Τίτλοι τέλους...

Ξανασκεφτομαι την σχολή που πιάνω και το βαθμό πρόσβασής μου. Για την Νομική της κομοτηνής ακουγονται τα καλύτερα όσο αφορά το επίπεδο σπουδών. Σαφώς και δεν ξεχνώ αυτό που πάντα τόνιζε ο Μανώλης, πως όταν έχεις όρεξη πάντα και παντού μαθαίνεις. Η πόλη, λένε όλοι, είναι υπέροχη και ενοίκια αρκετά φτηνά σε σύγκριση με Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ η ζωή είναι φτηνότητερη. Αυτό είναι ένα σημαντικό ατού. Επιπροσθέτως, λένε όλοι, πως η Αθήνα είναι μια ζούγκλα και πως φοιτητική ζωή δεν θα ζούσα.

Ωστόσο, δεν θέλω να μειώσω την Αθήνα. Οπως και να το κάνεις είναι η πρωτεύουσα και το κέντρο των εξελίξεων. Οι πόρτες ανοίγονται διάπλατα εκεί, τέχνες, μουσική, κόσμος πολύς, φωνές, και μοναξιά φυσικά. Αστεγοι, πρεζόνια, επαίτες...Η ακρόπολη που στέκεται περήφανη στο κέντρο, η γραφική πλάκα, το θυσείο, μερικοί γνωστοί μου άνθρωποι... Ολα θα είναι εκεί κι εγώ θα απουσιάζω. Ισως η ζωή στην Αθήνα να ήταν μια διαφορετική εμπειρία. Ομως, δεν θα την βιώσω τουλάχιστον πρόσφατα.

Η Κομοτηνή, απ την άλλη, λένε, πως έχει ένα διαφορετικό στοιχείο, οι άνθρωποί, λένε, πως χαρακτηριζονται απο καλοσύνη και ανθρωπιά, ενώ οι σχέσεις δεν είναι τόσο απρόσωπες. ΟΙ κίνδυνοι εκλείπουν, ενώ υπάρχει και δάσος. Ενδεχομένως εκεί να είμαι πιο κοντά στην φύση, που τόσο αγαπώ, ενώ γνωστοί θα βρίσκονται στην θεσσαλονική κι εγώ συχνα-πυκνά παίρνοντας το λεωφορείο θα τους βρίσκω.

Πάντως, για να μην λέω κι ο,τι θέλω, να περάσεις και σε μια Νομική, σε όποια απ τις τρείς, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Κι εγώ, με την πρώτη, έχω πιάσει έναν στόχο μου, που θα μπορούσε να είναι και όνειρο ζωής. Αρα, με μεγάλη επιείκεια θα μπορούσα να πώ πως έχω πετυχει προς το παρόν.

Η επιτυχία όμως στην ζωή μου θα κριθεί απο δω και πέρα, αν και κάθε μέρα κρίνεται. Σαφώς και δεν είχα την ορθή φροντηστηριακή κατάρτιση, όπως τα παιδιά των μεγάλων πόλεων. Και σαφώς, μια επαρχία, δεν προσφέρει τα ίδια ερεθίσματα, όπως μια μεγάλη πόλη.Ομως, το πνεύμα μου ήταν ανήσυχο και δεν μπορούσε ποτέ να ησυχάσει. Πάντα κάτι έψαχνε το παραπάνω, πάντα προσπαθούσε να ενημερωθεί για το τι συμβαίνει στην έξω χώρα, μακριά απ το ακριτικό νησί της Σάμου και σίγουρα αυτό είναι υπερ μου.

Βεβαίως, υπήρξα πάντα ένας σκληρός κριτής του εαυτού μου. Ετσι, έχω να πω, πως εν μέρει απέτυχα. Τα 18.436 δεν φαίνονται λίγα σε κάθε μαθητή της θεωρητικής στην Σάμο. Ομως, με βάση το μυαλό μου και το διαβασμα μου, έχω αποτύχει, καθώς θα μπορούσα να είχα γράψει πολύ καλύτερα. Και τι φταίει εδώ; Φταίει το άγχος μου, η ηττοπαθεια μου κι η ψυχή μου η αδέσμευτη, που ποτέ δεν μπόρεσε να χωνέψει το σύστημα αυτό της σαπίλας. Φταίει το κεφάλι μου το αγύριστο που μέχρι τελευταία στιγμή ταξίδευε και επέκρινε τα κακώς κείμενα. Οι μπυρίτσες μου δεν φταίνε, ούτε εκείνος φταίει.

Βεβαίως, για να πω και τα σύκα σύκα, προτιμώ να ταξιδεύω και να κρατάω ορθια την ψυχή μου. Δεν θέλω να γίνω ρομποτάκι, που όλη μέρα διαβάζει και σκέφτεται ο,τι θέλουν αυτοί να σκέφτεται και να νομίζει.Χαίρομαι που δεν χωράω στην επαρχία αυτή εδώ με τους στενόμυαλους ανθρώπους, που ξέρουν να σε κρίνουν μόνο απο ρούχα. Χαίρομαι που δεν θα είμαι μια φοιτήτρια Νομικής που δεν θα έχει μια πολιτική άποψη, που θα ξέρει την κατάντια του κόσμου αυτού, που θα έχει ανοιχτούς ορίζοντες. Χαίρομαι που μπορώ να βλέπω ανάποδα τον κόσμο, είμαι ΖΩΝΤΑΝΗ. Χαίρομαι που θα ανοίξω ακόμη περισσότερο τους οριζοντές μου. Χαίρομαι που αν και είχα πανελλήνιες, μπόρεσα να διαβάσω και λίγο Λειβαδίτη, μπόρεσα να σαγηνευτώ με το μάθημα της λογοτεχνίας και να μην το δω σαν ύλη.Χαίρομαι που είμαι τρελή και αντιδραστική και παθιασμένη με τη ζωή. Χαίρομαι που δεν απέφυγα ένα πάθος για τις πανελλήνιες... Ισως τελικά, να χαίρομαι γι αυτό που έχω μέσα στην ψυχή μου κι είναι η μοναδική φορά που το ομολογώ.

Μα ό,τι και να κάνω στην ζωή μου, ένα ξέρω. Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος. Μόνο την ανθρωπιά μας μπορούμε να μοιραστούμε. Πρέπει να υψωθώ κι όχι να σέρνομαι και δεν εννοώ σε χρήμα και σε κοινωνικό στάτους. Εννοώ να υψώσω την ψυχή μου και να την κρατήσω ατόφια. Το μυαλό μου ξέρω, πρέπει ν ανοίξει κι άλλο... ΚΑΙ πάντα το μυαλό ανοίγει όσο ζεις και μαθαίνεις.

Μάθηση και ζωή για μένα ταυτίζονται... Αγαπώ την γνώση, είμαι ερωτευμένη μαζί της, η τέχνη με σαγηνεύει, μα πιο πολύ η τέχνη του ζην... πιο μεγάλη τέχνη δεν με σαγηνεύει, όπως αυτή που διακρίνει κανείς στις ανθρώπινες ΨΥΧΕΣ.

Ξέρω, είμαι δυνατή, κι ας λέω καμιά φορά τ αντίθετο. Ξέρω, θα τα καταφέρω. Ομως, πήρα ένα μάθημα, Πρέπει να πιστεύουμε στον ευατό μας. Τότε πάμε πιο ψηλά... Οπότε, αλλάζουμε νοοτροπία, Πόπη :)

Ενα ώφελος των Πανελληνίων;; Ωριμάζεις. Πιστεύεις. Μαθαίνει στον αγώνα κι ένα προσωπικό όφελος για μένα; κατάλαβα, πως όσοι πιστεύουν, τα καταφέρνουν ΚΑΛΎΤΕΡΑ.

Μετά απ τις Πανελλήνιες, έκαψα τισ αυταπάτες μου, όσον αφορά τους έρωτες. Τώρα ζω μέσα στην πραγματικότητα κ την δημιουργώ όπως εγώ θέλω. Παίρνω την ζωή μου και την πλάθω, όπως θέλω... όσο αυτό βέβαια είναι εφικτό.

