Η αγάπη θα ρθει

 Ξάπλωνα δίπλα σου, τα πρωινά που ξυπνούσαμε μαζί, μετά τον έρωτα, ήρεμη, χορτασμένη από ηδονές, πλήρης, γεμάτη από σένα, γεμάτη από ηδονή. Δεν τσιγκουνεύτηκες ποτέ την ηδονή. Μου τη χάρισες απεριόριστα και άπειρα, κι εγώ αχόρταγη, συνεχώς σε ήθελα κι άλλο, ακόμα περισσότερο. Ξάπλωνα δίπλα σου με σώμα ελαφρό σα πούπουλο, και με τν αισθηση της νωχελικότητας, της αδυναμίας, της μακάριας ευτυχίας, του ευτυχισμένου σώματος. Ω, ορκίζομαι και προσεύχομαι στον Ιερό Φαλό που χαρίζει μακάρια, ευτυχισμένα νερά των οργασμών... 

Μου λείπει η αίσθηση του αλαφρωμένου σώματος, μου λείπει η αίσθηση της καθαρής ψυχής, μου λείπει να κοιμάμαι δίπλα σε κάποιον και να μη τον συγκρίνω μαζί σου, μου λείπει να μη κερατώνω κάποιον με τη σκέψη σου. Γι αυτό σταμάτησα να βλέπω άλλους. Κανείς δεν μου αρέσει. Κανείς δεν με εμπνέει. 

Χτυπιέμαι μόνη κι έρημη επάνω στο τότε κρεβάτι μας, που έζησε τόσα. Αλλαξα το στρώμα για να μπορέσω να σε ξεχάσω. Να μην αγγίζει το σώμα μου το κρεβάτι που ξαπλώσαμε μαζί και πήγαμε ταξιδι στο παράδεισο- για σένα, δε ξέρω, εγώ στο παράδεισο πήγα, παραδείσες ευτυχίες και ηδονές, που ουδέποτε κάποιες θα νιώσουν, παρά μόνο θα πηδιούνται για εκτόνωση και τεκνοποιια... Εγώ βαριέμαι τις τεκνοποιιες, θέλω τις ανόθευτες απενοχοποιημένες ηδονές. 

Μου έρχεται να βάλω τα κλάματα, και κάτι μέσα μου με μπλοκάρει, λέω σιγά μη κλάψη γι αυτόν τον μαλάκα, αλλά ίσως πρέπει να τα βάλλω τα κλάματα, να ηρεμήσω. Μουσκεύουν κάπως τα μάτια μου, αλλά η λογισκή μου δεν με αφήνει. Σπανίως έχω κλάψει για σένα γοερά. Δεν το δέχομαι. Ησουν ένας μαλάκας και μισός,  που δεν άξιζες τίποτα απ όλα αυτά τα παραπανω λόγια. 

Κι εγώ μια γυναίκα που μυρίζει έρωτα, και όμως, δεν τον έχω. Και δεν τον έχω στα εικοσικοκτώ μου χρόνια, στην καλύτερη μου ηλικία, στη νεότητα μου, που θα πρεπε αντί να κάθομαι εδώ να γράφω, να ζω έρωτες επάνω σε καναπέδες-πατώματα0 κρεβάτια-παραλίες-δάση. Που θα πρέπε αντί να κάθομαι εδώ και να απελπίζομαι, να κάνουμε ένα μακρινό ταξίδι με τροχόσπιτο, σε άγνωστες πόλεις να κοιμόμαστε, οι μπύρες να ρέουν αύθονες, και ο Τζακ Κέρουακ να μας ζηλεύει. Θα πρεπε να ζούμε μαγικούς ποιητικούς και αλληλέγγυους έρωτες, όχι αυτό το χάλι. Οχι του δουλεια-διάβασμα-ύπνος. Ναι, ναι, ξέρω για τα χόμπι μου θα μου πείτε. Ε ρε πούστη μου, ενταξει, τα κάνω, έχω βελτιώσει πολύ τη φάση μου και τη συνεξάρτηση μου... Αλλά... Δεν γίνεται. Είσαι συνεξαρτώμενος όταν θες να ερωτευτεις ; 

Υ.Γ. Μικρέ, άντε και γαμήσου και όχι μαζί μου Τα φιλια μου και τα περαστικα μου. Φαίνεσαι λίγος για μένα, αφού δεν με διεκδικείς, ενώ θα έπρεπε και θα μπορούσες να το κάνεις. 

