτικό...

Ο έρωτας είναι επανάσταση.

Το μοίρασμα είναι επανάσταση μέσα σ έναν κόσμο ατομικιστικό, ανελεύθερο,υπόδουλο αναγκών πλασματικών.

Μέσα σ ένα κόσμο αφιλόξενο, τα "Δώρα" είναι επανάσταση...

Κοιτάζει την Θάλασσα, τον ήλιο, τ αστέρια,

γράφει στίχους,

Διαβάζει,

Ταξιδεύει,

Τραγουδάει έστω και με άθλια φωνή,

Γελάει,

Κλαίει,

Βυθίζεται στην θλίψη,

Συγκινείται,

Ευαισθητοποιείται,

Πιστεύει,

Αμφισβητεί,

Αγαπάει,

Μοιράζεται,

Χρωματίζει,

Αγωνίζεται,

Σ ερωτεύται,

- σ ερωτεύομαι-,

Επαναστατεί.

Επαναστατώ μαζί κι εγώ.

"Ονειρεύομαι... Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ... " (Γώγου)

κι αγαπώ γιατί ονειρεύομαι...

κι όλα μοιάζουν ίδια ξανά.

Η βροχή, ο αγέρας, ο ουρανός συννεφιασμένος,

δακρυσμένος και βουβός

κι ο ήλιος κρυμμένος.

ολα μοιάζουν ίδια ξανά.

άλλη μια φορά.

Η απώλεια, λίγοι εξαυλωμένοι φόβοι,

η εγκατάλειψη του ίσκιου κι ο εξευτελισμός του.

Τα σύννεφα που μ αγγάλλιασαν άλλη μια φορα...

Τίποτα το απροσδόκητο και το παράξενο σε τούτο το ταξιδιάρικο τοπίο.

Κι όμως όλα είναι παράξενα.

Μένουν οι σκέψεις βουβές, ανέκφραστες, μισές

μέσα σε μια καρδιά που ποτέ δε θ ανοίξει.

Ένα τείχος υψώνεται. Τα σύννεφα μ αγκαλιασαν άλλη μια φορά.

Γνώριμη η ατάκα.

χοροπήδημα, χοροπήδημα στην παιδική χαρά.

Αγιασμένος τόπος και τότ εξευτιλισμένος πια.

Και μιλάς χωρίς να σε ξέρουν χωρίς να σε καταλαβαίνουν.

γελάς μη δείξεις πως τα σύννεφα δε σ αγκάλιασαν και θυμώσουν.

Μια ελεύθερη πτώση πάντα είναι επώδυνη.

Μένει ανέκφραστο ακόμη το βαθύ.

ξεπούλημα μέσα σ ένα παζάρι ανθρώπων,

ξεπούλημα φτηνό,

εκποιηση φόβων,

εκποιηση ερώτων,

εκποιηση σαρκας,

εκποιηση ψυχής.

Γιατί να τα ξεπουλά΄τε όλα τόσο έυκολα.

Απομυθοποιώ τους ίσκους σου,

σε χαράσω πάνω στο άυλο...

Σε γράφω πάνω σε μια θάλασσα γαλάζια, κόκκινη, γκρίζα μπλε,

μαζί με γλάρους στου στέλνω χαιρετισμούς,

που επιδεικτικά αγνοείς.

Εκποιηση των πάντων. απομυθοποιηση.

Σε τίποτα δε διαφέρει ετούτο το τοπίο.

Ενας ουρανός γεμάτος γκρίζο,

μετράει αστέρια που ξεστράτισαν

και με μισεί γιατί θέλω ν αγγιζω το άυλο όνειρο.