Υ.Γ δεν είμαστε ανεξάρτητοι ακόμη, μην τρελαθούμε κιόλας. Αλλος πληρώνει. Τον κόσμο τον μαθαίνεις μόλις βγεις στην παραγωγική διαδικασία, καθώς εκεί πρέπει να επιβιώσεις...

Ολα τέλειωσαν σχεδον.
Το αποτέλεσμα καλό, μα όχι τέλειο και ικανοποιητικο.
Νομική Κομοτηνής σίγουρη μέν, εγώ αβέβαιη για μένα μια ζωή.
Το κόστος;; Να χάνεις λίγο ύψος...

Υ.Γ. Τα χιλιόμετρα αναμεσα μας θα ναι ακόμη περσισσότερα και τότε;;; Σ αγαπάω γαμώτο. Μου λείπεις.

Υ.Γ Συγχαρητήρια κορίτσια.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ 3. ΜΑΘΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ Σ ΕΣΕΝΑ. ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ Κ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.ΔΙΟΡΘΩΣΟΥ και ΠΙΣΤΕΥΕ

"Η σημαδεμένη"

Πόσες φορές δε σε πλήγωσα εφέτος;

Πόσες φορές σε έβρισα;
Πόσες σε μίσησα; και πόσεσ σ αγάπησα;
Πόσες σ ανέβασα ψηλά και πόσες σε έριξα στα ταρταρα;
Ομως, τέλειωσε....

το κεφάλι μου γεμάτο σπυριά-πληγές.
η πλάτη μου μια απ τα ίδια.
Τα αποτελέσματα του αγχους εμφανης και στο σώμα...
Η σημαδεμένη....
Το στομάχι πέτρα μέρες μέρς και τα μάτια έκλειναν.
Η φωνή δεν έβγαινε κι η ψυχή στα πόδια.
Το μυαλό ξεριζωμένο απο το κεφάλι,
η σκέψη ελεγχόμενη.
οσα διαβαζα επιλεγμένα.
Η λογοτεχνία ένας αριθμός.


Μα τώρα είναι όλα πίσω.


Τελος. !
καλά αποτελέσματα σ όλους!

Οταν ένας αγώνας ανοίγεαι μπροστά μας,
αρχικά τρομάζουμε.
Στην συνέχεια όμως δυναμώνουμε.
Βιώνουμε την ηδονή της πάλης, εκείνη την υπερένταση που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε,
γιατί θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε.
Παλεύουμε μια ζωή για το τέλειο κι ας ξέρουμε πως ποτέ δε θα το φτάσουμε,
μπορεί όμως να το πλησιάσουμε.
Αγχονόμαστε, τρελενόμαστε, τσακωνόμαστε με τον εαυτό μας,
κάνουμε πέρα ένα σωρό άλλες σκέψεις
και επικεντρωνόμαστε στον Στόχο.
Αυτός πρέπει να επιτευχθεί.
Οχι να επιτευχθεί,αλλά να κάνουμε το καλύτερο προκειμένουν να επιτευχθεί.
Προσπαθούμε.

Ολη μου τη ζωή με θυμάμαι να προσπαθώ.
Να προσπαθώ για το ο,τιδήποτε, για εκείνα που δεν μπορούσα να πετύχω.
Στο σχολείο, στις γνώσεις, στις σχέσεις μου με τους γύρω μου κι με τον εαυτό μου,
στην ψυχή μου.
Προσπαθούσα πάντα. Αγωνιζόμουν. Αγχονόμουν. Παλευα. Εψαχνα. Ρωτούσα.
Στην Πέμπτη δημοτικού δεν μπορούσα να λύσω τα προβλήματα των μαθηματικών.
Μετά απο πολύ κλάμα, πολύ προσπάθεια τα κατάφερα.
Μετά στο γυμνάσιο έμαθα άλγεβρα, στην δευτέρα λυκείου γεωμετρία και αρχαία.
Φέτος υπέφερα να παπαγαλίσω την ιστορία. την έμαθα τελικά.
Φέτος υπέφερα γενικά.
Προσπαθησα, αγχωθηκα, έκλαψα(γιατι να το κρύψω;), εκνευρίστηκα,
νόμιζα οτι θα τρελαθώ, τα έβαζα με το σύστημα.
εκανα αυτό που μπορούσα τελικά.
Παραπάνω δεν άντεχα, δεν άντεχαν τα νεύρα μου, αλήθεια.
δε θα χάσω και την υγεία μου. νοιάστηκα.

Και βλέπω προχθες τον θείο μου .
Με ρωτά αν γράφω και του λέω νομίζω πως έχω γράψει καλά μέχρι στιγμής.
και οτι αν γράψω την τετάρτη μπορεί να πιάσω και την νομική.
Ομως του εξήγησα οτι αυτό το λέω με πολύ επιφύλαξη και το λέω μόνο στην οικογενεια μου.
Αν δεν βγουν οι βαθμοί, δεν ξέρω τίποτα.
Εγώ ξέρω οτι προσπάθησα.
Νευρίασε που δεν του είπα οτι γράφω 20 και μου είπε πως αν περάσω στην νομική κομοτηνής πρέπει να πάω να παντρευτώ.
εκείνη την ώρα τα πήρα τρελά.
τι να του έλεγα;
του είπα μόνο πως εξω απο τον χορό πολλά τραγούδια λέμε.
Τον χαιρέτησα και έφυγα.
Μετά μόνολόγησα. "δε θα χάσω εγώ την υγεια μου για να σας κάνω την χάρη. εσύ μπορεί να θες τα ένδοξα παρίσια, εγώ όμως δεν αντέχω και δεύτερη φορά. κι αμα θες έλα και περασε το εσύ ξανά, να δεις την γλύκα. "

οταν η τέχνη έγινε εξίσωση.

Θυμάμαι οτι ήταν ένα μεσημεράκι του Σεπτέμβρη.
Ναι, ήταν τότε, δεν θυμάμαι ακριβώςπια σχολική ώρα.
Είχε φτάσει εκείνη η πολυπόθητη ώρα, η ώρα της Λογοτεχνίας στην κατεύθυνση.
Περίμενα, περίμενα πολλά.
Τελικά μας πέταξε κάτι φωτοτυπίες.
30 σελίδες.
Πήγα σπίτι.
Πελάγωσα.
Δεν ήξερα τι να μάθω, πώς, σαν ιστορία να τα μάθαινα;
Τον Κρητικό τον κάναμε μέσα σε 1,5 εμβομάδα.
Βλέπεις, έπρεπε να φύγει...
Να φύγει.
Σημασία δεν είχε τι μάθαμε.
Αρχισα το καημένο το μαθητούδι, να διαβάζω Σαββάλα καθώς ήταν υποτιθεται το καλύτερο.
Κόντεψε να μου ρθει κόλπος, όταν τα είδα.
Μετά τα συστηματοποιησα.
Τα έβαλα σε μια τάξη, σε μια σειρά.
Μπήκα στο νόημα.
Αρχισα απο το βιβλίο.
Μάθαινα και μαθαίνω για μία μέρα ακόμη, τα σχόλια, όσα έχει πίσω.
Επειτα έψαξα κι εγώ, σαν καλό παιδί, τους κανόνες της αφηγηματολογίας.
Ηταν σε κάτι χάρτια απο τις σημειώσεις.
Μετά πήρα το Λεξικό λογοτεχνικών όρων.
Εβγαλα μια κάποια άκρη.
Μετά είπα να πάω φροντιστήριο, μήπως και μου τα συστηματοποιησουν καλύτερα.
Τελικά ΟΧΙ.
Ελλειπείς σημειώσεις, ελλειπείς γνώσεις-μα πώς το διδάσκουν απορώ;
Τελικά άρχισα να διαβάζω για δεύτερη φορά την ύλη μέσα στο Πάσχα.
Μετά την ξαναδιάβασα.
ΣΥΝΟΛΟ=3 φορές.
και απο σήμερα άντε πάλι.
αλλή μία φορά σήμερα την μισή, αλλη μία αύριο την μισή και μετά άντε πάλι.

