Καλοκαιρινές σκέψεις στο νησί.

Ο τόπος μου είναι όμορφος τόπος. Πράσινος, με ελιές, με αμπέλια και καταγάλανα νερά.
Ο τόπος μου είναι ένας ευλογημένος τόπος, ένας μεγάλος βράχος στο βορειοανατολικό Αιγαίο.
Ενα απομακρυσμένο νησί, η Σάμος. Ενας μικρός παράδεισος. Το συνειδητοποιεί κανείς όταν επισκεφτεί αυτόν τον μακρινό προορισμό. Μαγεύεται απο την ομορφιά του τοπίου. Αυτή την ερωτική χροιά που υπάρχει όταν κοιτάς την Αυγουστιάτικη πανσέλληνο σε κάποια ακτή.
Ηρεμείς πηγαίνοντας προς τους καταρράχτες κι αν αγαπάς και τα βουνά,τότε λατρεύεις να περπατάς στον ξεροτρόχαλο Κέρκη και στον Καρβούνη με την σπάνια βλάστηση.

Είναι όμορφος τόπος ο τόπος μου. Ομορφος, μα για μένα είναι αποπνικτικός.
Δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί. Ισως οι γονείς μου, οι οποίοι δεν ήταν ποτέ αρκετά αυστηροι-εδώ που τα λέμε έκανα πάντα περίπου ο,τι ήθελα, αλλά όχι τόσο ελεύθερα- αλλά μόνο και μόνο η παρούσια τους ή η ενδεχόμενη γκρίνια τους αποτελούσε τροχοπέδη στις δραστηριότητες που λάτρευα.Με πνίγει το γεγονός οτι πάντα κάποιος πρέπει να ξέρει που είσαι καιμε ποιόν και που δεν μπορώ να γυρίσω σπίτι μου μετά απο 2 μέρες.Ενδεχομένως αυτά να φαίνονται αδιανόητα σε άλλους ανθρώπους στην ηλικία μου είτε γιατί οι γονείς τους είναι πιο αυστηροί απ τους δικούς μου είτε επειδή είναι πιο χαλαροί απ τους δικούς μου.
Ισως πάλι να ασφικτυώ λόγω επαρχίας. Διακρίνω εκείνο τον σιχαμερό και μίζερο συντηριτισμό. Αυτο τον απομακρυσμένο τρόπο σκέψης, την κουτοπονηριά, το "τι θα πει ο τάδε ", τον σνομπισμό προς ο,τιδήποτε διαφορετικό απο τις κυράτσες με τις γόβες που τρέχουν στα πανηγύρια στο πλευρό των αντρων τους, που έγιναν κι αρχές. Τρομάρα τους και τρομάρα μας!Μα κι αυτές οι ερωτήσεις, αυτέ οι παρατηρήσεις; Τι σου λένε αυτές; Ολοι ρωτούν πώς περνάς πώς το ένα πώς το άλλο. Ανθρώπινο ενδιαφέρον θα λεγε ένας άμαθος. Κατινισμός είναι!Για κάποιον παράξενο λόγο δεν εκτιμώ ούτε και θαυμάζω ανθρώπους εδώ πέρα με εξαίρεση ελάχιστους.Μου την δίνει οτι ασπάζονται τα μειονεκτήματα και την δογματική σκέψη της επαρχίας κι όχι την αγάπη της επαρχίας, την λατρεία στην φύση, την συντροφικότητα, το "μαζί", τον έρωτα. Κι άλλοι πάλι το παίζουν Αθηναίοι, ενώ δεν είναι. Αθηναίοι στον τρόπο ντυσιματος, στην διασκεδαση τους, στις σχέσεις τους, στην ομιλία τους.