Αρχίζω να πιστεύω πως χάνω τα λογικά μου ώρες-ώρες.
Κάθομαι να διαβάσω.
Δεν θυμάμαι.
Δεν αντέχω.
Μου έρχεται να κλαίω.
ξεσπώ παντου μ οργή.
Στην μάνα μου, στον πατέρα μου, στον ευατό μου.
Οι εξετάσεις είναι κοντά.
τρελαίνομαι.
Για να πετύχεις τον στόχο πρέπει να συμβιβαστείς, μου λέει κι ο Μανώλης.
Τι να πει κι αυτός;
Και τι ρε Μανώλη, πες μου εσύ που είσαι και μεγάλος υποτίθεται, πώς θα συμβιβαστώ;
Στην ζωή μας έχουμε πολλούς στόχους.
Πάντα θα συμβιβάζομαι;
Συγγνώμη, μα εγώ δεν αντέχω.
Κοντεύω να αρρωστήσω φέτος στην κυριολεξία.
Ηδη μέσα στην χρονιά αρρώστησα σωματικά τρεις φορές.
Ψυχολογικά μη ρωτάς.
εγώ μόνο ξέρω τι πέρασα, πως πέρασα.
ηταν μέρες που τα μαύρα ρούχα μου αντικατόπτριζαν την πραγματικά μαύρη διαθεση μου.
Ηταν μέρες ποτ δεν προλάβαινα να σκεφτώ.
Μόνο εκεί στις μία τα μεσάνυχτα, άναβα τσιγάρο, δέκα λεπτά χαλάρωσης, και σκεφτόμουν... "
ετσι μας θέλουν,τρυπημένα νιάτα, σάπια νιάτα, χωρίς ιδέες, χωρίς σκέψεις, χωρίς γέλιο, χωρίς απόψεις, χωρίς αλήθεια... Ετσι. και μετά κατάλαβα έγινα ίδια μ όσα κορόιδευα.
Ηταν μια δύσκολη χρονιά. Οχι για το διάβασμα. ΟΧΙ. Δεν με πείραξε.
Με νοιάζει που δεν έμαθα σχεδόν τίποτα χρήσιμο.
Ειχα ευχηθεί πολλές φορές να μείνω στον τόπο.
Ναι, φαίνεται ηλίθιο και τώρα που είμαι απο απόσταση μου φαίνεται τελείως αρρωστημένο, τελειώς χαζό και κενό.
Ειχα ευχηθεί να είχα θάρρος να τα τίναζα όλα στον αέρα.
Ειχα ευχηθεί να μη με έβλεπαν οι γονείς μου, έτσι χαμένη μέσα στον κόσμο μου, που δεν τους αφήνω να δουν. Γιατί γι αυτούς πάντα θα είμαι δυνατή.
Ειχα ευχηθεί να μην με έπιαναν τα κλάμματα μπροστά τους.
Πάλεψα πολύ μέσα μου, μάχες ατέλειωτες, για το τι θα ακολουθήσω, το όνειρο λοιπόν ή τη λογική;
και ποιός καθορίζει τι είναι αυτό που θέλουμε και ποιο όχι και αυτό που θέλω , το θέλω σίγουρα;

Εχθες μια μέρα που όλα μου έφταιγαν, που ξύπνησα με τρεμούλα, με τρομερό άγχος για ένα ΄σύστημα για μια σαπίλα για εξετάσεις των παπαγάλων, δεν άντεξα άλλο.
Θα έσπαγα.
Σηκώθηκα λοιπόν και έφυγα.
Χαθηκα στην εξοχή . Μύρισα, ανεπνευσα, μετά είδα κάτι φίλες. Ανέφεταν κάτι πράγματα που σε άλλη περίπτωση θα μου φαινόταν ανιαρά, κι όμως, εχθες έδειξα ένα κάποιο ενδιαφέρον.
Μετά είχα μάθημα.
Εφυγα.

