-ωστέ εσύ είσαι λοιπόν που εκπορνεύεις το έλεος των ανθρώπων;

και για πες μου λοιπόν, γιατί το κάνεις;

- να είναι μωρό μου που δεν έμενε κανένα έλεος στο ανθρώπινο γένος.

Μόνο μια οργή στα μάτια των ανθρώπων, ένα ανελέητο δυσβάσταχτο κενό. Ετσι κι εγώ αποφάσισα να εκπορνεύσω το έλεος, μήπως βρεθεί κανείς και πάει μαζί του και κόλλησει αυτό το αφροδίσιο νόσημα.

να μωρέ αυτό που ξεπουλησαν οι άνθρωποι φτηνά.

-τι εννοείς πόρνη;

-για τον Ερωτα λέω, ναι για τον δικό μας σου μιλάω, τον ανθρώπινο.

-και πόση είναι η ταρίφα σου;

- το έλεος κι ο Ερωτας, ξέρεις, δε πουλιούνται ή αν πουλιούνται είναι φτηνά. Γιατί βλέπεις ο κόσμος έχει χάσει το προσωπο του κι οι άνθρωποι που χάσαν το προσωπο τους είναι πολλοί. Και, ξέρεις, βλέπω τους ανθρώπους ν αδιαφορούν. Βλέπω τους ανθρώπους τόσο φτηνά να ξεπουλιούνται κι έτσι κι εγώ αποφάσισα να γίνω πόρνη. Μονο ως πόρνη ίσως να έπαιρνα αυτό που αγάπησα τόσο, το Ελεος ή τον Ερωτα.

Θέλησα απελπισμένα να κολλήσω αυτό τ αφροδίσιο νόσημα.

-δεν σε καταλαβαίνω. Προτιμάς την αρρώστια;

-Ναι γιατί αυτή η αρρώστια είναι αιώνια, μέσα στα κυτταρα μου βρίσκεται και μ ακολουθεί. Γίνεται ένα με το δέρμα μου, με σαπίζει, με ξεσηκώνει. Με πιάνει απ τα μαλλιά, με ξεθεώνει, με μυθοποιεί και μ απομυθοποιεί. Ξέρεις, δεν ήμουν πάντα πόρνη, μα τώρα... τώρα έγινα πόρνη του Ελέους.

Κυκλοφορώ κι εισπράττω την αιώνια χλεύη της Μοναξιάς.

Μεγάλη ρουφιάνα, πιο μεγάλη πόρνη απο μένα αυτή.

Ξέρεις, είν ώρα να φεύγω. Καληνύχτα. Το τσιγάρο μου έσβησε. Ερχονται άλλοι.Πρέπει να φύγω. Να κερδίσω εγώ τον Ελεον κι όχι τον Φόβον. Πρέπει να προφτάσω. Η ανθρωπότητα τσιρίζει μέσα στο στήθος μου. Καληνύχτα... Ερχονται άλλοι κι εισπράτουν κάτι απ την ζωντάνια μου, απο αυτό το κορμί που είναι σαν ξαλάρμενο καράβι μέσα στο Μένος των Καιρών. Καληνύχτα...

Ο ερωτας, η Τεχνη κι η παιδεία...

