"με 4 λέξεις με γερνάς....
σε 4 νότες με βάζεις με κρίνεις...
για να αισθάνομαι να ξενυχτάω,
να εξαφανίζομαι όταν πονάω,
να μένω ελεύθερος....
και να βυθίζομαι όσο αντέχω..."

Μες στο παράξενο μυαλό μου...

"Μες στο παράξενο μυαλό μου ο,τι κι αν νόμιζα δικό μου..."

Δεν υπάρχουν δικά μας, εκτος απο το πολύ αγαπημένο Τίποτα.
Τα αντικείμενα ίσως και να ανήκουν στους ανθρώπους,
οι άνθρωποι δεν ανήκουν στους ανθρώπους.
Ευτυχώς.

Μες στο παράξενο μυαλό μου,
όλα είναι θολά,
η μικρή φίλη, Η Οργή
αγκαλιάζει τον Συμβιβασμό.
....

Μες στο παράξενο μυαλό μου,
όλα παλεύουν συνεχώς
κι ο χρόνος δεν είναι γιατρός.

Μες στο παράξενο μυαλό μου,
ονειρα σπασμένα, πόρτες κλειστές, λάθη,
ανοσιότητες....
"Σπασμένες αρτιότητες... "

Περίεργα πράγματα.
ηλίθια οράματα
ημέρες σαν κλάματα.

Ονειρα...
τι νόημα έχουν?
Ισως. Απλά μας κρατάνε στην ζωή, '
μας απομακρύνουν απο το παρόν.
Ανάμνηση του μέλλοντος.
Ανάμνηση απο το παρελθόν.
Αυτές τι νόημα έχουν?
Ανάμνηση απο το Ποτέ....;
Αυτή κι αν δεν έχει νόημα να υπάρχει.
-Ολα έχουν νόημα.
Ολα είναι θολά, σαν τους ουρανούς που ανοίγουν εδώ και μέρες.
Ευτυχώς που ο ήλιος έχει κρυφτεί.
Μας έκανε αυτή τη χάρη...

"Να είχαμε μιαν άνοιξη.
Μη γελάς.
Με πράγματα που δεν υπάρχουν,
μη γελάς... "

Ταξιδεύω σ έναν κόσμο απο χαρτιά και φθόγγους,
εχω ξεχάσει να μιλάω και να ζω.
Τι κάνω εδώ?
Καθε φορά που πάω ν ανέβω,
κάτι με τραβά στην γη και πέφτω απότομα.
καθε που πετάω πέφτω.

"στα χαμηλά και στα ψηλά....
τα π αγαπώ σκορπίσανε και φύγανε και πάνε.... "

κάτι σπάει μέσα μου. Δε ξέρω τι . Αιώνες είναι σπασμένο.
Κάτι πονάει. Δε ξέρω τι.
-για όλα όμως υπάρχει μια αιτία. -

"Τόσα χρόνια μες στους χάρτες μου σε ψάχνω"


"Ετούτη η άνοιξη καθολου δε μ αγγίζει... "

Η χαμένη άνοιξη,
της χαμένης ανοίξεως....
Ακατανόητο σχήμα.

"Γυρω Γυρω όλοι, γύρω γύρω τίποτα και στη μέση εγώ"

Κυρια Δημουλά, ξενύχτισα πολλά βράδια παρέα σας...
Ευτυχώς που πάντα υπάρχει η Τέχνη..
Μια μούσα σε κρατά στη ζωή.

" Γυρω γύρω όλοι γύρω γύρω τίποτα και στη μέση εγώ. "

Φευγουν τα καράβια. Κάθε φορά που σαλπάρουν θέλω να φύγω για ένα ταξίδι χωρίς προορισμό.
Ταξιδιώτης σε μια άγνωστη χώρα.
μα τι λέω; είμαι...
Αγνωστες δεν είναι και οι άνθρωπινες ψυχές... ?

Σαπίζω.

[Δρόμοι μοναχικοί, έρημοι, χωρίς φώτα, κόκκινοι ουρανοί, άνθρωποι κλεισμένόι στον ευατό τους, ίσκιοι, ναρκωτικά, μοαναξιά, κέρδος, συμβιβασμός, ξεπούλημα κι ο έρωτας παραμονεύει να ρήξει το βέλος του, αλλά δε βρισκει ανθρώπους, γιατί αυτοί όταν περπατάνε στους δρόμους κοιτάζουν συνέχεια πίσω τους και αποφεύγουν τα βέλη. ]

" το γέλιο ειναι όταν ταξειδεύω στον χρόνο, γιατί έξω στο παρόν σας κρυώνω. "

Να είχαμε μιαν άνοιξη...