Δεν αντεχα να πάω σπίτι μετά.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Περασα απο μια φοιτητική λέσχη.
Και ναι! Επαιζαν τα παιδιά απο το λύκειο μουσικούλα τρομερή.
Ολη η γ λυκείου μαζεμένη.
Πώς ν αντισταθείς;
ΕΚατσα στην γωνιά με μια μπύρα.
Επαιξαν. Ηταν τέλεια.
Μετά όλοι έφυγαν.
μείναμε εμείς και κάτι γνωστοί.
Ηξεραν κιθάρα.
επαιζαν... "ηταν ο ωράιος ο μπάμπης ο φλου"
Στις μικρές που δίνετε ρε και μη μασάτε, λέει.
Σκέφτηκα μετά, καλά λέει, ο ψηλός.
Μπορεί να έχει πιει και μια μπύρα παραπάνω, αλλά καλά τα λέει.
Μετά, κάποιος.. δεν είχε τσιγάρα.
Και ήθελε, και μετά του έδωσα και επειδή δεν είχε καν αναπτήρα του άναψα εγώ το τσιγάρο.
Ναι είναι ωραίο να ανάβεις σε άλλους τσιγάρα.
Εφεξε εκείνο το νεανικό του πρόσωπο και γέλαγε, ακόμη και με μια θλίψη στα μάτια, εκείνος γελούσε.
ηταν ωραίος, μα αυτό δεν μετράει.
Δεν μετρούσε κάν αυτο εχθες.
είναι αξιολύπητο να βλέπεις τους άλλους "ως καμάκι " και μόνο.
είδα εχθες μια παρέα νέων, με πάθος, με τραγούδι και με έναν κάποιο πόνο.
Ενας, που δεν ήξερα το ονομά του, ήθελε το Βράδυ Σαββάτου για να το αφιερώσει σε μια Μαρία.
Ο Θανάσης έπαιζε "Ν μ αγαπάς" . Ολοι τραγουδησαμε!
Ηταν όλοι τόσο κοντά και τόσο μόνοι τους, μα ήταν υπέροχα!
Ηταν η χαρά της ζωής, όχι γιατί ήταν όμορφοι, αλλά γιατί ήταν νέοι, γελούσαν, έπιναν λίγο παραπάνω και το ένιωθες πως έστω για μερικά δευτερόπλεπτα ήταν μαζί.
Ησουν μαζί.
Κι ας είσαι και ξένος προς αυτούς. Εδειχναν να καταλαβαίνουν. "ρε μικρές, θα περάσετε και μετά θα γίνετε μουσικάντισες " έλεγε ο άλλος και γέλαγε.
Κι όντως αισιοδοξώ όταν ΄βλέπω τέτοιους ανθρωπους.
Οταν βλέπω τέτοιες παρεες.
Πάντα μ αρεσαν αυτέ οι παρεες. Μπύρες, τσιγάρα, παρέα, κιθάρα.
Τα μπαράκια δεν τα χώνεψα ποτέ.
Νιώθεις ξένος, ηλίθιος, φτηνός, ταγμένος να πίνεις και να καπνίζεις συνέχεια.
Το πιο όμορφο ήταν εκείνη η στιγμή που άναψα το τσιγάρο σ εκείνον τον τύπο,επειδή απλά έλαμψε το προσωπο του μέσα στο σκοτάδι!

