αμφισβητήσεις. ;

Ξαναγεννιέμαι κάθε μέρα εδώ και χρόνια.
Κάθε μέρα είναι μια ανάβαση, μια πορεία προς το φως.
Δημιουργώ ξανά το υποβαθρό μου.
 παλεύω να εξοστρακίσω προκαταλήψεις, που μπορεί να έχω
και δεν είχα συνειδητοποιήσει τοσα χρόνια.
Μας μεγάλωσαν οι γονείς μας μέσα σ 'έναν σάπιο ομοφοβικό κόσμο,
μας έκαναν τρομαγμένους, οχαδελφιστες,
απο κείνους που βλέπουν την αθλιότητα και γυρνάνε το κεφάλι.
Προσπερνούν.
Τι μας νοιάζει εμάς ;
Δεν πληττόμαστε εμείς.
Ατομισμός.
Πάντα ένιωθα σαν να έχω εγώ την λάθος στάση απέναντι στα πράγματα.
Κάθε φορά που αντιδρούσα, ακόμη και στα πιο μικρα, δεν άκουγα μπράβο,
μα μία πρόστυχη κατηγορία που έλεγε πως με την στάση μου δεν θα ευτυχίσω ποτέ.
Θυμάμαι την μάνα μου." Δεν θ αλλάξεις εσύ τον κόσμο. "
Αν όχι εγώ, ποιός ;
Κι όχι εγώ μόνη μου.

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται σαν κι εμένα.
Υπάρχουν κι οι άλλοι που είναι περιχαρακωμένοι στα βιώματα των σχολικών τους χρόνων.
με πόσες ανώφελες ιδέες μας γέμισαν τα σχολειά ;
Μας πέρασαν την δουλοπρέπεια, την ανασφάλεια, το βόλεμα, που δεν καταλαβαίνεις οτι βολεύεσαι,
αλλά έχεις ψευδαίσθηση οτι είσαι ελεύθερος.
εκεί πατάει το σύστημα όλο.
Και τα έχει καταφέρει.
Τους φαίνομαι υπερβολική, όταν τους λέω πως δεν έχουμε επιλογές μέσα σ αυτόν τον κόσμο.
Η μάνα μου πρώτη-πρώτη.
θεωρεί οτι είναι επιλογή της να δουλεύει τόσες ώρες, επιλογή της που παντρεύτηκε...
Ετσι νομίζει.
Κι είναι απο τη μία καλό να το νομίζεις, γιατί δεν ασφικτυείς έτσι.
Ενώ εγώ, ασφυκτυώ, θέλω  να φέρω τα πάνω κάτω παντού.
Διαβάζοντας κι ανακαλύπτοντας πράγματα, γκρεμίζονται αυτά που ήξερες,
καταρρίπτονται και όχι δεν παθαίνεις τα υπαρξιακά σου.
Να τους τα σπάσεις θες.
Και μετά θες να πεισεις και τον περιγυρω σου, να τον ενημερώσεις
κι εσύ να ενημερωθείς απο άλλους πιο μεγάλους, πιο ώριμους.
Είναι ανάγκη αυτό
Μόνο έτσι θα ξεφύγουμε.

Αν θεωρησεις εξ αρχής οτι δεν έχεις καμία ιδέα δεδομένη,
αν αμφισβητήσεις τα πάντα,
για να φτιάξεις εσύ απ την αρχή τον δικό σου ιδεολογικό κοσμο,
τότε ασφαλώς και κουράζεσαι.
Είναι που δεν βρίσκεις τίποτα έτοιμο,
που δεν μπορείς να παραδεχτείς αυθεντίες.
Οι αυθεντίες του πνεύματοςδεν είναι αυτοί που το ίδιο το σύστημα έθρεψε ;
Δεν είναι αυτοί που ανελήχθηκαν, επειδή τους άφησαν ;
κι απ την άλλη εκείνοι που... "πούλησαν" ; που είχαν αποδοχη στο κοινο.
δεν τους απαξιώνω, αλλά δεν θα δεχτώ αδιακρίτως όλα όσα έχουν καταγράψει.
και βλέπω άλλους να το κάνουν.
"Αφού το είπε ο Χατζιδάκης είναι νόμος"
"Αφού το είπε ο Γιανναράς, δίκιο θα έχει".
Καλός κι ο Γιανναράς, δεν λέω, αλλά πολύ θρήσκος βρε αδερφέ.
Μου τα πρηξε με την Οντολογία του Ιησου και του τριαδικού Θεού.