Ολες μου επιδιώξεις απο αυτό το μάθημα ναυάγησαν.
ειναι τρομακτικό, επειδή ουσιαστικά δεν είχα κανέναν να με βοηθήσει.
Ο,τι έψαξα το έψαξα μόνη απο το ίντερνετ, απο κάτι σελίδες των φροντιστηρίων, απο τα θέματα της ΟΕΦΕ, απο τα βοηθήματα.
Ξέρω, βάση σ όλα είναι το σχολικό βιβλίο.
Με βάση αυτό κινήθηκα.
Τα βοηθήματα, λίγη θεωρία-λογοτεχνικά ρεύματα, αφηγηματολογία-
ΠΟλύ φαντασία, πολύ κρίση, πολύ ευαισθησία, πολύ αγάπη γι αυτό που έκανα.
Γι αυτό που κάνω μέχρι και Αύριο.
Μα μου ζητήθηκε να βάλω την Τεχνη σε αριθμούς. αχ+β... κλπ κλπ.
Αυτό με τρόμαξε.
Με τρομάζει,με δυσανασχετεί.
Τελειώνουμε τώρα όμως
Οπότε εντάξει.
Πρέπει να γράψω.
Εχω διαβάσει.
Αυτό που μπορούσα το έκανα.

-είναι άθλιο να εξετάζεται Πανελλήνια η Λογοτεχνία.
Ας εξεταζόμασταν σε Ιστορία της Λογοτεχνίας, που επίσης είναι δύσκολη, αλλά αντικειμενική.
Αυτή η λογοτεχνία που μας εξετάζουν, νομίζω, είναι υποκειμενική.
Κι είναι και θέμα τύχης .
Θα ξεχάσω εγώ πέρσυ που η άλλη είχε διαβάσει μόνο το Σαχτούρη και έπεσε;

o,ti 9έλω κάνω.
ακούς;
δικος μου κόπος, δικό μου αίμα.
ο,τι θελω κάνω.
δε ρωτάω κανέναν.
δική μου είναι η ζωή.
ΑΜΑ ΘΕΛΩ την καταστρέφω γαμώτο.
αμα θέλω δεν την καταστρέφω.
κι εξαρτάται τι ορίζουμε ως καταστροφή....
ο,τι θέλω κάνω.
την καίω, την πετάω, την μαζεύω, την χαραμίζω.
Ο,τι θέλω δεν την κάνω;
Μπα...
σαλάτα τα έκανα.
απο τώρα τα έκανα σαλάτα.
Φαντάσου στα επόμενα χρόνια.
εεε... ναι... είμαι απαισιοδοξη. τελος.

τσάμπα κόπος.
τόση σαπίλα μέσα σ έναν χρόνο και πήγε τζάμπα.
Η καλή μέρα απο το πρωί φαίνεται, λένε.
Τελοσπάντων.

τελος όλων.

ετσι μου ρχεται να μην πάω να δώσω τίποτα.

Αη στο διάολο.

ποιός είναι αυτός που για μας έχει αποφασίσει
και μας έριξε σ αυτή τη σαπίλα;
ποιός ήταν αυτός, ας ήξερα,
να τον διώξω μακριά.
Πάντως δεν μας ανήκει η ζωή μας.
κι όποιος τ αντίθετο μου πει,
δεν τον πιστεύω.
ΣΚΑΤΑ.
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΤΑ.
Τόσο απλά.
Τόσο χύμα.
Αυτό σκέφτομαι.

-αν δεν τρελαθώ μέχρι τέλη Ιουνίου....

στου΄πόνου την τρελή γιορτή...

τώρα τι να σου πω.
δε μιλιέμαι.
δε σηκώνω τηλέφωνα.
τι να σου πω και σένα;
αχ θα χεις σκάσει απ την αγωνία.
όταν ηρεμήσω θα σε πάρω τηλεφωνο.
αλλιώς...
Ενα έχσω να σου πω.
δεν τα έκανα όπως ήθελα.
εγώ λέω πως το γραπτό αυτό δεν είναι για πάνω απ το 16.
οι άλλοι λένε καλά, εγώ λέω χάλια.
δεν μπορώ να με καταλάβω.
μπήκα άνετη, χαλαρή,μετά απο ένα σημείο άρχισα να χάνω τον έλεγχο.
δια βίου μάθηση.
χαρα στο θέμα μωρέ.
δηλαδή είμαι απαίσια.
ήταν εύκολο.
τι έπαθα;
γιατί τρόμαξα;
τι κάνω λάθος γαμώτο στη ζωή μου;
δεν ήμουν έτσι εγώ.
απογοητεύομαι απο μένα.
και ναι αν έγραψα 16 σ αυτό το θέμα, τότε όχι, δεν είμαι άξια να περάσω στη Νομική, για αρχιδοκομία στην Κρήτη το συζητάμε-που λέει κι η Σέβη.
τ αφήνω πίσω όμως.
Πάμε γι άλλα.

-ποιός ξέρει τι είπαν οι αλήτες-ρουφιάνοι δημοσιογράφοι, που λέει κι ο Πανούσης;
αχ δεν ανοίγω τηλεόραση.
σκατά.
δε μιλιέμαι.

Επίσης, μου την σπάει που μόλις βγήκα με πιάσανε τα κοράκια-μανάδες. τι έγραψες τι έκανες; δεν έγραψα. αποκλύεται εσύ η αριστούχος,.
ναι ο μύθος τους λέω.
η παρακμή ενός μύθου

και ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ να μου πεις οτι είμαι ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΗΣ, γιατί ΕΣύ θα την πληρώσεις...

αχ εμπλεξες κι εσύ... καημένο μου....

εν τω μεταξύ έχω και παραισθήσεις.
....
.
.......................................

αμα δεν τρελαθώ μέχρι τέλη Ιουνίου...

"Πάμε να φύγουμε απο αυτή την πόλη...

όλα ξηλώθηκαν

μείναμε μοναχοί

άνθρωποι σπίτια και φωνές κάνουν κομμάτια το μυαλό μου,

βουλιάζουν μέσα μου οι μορφές

που μόλις και διακρίνονται στο γύρω.. "

ευχαριστώ

αμα φοβάσαι τ άγνωστο ν ακολουθήσεις!!!!!!!!!!!!!!!!!


κι αυτό για τη ζωή σου είναι το πιο σημαντικό.

Προχωράω. Ρυθμίζω την ζωή μου. Ξεχνάω. Αποφασίζω. Πέρνω την τύχη στα χέρια μου.
Θα κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ.
Δε θα ξεχάσω να πιάστω απ τα ονειρά μου.
ΠΟΤΕ.
Θα τα πούμε ξανά.
Ευχαριστώ όλους όσους ήταν δίπλα μου νοερά σωματικά....
Ευχαριστώ!

