Ο έρωτας που ζήτησε πολλά...

Το ονομα σου παραπέμπει στην ευτυχία.
Μα έτσι θα ένιωθα δίπλα σου ή καλύτερα στην αγκαλιά σου.
Ομως τώρα γίνεται σαν συνήθεια.
σαν έρωτας φτηνός...οχι με την έννοια που την χρησιμοποιουν οι άλλοι την φτήνια.
Φτηνός, ίσως λίγο ξεθωριασμένος.
Κι όμως, τελικά δεν ξέρω αν είναι...
Είσαι τόσο ανεξάρτητος αλήθεια; ή μήπως είναι μια ιδέα;
Μα δεν μπορεί...

"Νιωθω κενός μακριά σου λες και ήμουν κάποτε δίπλα σου γεμάτος... " κι εγώ που δεν πιστεύω στις προηγούμενες ζωές; εε; τι γίνεται τώρα;

Μούτρο είμαι και θα σε τρελαίνω, όσο θέλω, όσο αντέχεις.
Εσύ πάλι με έχεις στείλει...
Κοιτάζω γύρω κι όλα μένουν άδεια...
Πάνω στο τηλέφωνο περιμένω... καπνίζοντας δυο λέξεις σου...

μα τα χιλιόμετρα θα είναι τώρα πιο πολλά... και μετά τι γίνεται;
πώς την πατήσαμε έτσι αγάπη μου;

στο τέλος θα σκουπίζουμε τα αίματα μας, θα το δεις...

Μα σε χρειάζομαι νομίζω... Δεν ξέρω αν χρειάζομαι εσένα ή απλά χρειάζομαι Ανθρωπο.
Μα και το δεύτερο να είναι, είναι τόσο ανθρώπινο...
Εξάλλου ερωτευόμαστε τόσο απλά, όπως πεινάει κανείς...

Ολα τέλειωσαν σχεδον.
Το αποτέλεσμα καλό, μα όχι τέλειο και ικανοποιητικο.
Νομική Κομοτηνής σίγουρη μέν, εγώ αβέβαιη για μένα μια ζωή.
Το κόστος;; Να χάνεις λίγο ύψος...

Υ.Γ. Τα χιλιόμετρα αναμεσα μας θα ναι ακόμη περσισσότερα και τότε;;; Σ αγαπάω γαμώτο. Μου λείπεις.

Υ.Γ Συγχαρητήρια κορίτσια.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ 3. ΜΑΘΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ Σ ΕΣΕΝΑ. ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ Κ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.ΔΙΟΡΘΩΣΟΥ και ΠΙΣΤΕΥΕ

Ξημέρωνε. Το παράθυρο ανοιγμένο, τα χρώματα στον ουρανό μπερδεμένα, πολλά...
Ξημερώνει είπα...
Κι όντως "ξημέρωνε".
ΣΚεφτομαι όσα είπες.
Αναβω τσιγάρο, τυλίγομαι με τη κουβέρτα
και κοιτάζω μια έξω, μια το ταβάνι, μια τον καπνό.
Θέλω κάτι να γράψω, μα δε μπορώ να βρω λέξεις.
Ερχονται όλα στο μυαλό μου και χαμογελάω.
Νιώθω λίγο σαν χαμένη στο διάστημα.
Είναι παράξενο όλο αυτό. '
Σταματάω να γράφω και ξαναχαμογελάω κοιτώντας το άπειρο κι όλη μέρα είμαι έτσι...
ΑΠο τη μία προσπαθώ να "φρενάρω" το αισθημα μου, απο την άλλη δεν βλέπω λόγο.
Ολο αυτό δεν μοιάζει λίγο με παραμύθι; φοβάμαι μη με τσιμπήσει κανείς και ξυπνήσω απότομα...

και θέλω πολύ να σε δω και δεν μπορώ να γράψω τίποτα ωραίο, εντυπωσιακό ούτε ακριβώς αυτό που νιώθω μπορώ να γράψω. Καμιά φορά δεν μπορω να βρω λέξεις.
Νιώθω σαν μεθυσμένη... Ωραία νιώθω, απλά φοβάμαι μην με τσιμπήσσει κανείς και ξυπνήσω...

Η ανάγκη για γραφή θεριέβει.

έλα να με πάρεις απο δω μακριά, όσο πιο μακριά μπορείς.
Δεν μπορεις να με πας στην θάλασσα,σε μια θάλασσα τόσο μακριά απο δω.
Δεν αντέχω άλλο.
Ελα και πάρε με απο δω, γιατί αν δεν το κάνεις, θα τρελαθώ.

μα ξέρω, πως δεν έρχεται ποτέ κανείς να μας πάρει απο πουθενά.
Εμείς φεύγουμε ΜΟΝΟΙ μασ. τουλάχιστον άνθρωποι σαν εμένα είναι ΜΟΝΟΙ. Φεύγουν ΜΟΝΟΙ.
Δεν θέλω και πολλά πολλά με τον έξω κόσμο.

