Πανωλεθρία-Αγγελάκας.

Πανωλεθρία

Η αυτογνωσία του σακάτη

Η εκδίκηση της ζάχαρης

Τα σαρκοφάγα τριαντάφυλλα

Η αγκαλιά του φακίρη

Η πρωινή σαστιμάρα του βρυκόλακα

Ξενοδοχείο η Επανάληψη

Πανωλεθρία

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

εκδ. Λιβάνη, 1999

ημερολογιο

πάει καιρός που δεν έγραψα τίποτα.
δεν έρχονται οι λέξεις.
μόνο λέξεις άλλων διαβάζω.

δεν έχω υλικό.

δεν έχω οξυγόνο.
πνίγομαι σ αυτή τη πόλη.
ήρθαν πάλι οι στιγμές.
θέλω να πάρω ένα τρένο
για όπου βγει.
δεν μπορώ όμως.
σαν να με έχουν εγκλωβίσει σε 4 τοίχους.
τα πρόσωπα γύρω μου τα ίδια.
δεν εναλάσσονται.
οι καταστάσεις αλλαξαν παρ αυτά.
θα τις έλεγα καλύτερες, στάσιμες,
κάτι θυμίζουν απο τα περσινά.
"το παλιό καλό καιρό", που λέμε.
ανία. στασιμότητα. επαρχία.
την έφαγα με το κουτάλι τόσα χρόνια.
τώρα ξανά νιώθω να πνίγομαι,
απο συναναστροφές με ανθρώπους που αγαπάω.
συννεφιά ξανά.
Ομως, εγώ μπορώ να τη διώξω.
Μπορώ ;

Μια ζωή είμαι διπλα τους.
Κι αυτοί.
Μιλάω για τους άντρες φίλους μου.
Είναι διαφορετικό το συναισθημα μου γι αυτούς.
Είναι σαν ασφάλεια.
Σαν να ξέρω πως δεν θα παρεξηγήσουν.
Κι έχουν πάντα μια λογική απάντηση για όλα σχεδόν.

μόνο που τώρα γράφω ημερολογίο και γράφω μπούρδες.
καμία λέξη, καμιά εικόνα, κανένα κίνητρο. 

λέξεις που πονάνε

απογοήτευση.
ελπίδα.
αβεβαιότητα.
λύπη.
κατάθλιψη.
ανοία.
γνώση.
κούραση.
έρωτας.
μίσος.
σιγουριά.
χρήμα.
τράπεζες.
κρίση.
διαδηλώσεις.
δηθενιά.
επανάσταση.
δάκρυα
θυμός
υπομονή
δεν μπορώ να κάνω όνειρα
μοναξιά
δυσοιωνο μέλλον
θεος
PSI
careless.
δεν αντέχω.
υπουργοί.
σημαία.
πατρίδα.
εργασιακά δικαιώματα.
συνδικαλιστές.
νευρα.
τίποτα.
μου φαρμακώνεις τ όνειρα.
κουράζομαι.

μηδεν εις το πηλίκο

μέσα σ έναν κόσμο που αλλάζει, καταργεί τα διακιωματα μας, εκεί βουλίαζουμε.
οχι κατάθλιψη.
να εξοργυστούμε πρέπει,
να τους ανατρέψουμε.
να φύγουν κι οι πατακοί και οι μουσολίνιδες.
να ξεκουμπιστούν όλοι απο δω.

δηθεν αγωνες, δήθεν αγωνιστές, δήθεν επαναστάτες.
το αυριανο καταστημένο που σήμερα κρατάει πλακάτ στα χέρια το

"τι κόσμος είναι αυτός ; "