" σ έναν ουρανό που εφτιαξα απο πτώσεις

αυτές που δεν αφωμοιωσε το ύψος... "

"δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ'ακούς;;"

"πανω σε πιστες ευτυχιας δεν προσγειωνομαι"

καπου εκεί ξεκινάει μια πορεία.
Νέοι άνθρωποι που διεκδικούν δικαιώματα.
Κάπου έκεί βλέπω ένα πολύ όμορφο πρόσωπο.
-----
δεν το περίμενα να είναι ετσι.
κι όχι δεν χαρακτηρίζει όλους του φύλου του,
χαρακτηρίζει όλους της γεννιάς του.
Γιατί σήμερα ψάχνεις με το φανάρι να βρεις άνθρωπο.
Ανελέητοι συμβιβασμοί
κι ό έρωτας είναι ρίσκο,
γιατι δεν τον αντέχουν,
γιατί πονάει,
γιατι χάνεσαι.
ανιστόρητοι συμβιβασμοί.
Να μου επιτρέψεις να κρατάω ακόμη το τριαντάφυλλο
Οχι, δε θα συμβιβαστώ
και θα κρατήσω ακέραια τα τριαντάφυλλα
και θα προσέχω τ αστέρια μου,
μέσα στον δικό μου ουρανό,
μέσα στην δική μου χειμωνιάτικη μέρα.

κι όλα μοιάζουν ίδια ξανά.

Η βροχή, ο αγέρας, ο ουρανός συννεφιασμένος,

δακρυσμένος και βουβός

κι ο ήλιος κρυμμένος.

ολα μοιάζουν ίδια ξανά.

άλλη μια φορά.

Η απώλεια, λίγοι εξαυλωμένοι φόβοι,

η εγκατάλειψη του ίσκιου κι ο εξευτελισμός του.

Τα σύννεφα που μ αγγάλλιασαν άλλη μια φορα...

Τίποτα το απροσδόκητο και το παράξενο σε τούτο το ταξιδιάρικο τοπίο.

Κι όμως όλα είναι παράξενα.

Μένουν οι σκέψεις βουβές, ανέκφραστες, μισές

μέσα σε μια καρδιά που ποτέ δε θ ανοίξει.

Ένα τείχος υψώνεται. Τα σύννεφα μ αγκαλιασαν άλλη μια φορά.

Γνώριμη η ατάκα.

χοροπήδημα, χοροπήδημα στην παιδική χαρά.

Αγιασμένος τόπος και τότ εξευτιλισμένος πια.

Και μιλάς χωρίς να σε ξέρουν χωρίς να σε καταλαβαίνουν.

γελάς μη δείξεις πως τα σύννεφα δε σ αγκάλιασαν και θυμώσουν.

Μια ελεύθερη πτώση πάντα είναι επώδυνη.

Μένει ανέκφραστο ακόμη το βαθύ.

ξεπούλημα μέσα σ ένα παζάρι ανθρώπων,

ξεπούλημα φτηνό,

εκποιηση φόβων,

εκποιηση ερώτων,

εκποιηση σαρκας,

εκποιηση ψυχής.

Γιατί να τα ξεπουλά΄τε όλα τόσο έυκολα.

Απομυθοποιώ τους ίσκους σου,

σε χαράσω πάνω στο άυλο...

Σε γράφω πάνω σε μια θάλασσα γαλάζια, κόκκινη, γκρίζα μπλε,

μαζί με γλάρους στου στέλνω χαιρετισμούς,

που επιδεικτικά αγνοείς.

Εκποιηση των πάντων. απομυθοποιηση.

Σε τίποτα δε διαφέρει ετούτο το τοπίο.

Ενας ουρανός γεμάτος γκρίζο,

μετράει αστέρια που ξεστράτισαν

και με μισεί γιατί θέλω ν αγγιζω το άυλο όνειρο.