Απο την άλλη αυτή η μη αμφισβήτηση πηγαζει κι απ την νομική.
Μας μαθαίνουν να θεοποιούμε τον Νόμο, που πρέπει να τηρείται και να είναι αυστηρός κλπ κλπ.
Ας μου πει ΕΝΑΣ άνθρωπος, πότε η ανθρωπότητα πήγε μπροστά με το να μην αμφισβητεί και με το να υπακούει ;
Οπότε, νομικάριοι συνάδελφοι, καλός κι ο Νόμος, μα να τον γράφουμε νόμο, κι όχι να τον θεωρούμε το ύψιστο αγαθό όλων. Ναι, χρειάζονται οι νόμοι, για να μην είμαστε ζούγκλα, γιατί μάλλον δεν έχουμε την ηθική της αλληλεγγύης μέσα μας, έχουμε όμως την φυσική τάση προς το φυσικό δίκαιο, ένα κοινό περι δικαίου αίσθημα, όπως έχουν και τα ζώα μεταξύ τους.
Βαριέμαι σ αυτή τη σχολή να πρέπει να είμαι  "διπλωμάτισα" και διαλακτική, και να λέω πως κάπου κι η κυβέρνηση θα χει δίκιο. Κάπου κι ο νόμος κάτι καλό θα έχει. Ε αμα πάς έτσι κι η χούντα έκανε και κάποια έργα, έφτιαξε την σχολή εδώ πάνω που σπουδάζω. Αυτό τι σημαίνει; Επρεπε να συνεχίζει  να υφίσταται ;

"ποιός φταίει ; ποιός φταίει;;; "

Mεσημέρι μουντό, σηνηθισμένο στο νομό Ροδόπης.
Παίρνω λεωφορείο ν' ανεβώ στην σχολή, καθώς έχει προγραμματιστεί γενική συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου.
Εχει βγεί και το ποινικό 1. Αδιαφορώ.

 Κατευθύνομαι προς το άδειο αμφιθέατρο.
Συνέλευση τίποτα. Δεν έχει απαρτία κι αφού περιμέναμε 3 και βάλε ώρες,
ακυρώνεται εξ αιτίας της απουσίας  πενήντα ανθρώπων.
Εκνευρίζομαι που δεν μπορώ να πείσω τον περιγυρώ μου για την αναγκαιότητα να παρουσίαζονται στις συνελεύσεις και να μου μιλάνε για εκφυλισμό του πολιτικού συστήματος, ενώ οι ίδιοι θρέφουν μια υπάρχουσα κατάσταση, κατευθυνόμενη και επιθυμητή απο τις κυβερνήσεις : Την παθητικότητα, την μη συμμετοχή, την ανευθυνότητα.
Μόνο όταν συγκεντρωνόμαστε στο Αλάβαστρον μερικοί καταφέρονται κατά των πράξεων της κυβέρνησης και διαμαρτύρονται σθεναρά. λόγια που τα παίρνει ο αέρας και βρωμάνε ούζα
Ο ένας βλέπει τηλεόραση, ο άλλος διαβάζει, ο τάδε είναι για καφέ στο Θέατρο ή στο χ,ψ μαγαζί.
Το Δωρεάν Πανεπιστήμιο καταστρέφεται.Εχω αρχίσει να γίνομαι γραφική, κατι σαν καρικατούρα,
που συνέχως έχει την ίδια συλλογιστική πορεία διατυπωμένη με διαφορετικές λέξεις.