Υ.Γ 2 . Αντε γαμηθείτε όλοι σας, όλοι μαλάκες είστε, έχω και δουλειές. Κοθόρνια. Δεν ήρθε ακόμα αυτός που μου αξίζει. Και δεν είναι ότι έχω κόλλημα με τον πρώην μαλάκα, αλλά προφανώς δεν ξαναερωτεύτηκα. Ε και γιατί να ερωτευτώ ; Μου την έπεσε και κανας δα παιδαράς και δεν το ξέρω ; Από αυτά τα μυγοφτήματα τι να ερωτευτώ ; Τι τα περιπλέκω στο μυαλό μου ; Ολοι μετά από το Γιάννη ήταν για τα μπάζα. Βέβαια κι ο Γιάνννης για τα μπάζα ήταν, αλλά τότε ήμουν ακαταλόγιστη λόγω νεαρότητας. Απαλάσσεται λοιπον η κατηγορουμένη λόγω άρσης του καταλογισμού. 

" Η αγάπη θα ρθει... 

Θα ρθει, ένα απόγευμα ζεστό 

θα μπει στο κήπο αυτό 

όλο το φως που υπάρχει... " 

Υ.Γ. 3 Πρέπει να σκεφτόμαστε ότι θα μας συμβουν και όμορφα πράγματα. 

απαλεψία

 Βαρυθυμη και κάπως βαριεστησμένη ξύπνησα. Ξύπνησα αργά. Ω΄ρα 11.30. Εθχες αυπνίες, και κουβεντολοι στο fb με άγνωστο τύπο, που δεν πρόκειται ποτέ να γωνρίσω- έχει μία ασφάλεια η εγκαταστάση μου στο νησί, τουλάχιστον δεν εκτίθεμαι...Εδω και μέρες οι λέξεις παίζουν μαζί μου, με κυνηγούν, με καταπολεμούν, δεν μ αφήνουν να κοιμηθώ, ιδεες που μου έρχονται στιγμιαία, έμπνευση στην οποία αντιστέκομαι, γιατί πρέπει να αντισταθώ, πρέπει να διαβάσω, πρέπει να περάσω τις εξετάσεις, πρέπει να αποκατασταθώ. Μία ζωή πρέπει, μια ζωή άγχη, μία ζωή πίεση, μία ζωή διάφοροι διαγωνισμοί και ανταγωνισμοί. Βαρέθηκα. Αλλά δεν θέλω και τη δουλειά που κάνω τώρα, δεν την αντέχω. Δεν ξέρω αν αντέχω κάποια δουλειά. 

Εχω ένα πνιγερό άγχος μέσα μου που δεν με αφήνει ποτέ να ηρεμήσω. Ισως είναι κουραστικό που ζουμε σε νησί, και πάντα και παντού, όπου και να πας θα δεις γνωστό και θα σε αρχίσει στις ερωτήσεις. Βέβαια σκέφτομαι, δεν έχω μάθει να οδηγώ. Εϊναι κι αυτό που όλο το αναβάλλω, Αναβάλλω γενικά τις δουλειές μου και αυτό με σκοτώνει. Και τη δουλειά μου την αναβάλλω. Ισως δε ξέρω πώς να τη κάνω. Δεν ξέρω γιατί μου συμβαίνει αυτό.  ή μάλλον ξέρω, και δεν το διορθώνω πάντα. Μου συμβαίνει γιατί φοβάμαι ότι κάτι δεν θα το κάνω σωστά, μου φαίνεται βουνό, είμαι τελειομανής και βράζω στο ζουμί μου. Και το χειρότερο; Δεν έχω και καναν άντρα να ξεδώσω λίγο... Τουλάχιστον όσο ζούσα στη πρωτεύουσα όλο και κάτι έπαιζε... Ναι θα μου πεις... Καλοψωνίσαμε, από τον έναν μαλάκα στον άλλον πήγαινα... Και η φάση είναι ότι τώρα εν μέσα καραντίνας που έχουν μιλήσει κανα δύο άνθρωποι στα σοσιαλ χλαμύδια που δε μου φάνηκαν μαλάκες, και που όμως είναι στην ΑΘήνα... Τώρα βρήκατε γαμώτο ; Τόσα χρόνια εκει βολοεδερνα... τι να πεις ; 