απόγευμα, ραδιόφωνο, άδειο σπίτι. ακόμη με τα νυχτικά. τσιγάρο καίει.
Το μυαλό σε ακινησία. Ο,τι μέσα μου πάει ν ανθίσει προσπαθώ να το σταματήσω. Ξανά ένα αέναο παιχνίδι. Σκασιαρχείο. πόσο μ αρέσει; μ αρέσεις πήγα να γράψω. περίεργα πράγματα. Κι όμως ξέρω. Ελάγχω για άλλη μια φορά τα συναισθηματα μου με την λογική.
Δεν είναι για μένα αυτά. Οχι, ξανά. Οχι, πάλι. Οχι τίποτα. Οχι πολλά. Οχι γενικά. Πειραγμένα ζάρια. Ουρανός που στενεύει. Το μυαλό που στενεύει. το μυαλό που χορεύει. Οι φωνές στο κεφάλι. Η τέχνη ν αφήνεσαι είναι άπιαστη ή μήπως είναι μέσα στα κυτταρά μας;
Κι όμως, όλα μαθαίνονται. Ολα διδάσκονται. Ακόμη κι η αγάπη μαθαίνεται. Μαθαίνεις ν αγαπάς, μαθαίνεις να ελέγχεις, μαθαίνεις να ελέγχεσαι. Και τελικά δε ξέρεις να ζεις. Κι όμως, άλλοτε μαθαίνεις να ζεις. Ασυναρτησίες στον χορό τον λέξεων, τρελό καρναβάλι. Προτάσεις συγκεχυμένες. Προτάσεις αόριστες.
2
Τέχνη. Δεν μπορείς να την βάλεις σε λογάριθμο. Δεν μπορείς να την μεταφράσεις. πρέπει να την νιώσεις. ΔΕΝ Πρέπει να την καταλάβεις.
Δεν μπορείς να συλλάβεις τον ποιητή. Είναι απο αυτούς που όχι, δεν μοιράζεται στα δυό. Μοιράζεται στα χίλια. Ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα.

3
Η παιδεία είναι ταξική στην Ελλάδα. Ολα είναι ταξικά. Δεν υπάρχει ο κόσμος του Λένον. αυτός που όλοι οι άνθρωποι ζουν για το σήμερα.
Υπάρχει μόνο στα τραγούδια. Δεν υπάρχει ισότητα. Φτωχά κοινωνικά στρώματα, μικρομεσαίοι δεν έχουν μεγάλη πρόσβαση στην παιδεία, την ουσιαστική παιδεία.

Ανηκω κι εγώ στην μέσα τάξη. Οχι, δεν είμαι στο Αρσάκειο .
Είμαι στο Καρλόβασι της Σάμου με γονείς μεροκαματιάρηδες. Μικρομεσαίους γονείς που ιδρωοκοπησαν για να ζτίσουν όσα έχτισαν.
Δεν είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον Ελευθερίου, ούτε να ακουστώ στο ραδιόφωνο όπως τα παιδιά απ το Αρσάκειο.
Κανείς δεν μου άπλωσε μπρος στα πόδια μου τα χαρτιά της Ποιησης.
Κι όμως υπήρχε μέσα στα κυτταρα μου βαθιά η επιθυμία, σχεδόν ανάγκη βιολογική.
Εμαθα τον Καββαδία, ανακάλυψα τον Αναγνωστάκη, άκουσα το όνομα Κατερινά Γώγου στα 15 μου κι ύστερα την ένιωσα.
Αρχισα να φτιάχνω τον δικό μου "ουρανό απο πτώσεις".
Ηταν το "πρώτο ταξίδι που έτυχε ναύλος για τον νότο" .
Ταξίδεψα πολύ, πολλά βράδια μέσα στις ιστοσελίδες, μέσα στα βιβλία, μέσα στα μάτιω των ανθρώπων προκειμένου να θυμηθώ ή και να μάθω "κάτι απ την πρώτη ποιηση της ζωής μας"...
και τώρα... παεί καιρός που είπα " πάει, αυτό ήταν χάθηκε η ζωή μου μέσα σε κίτρινους ανθρώπους... "