2
 Ο ήλιος έχει πέσει. Αρχισε να φυσάει. Ο ουρανός έχει σύννεφα χρωματισμένα ροζ-μοβ και έχει ήδη βρέξει. Αποφασίζω να κάνω μια βόλτα. Περνάω απο ένα καφενείο, παλιό, απ αυτά που πάνε οι παππούδες και συχνά οι μεθύστακες. Κοιτάζω μέσα απο περιέργεια.
Εξω ακούω έναν παππού μισομεθυσμένο. "Η Μέρκελ η πουτάνα. Εχει βαλθεί να καταστρέψει την Ελλάδα" . 
Η Μέρκελ η πουτάνα, οι γερμανοί οι χιτλερικοί, οι αντιδραστικοί, οι απαίσιοι, που θέλουν να γίνουμε ένα αποικιακό τους κράτος, που έχουν προσωπικά μαζί μας γιατί τους γαμήσαμε την γκόμενα.
Μώρε τι μας λες ; Προφανώς και η Γερμανία μας κάνει πόλεμο. Ομως γιατί το προσωποποιούμε ; Γιατί να φταίνε οι Γερμανοί; Δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ενωση τι κάνει ;;; Ανδράποδα τους πιο ανίσχυρους, νόμος της ζούγκλας, το μεγάλο ζώο τρώει το μικρό. Εμείς δεν φταίμε για όλη αυτή την κατάσταση σαν πολίτες,  γιατί  εκλέγουμε τόσα χρόνια αστικές κυβερνήσεις και μάλιστα τις χειροκροτούσαμε κιόλας;;Ναι, αλλά η ευθύνη η δική μας όμως δεν είναι τόσο βαριά και μεγάλη. Ο κόσμος δεν ήξερε, έβλεπε παραπάνω "φαϊ" και όρμαγε, οι τράπεζες απλόχερα στον κάθε κακομοιρη δανειζαν και προφανώς ποτέ δεν βγήκαν χαμένες, και τωρα εν καιρό κρίσης είναι πιο πλούσιες απο ποτέ. Οι βουλευτές δεν φταίνε βέβαια.  "ΟΛΑ ΝΑΙ" δήλωσαν τα ρεμάλια για τις διατάξεις της δεύτερης Μνημονιακής 
Σύμβασης που ξεπούλησε καίρια λαϊκά δικαιώματα, βλέπε εργατικά, καταργηση της εργατικής κατοικιας και αλλα πολλά σαρωτικά μέτρα. Αυτοί οι προδότες δεν φταίνε ;;;;Πάλι λάδι θα βγούνε ; Κι όσο για τις εκλογές πάλι τα ίδια θα γίνουν. Θα πάρει ποσοστά η ωραία συντηρητική δεξιά και κάτι άλλα καημένα κόμματα, που πίσω απ το πέπλο της δήθεν προοδευτικότητας και "αριστερίλας",εξυπηρετούν με κάθε μέσο την καθεστηκυια τάξη Και έχεις και κάτι φασισταριά να σου μιλούν για αγάπη προς την πατρίδα ;;;

"και δεν δακρύζεις ποτέ σου,μάνα μου, Ελλάς, που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς "
α  ρε Ελλαδα, α ρε Ελληνα ξέχνα τους ραγιαδισμούς. Ξύπνα και διεκδίκησε. 


\

Πανωλεθρία-Αγγελάκας.

Πανωλεθρία

Η αυτογνωσία του σακάτη

Η εκδίκηση της ζάχαρης

Τα σαρκοφάγα τριαντάφυλλα

Η αγκαλιά του φακίρη

Η πρωινή σαστιμάρα του βρυκόλακα

Ξενοδοχείο η Επανάληψη

Πανωλεθρία

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

εκδ. Λιβάνη, 1999

ημερολογιο

πάει καιρός που δεν έγραψα τίποτα.
δεν έρχονται οι λέξεις.
μόνο λέξεις άλλων διαβάζω.

δεν έχω υλικό.

δεν έχω οξυγόνο.
πνίγομαι σ αυτή τη πόλη.
ήρθαν πάλι οι στιγμές.
θέλω να πάρω ένα τρένο
για όπου βγει.
δεν μπορώ όμως.
σαν να με έχουν εγκλωβίσει σε 4 τοίχους.
τα πρόσωπα γύρω μου τα ίδια.
δεν εναλάσσονται.
οι καταστάσεις αλλαξαν παρ αυτά.
θα τις έλεγα καλύτερες, στάσιμες,
κάτι θυμίζουν απο τα περσινά.
"το παλιό καλό καιρό", που λέμε.
ανία. στασιμότητα. επαρχία.
την έφαγα με το κουτάλι τόσα χρόνια.
τώρα ξανά νιώθω να πνίγομαι,
απο συναναστροφές με ανθρώπους που αγαπάω.
συννεφιά ξανά.
Ομως, εγώ μπορώ να τη διώξω.
Μπορώ ;

Μια ζωή είμαι διπλα τους.
Κι αυτοί.
Μιλάω για τους άντρες φίλους μου.
Είναι διαφορετικό το συναισθημα μου γι αυτούς.
Είναι σαν ασφάλεια.
Σαν να ξέρω πως δεν θα παρεξηγήσουν.
Κι έχουν πάντα μια λογική απάντηση για όλα σχεδόν.

