για τους στόχους μας πρέπει να αγωνιζόμαστε!
ακόμη κι αν δεν τους πετύχουμε μετράει ο αγώνας!
εξάλλου όταν παλεύεις δικαιώνεσαι.
Ακόμη κι αν δεν πετύχεις ακριβώς το επιθυμητό, πετυχαίνεις κάτι άλλο,
μαθαίνεις να αγωνίζεσαι για τα ονειρα σου.
Στην ζωή μας παλεύουμε για να αλλάξουμε τον εαυτό μας,
προκειμένου να αλλάξουμε τον κόσμο.
Χωρίς την μόρφωση δεν γίνεται να αλλάξεις τον κόσμο.
και δεν λέμε για την μόρφωση του σχολείου.
Το σχολείο απλά στραγκαλίζει την δημιουργηκότητα μας και την φαντασία μας,
γιατί έτσι... "μας παραγγείλανε στον γλύπτη, αιχμάλωτους... "
Τελοσπάντων, έχω διάβασμα!
Ο στόχος....
Ο στόχος... !

ημέρες 30... εβδομάδες 4.
Ο χρόνος κινείται.

Σ όσους...

Λοιπόν, με έχεις βρεί σε μια φάση δύσκολη της ζωής μου και με πατάς.

Σ αφήνω να με πατάς.

Θέλεις να με πληγώσεις με τα λόγια σου.

Προσπαθείς ανελέητα να το κάνεις, επειδή σ αρέσει να βλέπεις τους άλλους να υποφέρουν.

Και ποιός σου είπε οτι θα το καταφέρεις;

Ηδη πληγώθηκα.

Ηδη σ άφησα να με πατήσεις.

Βέβαια, σε έστειλα στο διάλο αμέσως.

Ομως αφού κατάφερες να με πληγώσεις με πάτησες.

Και λοιπόν; τι νομίζεις;

Πιστεύεις οτι υπερέχεις απο εμένα; Νομίζεις οτι είσαι πιο δυνατός/ή;

Ε; για πές μου, λοιπόν ανθρωπάκι, τι νομίζεις;

Δεν απαντάς,ε;

Τι να πεις;

Λοίπον, με βρήκες στα δυσκολά μου.

Εμένα όμως, γλυκό μου παιδί, τα δύσκολα μ αρέσουν.

Πάντα μ άρεσαν.

Επεφτα πάντα ΜΟΝΗ σε έναν Ωκεανό,

αυτόν που τόσο λάτρεψα.

Μέχρι τώρα δεν πνίγηκα.

Πολλές φορές κινδύνεψα, αλλά ΟΧΙ. Δεν πέθανα.

Οχι ακόμη, λατρεία μου....!.

Κι προπαντώς,όχι επειδή εσύ έτσι με θες.

Πνιγμένη, πεθαμένη, χωρίς καμία αντίσταση.

Ε λοιπόν, με πλήγωσες.

Αλλά, μάτια μου....! , δεν με ξέρεις καλά εμένα.

Με υποτίμησες; Δε με υπολογισες όπως έπρεπε;

Ε λοιπόν, θα δεις τι μπορώ να κάνω! Γιατί μπορώ.

Οταν με υποτιμούν, τότε ξυπνά μέσα μου εκείνο το ΑΙώνιο, Εναγωνιο, Πείσμα και αυτό με κυριεύει. Εκείνο το κεφάλι το αγύριστο που άλλο δε ξέρει, παρά να κάνει το δικό του...

"Γατί είμαστε κάτι κεφάλια αγύριστα" μωρέ!!

το Γραψε κι ο Ποιητής.

Μα εσύ που να ξέρεις απο ποιητές?

Το κεφάλι σου είναι καμμένο απο όσα σκουπίδια σου πουλάνε οι τηλεοράσεις και τα περιοδικά.

Και όχι, δε ξέρεις.... τι παιχνίδι σου στήνουν.

Και λοιπόν, Η χαρμολύπη μετατρέπεται σε Πείσμα, πιο ψηλό πιο μεγάλο και καταφέρνει να κάνει ο,τι της αρέσει.