1
Οι έρωτες είναι όλα εκείνα τα πράγματα που τα βλέπουμε μέσα απο το πρίσμα του γαλάζιου. μέσα απο το πρίσμα του ουρανού, καθώς είναι πράγματα μακρινά και τόσο μα τόσο ξεχασμένα.
Είναι σαν το kuro siwo που μας έπιασε στο δρόμο, μέσα στο ταξίδι της ζωής μας.
Υστερα ήρθε η Σοροκάδα.
Και μετά χάθηκα.
Σπάσαν τα κατάρτια του καραβιού και τώρα μόνη πάω σαν τον Οδυσσέα πάνω στην σχεδία που έφτιαξα απο όνειρα τσαλακωμένα και χαρτια σκισμένα.
Δεν ανακάλυψα ποτέ καμιά Ιθάκη, ακόμη στο δρόμο βρίσκομαι μέσα στην θάλασσα την φουρτουνιασμένη.
3
δεν θα μας πάρουν ετούτοι αμπάριζα. Τι κι αν οι ευκαιρίες δεν είναι ισομοιρασμένες. Μ όσα όπλα έχω θα πλαλέψω.
κι ίσως αυτή είναι διαφορά μας με τους Οποιους, οτι εγώ ανακάλυψα κι ένιωσα τι θα πει ν απλώνεις εσύ ο ίδιος μπροστά στ πόδια σου την Τέχνη.
Πώς εσύ ο ίδιος ξεκινώντας απο το μηδέν αγγίζεις τ ονειρό σου ή υψώνεσαι να φτάνεις στον ήλιο.
Εμαθα πώς είναι να νιώθεις οτι βρίσκεις.
Ματωσα πολύ, ματώνω ακόμη,αιμοραγίες μιας ζωής, για να φτάσω.
Ξέρω, δεν είναι εύκολο να ψηλώσεις κι ακόμη κι αν σε τραβάνε απ τα μαλλιά δεν μπορείς ούτε έναν πόντο να προσθέσεις στ αναστημα σου.
κι όμως μένεις όρθιος μέσα στην φοβερή ερημιά του πλήθους.
Ξέρεις πως πέφτεις πάνω σε τοίχους, πάνω σε κουτάκια, πάνω σε όρια, πανω σε πρότυπα λανθασμένα, μίζερα κι όμως σου τα πουλησανε για σωστά.
Εσύ δεν συμμετέχεις στις αγορές.
Ξερεις.... Στέκεσαι όρθιος μπροστά σ αυτό που ψάχνεις να βρεις κι όταν το βρείς σκύβεις, του μπλένεις τα πόδια και μετά το φιλάς στο μέτωπο.

5
Ολα είναι συγκεχυμένα, πολλά. Ο χρόνος δεν φτάνει. Είναι η κούραση απο τις βουτιές.
Πιάνεις πάτο και ματώνεις. Ακόμη ματώνεις. Ψάξε την αγάπη σου στον πάτο λοιπόν. Ψάξε εκεί για να την βρεις. Είναι μεγάλη ηδονή η πτώση.

"Γυρίζω σπίτι μοναχή άλλη μια νύχτα... "

η παραλιακή της Χίου απο μακριά και αποθανατιζόμενη απο τρεμάμενο χέρι...

υπάρχουν πολλές άσχημες στιγμές εδώ και μια εβδομάδα.

Οι χειρότερες είναι το πρωινό ξύπνημα και τα βραδινά.

Αυτές τις ώρες λοιπόν, οι... φίλοι είναι μακριά,

όλα τα βλέπεις να βραδιάζουν,

χωρίς να ξημερώνει,

εδώ και πολλά χρόνια.

Αυτές τις ώρες οι στιγμές μένουν άδειες, άδειες και φτηνές,

γιατί έχεις σπαταλήσει όλες τις στιγμές σου στο γέλιο των άλλων,

στα προβλήματα των άλλων.

Προσπαθείς αυτές τις ώρες ν ατενίσεις ένα λιβάδι με κίτρινες τουλίπες.

Κι όμως ξέρεις πως αυτός ο αγρός έχει ήση εξαγοραστεί,

γιατί τέθηκε σε δημοπρασία.

Βλέπεις οτι στον δικό σου ουρανό δεν υπάρχουν αστέρια.

Ψάχνεις μάταια κλειδιά για ν ανοίξεις τις πόρτες.

Προσπαθείς απεγνωσμένα να σταματήσεις ο,τι μέσα σου πάει ν ανθίσει.

Είναι που δεν θες να μαραθεί.

Είναι που δεν θες να μπλεκεσαι ξανά και ξανά στην ίδια ρουλέτα.