μόνο που τώρα γράφω ημερολογίο και γράφω μπούρδες.
καμία λέξη, καμιά εικόνα, κανένα κίνητρο. 

λέξεις που πονάνε

απογοήτευση.
ελπίδα.
αβεβαιότητα.
λύπη.
κατάθλιψη.
ανοία.
γνώση.
κούραση.
έρωτας.
μίσος.
σιγουριά.
χρήμα.
τράπεζες.
κρίση.
διαδηλώσεις.
δηθενιά.
επανάσταση.
δάκρυα
θυμός
υπομονή
δεν μπορώ να κάνω όνειρα
μοναξιά
δυσοιωνο μέλλον
θεος
PSI
careless.
δεν αντέχω.
υπουργοί.
σημαία.
πατρίδα.
εργασιακά δικαιώματα.
συνδικαλιστές.
νευρα.
τίποτα.
μου φαρμακώνεις τ όνειρα.
κουράζομαι.

μηδεν εις το πηλίκο

μέσα σ έναν κόσμο που αλλάζει, καταργεί τα διακιωματα μας, εκεί βουλίαζουμε.
οχι κατάθλιψη.
να εξοργυστούμε πρέπει,
να τους ανατρέψουμε.
να φύγουν κι οι πατακοί και οι μουσολίνιδες.
να ξεκουμπιστούν όλοι απο δω.

δηθεν αγωνες, δήθεν αγωνιστές, δήθεν επαναστάτες.
το αυριανο καταστημένο που σήμερα κρατάει πλακάτ στα χέρια το

"τι κόσμος είναι αυτός ; "

πάει καιρός που έχω να γράψω εδώ.
ίσως φταίει η εξεταστική.
ενέχυρο,υποθήκη,ποινικός κώδικας, άρση του αδίκου,
εμπορος-εμπορική πράξη, συμβαση, δικαιοπραξίες, διακαιώματα.
έννοιες, όλα όσα νομίζω πως δεν χωράνε στο κεφάλι μου.
Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.
προσπαθώ παλεύοντας.
Ομως τα ερωτήματα έρχονται ένα ένα.
Επειτα εκνευρίζομαι.
Ξεσπάω.
Ανοιγω την τηλεόραση να δω ειδήσεις.
Απογοητεύομαι.
Μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα.
Εκβιασμοί της Τρόϊκα και δήθεν κόκκινες γραμμές των κομμάτων.
Υποχωρήσεις.
Ενα πολιτικό σύστημα σάπιο.
Μας παίρνει μαζί του.
Μούγκα.
Καμιά αντίδραση.
ή μάλλον υπάρχει αντιδραση, αλλά αμελητέα,
μη ικανή να τους ταράξει.
Οι πιο πολλοί έβαλαν κάτω το κεφάλι και είπαν
"έτσι είναι".
Ραγιαδισμός.
αντιδρούμε με πορείες,απεργίες, καταλήψεις.
κλασσικοί τρόποι αντιδρασης.
Ομως λίγα αλλάζουν.
Βλέπω να βυθιζόμαστε,
δεν ξέρουμε ακόμα πότε θα πιάσουμε πάτο.
πόσο σάπιος κόσμος ;
πόσο σάπιος καπιταλισμός ;
κορπαρατισμός όπως θα λεγε κι η Klein.
Τόση αηδία μαζεμένη.
μας ξεπουλάνε.
δεν μιλάμε.
στις δημοσκοπήσεις παίρνουν ακόμα ποσοστά οι γαλοζοπράσινοι.
Ντροπή και όνειδος.
οργή.
και πιστεύεις στους άλλους ; με ρωτάνε.
Ισως λίγο περισσότερο.
Λίγο όμως.
Πάντα αμφιβάλλω για όλους και για όλα.
Ομως λίγο παραπάνω στους άλλους πιστεύω.
σάπιο σύστημα. βρωμάει.
οι τράπεζες ρυθμίζουν τη ζωή μας.
χάνονται τα κεκτημένα μας.
Κι εγώ εδώ, βουλιάζω, μέσα στον Αστικό Κώδικα.
Ποιό το ώφελος λοιπόν ;
Επιστημονισμός.
Να μαστε προσκολημένοι στις σπουδές μας.
Αυτό μας ζητάνε οι γονείς μας.
Μια προτροπή άκρως χυδαία και άρρωστη.
Μου θυμίζει πανελλήνιες η περιόδος εξεταστικής.
Πάλι πρέπει να "μάθεις" έννοιες σε ένα μήνα.
Να μάθεις επιφανειακή, πασαλλείματα, τα πάνω-πάνω.
"Φταίτε κι εσείς" λέει η μάνα μου.
"γιατί ρεμπελεύετε όλο το εξάμηνο και δεν διαβάζετε"
Ναι προφανώς. Ομως όταν έχεις 10 ώρες μάθημα στη σχολή, πώς να διαβάσεις μετά ;
Δεν μπορεί κανείς να καταλάβει πως η γνώση είναι χαρά ;
πώς όταν έχω τόσες ώρες μαθημα απλά μπερδεύονται όλα στο κεφάλι μου ;
πώς δεν χαίρομαι την γνώση, απλά αγανακτω.
Αηδιάζω με τον ξύλινο λόγο των ακαδημαϊκων, με το ύφος αυθεντίας που έχουν,
με το απροσωπο προφιλ τους.
Με τα τεράστια συγγράματα που φέτος μας έκοψαν και μερικά,
τα πιο πολλά απ τα οποία υπάρχουν για να εξυπηρετούν την φιλοδοξία του κάθε ακαδημαικού να γράψει ένα βιβλίο-ακατανόητο και ξύλινο.
Τους αήδιασα όλους.
Ολο το εκπαιδευτικό σύστημα βρωμάει μιζέρια, σαπίλα, στείρα σχεδόν γνώση.
(δεν μιλάω για όλους τους καθηγητές, ούτε για όλα τα συγγράματα βέβαια, μιλάω εν γένει για το σύστημα)
Πέρασα αυτο το απαίσιο έτος των πανελληνιών, για να ρθω και να συναντήσω παραόμοιες καταστάσεις.
Ναι, δεν περίμενα κάτι άλλο.
Δυστυχώς δεν έχω τίποτα καλύτερο να περιμένω.
βλέπω το παρόν μας που δεν μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε.
"Πρέπει να διαβάζεις", αυτό νιώθω στις περιόδους εξεταστικής.
Μα "το πρέπει" πώς να γίνει "θέλω" ;
Αιρετική θα με πουν.
Το ξέρω.
ή ρεμάλι ή αιρετική ή τεμπέλα.
Κι όμως σ αυτή την εξεταστική είναι η μοναδική φορά που δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και
να διαβάσω.
Βλέπω  όσα συμβαίνουν.
Πώς εγώ να αδιαφορώ ή να μην επηρεάζομαι ;
Κοινή λογική ενός νέου δεν είναι να επηρεάζεται και να κρίνει ;