Τ.Τ. Μ.

Μα είναι τόσο παράξενη αυτή η αίσθηση.
Νιωθώ ευάλωτη. Είναι σαν να μπορείς να κάνεις ο,τι θέλεις.
ΑΠο την άλλη, αυτή η αίσθηση δεν είναι άσχημη.
ΑΝαρωτιέμαι πώς γίνεται να μπορείς να με κάνεις ο,τι θέλεις.
Καμιά φορά τρομάζω, μα και πάλι είναι ωραία η αίσθηση αυτή.
Πάντως, νιώθω τόσο "μικρή", σχεδον ανόητη.
Δεν είναι που νιώθω για σένα, γιατί ακόμη δεν πρόλαβα.
Είναι που θα μπορούσα να νιώσω για σένα.
Κι όπως συμβαίνει πάντα, όταν εγώ θα νιώσω, εσύ θα ξεχάσεις.
ΑΝ ήταν αλλιώς, θα μπορούσα να σ' ερωτευτώ, μα και τώρα ίσως να σ'ερωτεύομαι. Δεν έχει νόημα να ψάξω να βρω.

Νιώθω παράξενα όταν με διαλέγουν αντί να διαλέγω.
Ποτέ δεν είχα το θάρρος να διαλέξω.
Δεν με ενδιέφερε κι ιδιαίτερα.
Δεν είμαι και για σχέσεις εγώ.
Ομως, νιώθω, αλήθεια, ευάλωτη, πιο ευάλωτη απο τότε.
Πηγαίνω γυρεύοντας να φαω χαστούκι.
Μα είν' ωραία να πέφτεις.
Απο τώρα βλέπω στο πάτωμα τα αιματα μου.
Δεν είμαι τόσο ευάλωτη, ωστε να μην καταλαβαίνω τίποτα.
Δεν ξέρω γιατί δεν στο λέω, οτι καταλαβαίνω τι θα επακολουθήσει.
Ισως επειδή θ αρχίσεις τα πώς και τα γιατί... Ισως γιατί μπορεί να έχω άδικο. Ισως γιατί δεν θέλω να σε φοβίσω.

Παράξενη αίσθηση, ωραία αίσθηση.
Νιώθω σαν να ζητάω προστασία, όπως τα παιδιά, που τρέχουν στις αγκαλιές των γονιών τους.
ΠΟιά; εγώ, που μια ζωή προστατεύω...
Κι όμως δεν ζητάω προστασία, απλά ίσως να την παρέχεις.
Είναι τρομακτικό να έχεις να στηρίζεσαι κάπου. τουλάχιστον εγώ τρομάζω, γιατί ποτέ δεν είχα να στηριχθώ κάπου. Πάντα έπρεπε να τα βγάλω πέρα ολομόναχη.
Ταυτόχρονα, είναι ωραίο να δέχεσαι βοήθειες.

νιώθω σαν 5χρονο που μαθαίνει καινούριες λέξεις. το άγνωστο εμένα δεν με τρόμαζε, αντίθετα, με εξίταρε. Ισως λίγο, ελάχιστα να με φοβίζει, μα είναι τόσο υπέροχο, έστω κι αν φοβάσαι.

Υ. Γ. Δεν πιστεύω στα παραμύθια και το ξέρω καλά. Απλά καμιά φορά ζεις το παραμύθι και ξέρεις απλά πως θα καταλήξεις να σκουπίζεις αίματα πάνω σε χαρτιά που κόβουν σαν μαχαίρια.

Καμιά φορά έχεις ανάγκη να ζήσεις στο παραμύθι σου...

Υ.Γ 2 Τι νόημα έχει να το αναλύω και να το περιγράφω.

ΑΠλά, είμαι τόσο λογική καμιά φορα κι απλά αφήνομαι... Αφήνομαι επειδή ΘΕΛΩ ν'φεθώ.

Υ.Γ3. Σ αφήνω να νομίζεις οτι σε πιστεύω.. μα είμαι απο κείνους που δεν πιστεύουν τίποτα. Με νευριάζει η εικόνα που σου δείχνω. ΠΟλύ με νευριάζει.Ισως θα έπρεπε να διαβάσεις, μα και πάλι, ποιός ο λόγος; Υπάρχει λόγος βασικά.
Δε δένομαι με τους ανθρώπους ή δένομαι παράξενα, όπως είπες πως δένεσαι κι εσύ.

enas pe9amenos erwtas, oi fwnes, oi apagoreuseis, i eikona , oi "filoi".
pe9ainw

σαν τον ήλιο που φεύγει, όλα είναι αόρατα και μακρινά...
τικ-τακ, τικ-τακ, το ρολοί.
τι τι τι οι σταγόνες της βροχής.
τουκ-τουκ-τουκ, εκαταμμύρια χτύποι της καρδιάς.
στην γωνιά μου, γυρισμένες πλάτες, βλέμματα ξέμακρα.
μεθύσι.