Αρχίζω να πιστεύω πως χάνω τα λογικά μου ώρες-ώρες.
Κάθομαι να διαβάσω.
Δεν θυμάμαι.
Δεν αντέχω.
Μου έρχεται να κλαίω.
ξεσπώ παντου μ οργή.
Στην μάνα μου, στον πατέρα μου, στον ευατό μου.
Οι εξετάσεις είναι κοντά.
τρελαίνομαι.
Για να πετύχεις τον στόχο πρέπει να συμβιβαστείς, μου λέει κι ο Μανώλης.
Τι να πει κι αυτός;
Και τι ρε Μανώλη, πες μου εσύ που είσαι και μεγάλος υποτίθεται, πώς θα συμβιβαστώ;
Στην ζωή μας έχουμε πολλούς στόχους.
Πάντα θα συμβιβάζομαι;
Συγγνώμη, μα εγώ δεν αντέχω.
Κοντεύω να αρρωστήσω φέτος στην κυριολεξία.
Ηδη μέσα στην χρονιά αρρώστησα σωματικά τρεις φορές.
Ψυχολογικά μη ρωτάς.
εγώ μόνο ξέρω τι πέρασα, πως πέρασα.
ηταν μέρες που τα μαύρα ρούχα μου αντικατόπτριζαν την πραγματικά μαύρη διαθεση μου.
Ηταν μέρες ποτ δεν προλάβαινα να σκεφτώ.
Μόνο εκεί στις μία τα μεσάνυχτα, άναβα τσιγάρο, δέκα λεπτά χαλάρωσης, και σκεφτόμουν... "
ετσι μας θέλουν,τρυπημένα νιάτα, σάπια νιάτα, χωρίς ιδέες, χωρίς σκέψεις, χωρίς γέλιο, χωρίς απόψεις, χωρίς αλήθεια... Ετσι. και μετά κατάλαβα έγινα ίδια μ όσα κορόιδευα.
Ηταν μια δύσκολη χρονιά. Οχι για το διάβασμα. ΟΧΙ. Δεν με πείραξε.
Με νοιάζει που δεν έμαθα σχεδόν τίποτα χρήσιμο.
Ειχα ευχηθεί πολλές φορές να μείνω στον τόπο.
Ναι, φαίνεται ηλίθιο και τώρα που είμαι απο απόσταση μου φαίνεται τελείως αρρωστημένο, τελειώς χαζό και κενό.
Ειχα ευχηθεί να είχα θάρρος να τα τίναζα όλα στον αέρα.
Ειχα ευχηθεί να μη με έβλεπαν οι γονείς μου, έτσι χαμένη μέσα στον κόσμο μου, που δεν τους αφήνω να δουν. Γιατί γι αυτούς πάντα θα είμαι δυνατή.
Ειχα ευχηθεί να μην με έπιαναν τα κλάμματα μπροστά τους.
Πάλεψα πολύ μέσα μου, μάχες ατέλειωτες, για το τι θα ακολουθήσω, το όνειρο λοιπόν ή τη λογική;
και ποιός καθορίζει τι είναι αυτό που θέλουμε και ποιο όχι και αυτό που θέλω , το θέλω σίγουρα;

Εχθες μια μέρα που όλα μου έφταιγαν, που ξύπνησα με τρεμούλα, με τρομερό άγχος για ένα ΄σύστημα για μια σαπίλα για εξετάσεις των παπαγάλων, δεν άντεξα άλλο.
Θα έσπαγα.
Σηκώθηκα λοιπόν και έφυγα.
Χαθηκα στην εξοχή . Μύρισα, ανεπνευσα, μετά είδα κάτι φίλες. Ανέφεταν κάτι πράγματα που σε άλλη περίπτωση θα μου φαινόταν ανιαρά, κι όμως, εχθες έδειξα ένα κάποιο ενδιαφέρον.
Μετά είχα μάθημα.
Εφυγα.

Δεν αντεχα να πάω σπίτι μετά.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Περασα απο μια φοιτητική λέσχη.
Και ναι! Επαιζαν τα παιδιά απο το λύκειο μουσικούλα τρομερή.
Ολη η γ λυκείου μαζεμένη.
Πώς ν αντισταθείς;
ΕΚατσα στην γωνιά με μια μπύρα.
Επαιξαν. Ηταν τέλεια.
Μετά όλοι έφυγαν.
μείναμε εμείς και κάτι γνωστοί.
Ηξεραν κιθάρα.
επαιζαν... "ηταν ο ωράιος ο μπάμπης ο φλου"
Στις μικρές που δίνετε ρε και μη μασάτε, λέει.
Σκέφτηκα μετά, καλά λέει, ο ψηλός.
Μπορεί να έχει πιει και μια μπύρα παραπάνω, αλλά καλά τα λέει.
Μετά, κάποιος.. δεν είχε τσιγάρα.
Και ήθελε, και μετά του έδωσα και επειδή δεν είχε καν αναπτήρα του άναψα εγώ το τσιγάρο.
Ναι είναι ωραίο να ανάβεις σε άλλους τσιγάρα.
Εφεξε εκείνο το νεανικό του πρόσωπο και γέλαγε, ακόμη και με μια θλίψη στα μάτια, εκείνος γελούσε.
ηταν ωραίος, μα αυτό δεν μετράει.
Δεν μετρούσε κάν αυτο εχθες.
είναι αξιολύπητο να βλέπεις τους άλλους "ως καμάκι " και μόνο.
είδα εχθες μια παρέα νέων, με πάθος, με τραγούδι και με έναν κάποιο πόνο.
Ενας, που δεν ήξερα το ονομά του, ήθελε το Βράδυ Σαββάτου για να το αφιερώσει σε μια Μαρία.
Ο Θανάσης έπαιζε "Ν μ αγαπάς" . Ολοι τραγουδησαμε!
Ηταν όλοι τόσο κοντά και τόσο μόνοι τους, μα ήταν υπέροχα!
Ηταν η χαρά της ζωής, όχι γιατί ήταν όμορφοι, αλλά γιατί ήταν νέοι, γελούσαν, έπιναν λίγο παραπάνω και το ένιωθες πως έστω για μερικά δευτερόπλεπτα ήταν μαζί.
Ησουν μαζί.
Κι ας είσαι και ξένος προς αυτούς. Εδειχναν να καταλαβαίνουν. "ρε μικρές, θα περάσετε και μετά θα γίνετε μουσικάντισες " έλεγε ο άλλος και γέλαγε.
Κι όντως αισιοδοξώ όταν ΄βλέπω τέτοιους ανθρωπους.
Οταν βλέπω τέτοιες παρεες.
Πάντα μ αρεσαν αυτέ οι παρεες. Μπύρες, τσιγάρα, παρέα, κιθάρα.
Τα μπαράκια δεν τα χώνεψα ποτέ.
Νιώθεις ξένος, ηλίθιος, φτηνός, ταγμένος να πίνεις και να καπνίζεις συνέχεια.
Το πιο όμορφο ήταν εκείνη η στιγμή που άναψα το τσιγάρο σ εκείνον τον τύπο,επειδή απλά έλαμψε το προσωπο του μέσα στο σκοτάδι!

Και αναρωτιέμαι, η ευτυχία, είναι κοντά πολλές φορές, κι εμείς γατί δεν την βλέπουμε;
Εϊναι τόσο απλή.
κι εγώ τι τα θέλω να ένδοξα Παρίσια και τις νομικές; Κι αλήθεια αξίζει τόσο άγχος, τόση σαπίλα, τόση πίκρα, τόσα νεύρα, τόσο ξόδεμα, τόση αρρώστια, τόσα σπυράκια, για κάτι που δεν ξέρεις καν αν είναι το ονειρό σου;
Αλήθεια αξίζει;
Και ποιό είναι το ονειρό μου;
Η ποιηση μάλλον, αυτό με τραβάει, όπως ερωτεύομαι. Ναι, αν μπορούσα μια ζωή να διαβάζω μόνο αυτή, δε θα βαριόμουν ποτέ. !
Δεν ξέρω λοιπόν ποιό είναι το ονειρό μου και δεν ξέρω γιατί τόσος κόπος για μια Νομική, δεν ξέρω γιατί την θέλω, δεν ξέρω.
Και να πεις οτι με επηρέασαν οι μεγάλοι; Οχι. Μόνη μου αποφάσισα. "Ανοίγει πόρτες
", είπα. ΄
Φορες-φορές όπως τώρα,επιστρέφει ο άλλος εαυτός, εκείνος ο μη ορθολογιστής και με μισεί γιατί σκοτώνομαι τόσο απότομα, τόσο ηλίθια. Γιατί εγώ δεν ήμουν για συμβιβασμούς.
Κι άλλοτε πάλι, με μισώ γιατί είμαι τόσο λογική, ή τόσο τελειομανής και τόσο φιλόδοξη ή εγωίστρια αν το θες.
Λοιπόν, γίνομαι αηδιαστική και ρηχή ετούτη την ώρα.
Αν, ήσουν εδώ, θα σου έλεγα " να με προσέχεις στις φτηνές μου τις στιγμές", αλλά δεν είσαι.
Κι έτσι, καταλήγω, δεν ξέρω ποια είμαι,ούτε τι θέλωμ ούτε τι κάνω, ούτε που πάω. Απλά όπου με βγάλει.
Είμαι δύο άνθρωποι.
Ενας ψυχρός, ορθολογιστής κι ένας άλλος που θέλει να τρέξει να ζήσει.
Κι οι δυο τσακώνονται.
Ο ονειροπαρμένος σκοτώνεται.
Είναι εκείνος που δεν ακούω τις πιο πολλές φορές, είναι εκείνος που κρύβω σχεδόν πάντα.
-Βλάκεια ε; αντι να διαβάζω ψάχνομαι. Το ξέρω. Αλλά δεν είμαι καλά. -

σαν απολογισμός.