Εκθυάζουν κάθε χρόνο τους Αθηναίους που έρχονται και βρωμίζουν τον παραδεισο μας. Θρέφουν τον εγωισμό τους κολακευοντάς τους. Εκτιμούν εποσυνείδητα ανρώπους, καθώς φέρουν μαζί τους μια λάμψη της Αθήνας. Το λαιφσταλίστικο, το ψεύτο-ευγενικό, το κυριλέ, το άγχος, το "τι ώρα είναι; δεν προλαβαίνω.τέλειωνε, αγάπη. " Αυτοί είναι οι επιφανειακοί λόγοι για τους οποίους κάποιοι άνθρωποι εκτιμούν τους... Τουρίστες... κι όχι κάποιους που φέρουν μαζί τους κάτι απο την Τέχνη που εδράζεται στην Αθήνα, καθώς όλα εκεί συμβαίνουν- τα περισσότερα δηλαδή. Οχι, αυτοί οι μορφωμένοι καλλιεργημένοι και για μένα εξαιρετικοί άνθρωποι γι αυτούς είναι περιθωριακοί.
Εδώ βάζουν ταμπέλες στους ανθρώπους σαν τα σφαχτά που ο κτηνίατρος τους βάζει την σφραγίδα για να πιστοποιείται η υγεία τους. Ο ΚΝίτης, ο μαστούρας, ο δικηγόρος, ο γιατρός, ο δήμαρχος, ο φούρναρης, ο κλέφτης, η πουτάνα. Κι όλες αυτές οπι ιδιότητες σ ακολουθούν μια ζωή,ακόμα κι αν απο ΚΝιτης γίνεις δεξιόφρων, κι αν απο πουτάνα, καλόγρια. Πάντα πορεύεσαι μέσα στο όνομα που σου δώσανε. Αξιολύπητη αποπνικτική νοοτροπία. ΤΙ σε μέλλει εσένα; θα με πεις. Ναι, η αλήθεια είναι πως δεν μ αφορά.Ομως νευριάζεις να τους ακούς να μιλούν στα καφενεία για τέτοια.
Κι έπειτα, οι ανθρωποι μου. ΠΟύ είναι οι ανθρωποι μου; Οι φίλοι μου έπαθαν μεταλλάξεις ίσως κι εγώ. Μείναν ούτε 5 άτομα με τα οποία καμιά φορά μπορώ να περάσω καλά και να μιλήσω μαζί τους. Μα κι αυτοί οι 5 μεταλλάχτηκαν. Μου μιλούσες για ελεύθερη ζωή κάποτε. Εμ δεν γίνεται λεύτερη ζωή με μάσκαρα, eye-liner και ρολόγια που χτυπάνε χωρίς ντροπή. Ελέυθερη ζωή θέλει να μην μετράς τον χρόνο, θέλει να ερωτεύεσαι το κάθε τι όμορφο μ όλη σου την ψυχή. Λεύτερη ζωή και ταξιδιώτες χωρίς προορισμό...Ονειρα ζωής για μένα.Γι α΄λλους φόβος κι ανοργανωσιά και... γκρίνια, γιατί τα μη φτιαγμένα μαλλιά είναι πρόβλημα για κάποιους, γιατί το να φας μια σαλάτα δεν αρκεί ποτέ. Ελεύθερη ζωή και μαλακίες!Γεράσατε. "Μας γέρασαν προώρως Γιώργο,το καταλαβες ; " που λέει κι ο Αναγνωστάκης. -Εσένα όχι, Γιώργο... -
Θέλω να ζήσω τουρίστας στον τόπο μου με ανθρώπους, όπως ήταν κάποτε, ελεύθεροι, γεμάτοι κέφι κι όρεξη για διασκέδαση. Δεν υπάρχουν αυτοί που ήξερα πια! Μην το ψάχνεις. Παλιώνουν οι άνθρωποι. Μα νωρίς πάλιωσαν.
Να! Μια ασφυξία!Οι ανθρωποι γύρωμου δεν αρέσκονται στα ίδια πράγματα που αρέσκομαι εγώ. Αλλάξαν κι ας κοροιδεύουν εμένα δικηγορίνα. Ακόμα είμαι τρελή, απρογραμμάτιστη, χύμα, ερωτευμένη με τον έρωτα. Πετάω ακόμα. Εκείνοι; Προσγειώθηκαν ή δεν πέταξαν ποτέ τελικά;