Οι σκιές έχουν γεμίσει τους τοίχους του σκοτεινού δωματίου.

Οι γραφές απλά λειτουργούν ως φραναπάτες.

Η μουσική σε ζαλίζει.

Το κεφάλι σου πονάει.

Υπάρχει ένα γιατί. Παντά μέσα σου ζούσε.

Οι αρνήσεις για πράξεις κι αυτό είναι που σε πληγώνει.

Πλάτη με πλάτη στο ίδιο σπίτι.

εγωισμοί κι ένα δίκαιο που ποτέ δεν θα βρεις.

Βυθισμένες οι στιγμές.

Ξεπουλημένα λουλούδια.

Ερείπια παντού τριγύρω.

Περεφέρεσαι μέσα στα συντρίμια της ζωής,

των χαμένων χρόνων, των ηλίθιων και ανούσιων πράξεων.

Αφίξεις,

καράβια που δεν φτάνουν.

Καλοκαίρια που δεν έρχονται.

Ενας Αύγουστος που ποτέ δεν θα ΄ρθει.

Καμιά φορά το φεγγαρόφωτο εισβάλλει στο δωμάτιο και φωτίζει τα πεταμένα ρούχα.

Συμβολα λέξεων.

Αδέσποτα σκυλιά και ερωτήσεις.

Αδέσποτα σκυλιά τα γιατί.

Οι φόβοι είναι σκυλιά που γαβγίζουν την νύχτα...

life style kai omorfia.

Εχω βαρεθεί να μου πουλάνε πρότυπα ομορφιάς.
Εχω βαρεθεί τα ειδωλα σας.
Ποιοί είστε εσείς κύριοι που θα μου καθορίσετε την αίσθηση του ωραίου;
Κάθε μέρα μας τρυπάτε τα μυαλά με τηγν εξωτερική ομορφιά.
Μας προβάλλετε συγκεκριμένη ομορφιά.
Οι γυναίκες όλες πρέπει να είναι ξανθές, ψηλές, γαλανομάτες και κακαλιάρες.
Οι αντρες πρέπει να είναι ψηλοί με κοιλιακούς και μπράτσα και άτριχοι.
Ολοι δηλαδή πρέπει να είμαστε όμοιοι. Ολοι ίδιοι, θλιβερά ίδιοι.
Ποιός είπε οτι αυτό είναι ομορφιά; Αυτό απλά είναι διαφήμιση.
Ξέρετε κάτι; Σας βαρέθηκα να μας λιώνετε τα μυαλά μ αυτά τα ηλίθια πρότυπα.
Ε λοιπόν όχι.
Εμένα δεν μ αρέσουν οι άντρες που απλά ακολουθούν την μόδα.
Γενικά δεν μ αρέσουν οι άνθρωποι που ακολουθούν τον συρμό.
Κι απ την άλλη, δν γουστάρω που προβάλλετε τον άντρα στα 30 του ως επιχειρηματία, επιτυχημένο, με σμήνος απο γυναίκες γύρω του και καθόλου χρόνου.
Ούτε μ αρέσει που προβάλλετε κάθε γυναίκα στα τριαντα της να ψάχνει απεγνωσμένα τον σύντροφο της ζωή της.
Λες και στα τριαντα σταματα η ζωή. λες και τον ανθρωπο σου μπορείς να τον βρεις σε μια συγκεκριμένη ηλικία.
Απλά έρχεται ή δεν έρχεται και ποτέ.
Τόσο απλά.
Μισώ τα προτυπα σας. Μισώ τις τηλεοράσεις.
Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι πρέπει να πληρούμε αυτές τις προυποθέσεις προκειμένου να θεωρηθούμε ευτυχισμένοι και ωραίοι.
Ολο αυτό που δημιουργούν μας κρατά δέσμιους.
μας γεμίζουν ανασφάλειες φόβους, σικέ πρότυπα, σικέ έρωτες, γιατί απλά μας θέλουν δέσμιους και ανασφαλείς.
Ολοι αυτοί. αυτό το life-style θα μας φάει...
Δεν κοιτάμε τα χάλια μας.
Ο κόσμος ρε γαμώτο χάνει την ουσία του.
Ολοι ακολουθούν κι όλοι επιθυμούν να γίνουν όμοιοι.
Κι όμως ο πιο όμορφος άντρας που έχω δει στην ζωή μου ως τώρα, δεν πληροί αυτές τις προυποθέσεις κι είναι 5ο και βαλε χρονών με ψαρά μαλλιά.
Κι όμως είναι τόσο όμορφος και ξέρεις γιατί; Είναι και μέσα του όμορφος κι όλο αυτό μπορεί να εκφραστεί ακόμη και στο αυλακωμένο πρόσωπο του, το οποίο κατά γενική ομολογία είναι πολύ όμορφο.

