Μάθαινε

Mάθε απ' έξω ένα σωρό τσιτάτα μεγάλων διανοητών.
Μάθε απ΄έξω κι ανακατωτά την ποίηση,
αποστήθισε στίχους και γράψ' τους μου,
για να με εντυπωσιάσεις
Δεν θα τα καταφέρεις.

Μάθε ν΄ακούς τον ήχο της βροχής,
την ποίηση της φύσης,
την ποιήση απ τη βουή της πόλης.
Εντυπωσιασε με!
Ακου την ποίηση των καφενείων,
εκεί μιλούν οι άνθρωποι του μόχθου.
Ανθρωποι καθημερινοί σαν εσένα κι εμένα,
άνθρωποι που πασχίζουν για την ζωή
κι όχι για την επιβίωση.
Ακου τα δικά μου απλά λόγια,
έτσι όπως ξεφεύγουν μέσα απ΄το νου μου
και γράφονται στα χαρτιά αυθόρμητα,
σχεδόν με απειλούν να τα γράψω.
Μάθε ν' ακους την τρυφερότητα των ανθρώπων,
να βλέπεις κάτω απ τη μάσκα,
να βλέπεις βαθιά στα μάτια.
Εκεί στις ασβεστωμένες αυλές των επαρχιών,
στα μπαλκόνια-σπιρτόκουτα των μεγαλουπόλεων,
στους καυγάδες των οικογενειών,
στις φωνές των εραστών,
εκεί είναι όλη η ποίηση γεννημένη.

Κοίτα πως τρέχουν να προλάβουν τα αστικά λεωφορεία,
στοιβάζονται στη σειρά μ' ένα τσιγάρο στο χέρι και περιμένουν,
να πάνε για δουλειά οι εργάτες.
Μέσα στον κατακαλόκαιρο ιδρώτας τους βρέχει,
μα το χαμόγελο εκεί μένει,
υπάρχει και σου θυμίζει
πως γι αυτούς αξίζει να γράψεις ένα ποίημα.

Μάθε να κοιτάς τις εικόνες που ξετυλίγονται μπροστά σου:
τις σταγόνες της βροχής στο τζάμι του αυτοκινήτου,
τα χέρια που μπλέκονται χωρίς να το καταλαβαίνουμε,
τ' αστέρια που κρέμονται απ τον ουρανό,
την ηλιαχτίδα που φωτίζει το δρόμο
ή το πρόσωπο ενός όμορφου νέου.
Μάθε να γεύεσαι κάθε στιγμή,κάθε άρωμα
 και να παρατηρείς κάθε πουλί που έρχεται στην αυλή σου.
Ποιός ξέρει;
Ισως να 'ναι το τελευταίο,
η μόνη σου αληθινή παρηγοριά.

Εσύ έχασες...

Εσύ έχασες, μωρό μου,
και ξέρεις τι έχασες;
Την ευκαιρία να ανυψωθείς σε έμπνευση,
την ευκαιρία σου να μετουσιωθείς σε ποίημα,
σε γλαφυρές λέξεις.
Εχασες, μωρό μου, την ευκαιρία να θρέψεις τον ναρκισιμό σου
και να επιβεβαίωσεις το τσακισμένο κορμί σου,
τον καταπονημένο και συννεφιασμένο εαυτό σου.
Πώς σου φαίνεται ;
Θα πληρώσεις τώρα μόνος τα σπασμένα των επιλογών σου,
μόνος πάνω στο κρεβάτι σου, τις ώρες που θα βρέχει,
κι εσύ θα υποφέρεις, γιατί δεν υπήρξες ποτέ σίγουρος για 'σένα
και για το τι μπορείς να κατορθώσεις,
υπο την μόνη προϋπόθεση οτι θα το ποθήσεις αρκετά.
Εχασες,μωρό μου, την πρώτη σου ευκαιρία,
να σε λατρέψουν και να σε θαυμάσουν,
όσο κανείς ποτέ δεν έκανε.
Εχασες κι άλλα:
 έχασες αυτό που τόσο γυρεύεις,
την επιβεβαίωση οτι κι εσύ αξίζεις,
οτι κι εσύ ανήκεις εδώ και σ' αποδεχόμαστε,
έτσι ακριβώς, όπως είσαι.
Εχασες κι άλλα:
Την ευκαιρία να χαζεύεις την βροχή με παρέα,
κι η παρέα αυτή να μένει σιωπήλη,
αλλά παρ' αυτά να καταλαβαίνει τι σκέφτεσαι.
Τώρα είμαι σίγουρη,
πληρώνεις τα λάθη σου,
κάποια στιγμή θα μετανοιώσεις για την αρνηση σου αυτή,
όταν δεν θα 'χεις απο πουθενά να κρατηθείς,
όταν οι  άνθρωποι θα σ' εγκαταλείψουν
κι εσύ θα κείτεσαι κουφάρι μέσα στο παιδικό σου δωμάτιο
και θ' αναρωτιέσαι:
"Τι έζησα; " κι η απάντηση θα 'ναι "όμοιες μέρες, συμβατικότητες"