Μα είναι όμορφος ο τόπος μου κατα τ'άλλα.Εχει πρασινογάλανα νερά,κρασί γλυκό μεθυστικό, παραλίες άγριες, κόλπους κρυμμένους μέσα στα βράχια με τοπία που θυμίζουν Χαβάη, ηλιοβασιλέματα ανεπανάληπτα,αγριολούλουδα, όμορφα χωριά ορεινα και μη. Είναι όμορφος ο τόπος μου με τα πεύκα του, τον αέρα πουμυρίζει φρεσκάδα και λεβάντα. Είναι 'ομορφος ο τόπος μου! Εχει εκείνη την αρμυρή γεύση του Αιγαίου στις άκρες των χειλιών! Είναι όμορφος οι τόπος μου!

λόγια σταράτα.

Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί οι πιο πολλοί άντρες πηγαίνουν με τις τσούλες.
Και πιο πολύ
Δεν μπορώ να κατανοήσω πως κάποιος πηγαίνει με μια κοπέλα, περνάνε καλά και πίσω απο την πλάτη της λέει τα μύρια όσα. "Αυτή; Πουτανάκι ήταν... " κι άλλα ωραία κοσμητικά επίθετα.
Αν δεν την εκτιμάς ως προσωπικότητα γιατί να είσαι μαζί της; Γιατί να έχεις σχέση μαζί της;
Λες και δεν φαίνεται η τσουλίτσα απ την αρχή.
Φαίνεται.

Πάντως εγώ ξέρω το αρχαίο ρητό "ΟΜΟΙΟΣ ΟΜΟΙΩ ΑΕΙ ΠΕΛΑΖΕΙ". Οχι ρε παιδιά άδικο είχαν οι αρχαίοι μας ; Για να συνάπτουν κάτι τέτοιοι τύποι σχέσεις με τα ξεκόλλια είναι του ίδιου επιπέδου.
Και μη μου φέρει κανείς ως αντίλογο το νόμο της φυσικής "ΤΑ ΕΤΕΡΩΝΥΜΑ ΕΛΚΟΝΤΑΙ",όχι γιατί δεν το πιστεύω, αλλά γιατί το εννοώ αλλιώς. Ετερώνυμα ως προς τη μουσική, ως προς τις πολιτικές πεποιθήσεις, ως προς διάφορες απόψεις. Αλλά όχι, δεν μπορώ να φανταστώ πως ένας άνθρωπος με κρίση και ευαισθησίες θα ναι με μια κοπέλα που θα την νοιάζει ΜΟΝΟ τι θα βάλλει τι θα βγάλει (κυρίως αυτό) και ποιόν γκόμενο θα ψάξει άυριο, εφόσον στείλει τον προηγούμενο.
Κι υπάρχουν πολλές τέτοιες τύπισες και πολλοί τέτοιοι τύποι που τις εκτιμούν.

Προσωπικά, ούτε αυτές οι κοπελίτσες μ'ενοχλούν, ούτε κι οι τύποι που τις εκτιμούν ή μάλλον τις πηδούν χωρίς να τις εκτιμούν.Με τους τελευταίους απλά απορώ, γιατί έχω και φίλους που "πέσαν θύματα" του στρινγκ ή της ηλιθιοτητας τους, δεν ξέρω, αλλά την πάτησαν. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω κι αυτούς μαλάκες κι αυτές πουτάνες. Είναι σκληρός ο χαρακτηρισμός. Ολα αυτά είναι φάσεις που περνούν οι νεολαίοι(εγώ θεωρούμαι γριά για τα δεδομένα των ανθρώπων που περιγράφω) ...Ισως πάλι ανωριμότητα, ίσως λάθος εκτίμηση του ανθρώπου, ίσως απλά ικανοποιηση του γεννετήσιου ενστίνκτου.

Καμία φορά πάλι είναι έρωτας. Κι ενώ είσαι σοβαρός άνθρωπος τσουπ και την πατάς με τον μη σοβαρό ανθρώπο, την πουτάνα ή τον μαλάκα. Και τότε τι κάνεις ; Τότε...φασκελωκουκούλωσ' τα, που λέμε και δω στη Σάμο.
Σηκώνεις τον σταυρό σου...Το ζεις,ζεις την ιστορία σου, αν θες κι αν προσπαθήσεις γι αυτό.
Και εν τέλει απογοητεύεσαι με τον εαυτό σου,που έπεσες χαμηλά, αλλά δεν μετανοιώνεις επειδή ένιωσες. Και βλέπεις πώς δεν σου άξιζε, το ξέρεις, το κατανοείς και φεύγεις... Απλά, επώδυνα όμως.

Και εδώ πάλι απορώ, πώς να ερωτευτεί κάποιος σοβαρός τύπος έναν μη σοβαρό άνθρωπο;
Δεν θα απαντηθεί ποτέ η απορία μου, φυσικά. Ο έρωτας είναι απρόβλεπτος, εισβάλλει εκεί που δεν το περιμένεις και σε σημαδεύει με τα βέλη του... Κι εσύ πονάς... Πονάς και χαίρεσαι,προχωράς, μένεις πίσω,τυφλώνεσαι, μυθοποιείς απομυθοποιείς... Κάνεις πάντα κύκλους γύρω απ τον έρωτα, μα αυτός κάνει κύκλους γύρω απο σένα και σε σημαδεύει τις πιο ακατάλληλες στιγμές στρεφοντας σε στον πιο ακατάλληλο άνθρωπο καμια φορά.

