σκόρπια λόγια... ( όσα μου μείναν στο μυαλό )

είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες

κάτι απίστευτες αντένες

κάτι διάχυτες αισθήσεις

στο σώμα μας μπερδεύεται όλη η φύσις...

είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες..

είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις

χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε....

( αποσπάσματα απο το ποιήμα του Κ. Καρυωτάκη " είμασιτε κάτι...>>)

Λατρεμένη η εκτέλεση απο τον Θηβαίο!!!!

http://http//www.youtube.com/watch?v=EGLRnFEOUT4

http://http//www.youtube.com/watch?v=8xf1LT1mRcw&NR=1

είναι ασπρόμαυρη η ζωή χωρίς περιπλανήσεις...

Σκέψεις....

Κυριακή...
μόνη στο σπίτι..
διάβαζω ιστορία, Το Προσφυγικό Ζήτημα...

Η ιστορία με τους πρόσφυγες μου δημίουργησε έναν συνειρμό.
Πόσοι είναι αυτοί που μεταναστεύουν στις μέρες μας;;
Η' εκείνοι που είναι πρόσφυγες;;;
Ακόμη κι εδώ, στο νησί, υπάρχουν πρόσφυγες ή μετανάστες.
Αλβανοί, Πακιστανοί, άνθρωποι, άνθρωποι με άλλο χρώμα, με άλλη ιδεολογία..
Μα πότε μερικοί θα καταλάβουν οτι κι αυτοί είναι άνθρωποι?
Δεν είναι υποδιέστερα όντα. ΟΧΙ .
ΑΝΘΡΩΠΟΣ...
μια είναι η ουσία μας.. αφού στις φλέβες μας κυλάει αίμα.. αφού σκεφτόμαστε,
αφού αγαπάμε,
αφού κοιτάμε στα μάτια τους άλλους κι αφού έχουμε τις ίδιες ανάγκες...

Με τρομάζουν όταν μιλούν για εγκληματικότητα και την αποδίδουν σ αυτούς...
Μα, σ έναν κόσμο που οι άνθρωποι πεινάνε, λογικό δεν είναι να κλέψουν..?.
Τι σχέση έχει το χρώμα?
Οπου υπάρχουν ανισότητες θα υπάρχει και βία και κλεψιά...
Τα πάντα...

Είναι ένας κόσμος, αυτός έκεί έξω, που σκοτώνει...
Ενας κόσμος κατεστραμένος σχεδόν, όπως και στην φωτογραφία...

κατεστραμένος, αφού δεν έμαθε τους ανθρώπους να αγαπούν...

αφού έκανε τους ανθρώπους να ξεχάσουν την ιδιότητα την ανθρώπινης ουσίας...

( Κι όμως, το μόνο που με παρηγορεί, είναι, πως ακόμη, κάπου υπάρχουν άνθρωποι... ξέρω αυτοί θα είναι μόνοι τους... μα...

"Πάντα να πολεμάς κι ας μένεις μόνος"... γιατί σήμερα το να αγαπάς είναι επανάσταση μάλλον...)

Ξέρεις, πριν μέρες ήταν τσικνοπέμπτη κι έξω έκαναν γλέντια...
-κάτι χαζές φιέστες του δήμου... κακώς κάνουν καρναβάλι, οι ίδιοι είναι καρναβάλια... -
Λοιπόν, εκεί έξω, στο γλέντι, παρατηρούσα τους ξένους...
Με πόση ευγένεια και αξιοπρέπεια στεκονταν, ντυμένοι με τα φτωχικά τους ρούχα...

κι ύστερα έπεσε το μάτι μου πάνω σ'έναν τύπο.
Αυτός λοιπόν ήταν πολύ προκλητικός...
Μου χε έρθει κουστουμαρισμένος με κάτι πανάκριβα ρούχα...
την ώρα που οι Πακιστανοί δίπλα μας δεν έχουν να φάνε...
Εντάξει ρε φίλε, θες να κάνεις μόστρα τα λεφτά σου?>
Πήγαινε σ άλλο χώρο...
Δεν καταλαβαίνεις οτι είναι προκλητικό να τα φοράς μέσα στην πλατεία,
ανάμεσα σε ανθρώπους που πασχίζουν κάθε μέρα για επιβίωση?
Εξάλλου μέσα στον δρόμο θα σε έκαναν όλο αφρούς...

Αλλη αηδία αυτή!
κατανάλωση ακόμη και τις απόκριες..
Μακάρι να διασκέδαζαν όπως παλιά οι άνθρωποι...
Φτωχικά μα αληθινά...
Οπως, μου λεγε ο πατέρας μου... που όταν ήταν μικρός ένας συγχωριανός του, έφερε τον γάιδαρο στο καφενείο μέσα και χόρευαν όλοι μαζί...
Τουλάχιστον, τότε ήταν φτωχοί και ευτυχισμένοι.... αληθινοί, γνήσιοι άνθρωποι...
Τώρα οι πιο πολλοί, αέρα πουλάνε....
ψευτοδιασκεδάσεις...
Τα έχουμε όλα κάθε μέρα... και δεν εκτιμάμε τίποτα...
Καταναλώνουμε... θέλουμε... απαιτούμε...
η ζωή μας γύρω απο μία βιτρίνα...
( δεν ανήκω βέβαια σ αυτήν την κατηγορία... είμαι στην κοσμάρα μου... ελπίζω να μην αλλοιωθώ κάποτε... είναι τρομαχτικό..)