Επίσης, ένας άλλος πολύ όμορφος που έχω δει, επίσης, δεν πληροι τις προυποθέσεις των μιντια.
Είναι πολύ χύμα, χωρίς πολλά λεφτά, και με λίγο αραιά μαλλιά.
Παρ όλα αυτά εγώ τον θεωρώ κούκλο, γιατί τα πάντα πάνω του έχουν αρμονιά. Το σχήμα του προσωπου τ ταιριάζει απόλυτα με τα μάτια του, όπως και τα μαλλιά του, το χρώμα τους, δημιουργεί ένα τέλειο συνδιασμό με το χρώμα του δέρματος κλπ κλπ. Κι ακόμη κι η φωνή του είναι τόσο ήρεμη όσο και το πραρουσιαστικό του.
Ναι είναι όμορφος κι ας έχει λίγο αραιό μαλλί κι ας μην είναι "φουσκωτός".
Δεν κατάλαβα γιατί αυτοί θα μας επιβάλλουν την ομορφιά...
Γιατί να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου; Πρέπει να αντισταθούμε.
Οσο μπορούμε, γιατί ακόμη και χωρίς να το θέλουμε επηρεαζόμαστε.

Παράξενη όμως η εποχή μας.
Ολους τους διαφορετικούς τους δείχνουν με το δάχτυλο.
Κι όμως αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι φέρουν κάτι απο την ομορφιά του κόσμου.
Παράξενη εποχή, γιατί ρυθμίζει ακόμη και την αισθητική μας, ακόμη και τον τρόπο που θα ερωτευτούμε ή που δε θα ερωτευτούμε, τον τρόπο που θα τραγουδήσουμε.
Εποχή του πλαστικού, της φρεναπάτης, του μίνι, της αρπαχτής, της ανοησίας.
Κι ο έρωτας μας ακόμη σε λίγο θα ρυθμίζεται απο το μίντια... αν δεν το κάνουν ήδη... life-style δε μου θέλατε;;;
Και τελικά όλοι αυτοί οι ηλίθιοι, τα ποζέρια, είναι μόνοι τους στην ουσία και δυστυχείς.... Τι κι αν κάθε βράδυ μπορούν να αλλάζουν ερωτικό παρτενερ; Στην ουσία μόνοι τους είναι.

Πρωινο ξύπνημα

Πρωινό ξύπνημα.
Με μάτια πρησμένα, ανοίγω να διαβάσω επιτάφιο, έτσι για λίγο.
Δεν έχω και πολλές αντοχές. Βαριέμαι.
Μετά πηγαίνω προς την καφεριέρα, ανάβω ράδιο.
Μια ελαφρα ζαλάδα πρωί πρωί.
Ωραία τα πρωινά ξυπνήματα με ράδιο και άδειο σπίτι, χωρίς ηχορύπανση, χωρίς τις γκρίνιες των γονιών μου, χωρίς την άθλια μυρουδιά τσιγάρου μάλμπορο πρωί πρωί,χωρίς την τηλεόραση να είναι δυνατά και ν ακούω ο,τι να ναι απο τον κάθε ηλίθιο δημοσιογράφο.