S: :S :S:S:S:S:

1
~~~~~~~
Ασ γίνουμε και μεις τώρα φιλήσυχοι πολίτες.

ας γίνουμε κι εμείς παδιά χωρίς αποψεις.

ας γίνουμε κι εμείς τώρα "καλοί" , υπάκουοι, έρμαια.

ας γίνουμε κι εμείς "έυγενικοί",

ας γίνουμε κι εμείς ολοι πανωραίοι. ...

ας γίνουμε κι εμείς ρομποτάκια,

ας γίνουμε κι εμείς μηχανές,

ας γίνουμε κι εμείς ευχάριστοι,

ας γίνουμε κι μεις υποδείγματα "ηθικής"...

ετσι για να αρέσουμε στους ανθρώπους
...
ναι ν'αρέσουμε στους ανθρώπους.
να μην είμαστε ο εαυτός μας, να είμαστε ευπλαστοι,

να ερωτευομαστε συμβατικά, να αγωνιζόμαστε συμβατικά, να πιστέυουμε συμβατικά,
να μαστε δηλαδή συμβατικοί μαλάκες.

και να μη διαβάζουμε Γώγου, Ριτσο κλπ ... τα ταραχοποιά στοιχεία, τα αναρχοκομμούνια και γίνουμε ίδιοι...

Θέλουνε να γίνουμε "πουτάνες θεατρίνες" .... να παίζουμε σ ένα θέατρο κάθε μέρα.

Και προπάντων να μη βρίζουμε.
(μερικές λέξεις δεν λέγονται αλλιώς και μερικοί άνθρωποι δεν χαρακτηρίζονται αλλιώς. )
Μόνο που μας νοιάζει η βωμολοχία... Τους ανθρώπους πάντα τι λέμε τους νοιάζει.

Λόγια... τα φοβάμαι. αιτία καταστροφών ώρες-ώρες.

και πρέπει, λέει, στους ανθρώπους να λέμε τα πάντα πλαγίως.
γιατί της είπε οτι αλλάζει τους άνδρες σαν τα πουκάμισα και θύμωσε... λες κι είπε ψέματα.

Ψέματα. ψέματα. ψέματα.

Πολιτική κουβέντα.

Μα τι συμβαίνει εκεί έξω?
Κάτι έχουμε πάρει κι εμείς μυρουδιά, κύριοι... Υπουργοί. .
Ναι, ακόμη κι εμείς τα βασανισμένα παιδάκια των Πανελλήνιων(του όπιου των νέων) ,
που ούτε για κατούρημα δεν έχουμε χρόνο, κάτι έχουμε πάρει πρέφα.

Οικονομική κρίση χτύπησε.
Κι όμως, δεν είχε οικονομική κρίση εδώ και χρόνια?

Οικονομική κρίση...Ποιοί μπορεί να είναι οι λόγοι?
Δεν είμαι οικονομολόγος να ξέρω.
Το μόνο που βλέπω είναι ότι 2ο και βάλε τρώνε χρήμα. Χτίζουν βίλες. Κάνουν δείπνα σε πανάκριβα εστιατόρια. Ταξιδεύουν. Λαϊκίζουν Προσποιούνται

"Μιζενς", Βατοπέδι... κι ένα σωρό άπλυτα βγαίνουν στην φόρα..
Τα καύσιμα ανεβαίνουν. Στο ρεύμα μπαίνει φόρος. Ο ΦΠΑ αυξάνεται.
Καλά, για τσιγάρο...ούτε λόγος. Σε λίγο θα βλέπουμε το κόσμο να καπνίζει τα πεταμένα στο δρόμο τσιγάρα. Για ποτό? Ξεχνατα. Περασμένα μεγαλεία, διηγόντας τα να κλαις.....


Μειώσεις μισθών στους δημοσίους υπαλλήλους...Είναι, λέει, πολλοί... Και βέβαια είναι πολλοί και οι πιο πολλοί "οχαδερφιστές"... Οι μισοί όλοι μέρα παίζουν χαρτιά... Ε βέβαια, αφού τόσα χρόνια κάθε βουλευτάκος έβαζε απ τα πλάγια το γιο του στο δημόσιο, μετά το γαμπρό του... ε και μετά έχωνε και κάνα εγγόνι, έτσι για ποικιλία.... να βρίσκεται.

Μειώνουν τους μισθούς γιατί το κράτος καταρρέει...Να τα πάρουν από τις τράπεζες...Πέρσι πόσα δις δώσανε λόγω παγκοσμιοποίησης της κρίσης?

Τι φταίει οι δημόσιος υπάλληλος να τα πληρώσει? Τον ρώτησε κανείς αν μ αυτά που του μειώνουν δεν έχει κανόνισει να πληρώσει το ενοίκιο? Κι ο Έλληνας απο που θα κόψει? Απο το φροντιστήριο του παιδιού του, απο το φαί του, απο τα ρούχα του?
