πού είναι το κροκ; -Ασιμος...

κι παροιμοιωδης μεσος ανθρωπακος ... επαναστάσεις στα όνειρα θα αναζητεί.

Τον έχω βαρεθεί

με τους σοφούς του κράτους τα χουν πλακάκια...

τους έχω βαρεθεί.

τους ψευτοφιλους που με κολακευουν

που απ τους αλλους θελουν παληκαρια

κι οι ιδιοι λερωνουν τα βρακια

σ αυτη τη πολη που στα δυο εχει σκιστει τους εχω βαρεθεί

και πες τε μου αξίζει μια πεντάρα των γραφειοκρατών η φάρα. ;

στης ιστορια το χοντρο το κινητη την εχω βαρεθεί.

κι οι δασκαλοι της νεολαιας ντανταδες

κοβουν στα μετρα τους τους μαθηταδες με ιδεωδεις υποτακτικους

που ειναι στο μυαλο νωθροι

μα υποκαοη εχουν περισση

τους εχω βαρεθει.

θες να ουρλιάξεις,

μα δεν έβγαλες ανάσα...

κανείς δεν ήρθε,

μόνο μια πίκρα που γελάει για να μη κλάψει...

τώρα που τέλειωσες τ ασπρομαυρα ταξίδια...

Κανείς δεν ήρθε...

δεν έχει η αγάπη λάφυρα,

δεν έχει η αγάπη βράχια...

κι εγώ στου κόσμου τα μεγάφωνα...

φταίνε τα τραγούδια που με πήραν απ το χέρι,

κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών...

Μα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιός θα μου φέρει...;

Ας ήτανε να κράταγες στιγμούλα μου στο χρόνο,

ας ήτανε να φώτιζες αυτό μου το κενό...

Φταίνε τα τραγούδια που με πήραν απ το χέρι...

Μια στιγμή, θέλω μόνο μια στιγμή

Λίγο φως, θέλω μόνο λίγο φως.

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι.

γιατί τη βάψαμε...

Ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά.

χίλιες και μία νυχτες ερημιά...

Ηρθε νωρίς το τίποτα και πέσαν οι αντιστάσεις τώρα χωρίς προφάσεις όλα κινούνται ύποπτα.

δεν είναι ο χρόνος με το μέρος κανενός

τις συμπληγάδες του περνά καθένας μόνος.

Μέσα σ αυτό το πέλαγος βιβλίων και φθόγγων και τρεξίματος...
Μέσα σ αυτές τις ημέρες που περνούν χωρίς καμιά αποχρωση κι ο χρόνος είναι σταματημένος,
κοιτάζω την θάλασσα απο το μπαλκόνι μου...
Σκέφτομαι διάφορα προς στιγμήν.
Ενώνει αυτή, χωρίζει..
Ο χρόνος δεν βοήθησε καθόλου σ αυτήν την ατέλειωτη ιστορία...
Μια εκκρεμότητα...
Πάντα θα εκρεμεί... ;
Ενας λογαριασμός που δεν έχει πληρωθεί...
Ο χρόνος παίζει επικινδυνα μαζί μας...
Οι συγκυρίες είναι αστείες...
οι συμπτώσεις ακόμη χειρότερες.
Η θάλασσα, ένα πέλαγος μικρών σκέψεων.
Υπάρχει κάπου ένα Εναγώνιο Γιατί...
Μέσα στο πέλαγος του μυαλού μου, που είναι ήδη υπερφορτωμένο,
μια απορία δεν μου έχει λυθεί.
Δεν μπορώ να καταλάβω...
αυτό μ αρέσει όμως.
Ο χρόνος δεν μας αγαπάει...
μένουμε μόνοι τελικά όλοι.
ανάμεσα σ όλους κι εσύ κι εγώ.
Βυθιζόμαστε ΜΟΝΟΙ σε ωκεανούς.
Ξέρουμε, πως έτσι γίνεται σχεδόν πάντα.
Περνάμε συμπληγάδες...

Είμαι ελεύθερη. :)

"Η φαντασία μου τρέχει... "¨

"Είμαι φευγάτη απο τώρα"

Γειαααααα....

Κ. Γ

Hρθες να με δεις κι όμως δεν μ είδες...
Εχω απ τα μεσάνυχτα πνιγεί...



(καββαδίας, Πούσι. )

τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων,
αυτή για μας είναι η ζωή,
η άλλη είναι των άλλων...

βγηκε η ψυχη μου γυμνή στη σοφίτα...

κι ο,τι ονειρο ζω πάντα μένει μισό...



που είσαι συ που μου χρωστάς???

ποτέ δεν είσαι εκεί όταν σ έχω χρειαστεί....

λόγια λόγια... πόσο σ είχα βαρεθεί...


κι αν είναι η μοίρα μου σακατεμένη δε φταίει ο κόσμοσ ούτε κι εσύ
ο,τι αγάπαω εγώ πεθαίνει
και ξαναρχίζω απ την αρχή...

και τι μπορώ να πω για σένα και να σαι συ?
και πώς μπορώ να σε θυμάμαι και να σαι συ?