Εχασες κι αλήθεια στο λέω, λυπάμαι γι'αυτό.
Σε λυπάμαι, γιατί ίσως να μην γνώρισεις και ποτέ,
τι σημαίνει αυτή η  στοργή:
 να είσαι έμπνευση του άλλου,
ενώ εγώ το γνώρισα κάποτε, ξέρεις.
Μια φορά κι αρκεί για πάντα.
 

Οίκτος.

Πόσο την λυπήθηκε, αλήθεια, αυτή κι άλλες τόσες ομοιές της.
Κάποτε την αντιπαθούσε, γιατί έμοιαζε αυταρχική και δολοπλόκα.
τώρα ξεχειλίζει απλά ο οίκος απ τα σπλάχνα του.

Η καημένη, σαν παλιάτσος περιφέρεται σε διάφορες συναναστροφές,
κάνει πιόνια της όσους κι όσες μπορεί.
Τις κάνει ξανά φτηνές attraction για τα αντρικά βλέματα,
και τους άλλους θαρρεί πως μπορεί να τους γοητεύσει,
επιδεικνύοντας μια δήθεν θηλική ομορφιά,
την οποία  νομίζει πως έχει.
κι έτσι γίνεται αστεία, καθώς περιφέρεται με τα κοσμηματα της
και με ύφος της μοιραίας γυναίκας,
ενώ εμείς γελάμε εις βάρος της.

Κι είναι αλήθεια καταστροφική,
το ξέρει.
Γελάει σαρδόνια
και χαίρεται,
γιατί μόνο έτσι μπόρεσε να επιβληθεί στους ανθρώπους,
με τη δολοπλοκιά, την θυματοποιηση του εαυτού της,
την δική της καλυμένη φτήνια,
αυτή που βρίσκεται κάτω απ το πετσί της.

Mαθαινες-Χορχέ Λουις Μπορχές

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις

Τα οκτώ γράμματα

Τα οκτώ γράμματα του ονοματος Σου:
οι οκτώ παιδικές μου αναμνήσεις,
οι οκτώ παιδικές μου ψευδαισθήσεις,
κατασκευάσματα του μυαλού μου.

Το οκτώ γράμματα σμιλεμένα
και καλλιγραφικά γραμμένα,
σ' ένα χαρτί λευκό κάποτε,
κίτρινο σήμερα.

Το οκτώ γράμματα του ονοματος Σου:
οι οκτώ μετρημένες πληγές μου,
κι άλλες τόσες παρατεταγμένες σ' ατέρμονη γραμμή.

Τ΄ ονομα Σου:
μια ιστορία,
μια παραπλάνηση,
ένα παραμύθι.
Σε περιέχει τ΄ονομα σου,
εσένα κι όλους τους εαυτούς σου.

Τα οκτώ γράμματα του ονοματός Σου:
γραμμένα στην άμμο κάποτε,
τώρα το κύμα έσκασε,
τα έσβησε.

Τα οκτώ γράμματα του ονοματός Σου:
Εσύ ολόκληρος,
ζωγραφισμένος σε σχήματα παραλαγμένα.

Αντρας.