Και αναρωτιέμαι, η ευτυχία, είναι κοντά πολλές φορές, κι εμείς γατί δεν την βλέπουμε;
Εϊναι τόσο απλή.
κι εγώ τι τα θέλω να ένδοξα Παρίσια και τις νομικές; Κι αλήθεια αξίζει τόσο άγχος, τόση σαπίλα, τόση πίκρα, τόσα νεύρα, τόσο ξόδεμα, τόση αρρώστια, τόσα σπυράκια, για κάτι που δεν ξέρεις καν αν είναι το ονειρό σου;
Αλήθεια αξίζει;
Και ποιό είναι το ονειρό μου;
Η ποιηση μάλλον, αυτό με τραβάει, όπως ερωτεύομαι. Ναι, αν μπορούσα μια ζωή να διαβάζω μόνο αυτή, δε θα βαριόμουν ποτέ. !
Δεν ξέρω λοιπόν ποιό είναι το ονειρό μου και δεν ξέρω γιατί τόσος κόπος για μια Νομική, δεν ξέρω γιατί την θέλω, δεν ξέρω.
Και να πεις οτι με επηρέασαν οι μεγάλοι; Οχι. Μόνη μου αποφάσισα. "Ανοίγει πόρτες
", είπα. ΄
Φορες-φορές όπως τώρα,επιστρέφει ο άλλος εαυτός, εκείνος ο μη ορθολογιστής και με μισεί γιατί σκοτώνομαι τόσο απότομα, τόσο ηλίθια. Γιατί εγώ δεν ήμουν για συμβιβασμούς.
Κι άλλοτε πάλι, με μισώ γιατί είμαι τόσο λογική, ή τόσο τελειομανής και τόσο φιλόδοξη ή εγωίστρια αν το θες.
Λοιπόν, γίνομαι αηδιαστική και ρηχή ετούτη την ώρα.
Αν, ήσουν εδώ, θα σου έλεγα " να με προσέχεις στις φτηνές μου τις στιγμές", αλλά δεν είσαι.
Κι έτσι, καταλήγω, δεν ξέρω ποια είμαι,ούτε τι θέλωμ ούτε τι κάνω, ούτε που πάω. Απλά όπου με βγάλει.
Είμαι δύο άνθρωποι.
Ενας ψυχρός, ορθολογιστής κι ένας άλλος που θέλει να τρέξει να ζήσει.
Κι οι δυο τσακώνονται.
Ο ονειροπαρμένος σκοτώνεται.
Είναι εκείνος που δεν ακούω τις πιο πολλές φορές, είναι εκείνος που κρύβω σχεδόν πάντα.
-Βλάκεια ε; αντι να διαβάζω ψάχνομαι. Το ξέρω. Αλλά δεν είμαι καλά. -

Αν περιμένεις να σου πουν
"σε χρειάζομαι"
για να βοηθήσεις,
τότε είσαι αξιολύπητος.

Αν περιμένεις
να δεις τον διπλανό σου πεσμένο για να τον σηκώσεις,
αλιμονο !

(Αν θέλεις να με δεις να μην αντέχω για να με βοηθήσεις,
τότε δε θα με βοηθήσεις ποτέ.
Αντεχω πάντα κι όταν δεν αντέχω, δεν το εκφράζω!
Ετσι είμαι και πες το εγωισμό.
Πες με σκύλα, πες με όπως θες.
Ετσι είμαι.
Δεν εξαρτώμαι, δεν δένομαι. Χρειάζομαι και δεν το δείχνω.
Ετσι είμαι. )