Οταν λοιπόν, η Χαρμολύπη, γίνεται τόσο δυνατή

που ούτε εκείνη δεν το πιστεύει,

τότε εσείς τρίβετε τα μάτια σας.

Υψώνεται. Πετιέται.

Σας χαιρετάει και σας αφήνει πίσω μικρόψυχα και ηλίθα υποκείμενα.

Ολη την δυναμη της και το πείσμα της την οδηγούν.

Τα καταφέρνει.

Πετυχαίνει.

Κερδίζει κάθε μέρα και μια μάχη με τον ευατό της,

με την άνοιξη που της ζητάει να ζήσει,

με τα καραβια που φεύγουν,

με τους ηλίθιους ανθρώπους,

μ αυτόν τον έξω σαπισμένο κόσμο.

Κάθε μέρα και μια μάχη

και μια λαβωματιά.

Μάχη και για ένα προσωπικό όνειρο.

Ο αγώνας μετράει.

Για όσους λοιπόν.... για όσους αντί να σου στέκονται σε πληγώνουν, για όσους είναι κυνικοί, ηλίθιοι και κατ επίφαση άνθρωποι. για όσους είναι κομπλεξικοί και θέλουν να με μειώσουν και να με πληγώσουν... μόνο γι αυτούς είναι αυτή η οργή.

μια ζωή αραχτή στην προβλήτα...

Πάει, αυτό ήταν...
τέλειωσε..
ένα αστέρι έπεσε απο τον ουρανό και δεν έκανες ευχή.
ερχονται τώρα ουρανοί τόσο σκονισμένοι, γεμάτοι σύννεφα κόκκινα,
κι όχι
ΕΣΥ
γελάς.
Βαδίζεις τώρα σ ένα χάος, σ ένα δρόμο που δε ξέρεις που θα σε βγάλει....
και ...
τ'αστέρι έπεσε...
Σωπασαν πλέον τα τραγούδια και τα μεθύσια...
Σώπασε η άνοιξη που τόσο ανελέητα σ αγκάλιασε...
Το πύρινο αστέρι έφυγε κι ο ουρανός άδειασε...

" μια αυταπάτη οι επιλογές", γλυκό μου παιδί...

Θάλασσα οι μέρες μας φουρτουνιασμένη κι άδεια...
Ερχονται σκοτεινές ημέρες,βουβές, δίχως καμιά απόρωση.
απ αυτές τις ελεινές ημέρες που μισείς...
Δεν ταξιδεύεις πια.
Μονο ελπίζεις:
μια προσμονή.
ενα καλοκαίρι
μια θάλασσα
λίγο πράσινο.
Μια σκιά.
Ενα όνειρο
Ενα πύρινο αστέρι.
Τι απ όλα?
Ολα μαζί...

Σε παίρνει απ το χέρι

και σε ταξιδεύει...

Nα πως λάμπει η μοναξιά,

ανθίζει,

τραγουδάει,

γελάει,

γράφει,

ζωγραφίζεται,

σχηματίζεται σα μορφή πάνω

στον τοίχο...

δρομοι παλιοι που αγαπησα και μισησα ατελειωτα..

Ο δρόμος είναι το σπίτι μου...
Οταν είναι έρημοσ ο δρόμος, καθρεφτίζεται η ερημιά...
Εκεί μέσα στους δρόμους ατέλειωτες ώρες γύριζα μόνη,
παρέα με κάτι στίχους δανεικούς
και κάτι μουσικές φερμένες απ τα ξένα και κάποτε μερικές σκέψεις που της έγραφα...

Εκεί μέσα στους δρόμους να βλέπω τους ανθρώπους να ερωτευονται ,
να χάνονται...
κι άλλοτε μέσα στους δρόμους,
που δεν έβλεπα τίποτα παρα μόνο τα φώτα να καθρεφτίζονται στην υγρή άσφαλτο...

Αδειοι δρόμοι, μελαγχολικοί, εκτεθιμένοι στην βροχή...

Η ησυχία σας και άλλοτε η βουή σας, τα φώτα σας...