Θέλω πολύ να περάσω.
Τώρα που πλησιάζω στο τέρμα,
έχω γίνει τόσο ψύχραιμη.
Παλεύω μέσα μου, μάχες ολόκληρες να παραμείνω ψύχραιμη.
Φοβάμαι.
Δεν ξέρω κατα πόσο έχω δουλέψει.
Δεν θέλω να ξαναδώσω.
Οσο περνά ο καιρός,
αρχίζω να θέλω μόνο την Νομική.

οσο περνάει ο καιρός, γίνομαι ρεαλίστρια,
επιστρατεύω τον ορθολογισμό μου.
Αφηνω πίσω ενδοιασμούς, ηλίθιες φιλίες και έρωτες που δεν με έβγαλαν πουθενά.

Οσο περνά ο καιρός, οι σκέψεις περιστρέφονται γύρω απο τον εαυτό μου,
γύρω απο το μέλλον,
γύρω απο την ψωροκόσταινα Ελλάδα.

Αφήνω πίσω ηλίθιες φιλίες.
Αλήθεια, δεν με νοιάζουν.
Κι απορώ τι κάνω τόσα χρόνια μ αυτούς;
δεν με ενδιέφερε ποτέ η θεματολογία των συζητησεων τους,
δεν με ένοιαξε ποτέ ν ακούσω πως ξεπουλάνε τους ερωτες τους,
πώς ονομάζουν το κέρατο καψούρα,
πως ονομάζουν το λάθος κουλτούρα,
δεν με ένοιαζε ποτέ πόσοι ήταν οι οργασμοί της Τάδε,
που έρχεται στην παρέα μας έτσι στο άσχετο και αρχίζει να μεταφέρει το κρεβάτι της σε δημόσιο χώρο.
ΑΛήθεια, τι έκανα εγώ μ αυτούς;
Αναρωτιέμαι τόσες φορές.

Οσο περνά ο καιρός αφήνω πίσω μου σκέψεις ηλίθιες.
Οσο περνάει ο καιρός, θέλω μόνο να περάσω, να ανοίξει το μυαλό μου, να έχω ευκαιρίες.
Τους έχω βαρεθεί.
Αηδιάζω όχι μ αυτούς.

Πιο πολύ μ εμένα.
Αξιωσα τον εαυτό μου για τα ελάχιστα.
Τώρα πέρασε ο καιρός. Κατάλαβα.
Μεγάλωσα, όχι αρκετά όμως.
Θα έπρεπε να μην έχω επηρεαστεί με τον Κ. Ταδε ή την Κ. Ταδε ή την Πενταήμερη ή τις σκέψεις που περναγαν απο το μυαλό μου.
Δε θα έπρεπε να αγχωθώ.
Θα μπορούσα να κάνω πολύ περισσότερα.
Το ξέρω.
Ξέρω, πως αν ήμουν καλύτερα ψυχολογικά, ΑΝΕΤΑ θα έπιανα 19+ χωρίς υπερβολές.
Αν ΄δεν είχα αγχωθεί, αν δεν είχα σκορπίσει μέρες και ώρες για έναν μαλάκα,για κάτι ηλίθιες φιλίες και κάτι προβλήματα του τύπου "δεν μου κάθεται ο γκόμενος", θα μπορούσα να ήμουν πιο σίγουρη για μένα τώρα.
εχω κάνει λάθη. Δεν με τοποθετησα απο την αρχή εκεί που μου άξιζε, γιατί δεν εννοησα ποτέ να καταλάβω τι μπορώ να κάνω. -κι ας είχα καλούς βαθμούς, κι ας εισέπρατα μπράβο, όπως και τώρα.
εμένα δεν μου έφταναν ποτέ. Πάντα μπορούσα κι άλλο, έτσι έλεγα.


Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο... Ηθελα να φτάσω το τέλειο. Ηθελα να είμαι τέλεια.
Στο σχολείο, στην οικογένεια, στους φίλους, στους καθηγητές, στους έρωτες...
Σ όλα. Προσπαθούσα και προσπαθώ ανελέητα να είμαι Τελεια, ξέροντας πως κανείς δεν είναι τέλειος. Προσπαθώ απλά να το πλησιάσω.
δεν ξέρω αλήθεια τι κέρδισα.
Ισως τίποτα.
Κατι φίλους που δεν νομίζω να τους νοιάζει και αρκετά τι κάνω, πώς είμαι, πως περνάω.
Κάτι φίλους, που ζουν σ έναν κόσμο άλλο, αυτόν τον κανονικό κόσμο, τον έξω, τον κόσμο-φούσκα, τον ξευτυλισμένο κόσμο.
Κι εγώ πάντα είμαι απ την άλλη. αλήθεια, όταν με ρώτησαν μια φορά, ποιος είναι ο κόσμος μου, δεν ήξερα να τους πω.
Ξέρω μόνο πως είναι μοναχικός. Εκεί δεν χωράει άλλος ή τουλάχιστον δεν χωράει κανείς απο αυτούς που θέλουν να μου τον καταστρέψουν.
Η οικογενεια μου απο την άλλη, είναι στον κόσμο της. Με κατηγορούν για την αθυροστομία μου, το... "θρασος μου" ,
με πιστεύουν, με επαινούν που πάντα μόνη τα καταφέρνω
-αλήθεια κανείς δεν ξέρει πως.
Με αφήνουν απλά να πάρω την ζωή στα χέρια μου και αυτό το επέβαλα εγώ.
Θέλω να είμαι μόνη, αυτόνομη, αναρχοαυτονομη.
Καμια φορά νομίζω πως αδιαφορούν.
Ξέρω, οτι δεν ισχύει.
Μα ούτε το βιβλίο δεν μου κράτησαν.
Δεν ριχνω ευθύνες.
Δεν το ζήτησα.
Δεν μ αρέσει να ζητάω.
Οχι που είμαι ... "εγωιστρια" , όπως με είπαν κάποτε και ομολογώ οτι ποτέ δεν ξεχνώ πόση αχαριστία υπάρχει σ έναν γαμημένο κόσμο,
αλλα που δεν θέλω να τους επιβαρύνω με επιπρόσθετες ευθύνες.


οσο περνά ο καιρός το μόνο που θέλω είναι να περάσω.
Θελω να τα καταφέρω.
Τα λάθη που μου καταλογίζω-όντας αυστηρότατη μ εμένα πάντα-
είναι πολλά.
Αναλώθηκα σε πράγματα ανούσια, σε ανθρώπους που δεν άξιζαν να ασχοληθώ,
σε ανθρώπους που δεν ήθελαν να φτάσω ψηλά και μου έκοβαν τα φτερά.
Αναλώθηκα σε επαναστατικές μου ιδέες, χωρίς να θυμηθώ αυτό που λένε κι οι ΚΝιτες"το συστημα το πολεμάς απο μέσα" .
Ξεχάστηκα σε όνειρα μικρά. Με αξίωσα για τα ελάχιστα.
Το τίμημα;
Θα δούμε.
Μπορεί και να περάσω.Θα κάμω το καλύτερο που μπορώ και θα παλέωψ, ως πάντα, μέχρι την τελευταία κηλίδα αίματος, μέχρι την τελευταία αναπνοή. Οχι, δεν θα τους αφήσω. Κι αν κάτι μου χα πει μια φορά ήταν "να μη ξεχάσω να πιαστώ απ τα ονειρά μου. " δεν θα ξεχάσω. Μου το έχω υποσχεθεί. εγώ θα φτάσω εκεί που θέλω αργά ή γρήγορα.τα διαγωνίσματα μου ξεπερνούν το 18+ .Μπορεί να περάσω.
Μπορεί και όχι όμως.
Δεν θέλω να συμβεί αυτό.
Ας πρόσεχα.
Οι μαλακίες πληρώνονται, που είπα και στον Αλλον.
Πάντα πληρώνονται.