Κι ίσως αυτή η άνοιξη να είναι αρχή πολλών και δύσκολων ημερών,
αφού η Διεθνης Νομιμη Τρομοκρατία... εισεβαλλε στην χώρα...
κι η κυβέρνηση έχει παραδώσει τα όπλα...
και μας λέει ευθαρσως να ζητήσουμε ευθύνες στο ΔΝΤ.
Παρουσιάζονται ως τα παιδιά που τα πήραν απο το χέρι...
Θέλουν να τους λυπηθούμε.
Να δείξουμε έλεος στον κατακακομοιρο Γιώργακη...
Γιατί να δείξουμε;
Γιατί να πληρώσουμε εμείς την κρίση;
Οταν 20 χρόνια τρώγατε εμείς γιατί δεν φάγαμε κανα κοκαλάκι;
Και ΄λογικό δεν ήταν να μας σωθούν τα λεφτά;
Φαγατε, φάγατε, ματαφάγατε...
και τώρα... το ταμείον είναι μείον....
Βαρέθηκα τους δημοσιογράφους να κάνουν δικές τους εκτιμήσεις...
Αρχισαν πάλι να σπηλώνουν τις πορείες, να σπέρνουν τον φόβο στον κόσμο, για να μην κατέβει στον δρόμο.
Μας αποπροσαναταλίζουν, μας θέλουν στον καναπέ με τα ποπ-κορν, έρμαια ανθρωπίδια που θα άγωνται και θα φέρονται.
Ισως κάτι τέτοιες απεργίες να τους δώσουν να κατανοήσουν οτι ο σκλάβος ξύπνησε..
Αν και... όχι και όλοι.
Πώς να ξυπνήσεις; Αμα πεινάς πώς; Περικοπές μισθών και μετά οι άνθρωποι θα εργάζονται ώρες κι άλλες ώρες, πιο πολλές ακόμη.
τα ρομποτ θα δουλεύουν καλά.
Θα μου πεις κι εσύ, σαν νέοι κι εμείς τι κάνουμε;
Εμείς... δε ξέρω. δεν έχουμε επιλογές.
Ετσι νιώθω. Εγκλωβισμένη ασφικτυώ.
Δεν ήταν επιλογή μου να ΄κάμω φροντιστήριο,
δεν θα είναι επιλογή μου να δουλεύω 15 ώρες,
ούτε του διπλανού μου είναι επιλογή του να δίνει ΑΣΕΠ,
υποτιμώντας έτσι την νοημοσύνη του.
Παιρνόντας απο όλυ αυτή την ξεφτίλα...
Τουλάχιστον όσο αφορά του καθηγητές, που έχω κουβεντιάσει τι τους ρωτάνε,
τα θεωρώ υποτιμιτικά για έναν άνθρωπο που είναι επιστήμονας.
Γιατί θα μου πεις, έμάς δεν μας υποτιμούν;
Αυτά που μας ρωτάνε μας υποβιβάζουν, μας στραγκαλίζουν, μας κάνουν να πνιγόμαστε, λες και τελειώνει ο αέρας.
Αν είναι δυνατόν, να μαθαίνουμε παπαγαλίες στην λογοτεχνία, στην ιστορία, στ αρχαία, στο ένα στο άλλο. Γι αυτό πολλά παιδιά δεν μπορούν να σκεφτούν, γι αυτό βλέπεις ανθρώπους να μπαίνουν σε σχολές και να μην έχουν αποψη για την πραγματικοτητα γύρω τους.
Ετσι μας θέλουν, δέσμιους, χωρίς επιλογές, μας βάζουν σ ένα αδιέξοδο.
Δε ξέρω ποιοι, μη ρωτάς.
Ολοι. Οι πολιτικοι, οι δημοσιογράφοι, το σχολειό, η δικαιοσύνη, η μπασταρδοκρατία τους.
Δε ξέρω. Ξέρω μόνο πως πρέπει να τους χειροκροτήσουμε ειρωνικά και να γελάσουμε σαρκαστικά στην θέα τους, στα λόγια τους. Ειδάλλως, δεν θα συνέλθουν.

επιστολη... χωρις παραλήπτη.

Aν υπήρχε όντως ένα τζίνι,
η ζωή μας θα ήταν τελειως διαφορετική.