A ναι και χωρίς την γκρίνια της γιαγιάς για την υγεία της! Ω τι ευτυχία!

Μουσικούλα και μια ηλιαχτίδα μπαίνει στο δωμάτιο

ζαλάδες και απόλυτη ηρεμία.΄

Κι αρχίζω να σκέφτομαι ακόμη δεν ξύπνησα πάλι τα ίδια και τα ίδια.
Μα ας πιούμε βρε αδερφέ έναν καφέ χωρίς να σκεφτόμαστε.
Γιατί δεν γίνεται;

Ονειρεύομαι το πρώτο ξύπνημα στο φοιτητικό μου σπίτι.

Μακριά απο όλους κι απ όλα.

Εκεί μέσα στην ηρεμία μου, μακριά απο τις συμβουλές, μακριά απο τους τσακωμούς, μακριά απο την μιζέρια της ελληνικής επαρχίας.

Ανυπομονώ για τον Οκτωβρη απο τη μία πλευρά, απο την άλλη.... δεν θέλω να ρθει...

Κι όμως η μέρα φαίνεται τόσο όμορφη

Και αν το δεις πολύ απλά, είναι υπέροχη...

Καλημέρα!

Παρακληση

Θυμάμαι... Θυμαμαι και πνίγομαι...

Πνίγομαι.

Κοιτάζω συνέχεια τις μέρες να φεύγουν.
πώς πέρασε έτσι ο καιρός;
Φεύγουν οι μέρες. Φεύγει ο χρόνος η ζωή λιώνει.
Εγώ δεν προλαβαίνω ποτέ να την ζήσω.
Χρόνια τώρα...
౧౮ κοντά...
Βαριέμαι.
Γιατί δεν έρχεσαι να με πάρεις απο δω;
Ελεγα να φύγω μόνη μου, όπως πάντα.
μα καλύτερα, έλα να με πάρεις απο δω.. σε παρακαλώ.
Δεν αντέχω άλλο.
ΕΛΑ.

Δε βλέπεις; Ολα ρίμαξαν. Αρχίζω να χάνω στιγά σιγά το μυαλό μου.
Δε βλέπεις; Ολα άλλαξαν κι εγώ ... μεγάλωσα.
Δε βλέπεις; Ολα αλλαξαν κι όλα είναι ίδια.
Κοιτα. Η ταράτσα δεν είναι προσβάσιμη πλέον.
Δεν είμαστε πια ο κύκλος της αγάπης.
Δε βλέπεις; Διαλυόμαστε.
Κοίτα. Κι εσύ αργά αργά εξαυλώνεσαι απ τη σκέψη μου.
Σε λίγο θα χαθείς. Δεν θα υπάρχεις.
Γι αυτό σου λέω. Ελα να με πάρεις απο δω.
Ελα να φύγουμε.
Δεν βλέπεις; Μόνο χαρτιά έμειναν να μου θυμίζουν βιώματα ξεχασμένα,
σχέδια ματαιωμένα, έρωτες ναυαγισμένους κι άλλους που δεν άρχισαν, φιλίες που δεν στέριωσαν.
Δεν βλέπεις; Μένω ξένη μέσα στους ξένους.
Βλέπω κάθε μέρα τους ανθρώπους, μιλάμε κι όμως μένουμε άγνωστοι.
Ελα να με πάρεις απο δω.
Δεν βλέπεις; Την κούραση στο βλέμμα μου δεν την βλέπεις;
Γι αυτό σου λέω...
ΕΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟ ΔΩ και πάμε όπου θες.

(ξέρω πως δε θα 'ρθεις. Μόνη πρέπει να φύγω απο 'δω μακριά.... )

Κατερίνα....Γωγου....

Ελα να σου πω,

έλα και πάρε με απο 'δω...

Πάμε να φύγουμε απο 'δω μέσα...

Τα χέρια μου τρέμουν,

Σπάω συνέχεια πράγματα,

έχουνε σπάσει τα νεύρα μου....

(Ελα και πάρε με απο δω...)