Νωρίς που φτάσαμεν εδώ... (ισως θα ταν καλύτερα να είχα λίγο χρόνο ακόμη)

Δεν μπορώ να διαβάσω.
τι θα κάνω;
δεν τα θυμάμαι τέλεια
και νυστάζω συνέχεια.
βαριέμαι.
και όλο λιώμα είμαι.
δεν τα θυμάμαι τέλεια, όπως θα έπρεπε.
δε θα γράψω τίποτα.
καλά μπορεί και να υπερβάλλω, όπως λένε κι οι καθηγητές,
οτι δεν θέλει τόση λεπτομέρεια.
Και γω που το ξέρω βρε?
Που ξέρω εγώ τι θα βάλλουνε?
λεπτομέρεια θέλει κι αυτά που λένε, απλά για να μας καθησυχάσουν τα λένε.
Ξέρω, πως κανονικά τώρα δεν θα έπρεπε καν να διαβάζω, αλλά θα έπρεπε να τα θυμάμαι τέλεια
όλα και μόνο να τα ξυφυλίζω κι όχι να ξεχνάω προτάσεις,λέξεις, μεταφράσεις, να κάνω λάθος ασκήσεις στην παλιοβιολογία...
και ξέρω, πως δεν έχω διαβάσει καλά, τουλάχιστο όπως εγώ θεωρώ το καλά.
επίσης, έχω΄κάνει ένα σωρό βλακείες μέσα στην χρονιά.
Το πρώτο ήταν που αγχώθηκα, το άλλο που μελαγχολούσα για αηδίες, που δεν θα έπρεπε και έχανα κανα τριήμερο για να συνέλθω.
Τελοσπάντων.
ε! ξαναδίνω μωρέ. τι έγινε? σιγά.
ή δεν περνάω νομική και τέλειωσε. πάω αλλού.
εντάξει. τι στο διάλο, ένα 16-17 θα το πιάσω.
για το διάβασμα που έκανα το πιάνω.
μερικοί όμως περιμένουν απο μένα τα μέγιστα,
όπως κι εγώ περιμένω τα μέγιστα.
Αλλά έχω κάνει λάθη.
τωρα στο τέλος τα βλέπω.
Δεν μπορω΄εγώ τους συμβιβασμούς και χαλιόμουνα όλη τη χρονιά.
Μου ερχόταν να τα σπάσω όλα, να τα ξεσκίσω όλα ή να τα ρίξω στην λεκάνη της τουαλέτας και να τραβήξω μετά το καζανάκι.
δεν με νοιάζει που διαβάζω 8ωρα-5ωρα ο,τι να ναι τελοσπάντων. Με νοιάζει που διαβάζω παπαγαλία, που διαβάζω για να διαβάζω....
Γιατί να είμαι τόσο αντιδραστική γαμώτο?
Χαθηκε να είμαι όπως οι συμμαθητές μου, που δε καταλαβαίνουν και πολλά και παπαγαλίζουν!?
και να σου οι νομικές και να σου οι ιατρικές και τα πολυτεχνεία.
εγώ... αντιδρούσα, διάβαζα αλλά αντιδρούσα και με πίεζα ελεινά για να προσπαρμοστώ και να με πείσω.
αυτή η μάχη με ρήμαζε.
δεν έχω διαβάσει όπως έπρεπε.
εντάξει προλαβαίνω να σώσω κάτι τώρα...
ο,τι σώσω.
ο,τι γράψω.
όπου περάσω.
εμένα δεν με νοιάζει τ αποτέλεσμα, με νοιάζει που δεν έχω διαβάσει τέλεια.
δεν μπορώ να διαβάσω σήμερα. δε ξέρω. ήθελα να έλεγα και την ιστοριο-παπαγαλία στην μάνα μου κι αυτή λείπει... πφφφφ... σκατα. με εχουν παρατήσει όλοι και κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα. τελοσπάντων. αυτοί περιμένουν να σκίσω... θα πέσει γέλιοοο......


επίσης, εχω να πω,οτι εδώ στην επαρχία, είμαστε για κλάματα. δεν έχουμε ενημέρωση για τα διάφορα
επαγγέλματα.
Οι καθηγητές μας έχουν χεσμένους, γιατί δεν είναι εκπαιδευτικοί, είναι απλά καθηγητές. (αυτό δεν είναι ίδιον της επαρχίας, βέβαια)
Εμείς, δεν έχουμε ιδέα τι παίζει.
τα ερεθίσματα είναι ελάχιστα.
και στον ΣΕΠ μόνο ΣΕΠ δεν κάναμε.
Υπάρχουν τόσα επαγγέλματα και οι πιο πολλοί δεν έχουν ιδέα
(ευτυχώς που βρήκα την ιστοσελίδα του ΟΕΦΕ.)
Είμαστε πολλοί ξεκομένοι απο τον έξω κόσμο σε όλους τους τομείς.
ακόμη και στις αντιλήψεις της κοινής γνώμης...
Εχω βαρεθεί μωρέ.
α! κι αυτά που λένε οτι στις επαρχίες ο κόσμος είναι καλύτερος,
να ξέρετε, μύθος είναι.
Μάλλον είναι πιο ψεύτικος, πιο κουτσομπόλης και πιο μίζερος.
και μόλίς δουν καινούριους απλά τρέχουν να τους υποδεχτούν.
Δεν ισχύει οτι ντε και καλά οι επαρχιώτες είμαστε καλύτεροι.
Σ όλα τα μέρη υπάρχουν καλοί και κακοί.
"ανθρωποι" και άνθρωποι,
ανθρωποιειδή και ανθρωπάκια...

Επίσης, το έχω ρήξει στην φιλοσοφία και μετά να δεις κλαμα που θα πέσει.
Δεν μπορούσα εκει πέρα να νεκρώσω το μυαλό μου για μια χρονιά?
ΕΕΕ???
δεν μπορούσα, αλλά αυριο κλαίνε....
κι όχι τίποτα άλλο θα δικαιωθεί η μάνα μου.
και καλά για την μάνα μου δεν με νοιάζει.
Το σύστημα όμως αυτό, το άφησα να με κάνει ο,τι γουστάρει.
Η προσαρμογή είναι θέμα εξυπνάδας.
Το σύστημα θα το κέρδιζα να δεν του έκανα την χάρη να αντιδράσω,
αν τα διάβαζα όλα τέλεια και πήγαινα και έγραφα τέλεια και μετά θα τους έλεγα"Παρτε να έχετε, παλιο ηλίθιοι. σας κέρδισα και τώρα θα κάνω ό,τι γουστάρω. "
Νικάς έτσι το σύστημα όμως?
Οχι, μάλλον απλα υποτάσσεσαι!
-ασχολούμαι με επαναστάσεις και δεν κοιτάω το χάλι μου και στο κάτω κάτω ποιά είμαι εγώ για να μιλάω για συστήματα και επαναστάσεις? ποιός με υπολογίζει εμένα? κανεις!-

πάντως, στην περίπτωση που περάσω στη Νομική, θα γελάει και το παρδαλό κατσίκι.
αλήθεια. ειδικά μια ψυχη που έχω στο μυαλό μου, θα πεθάνει απο το γέλιο.