ετσι λέγαμε. έλεγα. (ενικός αριθμός)
το μυαλό κολλάει.
ο χρόνος τελειώνει.
χάνομαι κάθε μέρα και πιο πολύ.
"δυο χρόνια βρέχει και έχει υγρασία.. "
δε ξέρω πώς, γιατί, πού, τι, ποιός, τι μέρα, τι ώρα.
Δε ξέρω τίποτα απο τα επομενα, δε έρω τίποτα απο τα προηγούμενα, δε ξέρω τίποτα απ όσα έρχονται.
δεν ξέρω καν τι σκέφτομαι.
Προσπαθώ να ξέφύγω, να μου ξεφύγω, να τους ξεφύγω.
Δε μπορώ.
Είμαστε δέσμιοι.
Ποιός μιλάει για δημοκρατία;
Υπάρχει δημοκρατία χωρίς επιλογές;
Προσπαθώ να τους ξεφύγω. Να μου ξεφύγω.
Προσπαθώ να πάψω να μου ζητάω.
Δεν μπορώ. Δεν γίνεται.
Βαρέθηκα.
Σιχάθηκα ορισμένες καταστάσεις.
Αηδίασα.
Ω, μα πόσο άθλιο είναι να ξέρεις όντως τι παίζει γύρω σου.
είχα πάντα μια ικανότητα να βλέπω πέρα απο τα λόγια.
Δυστυχώς... Ευτυχώς... Δε ξέρω.
Δεν ξέρω τίποτα πια.
Μόνο καταλαβαίνω, νομίζω.
ΑΠλά αντιλαμβάνομαι.
εμένα ποτέ.
Πώς είναι δυνατόν μετά να σε κατανοήσουν οι υπόλοιποι, κι όταν εσύ δεν τους αφήνεις; ...
Βαρέθηκα.
δεν τα γουσταρα ποτέ τα συστήματα.
Ημουν κάποτε, ήμασταν στον πληθυντικό τι κι αν όλοι είμαστε μόνοι μας τότε; , άλλου.
Σε κόσμο... αλλοτινό.
κι όχι όπως τώρα.
Μεγαλώσαμε απότομα. ;
Οχι και πολύ.
οχι ακόμη τόσο.
Μπορεί...
Ισως λέω, γεράσαμε.
Δε ξέρω τι με γερνάει, κι άληθεια κι Εσένα δε ξέρω τι σε γερνάει.
Δεν ξέρω, αν κάτι σε γερνάει.

Ζούμε σε μια πολιτεία σάπια. ρουσφέτια, μίζες, χρεοκοπία, ανεργία, ΔΝΤ, βιασμός της δημοκρατίας, υποτίμηση της νοημοσύνης μας, κατευθυνπόμενη ενημέρωση, πληρωμένες φυλάδες εφημερίδας... τραγουδιστοειδή που γαυγίζουν, άνθρωποι που ακολουθούν, ρασοφόροι- γκουρου, κόμματικες διαβουλεύσεις, τέχνη... που χάνεται... εξαφανίζεται απ όλους λες και ποτέ δεν υπήρξε..
Η Δημοκρατία των Ηλιθίων.
Βαρέθηκα λοιπόν να βλέπω τους μαλάκες να μας κυβερνάνε.
Βαρέθηκα να γίνομαι ρομποτάκι για να μπω μέσα στο σύστημα,
Δε θέλω να γίνω σαν αυτούς.
Με τρομάζουν.
Δε θέλω να μεγαλώσω σ αυτόν τον κόσμο...
Ουτε τα παιδιά μου να μεγαλώσουν εδώ.
ΔΕν θέλω να καταλάβω πως ισχύει ο νόμος της ζούγκλας.
το ξέρω, αλλά πονάει.
Δε θέλω να πάψω να πιστέυω σε Ανθρώπους.
Κάθε μέρα όμως... διαψεύδομαι.
Αλλοτε πάλι... τους βλέπω να με περιμένουν γελαστοί...

Δε θέλω...
Δε θέλω να γίνω σαν αυτούς.
Φοβάμαι, ακούς;

κι ο χρόνος τρέχει... και μεγαλώνω.... και ήδη είμαι σαν αυτούς...
και όπως όλοι, στο μέλλον τι; θα κάνουμε τις πάπιες;
δεν μπορώ να το δεχτώ.
Ασφυκτυώ.
Πώς βγαίνουν λοιπόν απο δω;

Το νιώθω πως απομακρυνεσαι κι εσύ.
Ξεφεύγεις .
χάνεσαι μέσα σε θλίψεις.

τα κατάφερα πάλι και έγινα κουρέλι.
τρομερή έτσι;
Μπράβο μου .

σαν απολογισμός.

