Μα πού πήγες;

Σεπτέμβρης.
πρώτη Σεπτέμβρη-δέκα Σεμπτέμβρη.
Ο καιρός περνά αργά, βασανιστικά ή τόσο γρήγορα.
Εχω χάσει την αίσθηση του χρόνου πια.
Δεν ένιωσα φθινόπωρο ακόμη.
Βόλτα στην βροχή μοναχική με τηλέφωνο κλειστό και ρολά κατεβασμένα.
Αναμνήσεις, εικόνες γκρι, επαναστάσεις μάταιες.
2
Μου έλειψες. Μα πού πήγες;
Αλλάζεις ή μάλλον αλλάζεις;
Δεν έχω ιδέα.

Τα κυτταρα μου σαν νεκρωμένα.
Αλλάζω; Πέφτω πάλι στην ίδια παγίδα.
Οχι, δε θα τ αφήσω.

Μου λειψες. Μα που πήγες;

ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ - Η βροχή (Σύννεφα με παντελόνια)

Οταν αρχίζει η βροχή σε σκέφτομαι,

όταν αρχίζει η βροχή θυμάμαι...

όταν αρχίζει η βροχή..

είναι οι άνθρωποι που χάνονται

στα μεγάλα πανηγύρια..

( εν μεσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε η βροχή... -Δημουλά.. )

ηλεκτρικος κοσμος..

Μέσα απο ηλεκτρικά καλώδια περνάει η μοναξιά,
μιας κι οι άνθρωποι φοβούνται πια να σε κοιτάξουν στα μάτια.
μα τι έπαθαν οι άνθρωποι κι έπαψαν να αφουγκράζονται της ψυχής τον παλμό;
Κι εκείνη η αθωότητα;
Ποιός να την έκλεψε;
Λευκά κρίνα δεν υπάρχουν πια..

(μα να μια φορά που δα τα μάτια σας, είδα μέσα τους δυο εικοσάχρονα παιδιά και μένανε παιδιά.. Παιδιά μ΄ακους; Η αθωότητα, η ομορφιά, η καλοσύνη κι η ζεστασιά σ ένα βλέμμα... )

Μέσα απο καλώδια περνάει η μοναξιά, μπροστά σε μαύρα κουτιά οι άνθρωποι παρηγοριούνται μέσα απο άλλους ανθρώπους, σ άλλη γωνιά της γης..
Να απο που περνάει η μοναξιά..
γιατί και τον διπλανό σου σε μάθανε να τον φοβάσαι..
κι ίσως να πρέπει..
μα πώς ν αλλάξεις λοιπόν;
ΑΠο παιδί σε μεγάλωσαν στον φόβο,
απο παιδί μέσα σ ένα διαμέρισμα,
μεγαλωμένος μέσα σε μεγαλουπόλεις πολύβουες και συνάμα νεκρές, περιτριγυρισμένος απο ανθρώπους με μάτια άψυχα και θολά..
Μα ποιός να έκλεψε την φωτιά..;

Α, μόνο να σ αγγαλιάσω θέλω, όπως η μάνα σου όταν ήσουν παιδί.
Ελα κι εσύ, έχω ανοίξει τα χέρια μου, έχω ξεκλειδώσει την ψυχή μου.. Ελα...

Μοναξιά μέσα στο πλήθος..

Ετούτο το καλοκαίρι οι φίλοι μου ερωτευονταν δίπλα μου
κι εγώ έψαχνα απεγνωσμένα τον χαμένο μου εαυτό...
Υπήρξα και γω ένας εραστής του έρωτα,
ένας εραστής της Ζωής..
μα μάταια τελικώς,
γιατί κι ο έρωτας που ερωτευτηκα δεν μ έφτασε τελικά..
Τέλειωσαν τα ασπρόμαυρα παιχνίδια,
ένα φιλί φτηνό το καλοκαίρι αυτό
και λόγια ποτισμένα με ούζο, που δεν άντεξαν..
Ενα φιλί φτηνό μια μέρα του Ιούλη,
ενώ οι φίλοι μου ερωτεύονταν δίπλα μου...
Μοναξιά μέσα σ όλα τα υπαρκτά και μέσα σ όλα τ ανύπαρκατα...
Δεν μπήκα σ άλλη διάσταση...
μόνο φτηνά φιλιά και χάδια ένα βράδυ του Ιουλίου,
καθώς οι Αλλοι, οι παράξενοι Αλλοι, ερωτεύονταν δίπλα μου..
Ενα φθινόπωρο ατέλειωτο, μοναχικό, κιτρινα χαρτια, κίτρινα φύλα, σκονισμένες αναμνήσεις...
Μοναξιά κι απο ταξίδια.. τίποτα.. κι εμένα μ άρεσε η θάλασσα...