Θέλω έναν άντρα να ' χει μπέσα ρε παιδί μου,
να μη λέει πολλά λόγια,
αλλά αυτά που λέει να τα εννοεί.
Θέλω έναν άντρα να 'χει προσωπικότητα,
να μη συμφωνεί μ' ο,τι του λέω,
απλά για να με κολακέψει
και να μη διαφωνεί μαζί μου,
επειδή θέλει να παίξει με το νευρικό μου σύστημα,
αλλά επειδή όντως διαφωνεί.
Θέλω έναν άντρα που να 'ναι άρχοντας,
να μην είναι μίζερος,
να ξέρει να γλεντάει,
να ξέρει να χαίρεται τη ζωή του
και να μελαγχολεί τις ώρες που θέλει.
Θέλω έναν άντρα με Α κεφαλαίο,
που θα ,' αντιμετωπίζει σαν άνθρωπο πρώτα,
όχι σα γκομενάκι.
Εναν άντρα να μ΄εκτιμάει και να τον εκτιμάω,
έναν άντρα που θα 'ναι τρελός,
που θα κάνει την υπέρβαση,
που θα βγει στο λιμάνι,
επειδή έτσι του αρέσει
και δεν θα σκεφτεί τι πρέπει,
που θα υπακούει στο συναίσθημα κι όχι στη λογική,
έναν άντρα παρορμητικό.
Εναν άντρα που θα 'ναι πολιτικοποιημένος,
που θα ξέρει τι θέλει απ τη ζωή του ή έστω απο μένα,
έναν άντρα που δεν θα μου δίνει αναφορά για το τι κάνει
και δεν θα απαιτεί κι απο μένα να του δίνω.
Εναν άντρα που θα 'ναι αυθύπαρκτη ύπαρξη
και δεν θα θέλει συνέχεια να του κάνω τη ψυχολόγο.
Θέλω έναν άντρα που να καταλαβαίνει,
χωρίς να του λέω πολλά.
Θέλω έναν άντρα που να θυσιάζει τα πάντα για τον έρωτα.
Εναν άντρα που θα υπερβάλει και που θα ΖΕΙ ιστορία,
για όσο καιρό κρατάει, έστω και για μια μέρα,
και που δεν θα αναρωτιέται γιατί και πώς και πόσο για ν'αρχίσει κάτι.
Θέλω έναν Αντρα ξηγημένο, με μπέσα, που θα διεκδικεί αυτά που θέλει στη ζωή του,
που θα διεκδικεί αν θες, την ιδια τη ζωή.
Θέλω έναν άντρα που θα με γουστάρει άβαφη,
που θα κοιτάει κάτω απ' τα φτιασίδια και τις μάσκες,
έναν άντρα που θα κοιτάει τα μάτια μου και θα ξέρει τι νιώθω.
Θέλω έναν τρελό, έναν παρανοΪκό, που θα μεθάει και θα έρχεται μαζί μου,
και δεν θα έχει μια συστολή μη μου πει ασυναρτησίες,
θέλω έναν άντρα που δεν θα βολεύεται με τα κόκαλα που του πετάει το κωλοσύστημα,
έναν άντρα που να τιμάει τα παντελόνια του κι ο λόγος του να ναι σπαθί.
Θέλω έναν άντρα να με γουστάρει, έτσι αυθεντική, όπως είμαι,
κι όχι στημένη.
Θέλω έναν άντρα που ν' αγαπάει τη θάλασσα, τον ήλιο, την κάθε ομορφιά πάνω σ' αυτή τη πλάση,
έναν άντρα ρομαντικό κι όχι μαλάκα κι αναίσθητο,
έναν άντρα που δεν θα φοβάται να τσαλακωθεί,
έναν άντρα που δεν θα μου ασκεί κριτική για τις υπερβολές μου.
Θέλω έναν άντρα που δεν θα θέλει να μου επιβάλει τις αδυναμίες του,
αλλά θα τις ξεπερνάει και θα κάνει την δική του προσωπική επανάσταση.
Θέλω έναν άντρα που να μη φοβάται τη ζωή,
που να ζει σαν να μην υπάρχει αύριο,
έναν άντρα που να μην είναι χριστιανός,
αλλά φιλήδονος, εραστής του Ωραίου.
Θέλω έναν άντρα που να μη ρωτάει πώς και γιατί,
να μην τον νοιάζουν οι πρώην.
Θέλω έναν άντρα που να πιστεύει στον εαυτό του
και να πιστεύει και σε μένα.
Θέλω έναν άντρα να με νοιάζεται και να τον νοιάζομαι,
Θέλω έναν άντρα που να τον θαυμάζω και να με θαυμάζει,
κι όχι να προσπαθεί να μου πάρει τον "τσαμπουκά".
Θέλω έναν άντρα που θα ζει τις συντριβές του στο έπακρο
κι όταν τον πληγώνω να μου το λέει,
αλλά να μη κλαίγεται σαν γκόμενα, μίζερα και μοιρολατρικά,
αλλά αντρίκια, περήφανα, έναν άντρα που δεν θα κολώσει να κλάψει μπροστά μου,
χαριζοντάς μου αυτή την θαυμαστή στιγμή αδυναμίας του κι εγώ να ' μαι εκεί,
για να του σταθώ.
Θέλω έναν άντρα να κάνει Ερωτα πρώτα με τη ζωή και μετά με τις γυναίκες.
Θέλω έναν άντρα να 'ναι πολύ άντρας, ρε παιδί μου,
να χει φιλότιμο, λόγο και μπέσα.