δε ξέρω αμα θα περάσω. Οι περσινές που πέρασαν, είχαν ξεσκιστεί στο διάβασμα.
Μπορούσαν. δεν έβγαιναν, δεν έκαναν κοπάνες, δεν είχαν φίλες να γυρνάνε, δε πηγάινανε για μπύρες ούτε διάβαζαν Αναγνωστάκη μες στις πανελλήνιες, ούτε ανακατευόταν με τη κινηματογραφική λέσχη, ούτε τρέχανε μέσα στη βροχή βόλτα... ούτε γράφανε.
Ολα αυτά δεν τις ενδιέφεραν. Ηξεραν, οτι για να πετύχουν, πρέπει να μην έχουν άλλα ενδιαφέροντα.
Ηταν ο στόχος, ο στόχος.
εμένα πάλι... δε ξέρω.
έχασα πολλά παρα πολλά πράγματα απο την προσωπική μου ζωή, αλλά όχι όλα.
Οσα μπορούσα τα έκοψα.
Αλλά όλα κι όλα, εγω τις μπύρες δεν τις κόβω, τις παρέες μου δεν τις κόβω, τις συναυλίες δεν τις κόβω, ούτε τις ταινίες, ούτε τις βόλτες μέσα στη βροχή.
Τα περιόρισα όλα αυτά, αλλά δεν μπορούσα να τα κόψω τελείως.
Γι αυτό και δεν θα περάσω.
Είμαι ρέμπελο πλάσμα.
Γυρνάω



Ο πατέρας μου, με εκνευρίζει ελεινά.
Ολοι με εκνευρίζουν ελεινά.
Οταν επιστρέφαμε απο την Χίο, μέσα στο πέλαγος είχε ένα φάρο σε μια βραχονησίδα.
Επρεπε να με αφήσουν εκεί.
Δεν τους μπορώ άλλο.
ΚΑΝΕΝΑΝ .
και ΤΙΠΟΤΑ.

εν τω μεταξύ δημιουργούν μια αίσθηση μάχης μέσα στο σπίτι... "Στη μάχη των Πανελληνίων" και κάτι κουλά.
Εγώ πάλι, το παίζω χαλαρή και χαρούμενη. Ντάξει. μάλλον είμαι. δε ξέρω.
το παίζω. ..
Μου τη δίνει, αυτό το "πήγαινε να διαβάσεις", "κοιμήσου", "μη βγεις" σε 3 δίνεις" .
Ολο αυτά ξέρουνε, να μου κρατάνε κανα βιβλίο να τους πω τις πίπεσ που έμαθα, δε ξέρουν.
Τελοσπάντων.
Βρίζω κιόλας. κρόσια τα νεύρα μας... χαχα

ΑΑΑ... αμα δεν περάσω και πάω στην φιλολογία και δε μ αρέσει, εγώ θα ξαναδώσω, αλλά δε θέλω να ξανακάνω φροντιστήριο.
και εννοείται πως στη Σάμο δε θέλω να ξανακάτσω, άλλη μια χρονιά.
αΝ και που εδώ που τα λέμε, κόβω και τις άλλες δύο να μένουν στην Σάμο... αυτές θα το πάρουν πολύ βαρία, γιατί δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Εγώ εντάξει. Είμαι συνειδητοποιημένη.
Το έχω ανακοινώσει.
"Αν δεν περάσω, είναι θέμα μαλακίας μου και σκατοψυχολογίας μου και αντιδρασης μου" ...
Μαλακίζομαι άσχημα.
Τα βλέπω εγώ.
Επρεπε νοητικά να πεθάνω για έναν χρόνο.
κι εγώ δεν το έκανα.
απροσάρμοστο πλάσμα, έτσι ήμουνα πάντα, σα μια ψυχή. :P

δεν είναι ο χρόνος με το μέρος κανενός

τις συμπληγάδες του περνά καθένας μόνος.

Μέσα σ αυτό το πέλαγος βιβλίων και φθόγγων και τρεξίματος...
Μέσα σ αυτές τις ημέρες που περνούν χωρίς καμιά αποχρωση κι ο χρόνος είναι σταματημένος,
κοιτάζω την θάλασσα απο το μπαλκόνι μου...
Σκέφτομαι διάφορα προς στιγμήν.
Ενώνει αυτή, χωρίζει..
Ο χρόνος δεν βοήθησε καθόλου σ αυτήν την ατέλειωτη ιστορία...
Μια εκκρεμότητα...
Πάντα θα εκρεμεί... ;
Ενας λογαριασμός που δεν έχει πληρωθεί...
Ο χρόνος παίζει επικινδυνα μαζί μας...
Οι συγκυρίες είναι αστείες...
οι συμπτώσεις ακόμη χειρότερες.
Η θάλασσα, ένα πέλαγος μικρών σκέψεων.
Υπάρχει κάπου ένα Εναγώνιο Γιατί...
Μέσα στο πέλαγος του μυαλού μου, που είναι ήδη υπερφορτωμένο,
μια απορία δεν μου έχει λυθεί.
Δεν μπορώ να καταλάβω...
αυτό μ αρέσει όμως.
Ο χρόνος δεν μας αγαπάει...
μένουμε μόνοι τελικά όλοι.
ανάμεσα σ όλους κι εσύ κι εγώ.
Βυθιζόμαστε ΜΟΝΟΙ σε ωκεανούς.
Ξέρουμε, πως έτσι γίνεται σχεδόν πάντα.
Περνάμε συμπληγάδες...

Σ όσους...

Λοιπόν, με έχεις βρεί σε μια φάση δύσκολη της ζωής μου και με πατάς.

Σ αφήνω να με πατάς.

Θέλεις να με πληγώσεις με τα λόγια σου.

Προσπαθείς ανελέητα να το κάνεις, επειδή σ αρέσει να βλέπεις τους άλλους να υποφέρουν.

Και ποιός σου είπε οτι θα το καταφέρεις;

Ηδη πληγώθηκα.

Ηδη σ άφησα να με πατήσεις.

Βέβαια, σε έστειλα στο διάλο αμέσως.

Ομως αφού κατάφερες να με πληγώσεις με πάτησες.

Και λοιπόν; τι νομίζεις;

Πιστεύεις οτι υπερέχεις απο εμένα; Νομίζεις οτι είσαι πιο δυνατός/ή;

Ε; για πές μου, λοιπόν ανθρωπάκι, τι νομίζεις;

Δεν απαντάς,ε;

Τι να πεις;

Λοίπον, με βρήκες στα δυσκολά μου.

Εμένα όμως, γλυκό μου παιδί, τα δύσκολα μ αρέσουν.

Πάντα μ άρεσαν.

Επεφτα πάντα ΜΟΝΗ σε έναν Ωκεανό,

αυτόν που τόσο λάτρεψα.

Μέχρι τώρα δεν πνίγηκα.

Πολλές φορές κινδύνεψα, αλλά ΟΧΙ. Δεν πέθανα.

Οχι ακόμη, λατρεία μου....!.

Κι προπαντώς,όχι επειδή εσύ έτσι με θες.

Πνιγμένη, πεθαμένη, χωρίς καμία αντίσταση.

Ε λοιπόν, με πλήγωσες.

Αλλά, μάτια μου....! , δεν με ξέρεις καλά εμένα.

Με υποτίμησες; Δε με υπολογισες όπως έπρεπε;

Ε λοιπόν, θα δεις τι μπορώ να κάνω! Γιατί μπορώ.

Οταν με υποτιμούν, τότε ξυπνά μέσα μου εκείνο το ΑΙώνιο, Εναγωνιο, Πείσμα και αυτό με κυριεύει. Εκείνο το κεφάλι το αγύριστο που άλλο δε ξέρει, παρά να κάνει το δικό του...

"Γατί είμαστε κάτι κεφάλια αγύριστα" μωρέ!!

το Γραψε κι ο Ποιητής.

Μα εσύ που να ξέρεις απο ποιητές?

Το κεφάλι σου είναι καμμένο απο όσα σκουπίδια σου πουλάνε οι τηλεοράσεις και τα περιοδικά.