πάει καιρός που έχω να γράψω εδώ.
ίσως φταίει η εξεταστική.
ενέχυρο,υποθήκη,ποινικός κώδικας, άρση του αδίκου,
εμπορος-εμπορική πράξη, συμβαση, δικαιοπραξίες, διακαιώματα.
έννοιες, όλα όσα νομίζω πως δεν χωράνε στο κεφάλι μου.
Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.
προσπαθώ παλεύοντας.
Ομως τα ερωτήματα έρχονται ένα ένα.
Επειτα εκνευρίζομαι.
Ξεσπάω.
Ανοιγω την τηλεόραση να δω ειδήσεις.
Απογοητεύομαι.
Μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα.
Εκβιασμοί της Τρόϊκα και δήθεν κόκκινες γραμμές των κομμάτων.
Υποχωρήσεις.
Ενα πολιτικό σύστημα σάπιο.
Μας παίρνει μαζί του.
Μούγκα.
Καμιά αντίδραση.
ή μάλλον υπάρχει αντιδραση, αλλά αμελητέα,
μη ικανή να τους ταράξει.
Οι πιο πολλοί έβαλαν κάτω το κεφάλι και είπαν
"έτσι είναι".
Ραγιαδισμός.
αντιδρούμε με πορείες,απεργίες, καταλήψεις.
κλασσικοί τρόποι αντιδρασης.
Ομως λίγα αλλάζουν.
Βλέπω να βυθιζόμαστε,
δεν ξέρουμε ακόμα πότε θα πιάσουμε πάτο.
πόσο σάπιος κόσμος ;
πόσο σάπιος καπιταλισμός ;
κορπαρατισμός όπως θα λεγε κι η Klein.
Τόση αηδία μαζεμένη.
μας ξεπουλάνε.
δεν μιλάμε.
στις δημοσκοπήσεις παίρνουν ακόμα ποσοστά οι γαλοζοπράσινοι.
Ντροπή και όνειδος.
οργή.
και πιστεύεις στους άλλους ; με ρωτάνε.
Ισως λίγο περισσότερο.
Λίγο όμως.
Πάντα αμφιβάλλω για όλους και για όλα.
Ομως λίγο παραπάνω στους άλλους πιστεύω.
σάπιο σύστημα. βρωμάει.
οι τράπεζες ρυθμίζουν τη ζωή μας.
χάνονται τα κεκτημένα μας.
Κι εγώ εδώ, βουλιάζω, μέσα στον Αστικό Κώδικα.
Ποιό το ώφελος λοιπόν ;
Επιστημονισμός.
Να μαστε προσκολημένοι στις σπουδές μας.
Αυτό μας ζητάνε οι γονείς μας.
Μια προτροπή άκρως χυδαία και άρρωστη.
Μου θυμίζει πανελλήνιες η περιόδος εξεταστικής.
Πάλι πρέπει να "μάθεις" έννοιες σε ένα μήνα.
Να μάθεις επιφανειακή, πασαλλείματα, τα πάνω-πάνω.
"Φταίτε κι εσείς" λέει η μάνα μου.
"γιατί ρεμπελεύετε όλο το εξάμηνο και δεν διαβάζετε"
Ναι προφανώς. Ομως όταν έχεις 10 ώρες μάθημα στη σχολή, πώς να διαβάσεις μετά ;
Δεν μπορεί κανείς να καταλάβει πως η γνώση είναι χαρά ;
πώς όταν έχω τόσες ώρες μαθημα απλά μπερδεύονται όλα στο κεφάλι μου ;
πώς δεν χαίρομαι την γνώση, απλά αγανακτω.
Αηδιάζω με τον ξύλινο λόγο των ακαδημαϊκων, με το ύφος αυθεντίας που έχουν,
με το απροσωπο προφιλ τους.
Με τα τεράστια συγγράματα που φέτος μας έκοψαν και μερικά,
τα πιο πολλά απ τα οποία υπάρχουν για να εξυπηρετούν την φιλοδοξία του κάθε ακαδημαικού να γράψει ένα βιβλίο-ακατανόητο και ξύλινο.
Τους αήδιασα όλους.
Ολο το εκπαιδευτικό σύστημα βρωμάει μιζέρια, σαπίλα, στείρα σχεδόν γνώση.
(δεν μιλάω για όλους τους καθηγητές, ούτε για όλα τα συγγράματα βέβαια, μιλάω εν γένει για το σύστημα)
Πέρασα αυτο το απαίσιο έτος των πανελληνιών, για να ρθω και να συναντήσω παραόμοιες καταστάσεις.
Ναι, δεν περίμενα κάτι άλλο.
Δυστυχώς δεν έχω τίποτα καλύτερο να περιμένω.
βλέπω το παρόν μας που δεν μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε.
"Πρέπει να διαβάζεις", αυτό νιώθω στις περιόδους εξεταστικής.
Μα "το πρέπει" πώς να γίνει "θέλω" ;
Αιρετική θα με πουν.
Το ξέρω.
ή ρεμάλι ή αιρετική ή τεμπέλα.
Κι όμως σ αυτή την εξεταστική είναι η μοναδική φορά που δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και
να διαβάσω.
Βλέπω  όσα συμβαίνουν.
Πώς εγώ να αδιαφορώ ή να μην επηρεάζομαι ;
Κοινή λογική ενός νέου δεν είναι να επηρεάζεται και να κρίνει ;