Αύγουστος.

Ο Αύγουστος ήρθε. 

 Ηρθε μαζί με την πανσέλληνο,

τις μπύρες στην παραλία,

τα φορητά ραδιόφωνα,

τις ατάκτως ειρημένες σκηνές στο ΣεΪτάνι,

τις πέτρες της παραλίας που σου τρυπάνε τις πατούσες,

τα μελτέμια και τις θάλασσες τις αγριεμένες.

Ο μήνας των αμπελιών είναι εδώ,

τα σταφύλια κείτονται έξω απ την ένωση Αμπελουργών

και μυρίζουν κάτι παράξενο,

που εμείς το λέμε "σπιρτάδα".

Εποχή της ανθοφορίας του βασιλικού

μέσα στους τενεκέδες.

Τα καλύβια κόσμο θα γεμίσουν,

για να περιποιούνται οι εργάτες-αμπλελουργοί τ' αμπέλια.

Στο Μπάλο, ανάμεσα απο τις κορφές του Κέρκη,

θα ξεπροβάλλει ένα κόκκινο φεγγάρι

και θα περνάς απο τα βράχια,

νομίζοντας πως βρίσκεσαι στο διάστημα.

Θα μαγευτείς απ' αυτή τη νύχτα.

Θ' ανοίξεις το παραθυρό σου και θα κοιτάζεις

τα φώτα της μικρής σου πόλης,

αμυδρά να φωτίζουν

μπροστά στο μεγαλείο της σελήνης.

Οι ελάχιστοι τουρίστες

θα κοιτούν εντυπωσιασμένοι γύρω-γύρω,

αυτή τη νύχτα,

μοιάζει να βγήκε απο το ποίημα του Σολωμού

και να σου μια Φεγγαροντυμένη θα περνάει

απ το μυαλό του καθενός,

για να τον σώσει απο την αιώνια ανθρωπινη καταδίκη της μοναξιάς.

Θα στέκει έρημο το νησί,

σαν μια βραχονησίδα ακατοίκητη,

στη μέση του Αιγαίου,

με τα τριζόνια να γεμίζουν τα βράδια.

Ενίοτε τα τζιτζίκια θα τραγουδούν τον έρωτα τους.

Θα διακόπτεται το τραγούδι τους απο τα ελάχιστα περαστικά τροχοφόρα.

 Η νύχτα θα κατηφορίζει, μαζί με το Φεγγάρι,

το καφενείο της πλατείας θα γεμίσει,

και τα καραφάκια θα έρχονται άδεια,

για να φεύγουν γεμάτα.

Το καράβι ερχόμενο απο τον Πειραιά,

θα σφυρίζει την άφιξη κάποιων ξένων.

Στο λιμάνι θα αναμένουν ματαίως κόσμο,

για να κάνουν τζίρο μεγάλο.

Τα δύο-μπαρ-μπαλκόνια θα παίζουν Rihana και Πάολα

και τα φώτα θα ζαλίζουν, μαζί με την ηχορύπναση.

Οι σύλλογοι στα χωριά θα οργανώσουν πανηγύρια

κι όλα θα κυλάνε ήμερα.

Ημερα και βίαια παράλληλα,

σαν μια παράτονη μπάντα,

που σε ξυπνάει Κυριακή πρωί.

θα περάσει κι αυτός ο Αύγουστος, 
χωρίς καμιά απόχρωση, 
θα έχει και μια ανάμνηση παλιά, 
σαν ξεθωριασμένο κόκκινο μαντήλι στα μαλλιά, 
κι εσύ θα περιμένεις ξανά τον έπομενο Αύγουστο,
κοιτώντας τα καράβια στο μουράγιο να αναχωρούν.
Θα περάσει κι αυτός ο Αυγουστος, 
έτσι μόνος κι αβοήθητος, 
σαν άντρας που σ΄ ερωτεύτηκε,
κι εσύ τον απέρριψες. 
Θα τελέψει ο μήνας ετούτος, 
κι εσύ θα κοιτάζεις ακόμα το δρομάκι
να εξαφανίζεται μέσα στο φως του καυτού ήλιου.