Την ώρα που δεν έχουν άλλοι να φάνε, ορισμένοι τρώνε χαβιάρι...
Σκέψου, σήμερα είναι Κυριακή, πόσοι θα έχουν να φάνε απο τους Πακιστανούς
έστω και μια ντομάτα??
Πόσοι απο μας θα έχουν γεμάτο τραπέζι ??

Κοινωνικές αδικίες...
φτώχεια, εξαθλίωση..
Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, με όλους αυτούς που ζητανε χρήματα, εμένα με κάνει κομμάτια...
Οι περισσότεροι Αθηναίοι τους προσπερνούν... τους έχουν συνηθίσει...
εμένα πάλι κόβεται η καρδιά μου...
κι ύστερα επιστρέφω σπίτι...
Σκέφτομαι, σκέφτομαι...
μα κάτι μπορώ να κάνω...

ωωω ΝΑΙ όλοι μας μπορούμε κάτι να κάνουμε...
έστω και το έλαχιστο...

Προβληματισμός...

Μέσα σ αυτές τις διαδικτυακές ίνες σκοτώνουμε την μοναξιά μας...

ή μάλλον την πληγώνουμε την μοναξιά μας..

γιατί αυτή ποτέ δεν μπορεί να πεθάνει...

Μέσα σ αυτο το μαύτο κουτί ανακαλύπτουμε στίχους,

όμορφα ονόματα

και

Ανθρώπους...

μουσικές... όνειρα... πρότυπα... ειδήσεις,

πολιτικές ιδεολογίες, βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν... κι ένα σωρό..

αυτές οι ηλίθιες διαδικτυακές ίνες είναι κάτι σαν παράθυρα σ΄ ένα ηλεκτρονικό κόσμο...

κι ύστερα, ξέρεις, φοβάμαι μήπως μένουμε μονάχα μέσα σ αυτόν...

φοβάμαι το διαδικτυακό μας εγώ...

Φοβάμαι την μοναξιά που μπαίνει απο παντού...

Φοβάμαι...

Φαβάμαι την απομόνωση των αθρώπων...

αυτό το θαύμα της επικοινωνίας που χάνεται κι αλλοτροιώνεται καθημερινά...

Κι έιναι ώρες που κάθομαι με την παρέα και αναρωτιέμαι<< τι κάνω μ αυτούς??? αφου είμαι μόνη... >>

κι είμαι σαν τον Ιωάννου..."ολομόναχη ξένη πεντάξενη..."

κι είμαι πιο μόνη κι απο μένα...

τρομάζω...

Ολοι κοιτούν με δυσπιστία τον δίπλα τους...

Πότε θα μάθουμε επιτέλους να συμβιώνουμε στον πραγματικό κόσμο???

Διαδικτυακές κουβέντες... Υπέροχες δεν μπορώ να πω...

μα την φωτιά στα μάτια σου μέσα απο το κουτί δεν μπόρεσα ποτέ να την δω....

μόνο να την φανταστώ...

Ανθρωπε, μην τρομάζεις που σου δίνω πολλά...

Μα γιατί οι άνθρωποι παντα φεύγουν όταν τους δίνεις την ψυχή σου???

Γιατί να είναι τόσο τρομαχτίκος ο κόσμος μου???

Εχει πολύ κόκκινο μάλλον....

Ποίός θα μπορέσει να σηκώσει όλο το κόκκινο στους ώμους του???

κι εσύ, που με τρόμαζες...

μας κλεβουν τ αυριο

μας κλεβουν και το βλέμμα

κι εσύ φρικάρεις που σου λέω σ αγαπώ...

κι όλο αυτό το εσύ... δεν έχει συγκεκριμένα μάτια...

είναι για όλους τους γύρω μου ανθρώπους...

Λίγα λόγια... απο τον Πεσσόα..

Ποτέ δεν αγαπάμε κανέναν.

Αγαπάμε αποκλειστικά την εικόνα που διαμορφώνουμε για κάποιον.

Αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας κατασκευή

στην ουσία δεν αγαπάμε παρα τον εαυτό μας...

Με τον ίδιο τρόπου που πλένουμε το κορμί μας,
θα έπρεπε να πλένουμε και το πεπρωμένο μας,
να αλλάζουμε ζωή ,
όπως αλλάζουμε ρούχα
- όχι για λόγους επιβίωσης,
όπως κάνουμε όταν τρώμε
ή όταν κοιμόμαστε,
μα με εκείνο το σεβασμό
που έχουμε ως τρίτοι στον εαυτό μας

Να θέλεις λίγα

θα τα έχεις όλα

Τίποτε να μη θέλεις, θα είσαι ελεύθερος.

Ο ίδιος ο έρωτας που νιώθουν για μας,

μας απαιτεί, μας καταπίεζει.

Αναρίθμητοι ζουν μέσα μας....

9elw mono ligo xrono....
ligo xrono gia mena kai ta vivlia kai ti mousiki...

pff... den exoumw ka9olou... ki oso skeftomai pws xaramizw etsi mia xronia ths zwis moy
me to na diavazw gia tis panellhnies... me to na grafw aidies... grrrr... S:

kserw, kserw.. ta gnwsta...

alla ta pio akrivoplirwmena eisitiria einai auta twn oneirwn...

http://www.youtube.com/watch?v=v38TT7q_O6k