Ερώτημα

Μαγευτική η όψη σου, απόκοσμη, παρόμοια, θαρρώ, με των Αγγέλων...



Την τόση ομορφιά Σου,αγάπη μου,  πού  να την ξοδεύεις ;
 Και Που σκορπιέται άραγε τούτη η αέναη γοητεία ;
Εκείνα τα μακριά, τρυφερά δάχτυλα ποιο πρόσωπο ν΄ αγγίζουν ;
Κι εκείνα τα σπινθηροβόλα μάτια πού άραγε να καθρεφτίζονται ;
Κι εκείνο το ηλιοφώτιστο χαμόγελο σε ποιά μάτια το χαρίζεις ;

Πού την σκορπάς, αγάπη μου, την τόση εμορφιά σου ;

Απώλεια.

Η απώλεια πρέπει να ναι μέρα Κυριακή

και να ναι ώρα βραδυνή, 

με πηχτό σκοτάδι που καλύπτει τη γη,  

Ουρανός χωρίς φεγγάρι

κατάμεστος με σύννεφα που κρύβουν τ'  αστέρια. 

Κι ούτε οι σκιές δε φανέρωνονται τη νύχτα κείνη, 

μονάχα οι αναμνήσεις μεταμφιέζονται σε νύμφες 

που ξαφνικά φωτίζουν τα μεσάνυχτα, 

ώστε να ματώσουν την πληγή.

Η απώλεια πρέπει να χει γεύση του ποτού της μοναξιάς: 

Στιφή, βαριά, με έντονο αλκοολ. 

Γεύση πικρή σαν του τσιγάρου τον καπνό. 

Κι η απώλεια δεν αστειεύεται. 

Δεν βολεύεται με καμία θλιβερή μουσική, 

με κανένα εξευγενισμένο άσμα.

Θέλει σκυλάδικο η απώλεια, ή έστω ένα βαρύ λαικό

κι ένα καφενείο μικρό στην άκρη της πόλης, 

παρέα με τους περιθωριακούς θαμώνες, 

τους εξουθενωμένους απ΄ το μεθύσι. 

Εις ανάμνησην

Tα  στοιχεία της γης όλα επάνω σου έλαμπαν: 

Το μοιραίο πέλαγος που στη δίνη  του αδηφάγα με κατάπινε, 

η γη η εύκαρπη, διψασμένη, αλλά και ζωογόνα, με έθρεψε. 

Η φωτιά , που πυροδότησε τα σωθικά μου

Μελτέμι ένα απομεσήμερο τ'  Αυγούστου,

που  δρόσευε το κορμί μου στ' αποκορύφωμα του θέρους. 

 Κι ήσουν το Φως των οφθαλμών μου το λαμπρό,

 τ' απάτητο το περιγιάλι, το  δύσβατο κι ερημικό...

Εσύ πού είσαι ;

Ο χρόνος κυλάει με τους δικούς του ρυθμούς. οι μήνες φεύγουν, οι άνθρωποι φεύγουν.
 Μόναχα αποκαήδια μένουν  να σου θυμίζουν τα περασμένα χρόνια, τις παλιές φωτεινές ημέρες.
 κι οι άνθρωποι φαντάσματα είναι- τι νομίζεις ; - που σε εγκαταλείπουν.
Καθείς με τη σειρά του.

Κι ο έρωτας που ονειρεύτηκες μοιάζει να ζει σε ιδανικές μυθοπλασίες ή να εμφανίζεται σε άλλων ανθρώπων τις ζωές, ενώ εσύ ξεχασμένος εδώ κάτω αναμένειςσυντροφιά με άλλους ονειροπόλους, που σου μοιάζουν.

 Αλλά κανέναν όμοιο σου δεν μπορείς να συναντήσεις να σου δώσει το χέρι ν ανέβεις από τον βούρκο.
Και θα ήθελες στ' αλήθεια να ξεγελαστείς πάλι άλλη μία φορά, αλλά η αντίληψη είναι αυτή που σκοτώνει.
Γιατί είναι αδύνατον να πιστέψεις πως στον απέραντο ωκεανό των ανθρώπων, εσύ θα βρεις εκείνον που πράγματικά θα σου ταιριάζει. -Πόσες πιθανότητες έχεις ; Καμία, το ξέρεις.

Κι ο φάυλος κύκλος συνεχίζεται.
Αέναη μοναξιά.
Ατέλειωτο ξόδεμα.

Κι ύστερα τα τσιγάρα τελειώνουν,
το πακέτο αδειάζει.
Οι στίχοι πληθαίνουν.