Διερώτηση

Σ ένα παιχνίδι που ποτέ δεν τελειώνει μπλέκεσαι ανελέητα όλη σου τη ζωή.
Μήπως να τα παίξεις όλα για όλα ;
Μήπως να πέσεις στην φωτιά;
Εστω αυτή τη φορά;
Σκέψεις κλειδωμένες, αφανέρωτα αισθήματα γεννούν ΠΟΝΟ.

Παράλογα και άωρα.

και ξαφνικά εμφανίζεσαι μπροστά μου Εσύ,
πλάσμα όμορφο της φαντασίας μου,
σάρκινό ον σαδιστικό.
Και τότε ένα φως ξεπροβάλλει στην γωνία
και πάω να τ αγγίξω και σκοτεινιάζει πάλι..
Και κάθε φορά τα ίδια.
Τρλεχω να σε φτάσω, σ αγγίζω και χάνεσαι πάλι.
Πέφτει χιόνι κι ομίχλη τότε μέσα μου.
ΠΟνούν τα χέρια μου, ολαιμός μου, τα μαλλιά μου.
Ο,τι άγγιξες ματώνει τις ώρες που ξεφεύγεις απο μένα και κυρίως απο σένα.

Λήθη αιμοβόρα.
Μα πώς να σε ξεχάσω;
κάθε φορά παραμονεύεις στο τέλος του δρόμου και με ματώνεις.
Οπόθος μου για σένα μ αρρωσταίνει, με καίει στην πυρά ολόκληρη.
Η λογική μου... πού είναι η λογική μου; Εξοντώνεται τέτοιες ώρες.

Βουλιάζω βαθιά μέσα στον βούρκο μου και στην μοναξιά μου.
Σε χρειάζομαι δίπλα μου, αγγαλιά μου, όχι απεναντι μου.
Βου΄ταω βαθιά...
Δεν ξέρω πως θα βγω στην επιφάνεια, πάντως σίγουρα όχι αλώβητη.

H παγωνιά του Αυγούστου.

του Οδυσσέα Ιωάννου

Η ρήση του Έκο είναι γνωστή και πολυπαιγμένη. Ο Αύγουστος δεν έχει ειδήσεις. Έχει αποδειχθεί ψευδής πολλές φορές βέβαια, αλλά νομίζω πως ακόμη και ο Ουμπέρτο το ξέρει πως έγραψε μια φράση περισσότερο εντυπώσεων παρά ουσίας. Τα πιο ειδεχθή εγκλήματα έχουν γίνει Αύγουστο. Καίγεται το μυαλό στις μεγάλες θερμοκρασίες και στην μοναξιά και απελευθερώνει τον όλεθρο υπενθυμίζοντας μας το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε όταν κακοφορμίσει η κρίση και διαταραχτούν οι συνθήκες περιβάλλοντος που είμαστε φτιαγμένοι να ζούμε. Νορμάλ καιρός και άνθρωποι γύρω μας. Τον επιδιώκω τον Αύγουστο στην Αθήνα αν και ζορίζομαι ακόμα. Κατ΄ αρχήν είναι ένα τρυκ για να παρατείνεις τις διακοπές σου. Φεύγεις τον Ιούλιο και όταν επιστρέφεις τον Αύγουστο που υποτίθεται πως πρέπει να δουλέψεις, δεν δουλεύει κανένας άλλος, οπότε τι να κάνεις κι εσύ που έχεις όλη τη διάθεση...

Τα τηλέφωνα μουγκά, όλοι οι φίλοι στην γύρα, μόνο κάτι αναγνωριστικές κλήσεις για σύντομες αναφορές «Είμαι Αμοργό, γυρνάω κατά τις 20. Θα τα πούμε τότε». Σινεμά εσύ και άλλοι πέντε, οι δρόμοι φαρδείς και σύντομοι, τα ξέρεις αυτά τα κοινότοπα για το καλοκαίρι στην πόλη. Υπάρχει μια συνωμοτική αλληλεγγύη -την αισθάνεσαι- ανάμεσα σε όσους είμαστε εδώ. Πιάνουμε κουβέντα πιο εύκολα, λιγότερη πόζα, πιο χαλαρή συνέπεια στους τύπους, φύλλο και φτερό τα πρωτόκολλα.

Οι παρέες μικρότερες, σχεδόν «κυτταρικές», μικροί πυρήνες, δύο φίλοι, ένα ζευγάρι με το παιδί τους. Αλλά είναι και μια καλή πρόβα για το πώς θα είναι η ζωή χωρίς τους φίλους σου -αν ποτέ χρειαστεί να το ζήσεις. Πώς είναι να περιορίζονται τα σπίτια που μπορείς να χτυπήσεις τα κουδούνια τους για πρώτες βοήθειες, πώς είναι να μην αισθάνεσαι την θερμοκρασία σώματος αγαπημένων ανθρώπων σε απόσταση ωρών και εκατοντάδων χιλιομέτρων.