Κι επιπλέον κανείς με το να εξειδικεύεται μόνο σ έναν κλάδο δεν γίνεται ποτέ ολοκληρωμένος άνθρωπος,ούτε αποκτά πλήρη αντίληψη του κόσμου. Κάτι είπα ε ; Κοινοτυπίες γράφω τόση ώρα.
Ομως κουράστηκα. Αηδιασα.

Ξέρω πολλούς που ασπάζονται αυτές τις ιδέες.
Ιδεολόγοι όμως της δεκάρας είναι οι πιο πολλοί,
αφού άλλα κυρήττουν κι άλλα πράττουν στις ζωές τους.
Εμένα ο φόβος μου είναι να μην αλλοιωθω,
να μην αλλοιώσω την ζωή μου, τον εαυτό μου,
να μην γίνω εκείνα που κοροϊδεύω,
να μην γίνω το αυριανό κατεστημένο,
που θα ξεζουμίζει τον αδύναμο.
Φοβάμαι μη πω "τότε ήμουν νέα, ανώριμη, απροσάρμοστη, αιρετική"

βλέπω την σαπίλα στην πολιτική και άμεσα στην ζωή μας και στις σχέσεις μας με τους γύρω μας.
Γιατί τι γινεται ;
Ο έρωτας και η φιλία έγιναν σίριαλ στην τηλεόραση.
Γίναν κατανάλωση και κέρδος, κερδίζονται και λειτουργουν με στρατηγικές management!
αη στο διάολο λοιπόν.
Δεν τον  θέλω τον κόσμο σας.
Ομως, δεν παραιτούμαι.
Θα παλέψω.
Τώρα ο λόγος μου πέφτει στο κενό όμως.

ακούω τη βροχή έξω να πέφτει
και συγκινούμαι.
πόσα χρόνια θα βρέχει ακόμα στον κόσμο ;
σαπίζουμε,σύντροφε.Ξύπνα.

Είμαι κακό παιδί.

Είμαι "κακό" παιδί. Το ξέρω. Εχω στεναχωρήσει τόσες φορές τους γονείς μου.
Μ' έχουν δει να κλαίω, να φωνάζω, να ξεσπάω. Να ξεσπάω καμιά φορά πάνω τους.
 Ημουν και είμαι ασυμβίβαστο παιδί, που δεν φρόντισε ποτέ να κρατήσει τα προσχήματα.
Ναι τα σιχαίνομαι.
Καπνιζα απο το λύκειο στο σχολείο.
Καπνιζα φανερά δημοσίως. Ναι, δεν θεωρούσα οτι έκανα έγκλημα, μα για την κομπλεξική κοινωνία του νησιού ήταν.
Κι η μάνα μου στεναχωριόταν πολύ κάθε φορά που κάποιος της έλεγε κάτι.
Ναι είμαι κακό παιδί, γιατί είμαι ειλικιρνές παιδί.
Συγγνώμη που δεν λέω ψέματα, συγγνώμη που τσαλακώνομαι.
Ναι δεν είμαι ένας χαρούμενος άνθρωπος 24 ώρες τη μέρα,
το πολύ να μαι τις 4.
Και ναι γουστάρω να μένω στο δωματιό μου
και να ακούω κατα την μάνα μου "τα καταθλιπτικά άσματα".
Συγγνώμη, δεν είμαι φυσιολογικός άνθρωπος, έτσι λέτε.
στα τρέεεεενα!
μια χαρά είμαι εγώ,φυσιολογικότατη.
Συγγνώμη που δεν είμαι ένα ρομπότ προγραμματισμένο να γελάει.
 Συγγνώμη που δεν κάθομαι στ αυγά μου, ενώ ο κόσμος καίγεται.
Ε οχι ρε πούστη μου, όχι.
Εγώ θέλω να κάνω την προσωπική μου επανάσταση.
Θέλω πάνω απ όλα να μαι ειλικρινής, σ έναν κόσμο που το ψέμα κυριαρχεί.
Και θέλω να μαι αυθεντική, κι όχι αλάβαστρινη, ατσαλένια και καθωσπρέπει.
ναι μαι όπως νιώθω, όπως μου βγει.
Να αυτό δυστυχώς δεν πιάνει. Δυστυχώς, μάλλον, δεν είμαι αυτό που θα θελες να έχει η μέση μάνα.