Ειδικά οι χριστουγεννιάτικοι δρόμοι είναι ωραίοι, ωραίοι και ανυποφοροι, γιατί απλά είναι ψεύτικοι...
Μέσα στους δρόμους όταν αδειάζουν, ένα τσιγάρο και πόλεις άδειες...
Μέσα στους δρόμους, που τους έχω ερωτευτεί, εκεί θα με βρεις...
μέσα στους δρόμους πενθούσα, χαιρόμουν, ερωτεύομαι...
Μέσα στους δρόμους φτιάχνω σκηνικά, σε βρίσκω εκεί και μετά σε χάνω...
Μέσα στους δρόμους ζωγραφίζεται η ζωή...
Αδειοι δρόμοι.
Φωτισμένοι δρόμοι.
Γεμάτοι δρόμοι, γεμάτοι και τόσο μα τόσο άδειοι...

Ζητιανιά, ξεπούλημα, διαδηλώσεις, μαλλιάδες, ρουφιάνοι, καριόληδες, χασικλήδες, ερωτευμένοι,φοβισμένοι, τραγουδιστές, παράξενοι, ωραίοι τρελοι, καλλιτέχνες, μοναχικοι,παθιασμένοι.... όλοι εκεί ζουν

Δρόμοι.... για μένα οι δρόμοι είναι άφεση... είναι ποιηση, είναι τα μάτια σου, είναι το γέλιο σου, είναι η μελαγχολία μου, είναι τα τραγούδια, είναι η καρδιά, είναι το πάθος, είναι άφεση...
είναι οι γραφές μου.
ειναι το σπίτι μου.

τα κανονικα παιδια!

Τα κανονικά παιδιά
Γεννιούνται κανονικά
Μεγαλώνουν κανονικά
Ονειρεύονται κανονικά
Ερωτεύονται κανονικά
Και πεθαίνουν κανονικά

Ω! (πέσ' μου) Μαμά
Πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά
Που αν και γεννιούνται κανονικά
Δεν μεγαλώνουν κανονικά
Δεν ονειρεύονται κανονικά
Ούτ' ερωτεύονται κανονικά
Πες μου αν πεθαίνουν
Πες μου πεθαίνουν ;
Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά

σημ. εσεις τι λέτε?μήπως υπάρχει απάντηση και ποιά μπορεί να είναι?

5
την αγάπη έπρεπε να την κάνουμε επανάσταση
όχι ναρκωτικό

Ax, έπρεπε το αίσθημα να επαναστατήσει μέσα σ αυτόν τον κόσμο τον πεζό.
Ναι, έπρεπε να πάρει τα όπλα προκειμένου να αποκτήσει την θέση που του αξίζει.
Επρεπε να σκοτώσει τα τέρατα του κόσμου...
ή μάλλον έπρεπε να τα εξημερώσει...

Την αγάπη έπρεπε να την κάνουμε επανάσταση
κι ...
κι όχι ναρκωτικό.
ε ναι λοιπόν!
Επανάσταση...
με "όπλα"... τον ουρανό, τ αστέρια, τη μουσική, το χρώμα, το φεγγάρι, ΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ

την αγάπη έπρεπε να την κάνουμε επανάσταση κι όχι ναρκωτικό...

Ο έρωτας είναι επανάσταση.

Το μοίρασμα είναι επανάσταση μέσα σ έναν κόσμο ατομικιστικό, ανελεύθερο,υπόδουλο αναγκών πλασματικών.

Μέσα σ ένα κόσμο αφιλόξενο, τα "Δώρα" είναι επανάσταση...

Κοιτάζει την Θάλασσα, τον ήλιο, τ αστέρια,

γράφει στίχους,

Διαβάζει,

Ταξιδεύει,

Τραγουδάει έστω και με άθλια φωνή,

Γελάει,

Κλαίει,

Βυθίζεται στην θλίψη,

Συγκινείται,

Ευαισθητοποιείται,

Πιστεύει,

Αμφισβητεί,

Αγαπάει,

Μοιράζεται,

Χρωματίζει,

Αγωνίζεται,

Σ ερωτεύται,

- σ ερωτεύομαι-,

Επαναστατεί.

Επαναστατώ μαζί κι εγώ.

"Ονειρεύομαι... Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ... " (Γώγου)

κι αγαπώ γιατί ονειρεύομαι...