Έχει παγωνιά ο Αύγουστος. Και πολλές μετωπικές, με τον εαυτό σου, με τα μπετά που καίγονται, με μια πόλη που η ζωή είναι σε αναστολή. Ο Αύγουστος βγάζει την σημαντικότερη είδηση. Φοβάμαι να πεθάνω μόνος. Να ζήσω, ήθελα να πω, αλλά βαριέμαι να το διορθώσω.

Πηγή.protagon.gr

ένα άρθρο των πρωταγωνιστώτ

ασφυξία.

<<"πας να μ αγκαλιάσεις μα με πνίγεις. "

Αλλη μια μέρα σαν παρατεταμένη ασφυξία.
Δεν θα με καταλάβεις ποτέ.
Δεν θα με αγαπήσεις ποτέ με τον τρόπο που ν αντέχω την αγάπη σου.
Πάντα θα μ' αγαπάς παθολογικά, καταπιεστικά, αποπνικτικά.
Αρρωστημένες αγάπες.
Νιώθω σαν να μ εκλεισες σ ένα κουτί μικρό, κοντυτερό μου και προσπαθείς να κλείσεις το καπάκι του, ενώ σκαλώνει το κεφάλιμου.
Κι εγώ πονάω, σπάω το λαιμό μου, δενώ σφικτά κότσο τα μαλλιά μου για να μην έχουν όγκο,
κι έτσι πονά το κρανίο μου απο το τσίτωμα.

Η τρυφερότητα σου εξαντλείται στις φωνές, στα υλικά αγαθά, στο φαί, στα λούσα.
Δουλεύεις ατέλειωτες ώρες με πρόσχημα οτι το πράττεις για μας.
Κατά βάθος το πράττεις για σένα, γιατί αγαπάς την δημιουργία, αγαπάς το χρήμα.
Κι απορώ τι το κάνεις.
Αλλοιωση ανθρωπινης ουσίας.
Ασχολείσαι με πεζά πράγματα. Αριθμοί, ισολογισμοί.
Κι όλα αυτά χωρίς ίχνος συναισθηματισμού, ανθρωπισμού.
Πράγματα ξένα σ εμένα.
Φοβαμαι, μην γίνω όμοια.

Δεν μπορεις να καταλαβεις πως δεν σου ανήκει τίποτα.
Δενμπορείς να απαιτείς να μένω.
Αγνοείς πως ο νέος έχει ανάγκη να φεύγει.
Πρέπει να φεύγει και προαιρετικά να επιστρέφει.
Με τις απαιτήσεις σου απλά με σπρώχνεις πιο μακριά.

Η ζωή ΜΟΥ, τα ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ. Η κτητική σε πονάει μάλλον.
Λογικό. Δεν μπορείς να παραδεχτείς πως μόνοι ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι στην ζωή.
Ισως δεν έχεις νιώσει την μοναξιά.
Απορώ αν έχεις νιώσει, με την έννοια που δίνω εγώ στο ρήμα.

ΕΞ αιτίας όλης αυτής της αποπνικτικής ατμόσφαιρας, εγώ αρρωσταίνω.
σπάνε τα νεύρα μου ξανά και ξανά.
καταστάσεις που επαναλαμβάνονται.
Τα καλοκαίρια μου πάντα τα θυμάμαι θλίμμενα, κουραστικά, ανιαρά
απο παιδί ως τώρα... >>

αυτά είπες κάποτε κι εκείνη ύψωσε τείχη αμέσως και πέρασε στην άμυνα...

Απληστία

Ο,τι ζω δεν μου φτάνει.
Είμαι 'απληστη με την ζωή.
δεν θα χωνέψω ποτέ μερικά πράγματα,
όπως δεν χώνεψα κατα βάθος ποτέ το ότι περασα Κομοτηνη.
Ζω ωραίες στιγμές μ ανθρώπους που αγαπώ
στην πόλη που αγαπώ.

Δεν μου φτάνουν.
Θέλω κι άλλα.
Οπου και να χα περάσει θα θελα κι άλλα.

Πάντα θέλω κι άλλα.

Οχι υλικά.
Συναισθηματα, καταστάσεις, εμπειρίες, μουσικές, βιβλία, συναυλίες, θέατρα,δρόμους, ανθρώπους.
Θέλω κι άλλα.
Είμαι απληστη.