Λοιπόν, το πρότυπο της μάνα μου ποιο είναι ;
Η Β. όλα τα κάνει μέτρια στην ζωή της, είνα ένα ρομπότ που ξέρει οτι στις 9 θα ξυπνήσει,
θα πάει σχολή,μετά θα διαβάσει,παρασκευη ή σάββατο θα βγει και ενδιαμέσα σ αυτές τις μέρες θα κάνει και σεξ με τον Χ, αλλά μόνο για λίγο, γιατί δεν μπορεί να βγει απο το προγραμμα της.
Και βέβαια, ως κλασική ηθική κοπέλα, δεν βγαίνει κάθε βράδυ μ άλλον, ούτε κοιμάται με φίλους της αγόρια στο ίδιο κρεβάτι, ούτε γκομενίζει με διάφορους.Ειπαμε είναι ηθική!
Βέβαια όλα τα παραπάνω της επιτρέπεται να τα κάνει, με την προυποθεση οτι δεν τα μαθαίνει ο κοσμος!
Να χέσω και την Β, κι όλες τις Β, και κυριώς τον κόσμο, αλλά κιόσους ασχολούνται μ αυτον.
Να χέσω και τις ηθικοχριστιανικές αντιλήψεις περι σεξ που είναι ακάθαρτο και μόνο οι αντρές έχουν δικαίωμα να γαμάνε ο,τι βρουν μπροστά τους, γιατί είναι ΑΝΤΡΕΣ! αρχίδια!

Λοιπόν, συγγνώμη που ψάχνομαι, συγγνώμη που υπερβάλλω, συγγνώμη που δεν είμαι "καθωσπρέπει"
για τους άλλους αλλά είμαι καθωσπρέπει στην ουσία μου και δεν κολώνω να καπνίσω οπουδήποτε,ούτε να κουβεντιάσω το οτιδήποτε, ούτε να κάνω παρέα με την παιδική μου φίλη που έγινε τσουλάκι, αλλά σ εμένα φέρεται καλά. Συγγνώμη που δεν τήρησα τα προσχήματα.
Συγγνώμη που δεν είμαι "ενα φυσιολογικό παιδί" με όνειρο να γίνει δημόσιος υπάλληλος, δασκάλα κατα βάση, να βρει έναν αντρούλη στα 28, να τον έχει πάσα και να πηγαίνουν επισκέψεις τις Κυριακές στα πεθερικά!
(Δεν έχω τίποτα με τους δασκάλους, ούτε και τον γάμο, έχω πρόβλημα όταν όλα τα προγραμματίζεις και τα πράττεις επειδή "πρέπει" ή επειδή νομίζεις οτι "θες", γιατί η κοινωνία αμα είσαι γυναίκα απο τα 10 σου, σου λέει να βρεις πλούσιο αντρα και να τσικώνεσαι με την πεθερα σου. πώς;;; σίριαλ, μαμάδες,γιαγιάδες κλπ κλπ. αναπηρη ελληνικη κοινωνία! )
Συυγνώμη που δεν είμαι αυτό που θέλετε. Ενα κορίτσι στα 20 του που το μόνο που το νοιάζει είναι που θα βγει και με ποιον θα γαμηθεί . Ναι, εύχομαι να ήμουν, γιατί θα μουν ευτυχισμένη, μ ένα καλοφτιαγμένο νύχι και να καλό γαμήσι, αλλά δεν είμαι, τι να κάνουμε ;
Κι αφού θα μουν ευτυχισμένη ενδεχομένως να μην κάπνιζα ούτε να έπινα ούτε να είχα νεύρα, ούτε στεναχώριες, ούτε μελαγχολίες.
Συγγνώμη που δεν έγινα ηλίθια, αλλά ούτε κι εσείς που με μεγαλώσατε είστε ηλιθιοι, κι απορώ γιατί το απαιτείτε.
Κι αν διαβάσετε το κείμενο, θα πειτε ποως τα παραλέω.
ααα! και τι γλώσσα είναι αυτή, τι βωμολοχία "κορίτσι πράγμα"! Ξέρετε, κορίτσι είμαι, όχι φορέας λιγότερων δικαιωμάτων. Και ναι είναι αντιαισθητικό να ακούς βρισιές. Ομως όταν έχεις τα νεύρα σου, πώς να μλήσεις; Εκτος αυτού! Απενοχοποιήστε τις λέξεις! ας λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.,