Κι επιπλέον κανείς με το να εξειδικεύεται μόνο σ έναν κλάδο δεν γίνεται ποτέ ολοκληρωμένος άνθρωπος,ούτε αποκτά πλήρη αντίληψη του κόσμου. Κάτι είπα ε ; Κοινοτυπίες γράφω τόση ώρα.
Ομως κουράστηκα. Αηδιασα.

Ξέρω πολλούς που ασπάζονται αυτές τις ιδέες.
Ιδεολόγοι όμως της δεκάρας είναι οι πιο πολλοί,
αφού άλλα κυρήττουν κι άλλα πράττουν στις ζωές τους.
Εμένα ο φόβος μου είναι να μην αλλοιωθω,
να μην αλλοιώσω την ζωή μου, τον εαυτό μου,
να μην γίνω εκείνα που κοροϊδεύω,
να μην γίνω το αυριανό κατεστημένο,
που θα ξεζουμίζει τον αδύναμο.
Φοβάμαι μη πω "τότε ήμουν νέα, ανώριμη, απροσάρμοστη, αιρετική"

βλέπω την σαπίλα στην πολιτική και άμεσα στην ζωή μας και στις σχέσεις μας με τους γύρω μας.
Γιατί τι γινεται ;
Ο έρωτας και η φιλία έγιναν σίριαλ στην τηλεόραση.
Γίναν κατανάλωση και κέρδος, κερδίζονται και λειτουργουν με στρατηγικές management!
αη στο διάολο λοιπόν.
Δεν τον  θέλω τον κόσμο σας.
Ομως, δεν παραιτούμαι.
Θα παλέψω.
Τώρα ο λόγος μου πέφτει στο κενό όμως.

ακούω τη βροχή έξω να πέφτει
και συγκινούμαι.
πόσα χρόνια θα βρέχει ακόμα στον κόσμο ;
σαπίζουμε,σύντροφε.Ξύπνα.