Η έλλειψη διογκώνει πάντα την επιθυμία.
η έντονη επιθυμία οδηγεί σχεδόν πάντα σε μεγάλο έρωτας.
Ο μεγάλος έρωτας οδηγεί πάντα στην τρέλα.

Εξαυλώθηκα από την απουσία σου.
Σταγόνα έγινα στον ωκεανό των ανθρώπων.
Εσύ πού είσαι ;

Κυκλάδες

Το τοπίο είναι απλό κι έρημο.
Βράχια άγρια υψώνονται μπροστά μας,
αγκαλιάζουν την ακρογιαλιά,
η θάλασσα πήρε από χθες εκείνο το χρώμα που με σκοτώνει:
Μπλέ βαθύ, σαν τα παράθυρα των κυκλαδιτικων σπιτιών.
Ενα μπλέ που μεις του Βορείου Αιγαίου δεν το συναντάμε.

Γυμνές πέτρες στέκονται περήφανες,
ρουφάνε καλοκαιρινό φως,
λαμπερό ήλιο,
και τον κρατούνε ως να πέσει το βράδυ.
Ερωτοτροπία το φωτός με τις πέτρες.

Αυγουστιάτικο καυτό μεσημέρι,
την ώρα που ξεσηκώνονται τα  μελτέμια ,
η θάλασσα αγριεύει.

Ιουλιος μήνας

Aκινητοποιημένα όνειρα στο ημίφως.

Ζεστός αέρας μπαζει απ τα παράθυρα.

(Άλλο τίποτα ζεστό δεν υπάρχει. Χλιαρές μόνο ζωές τριγύρω )

κι η μία σκέψη να διαδέχεται την άλλη:

Εικόνες όλες συγκεχυμένες και διαδοχικές:

Φωτιά στη μέση του δωματίου.

Λάσπη στην άλλη άκρη.

Και πέρα μακριά στις κρεβατοκάμαρες των ανθρώπων

σαν κεράκια λιώνουν τα κορμιά...

Κι έτσι πέρασε κι αυτός ο μήνας:

Σαν βήξιμο, 

σαν φτέρνισμα, 

σαν μία φευγαλέα μέρα,

επώδυνη κι ηδονική- 

μα τι στον κόσμο δεν έχει τίμημα; 

Κι η ηδονή έχει το πιο μεγάλο. -

Ακινητοποιημένα όνειρα στο σαλόνια των διαμερισμάτων, 

κάτω απ τα λευκά καλοκαιρινά σεντόνια, 

οι ανθρώποι αγαπιούνται, 

αγαπιούνται κι αυταπατώνται, 

νομίζοντας πως εξόρισαν μία για πάντα τη μοναξιά τους. 

Φεύ! Αυταπάτες! 

Αλλά γι αυτές θα μιλάμε τώρα ;

Επειδή βαρέθηκα να σε περιμένω, λέω να φτιάξω ένα παραμύθι:
Να αρχίσω να πιστεύω πως είσαι εδώ και να αρχίσω να ζω λες κι  έχεις έρθει:
Θα καθαρίζω κάθε μέρα το σπίτι μου, όπως θα έκανα αν ήσουν εδώ, ώστε να το δεις καθαρό και περιποιημένο. Κάθε μέρα θα γεμίζω το βάζο λουλούδια που αγαπάς και θα στρώνω τραπεζομάντηλο στο τραπέζι. Να εκείνο το λευκό που θα αγαπούσες. Θα μαγειρεύω κάθε μέρα φαγητά που θα αγαπούσες και θα έχω κάθε μέρα καθαρή λευκή πετσέτα.
Και θα βάφω συχνά τα νύχια μου και θα σταματήσω να τα τρώω, όπως θα έκανα, αν ήσουν εδώ.
Και θα φοράω ελαφρύ μακιγιάζ και σιδερωμένο φόρεμα και κάθε βράδυ θα τηρώ ευλαβικά την διαδικασία του ντεμακιγιάζ.Θα κάνω αποτριχώνω συχνότερα τα πόδια, για να μην ενοχληθείς.
Θα γελάω συχνότερα, ενώ μέσα μου μπορεί να κλαίω. Θα σταματήσω να σε ψάχνω σε άγνωστα πρόσωπα, σε στιγμές πλήξης, σε φτηνιάρικα χάδια- εξάλλου αυτό το έχω κάνει από καιρό.
Θα προσπαθήσω να είμαι πλήρης με αυτό το παραμύθι που θα φτιάξω.
Αλλά κάτι μου λέω πώς δεν θα το καταφέρω....