"ίσως δεν ήμουνα κι εγώ ο,τι ονειρεύτηκες.Ετσι κι αλλιώς όλα είναι προσωπικες οπτασίες"
Ναι, όμως, προκειμένου να μην τους στεναχωρώ, πρέπει να πάψω να μαι χείμαρρος; Πρέπει να προσέχω;;;
Μα το έκανα. την παραμονή πρωτοχρονιάς παρά την τεράστια βαρεμάρα μου, σηκώθηκα και πήγα στο τραπέζι με τα σόγια. Τόσο βαρετά πράγματα. Τόσο αλλόκοτη κι εγώ πολλές φορές.

Πρωτοχρονιά.

ε και λοιπόν; άλλαξε ο χρόνος ;
αυτό είναι ένα παραμύθι.
ένα μεγάλο παραμύθι.
αλλάζουμε εμείς ,
μόνο εμείς οι ίδιοι τον χρόνο.
γιατί ο χρόνος είναι τα γεγονάτα της ζωής μας
ή τα συναισθηματα μας.
Εποχή δεν αλλαξαμε ακόμα.
Χειμώνσας βαρύς.

Σιχαίνομαι αυτές τις οικογενειακές μαζώξεις,
που ακούς μικροαστικά αστεία
και γελάνε για παράδειγμα, επειδή κάποιος είναι πούστης.
ή που σου λένε "και στα δικά σου",
επειδή ο ξάδερφος αρραβωνιάστηκε.

Ναι τα σιχαίνομαι όλα αυτά,
τα αηδιάζω.
Κι όλη αυτή τη γαμημένη χαρούμενη ατμόσφαιρα.
Μισερή.
Δεν μ αγγίζει.

Ηθελά να πάω σ ένα καφενείο γεμάτο καπνούς
και ρεμπέτικολαικά.
Μονη.
Ολομοναχη σε μια άγνωστη πόλη και να κάτσω να πιω.
Να πίνω μέχρι το πρωί.
Μόνη.
Και να αλλάζει έτσι ο χρόνος.
Υποθετικά να αλλάζει.
Γιατί χειμώνας είναι.

2
δεν κάνω για τον κόσμο τους,
είμαι αλλοκοτη κι αλλοπρόσαλη,
λέει η μάνα μου.
Ισως μπορεί.
Δεν με χωράνε γαμώτο τα ορια σας.
Τι πειράζει ;
Ναι είμαι αλλόκοτη.
Θέλω να γλεντάω  με πάθος τη ζωή.
Ναι πού είναι το πρόβλημα τους ;
ή μήπως το πρόβλημα είναι οτι εγώ δεν ορίζω ως γλέντι μόνο το γέλιο
αλλά και το δάρκυ ;
Δεν καταλαβαίνω.

Βαρεθηκα τους ανθρώπους.
Τους σιχάθηκα.
Απομακρύνομαι απ αυτούς.
Και δεν πιστεύω κανέναν.
Με κουρασαν.
Γεια σας.