Tύπος-P.Neruda

Τύπος

Ατένισα την Εποχή του Χάρτου
με φύλλα κίτρινα ντυμένη
που λίγο λίγο ανεβάσαν
την επιφάνεια της γης:

μια λοχμηρή δημοσιογραφία
άναψε πυρκαγιές προδοτικές,
ή σκότωσε με μια ψευτιά,
ή αποσμητικά διαφήμισε,
ή γλύκανε την τυραννία,
ή διάδωσε σκοταδισμό.

Πρότεινε η κάθε εφημερίδα
τους νόμους του αφεντικού της,
και πουληθήκαν οι ειδήσεις
υγρές από φαρμάκι κι αίμα.

Πρόσμενε καθιστός ο θάνατος
διαβάζοντας
του κόσμου τις εφημερίδες
από τις τροχιές του τις αόμματες.
Κι εγώ άκουσα το πώς γελούσε
μες τις σιαγόνες τις πικρές του
διαβάζοντας πως οι εκδότες
του φέρονταν με τρυφεράδα.

Ο λίθινος άλλαξε άνθρωπος
σε χάρτινον. Κι είναι ντυμένος
έξω και μέσα
πάθη προκατασκευασμένα
ή ένα χαλί εντερικό.

Αίμα και σεξ έχουν γεμίσει
του κόσμου όλου τις σελίδες
και θά 'ταν δύσκολο να βρεις
μια γυμνωμένη πιτσιρίκα
απλώς να τρώει ένα μήλο
πλάι στο γαλάζιο το ποτάμι,
μιας και γεμίσαν τα ποτάμια
με θλιβερό μελάνι τύπου, και
μ' εφημερίδα σκέπασ' ο άνεμος
ηφαίστεια και πολιτείες.

Τα Χρόνια Τα Φοιτητικά - Τάνια Τσανακλίδου

Θ.ΓΚΑΪΦΥΛΙΑΣ, ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ - Η ΕΚΔΡΟΜΗ

Χρόνος ανυπόστατος;

χρόνος ανύποστατος



καθείς χωρίζει την ζωή του σε περιόδους, ανεξαρτήτως των χρόνων που περνάνε.

ο χρόνος της ευτυχίας.

ο χρόνος της ξεγνοιασιάς.

ο χρόνος της σκέψης.

ο χρόνος...


και τι είναι ο χρόνος;

κάτι που μας κόβει στα δυο, κάτι που μας βιάζει, κάτι που μας κάνει να τρέχουμε.

Υπαρκτός, κι όμως θα πρεπε να ναι ανύπαρκτος.


Ο Χρόνος, ΕΜείς, οι Αλλοι, Ο Κόσμος, η ΓΝώση,

περιπτώσεις όλες πολύ προσωπικές.


Υπάρχει λοιπόν Χρόνος;

Περνάνε οι μέρες, ίδιες κι απαράλαχτες, μα στο περασμα τους πολλά σκοτώνονται και πολλά γεννιούνται.

Κάθε στιγμή κυοφορείς κι ένα ψέμα ή μια αλήθεια, ένα θάνατο ή μια ζωή.

αλλάζεις παλεύοντας ή παλευοντας αλλάζεις; Ιδού το ερώτημα.

Δεν προλαβαίνουμε τελικά να ζήσουμε... ;

ΈΤΣΙ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΕΡΝΟΥΝ OFFICIAL VIDEO HD

Μιχάλης Κατσαρός - Αντισταθείτε (Η Διαθήκη μου)

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χτίζει ἕνα μικρὸ σπιτάκι
καὶ λέει καλὰ εἶμ᾿ ἐδῶ.
Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ πάλι γύριζε στὸ σπίτι
καὶ λέει Δόξα σοι ὁ Θεός.
Στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πολυκατοικιῶν
τὸν κοντὸ ἄνθρωπο τοῦ γραφείου
στὴν ἑταιρεία εἰσαγωγαὶ-ἐξαγωγαί
στὴν κρατικὴ ἐκπαίδευση καὶ τὸ φόρο
ἀντισταθεῖτε σὲ μένα ἀκόμα ποὺ ἱστορῶ.

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χαιρετᾶ ἀπ᾿ τὴν ἐξέδρα
ὧρες ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις.
Στὸν Πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε,
στὶς μουσικές, τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες,
σ᾿ ὅλα τὰ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε,
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι,
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει ἔντυπα ἁγίων,
λίβανον καὶ σμύρναν.

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ ὅλους αὐτοὺς ποὺ λέγονται μεγάλοι
καὶ γράφουν λόγους πλάι στὴ θερμάστρα.
Στὶς φοβερὲς σημαῖες τῶν κρατῶν καὶ τὴ διπλωματία,
στὰ ἐργοστάσια πολεμικῶν ὑλῶν,
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ λένε λυρισμὸ τὰ ὡραῖα λόγια,
στὰ γλυκερὰ τραγούδια μὲ τοὺς θρήνους,
στοὺς θεατές, στὸν ἄνεμο...
Ἀντισταθεῖτε.

Μανώλης Ηλιάκης-Καλοκαίρι(1994)

Πώς να ξεχάσω τα καλοκαίρια
με τα πληγωμένα μαστιχόδεντρα
και τα χλωμά φεγγάρια
που κρέμονταν στον ουρανό;
τον αυγερινό που κρύφτηκε στη στέρνα
και δεν ξημέρωσε.
τον πόνο που ένιωσα για τ' αστέρια στα δίχτυα
και την ευχή που έκανα σαν έπεφτε:
να μην βρω ποτέ το τέλος του γιαλού.

Πώς να ξεχάσω τα άλογα
που έτρεχαν στο πράσινο πέλαγος
και το ξεριζωμένο απ' το κοχύλι του μαργαριτάρι,
την κάμαρα με τον βελούδινο ήχο του τσέλου
και τα κρίνα που έκλαιγαν στις χαραμάδες.

Τα καλοκαίρια που θα 'ρθουν
το ίδιο πικρά θα μένουν
Οι στίχοι θα εξατμίζονται
και οι ηδονές μας θα στερεύουν.

Τα πεύκα θ' ανασαίνουν το ρετσίνι τους
δίπλα στα σκαριά που αφήσαμε στην άμμο.
Τα κύματα θα μας φτάνουν
όπου και αν πάμε...

Τα καλοκαίρια που θα 'ρθουν
φωνούλες παιδιών σε ακρογιάλια να 'ναι
και ακτίνες από κεχριμπάρι
και τα φτερά μας να 'ναι κέρινα
για να λιώνουν εύκολα
στο κάθε πέταγμά μας.