Απο πού? Θα είμαστε άνθρποι μηχανές...Θα δουλέουμε για να τρώει μια ο Καρα-μαλακα-Αλης κι απ την άλλη ο Μουστακαλης?..

Φοβάμαι οτι οι αντιστάσεις πέφτουν. Μα όχι.
Μπαίνει κι η καθηγήτρια μέσα και σου λέει
"Ύβρις είναι να ζητάω εγώ 1000, ενώ στην Αφρική δεν έχουνε να φάνε..."
Βέβαια, κι εγώ άμα είχα από αλλού εισοδήματα που να φτάνουν το χιλιάρι σε μια μέρα, αυτό θα λεγα...
Δηλαδή, κυρία δεν είναι ύβρις να δουλεύουμε εμείς, να σπουδάζουμε, να φτύνουμε αίμα, και να παίρνουμε 600 Ε και αν? Δεν είναι ύβρις το θράσος των κυβερνήσεων?

Να κόψουν τους μισθούς τους. ΝΑ σφίξουν το ζωνάρι τους, κι όχι ο λαός να πληρώνει τα κερατιάτικα.

Τελικά, ορισμένα καθηγητές μου δεν έχουν φιλότιμο. Υποτιμούν τον εαυτό τους και την δουλειά τους. Δέχονται τα μέτρα. Πόσο κουτόχορτο πια? Πόση κομματικοποίηση δηλαδή?


Ξυπνάτε ρε~~~!!!!!!!

Θα μου πεις και γιατί να πληρώνονται? για να κάνουν κατάχρηση εξουσίας και να το παίζουν ειδήμονες? Καημένα βόδια, αγράμματα ζωντανά. Θα πρεπε να ντρέπεστε γι αυτά που μας προβάλετε.
Κι όμως, είναι κι οι άλλοι, οι λίγοι. Εκείνοι οι όντως μορφωμένοι, οι σωστοί, οι ρομαντικοί. Αυτοί πρέπει να πληρώνονται. Αυτοί καλά κάνουν και επαναστατούν.

"Θα ρθει καιρός που θ αλλαξουν τα πράγματα"...

Πότε κυρία Κατερίνα? Πότε?



Αυτά απο μια νέα, που δεν ξέρει ούτε οικονομικά ούτε νομικά, ούτε κόμματα. Μόνο κοινή λογική διαθέτει κι ίσως να υπερβάλλει.

Για μία ακόμη φορά στα σμβολά σου καταφεύγω.

Είναι χαμένο παιχνίδι.

Μια στα σύννεφα και μια στον Κάτω κόσμο.

Μια στο φως, μια στην σκιά.

-Ησουνά πάντα στο φως. Φαινόσουν. Σε κοίταζαν χωρίς να βλέπουν-

Πάλι τα χεις χαμένα.

Ανεβοκατεβάσματα ζωής.

Αιτία?

καμία. ένα λόγος απροσδιόριστος.

Καφές πικρός απογευματινός, φυσάς καπνό,

να ξεθολώσει το μυαλό σου...

Ολα τα λόγια που χες πει χωρίς αιτία καμιά.

Μέσα σου είναι κάτι πιο βαθύ, σαν χαρακιά.

το εσύ φταίει.

Ντελίρια, καταθλίψεις, συνανατροφές ανούσιες,

ζωή χωρίς ουσία καμιά

-πάντα έχει ουσία η ζωή-

Μια αντίφαση όλη σου η ζωή.

Το απόλυτο και το σχετικό.

Το τώρα το χθες όλα μαζί ίδια μοιάζουν.

ραδιόφωνα μουσικές.

Κάποτε χανόσουν σε δρόμους και σε θάλασσες ατέλειωτες ώρες,

να μαζέψεις την ψυχή σου απο το πάτωμα.

Μέσα απο τα χώματα να ξαναγεννηθείς.

και να όμως, που δεν το κατάφερες.

Και είσαι ακόμη χάμο.

Χέρια δε θες να σε σηκώσουν.

Αν όμως είχες προλάβει να σηκωθείς, όλα θα σαν αλλιώτικά.

Κι είναι που όλα ήρθαν τόσο νωρίς.

Πρέπει να ξεμπερδεύεις.

Το σαράκι σε τρώει.

Αυτοκαταστρέφεσαι και το ξέρεις.

Αποτελέσματα ζωής.

Ισως να ξεναγεννηθείς μετά απο καιρό.

Σίγουρα. Δύναμη.

Τόσο αφοπλιστικά δυνατή και τοσο αδύναμη.

Σαν δυο πρόσωπα να έχεις κι όλο αλλάζεις.

Οι φόβοι σου κι οι φόβοι μου στο ίδιο το τραπέζι...

http://http://www.greektube.org/content/view/25734/2/