"H αγάπη έχει μια άλλη μοναξιά που δεν ξέρεις.. "

Τυχαία ένα τετράδιο βρήκα στην άκρη, μέσα σε μια στίβα απο παλιά τετράδια... "Αλγεβρα.. " της πρώτης λυκείου... κι οι στίχοι του τραγουδιού γραμμένοι στο εξώφυλο...

Μοναξια... την μάθαμε την μοναξιά απο παιδιά, απ τα πρώτα μας βήματα.. Μοναξιά μέσα στο πλήθος, μοναξιά μέσα στους φίλους, μοναξιά μέσα στους έρωτες... μα η αγάπη έχει μια άλλη μοναξιά που δεν την ξέρεις... κι ούτε που θυμάμαι πόσες φορές έχω πεθάνει.. κι έχω νιώσει ένα λάθος μέσα στο πλήθος...

Μια νότα ξέμπαρκη σε μια χορωδία, μια παραφωνία μέσα στην μπάντα του κοσμάκι..

Κι όμως είμαι καλά. Ζω σχεδόν. Νεκρώνω τα σύννεφα τους φθινοπώρου, νεκρώνω την μνήμη, την σβήνω. Ξεχνώ τον χρόνο που περνάει, μα κι ο χρόνος; τι είναι αδερφάκι μου κι αυτός; ο χρόνος είναι η μνήμη μας, το εγώ μας... εμείς ορίζουμε τον χρόνο ή μήπως τελικά όλα εκείνος τα ξέρει και τα ορίζει; Κλειδούχος ο χρόνος στις ζωές μας..

Μια καινούρια αρχή και ο ήλιος λάμπει ψηλά! Είμαι καλά κι όχι παραδόξως!Πέτυχα πολλά! Γελάω,σβήνω ίχνη, ξορκίζω τις σκιές..

Και τώρα γκρεμίζονται οι γέφυρες, τις γκρέμισες και γω που τόσο σ αγάπησα δεν θα σε δω ποτέ ξανά... και γω που τόσα είχα να μοιραστώ μ εσένα θα μένω εδώ σβήνοντας ίχνη για άλλη μια φορά, μετά απο τόσους χειμώνες.. και γω θα μοιραστώ τα τριαντάφυλλα μ άλλα μάτια.. μα γκρεμίζονται οι γέφυρες.. "καποια πράγματα είναι νομοτελειακά", καθώς έλεγες...
και να που το φθινόπωρο μόλις γεννήθηκε μέσα μου για δυο λεπτά..

Ο χορός..

Να πιούμε βρε αδερφέ μου ένα ποτηράκι παραπάνω.. και τότε θα μπορούσα να χορέψω μόνο για Σένα ανεβασμένη πάνω σε χαμηλοτάκουνες πλατφόρμες..
Ο αέρας να φυσάει και να μου παίρνει τα μαλλιά..
Μα να πιούμε βρε αδερφέ μου ένα ποτηράκι παραπάνω κι αν μπορείς να με κάνεις να ζήσω..Μπορείς; Εγώ μπορώ. Κάνουμε επανάσταση την αγάπη;;; Μπορείς; Εγώ θέλω να μπορώ, ακόμη κι αν Δεν. Εγώ θέλω. Εσύ μπορείς;
Ελα να χορέψεις μαζί μου... και στο τέλειωμα του τραγουδιού τα κεφάλια ψηλά και τα χέρια σφιγμένα, "είμαστε ακόμη ζωντανοί.." κι ας παραπατήσω αν είναι να βρεθώ στην αγκαλιά Σου...