Και όχι, δε ξέρεις.... τι παιχνίδι σου στήνουν.

Και λοιπόν, Η χαρμολύπη μετατρέπεται σε Πείσμα, πιο ψηλό πιο μεγάλο και καταφέρνει να κάνει ο,τι της αρέσει.

Οταν λοιπόν, η Χαρμολύπη, γίνεται τόσο δυνατή

που ούτε εκείνη δεν το πιστεύει,

τότε εσείς τρίβετε τα μάτια σας.

Υψώνεται. Πετιέται.

Σας χαιρετάει και σας αφήνει πίσω μικρόψυχα και ηλίθα υποκείμενα.

Ολη την δυναμη της και το πείσμα της την οδηγούν.

Τα καταφέρνει.

Πετυχαίνει.

Κερδίζει κάθε μέρα και μια μάχη με τον ευατό της,

με την άνοιξη που της ζητάει να ζήσει,

με τα καραβια που φεύγουν,

με τους ηλίθιους ανθρώπους,

μ αυτόν τον έξω σαπισμένο κόσμο.

Κάθε μέρα και μια μάχη

και μια λαβωματιά.

Μάχη και για ένα προσωπικό όνειρο.

Ο αγώνας μετράει.

Για όσους λοιπόν.... για όσους αντί να σου στέκονται σε πληγώνουν, για όσους είναι κυνικοί, ηλίθιοι και κατ επίφαση άνθρωποι. για όσους είναι κομπλεξικοί και θέλουν να με μειώσουν και να με πληγώσουν... μόνο γι αυτούς είναι αυτή η οργή.

μια ζωή αραχτή στην προβλήτα...

Πάει, αυτό ήταν...
τέλειωσε..
ένα αστέρι έπεσε απο τον ουρανό και δεν έκανες ευχή.
ερχονται τώρα ουρανοί τόσο σκονισμένοι, γεμάτοι σύννεφα κόκκινα,
κι όχι
ΕΣΥ
γελάς.
Βαδίζεις τώρα σ ένα χάος, σ ένα δρόμο που δε ξέρεις που θα σε βγάλει....
και ...
τ'αστέρι έπεσε...
Σωπασαν πλέον τα τραγούδια και τα μεθύσια...
Σώπασε η άνοιξη που τόσο ανελέητα σ αγκάλιασε...
Το πύρινο αστέρι έφυγε κι ο ουρανός άδειασε...

" μια αυταπάτη οι επιλογές", γλυκό μου παιδί...

Θάλασσα οι μέρες μας φουρτουνιασμένη κι άδεια...
Ερχονται σκοτεινές ημέρες,βουβές, δίχως καμιά απόρωση.
απ αυτές τις ελεινές ημέρες που μισείς...
Δεν ταξιδεύεις πια.
Μονο ελπίζεις:
μια προσμονή.
ενα καλοκαίρι
μια θάλασσα
λίγο πράσινο.
Μια σκιά.
Ενα όνειρο
Ενα πύρινο αστέρι.
Τι απ όλα?
Ολα μαζί...

οι εξετάσεις είναι πάρα πάρα πολύ κοντά.
Συνεπώς, το σένσο είναι κομμένο και λόγω διαβάσματος και για έναν άλλον πολύ συγκεκριμένο λόγο...
Δεν έχουμε καιρό για να αποστυντονιζόμαστε.
τώρα πρέπει να είμαστε ρομποτάκια.
εν τω μεταξύ τσίτα τα νεύρα μας.
Επίσης, για μεσημεριανό διάλειμμα δεν έχουμε χρόνο.
Συνεπώς, πάμε να διαβάσουμε μέχρι τις 5. οο που έχουμε μάθημα.
Ώς απόρροια των Παννελληνίων που έρχονται, σαφώς, και δεν είμαστε σε θέση να γράψουμε τίποτα της προκοπής.
Βέβαια είμαστε σε θέση να νιώσουμε πολλά που μπορεί να μας αποσυντονίσουν και γι αυτό κλεινόμαστε σπίτι και τα λέμε με τον Πλάτωνα κι αμα βαρεθούμε τηλεφωνούμε και στον Τέλη. :P
Μιασ λοιπόν και σ ένα μήνα γράφουμε, αφήνουμε μερικούς-μερικούς στην ησυχία τους.
Μιας λοιπόν και σπίτι καθόμαστε, μιας και δεν έχουμε ώρα για μεσημεριανό διάλειμμα, τι κάνουμε στο ίντερνετ?
Μα αμα δεν γράψουμε, έστω και κουλαμάρες, δεν μπορούμε.
Τελοσπάντων, μιας κι έχουμε πανελλήνιες και μιας και δε θα αγχωθούμε και δε θα συγχιστούμε, πάμε να διαβάσουμε...
αιντε... και ... καλό απόγευμα... ( συνθηματικό το τελευταίο... Η νατάσσα θα ψόφαγε στο γέλιο! )

de m aresoun oi meres pou den akouw to ksupnitiri.
gt ksuonisa toso arga???
pffff... exw diavasma...
oi panellinies erxontai!
Prepei na treksw!
ki egw koimamai, koimamai to vodi.
8 wres.
ti na peis?
o upnos
9refei ta paidia ki o ilios ta mosxaria. xaxaxaxa

και μετά γκρεμός;;;

Πραγματικά θέλω να τελειώσω να σηκωθώ να φύγω,
να χαθώ, να τους χάσω, να με χάσουν, για να δούμε αν άξιζε τελικά.
Να δούμε επιτέλους τι στο διάβολο μας κρατάει, αν μας κρατάει κάτι.

Θέλω να σηκωθώ να φύγω.
Βαρέθηκα σ αυτόν το "τόπο".
Βαρέθηκα ειλικρινά..
Τυποποιήσεις, υποχρεώσεις, εγωισμοί, αίσθηματα "αυτοσυντήρησης".
Πώς να γίνει αλλιώς?
Μοναξιά.
Βαρέθηκα.
Τι νόημα έχει?

Κι όταν η θάλασσα θα είναι φουρτουνιασμένη, θα πάρω το καράβι μόνη για ένα ταξίδι απροσδιόριστο.
Θα πάρω μαζί μόνο τ απαραίτητα. Λίγη ψυχή, λίγο όνειρο, χαρτιά, στυλό, φωτογραφική μηχανή.
Θα πάρω μαζί μόνο τ απαραίτητα.
Λίγη πίκρα και λίγη απογοητεύση, λίγη λύπη του πατέρα μου, λίγη απορία της μάνα μου.
Μια μέρα καλοκαιρινή που η θάλασσα θα ναι ήρεμη θα πάρω το καράβι για ένα απροσδιόριστο ταξίδι, δίχως προορισμο...
Μαζί με την διάψευση των ελπίδων τους...
Κι ίσως και των δικών μου.
-Μα αλήθεια τι πάω να κάνω? -

Οταν η θάλασσα θα είναι φουρτουνιασμένη, θα φύγω.
Θα φύγω μόνη μου. θα εξαφανιστώ.

πώς αρρωσταίνει λοιπόν κανείς;;
είναι παθολογικά τα αίτια
ή λες να φταίει το ντελίριο;;
και περνάνε οι μέρες άσκοπα,
μόνο με 7 ώρες διάβασμα
δε τα προλαβαίνω όλα.
ΠΟνάω γαμώτο .

Πρέπει
Πρέπει σου λέω.

Αγρια πρωινά ξυπνήματα στο φως της νέας μέρας.
Σαν τοίχος υψώνεται το φως.
Παράθυρο ανοιχτό.
Ανοιγμένη κουρτίνα.
Η εκκλησία.
Το δέντρο.
Υγρή σκεπή του απέναντι σπιτιού.
Πρωινή θέα.

Αγριο πρωινό ξύπνημα σαν ασφυξία.

Πρέπει σου λέω. Πρέπει.

Ζωή σε παρενθέσεις.
-κάνε λίγο ακόμη το στρατιώτη. -