Θέλω πολύ να περάσω.
Τώρα που πλησιάζω στο τέρμα,
έχω γίνει τόσο ψύχραιμη.
Παλεύω μέσα μου, μάχες ολόκληρες να παραμείνω ψύχραιμη.
Φοβάμαι.
Δεν ξέρω κατα πόσο έχω δουλέψει.
Δεν θέλω να ξαναδώσω.
Οσο περνά ο καιρός,
αρχίζω να θέλω μόνο την Νομική.

οσο περνάει ο καιρός, γίνομαι ρεαλίστρια,
επιστρατεύω τον ορθολογισμό μου.
Αφηνω πίσω ενδοιασμούς, ηλίθιες φιλίες και έρωτες που δεν με έβγαλαν πουθενά.

Οσο περνά ο καιρός, οι σκέψεις περιστρέφονται γύρω απο τον εαυτό μου,
γύρω απο το μέλλον,
γύρω απο την ψωροκόσταινα Ελλάδα.

Αφήνω πίσω ηλίθιες φιλίες.
Αλήθεια, δεν με νοιάζουν.
Κι απορώ τι κάνω τόσα χρόνια μ αυτούς;
δεν με ενδιέφερε ποτέ η θεματολογία των συζητησεων τους,
δεν με ένοιαξε ποτέ ν ακούσω πως ξεπουλάνε τους ερωτες τους,
πώς ονομάζουν το κέρατο καψούρα,
πως ονομάζουν το λάθος κουλτούρα,
δεν με ένοιαζε ποτέ πόσοι ήταν οι οργασμοί της Τάδε,
που έρχεται στην παρέα μας έτσι στο άσχετο και αρχίζει να μεταφέρει το κρεβάτι της σε δημόσιο χώρο.
ΑΛήθεια, τι έκανα εγώ μ αυτούς;
Αναρωτιέμαι τόσες φορές.

Οσο περνά ο καιρός αφήνω πίσω μου σκέψεις ηλίθιες.
Οσο περνάει ο καιρός, θέλω μόνο να περάσω, να ανοίξει το μυαλό μου, να έχω ευκαιρίες.
Τους έχω βαρεθεί.
Αηδιάζω όχι μ αυτούς.

Πιο πολύ μ εμένα.
Αξιωσα τον εαυτό μου για τα ελάχιστα.
Τώρα πέρασε ο καιρός. Κατάλαβα.
Μεγάλωσα, όχι αρκετά όμως.
Θα έπρεπε να μην έχω επηρεαστεί με τον Κ. Ταδε ή την Κ. Ταδε ή την Πενταήμερη ή τις σκέψεις που περναγαν απο το μυαλό μου.
Δε θα έπρεπε να αγχωθώ.
Θα μπορούσα να κάνω πολύ περισσότερα.
Το ξέρω.
Ξέρω, πως αν ήμουν καλύτερα ψυχολογικά, ΑΝΕΤΑ θα έπιανα 19+ χωρίς υπερβολές.
Αν ΄δεν είχα αγχωθεί, αν δεν είχα σκορπίσει μέρες και ώρες για έναν μαλάκα,για κάτι ηλίθιες φιλίες και κάτι προβλήματα του τύπου "δεν μου κάθεται ο γκόμενος", θα μπορούσα να ήμουν πιο σίγουρη για μένα τώρα.
εχω κάνει λάθη. Δεν με τοποθετησα απο την αρχή εκεί που μου άξιζε, γιατί δεν εννοησα ποτέ να καταλάβω τι μπορώ να κάνω. -κι ας είχα καλούς βαθμούς, κι ας εισέπρατα μπράβο, όπως και τώρα.
εμένα δεν μου έφταναν ποτέ. Πάντα μπορούσα κι άλλο, έτσι έλεγα.


Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο... Ηθελα να φτάσω το τέλειο. Ηθελα να είμαι τέλεια.
Στο σχολείο, στην οικογένεια, στους φίλους, στους καθηγητές, στους έρωτες...
Σ όλα. Προσπαθούσα και προσπαθώ ανελέητα να είμαι Τελεια, ξέροντας πως κανείς δεν είναι τέλειος. Προσπαθώ απλά να το πλησιάσω.
δεν ξέρω αλήθεια τι κέρδισα.
Ισως τίποτα.
Κατι φίλους που δεν νομίζω να τους νοιάζει και αρκετά τι κάνω, πώς είμαι, πως περνάω.
Κάτι φίλους, που ζουν σ έναν κόσμο άλλο, αυτόν τον κανονικό κόσμο, τον έξω, τον κόσμο-φούσκα, τον ξευτυλισμένο κόσμο.
Κι εγώ πάντα είμαι απ την άλλη. αλήθεια, όταν με ρώτησαν μια φορά, ποιος είναι ο κόσμος μου, δεν ήξερα να τους πω.
Ξέρω μόνο πως είναι μοναχικός. Εκεί δεν χωράει άλλος ή τουλάχιστον δεν χωράει κανείς απο αυτούς που θέλουν να μου τον καταστρέψουν.
Η οικογενεια μου απο την άλλη, είναι στον κόσμο της. Με κατηγορούν για την αθυροστομία μου, το... "θρασος μου" ,
με πιστεύουν, με επαινούν που πάντα μόνη τα καταφέρνω
-αλήθεια κανείς δεν ξέρει πως.
Με αφήνουν απλά να πάρω την ζωή στα χέρια μου και αυτό το επέβαλα εγώ.
Θέλω να είμαι μόνη, αυτόνομη, αναρχοαυτονομη.
Καμια φορά νομίζω πως αδιαφορούν.
Ξέρω, οτι δεν ισχύει.
Μα ούτε το βιβλίο δεν μου κράτησαν.
Δεν ριχνω ευθύνες.
Δεν το ζήτησα.
Δεν μ αρέσει να ζητάω.
Οχι που είμαι ... "εγωιστρια" , όπως με είπαν κάποτε και ομολογώ οτι ποτέ δεν ξεχνώ πόση αχαριστία υπάρχει σ έναν γαμημένο κόσμο,
αλλα που δεν θέλω να τους επιβαρύνω με επιπρόσθετες ευθύνες.


οσο περνά ο καιρός το μόνο που θέλω είναι να περάσω.
Θελω να τα καταφέρω.
Τα λάθη που μου καταλογίζω-όντας αυστηρότατη μ εμένα πάντα-
είναι πολλά.
Αναλώθηκα σε πράγματα ανούσια, σε ανθρώπους που δεν άξιζαν να ασχοληθώ,
σε ανθρώπους που δεν ήθελαν να φτάσω ψηλά και μου έκοβαν τα φτερά.
Αναλώθηκα σε επαναστατικές μου ιδέες, χωρίς να θυμηθώ αυτό που λένε κι οι ΚΝιτες"το συστημα το πολεμάς απο μέσα" .
Ξεχάστηκα σε όνειρα μικρά. Με αξίωσα για τα ελάχιστα.
Το τίμημα;
Θα δούμε.
Μπορεί και να περάσω.Θα κάμω το καλύτερο που μπορώ και θα παλέωψ, ως πάντα, μέχρι την τελευταία κηλίδα αίματος, μέχρι την τελευταία αναπνοή. Οχι, δεν θα τους αφήσω. Κι αν κάτι μου χα πει μια φορά ήταν "να μη ξεχάσω να πιαστώ απ τα ονειρά μου. " δεν θα ξεχάσω. Μου το έχω υποσχεθεί. εγώ θα φτάσω εκεί που θέλω αργά ή γρήγορα.τα διαγωνίσματα μου ξεπερνούν το 18+ .Μπορεί να περάσω.
Μπορεί και όχι όμως.
Δεν θέλω να συμβεί αυτό.
Ας πρόσεχα.
Οι μαλακίες πληρώνονται, που είπα και στον Αλλον.
Πάντα πληρώνονται.