Προσπαθώ να είμαι καλά, αλλά ειμαι πολύ αγχωμένη, κουρασμένη, απογοητευμένη...απολαμβάνω το γεγονός ότι έχω πολύ λίγες δουλειές στο γραφείο και ότι κάθομαι σπίτι και διαβάζω. Αυτό με ηρεμεί σα συνθήκη. Το διάβασμα είναι κάτι που ξέρω να κάνω. Οι πελάτες πάλι είναι κάτι που δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ, δεν έχω την υπομονή, μου φαίνονται βαρετοί, τους βαριέμαι, με κουράζουν, ο,τι θυμούνται χαίρονται. Θεε και κύριε, ας μείνουν μακριά μου για 4 γαμωμήνες να διαβάσω και μετά ο,τι θέλουν. Βέβαια, και μετά πάλι πελάτες θα έχω, αλλά δεν θα τρωω στη μαπα τη τοξικότητα τους, αυτά τα πάρε ένα τηλέφωνο κυρία Δικηγόρε... Γαμώ την επαρχία σας... 

Πληρώνω 100 ευρώ μηνιαίως την επικοινωνία μου με τον έξω κόσμο 

κι όμως αυτή η επικοινωνία είναι που με κουράζει, που με σκοτώνει 

που με κάνει να μη θέλω να σηκωθώ απ το κρεβάτι μου... 

Και σκέψου ότι παρ όλα αυτά τη πληρώνω... Για να την έχω... Jesus....! 

Χθες με πιάσαν τα κλάματα πάλι. Που δεν μπορώ να ερωτευτώ ξανά. Που δεν μπορώ να πάω με άντρα ξανά και να μην τον σκεφτώ. Που δεν έχω κανέναν να μου κάνει εντύπωση. Νόμιζα ότι μου άρεσε ένα τυπάκι. Νόμιζα και εγώ ότι του άρεσα. Οντως, πήγαμε και βόλτα. Αλλά, ποτέ δεν προτεινε τίποτα περισσότερο από μία βόλτα. Ούτε εγώ. Δεν ήθελα, Για μία γαμημένη φορά στη ζωή μου, όποιος με θέλει να με διεκδικήσει, το αξίζω. Αλλιώς να μη με έχει. Δεν τον θέλω. Να προσπαθήσει για μένα. Μολών λαβέ. Αν δε προσπαθήσει, δεν τον θέλω. Βαρέθηκα να προσπαθώ εγώ για όλους τους. Στο διάολο όλοι. Εναν θέλησα. Μου βγήκε πουστάρα τελικά, τόσα χρόνια με δούλευε. Τι του βρήκα ; Μετά άλλον θέλησα. Μου βγήκε μπερμπάντης. Ευτυχώς εκεί τα πήρα πάνω μου, και δεν έμπλεξα καθόλου μαζί του. Τις άλλες σχέσεις μου τις ξεκίνησαν οι άλλοι,  ο ένας για να με πουλήσει και ο άλλος για να με απογοητεύσει. 

κάνω  κάτι μαύρες σκεψεις, ότι θα μείνω για πάντα μόνη μου. Και καλά, αυτό δε με νοιάζει, χέστηκα, ας μείνω. Εκείνο που με πονάει είναι όταν σκέφτομαι ότι δεν θα ξαναερωτευτώ ποτέ και θα μείνω με τις αναμνήσεις ενός πρώτου έρωτα που τελικά από το τέλος του φάνηκε ότι δεν άξιζε ούτε ένα φράγκο. 

Υστερα σκέφτομαι ότι έχω γυρίσει σ ένα γαμωνήσι, με ανθρώπους 300 χρόνια πίσω, άντρες κάφρους κτλ Ναι, αλλά οι άντρες παντού κάφροι ειναι. Λίγοι είναι που ξεχωρίζουν. Χάθηκε να γνώριζα το Νίκο κάποτε ; 

Θα ταιριάζαμε. 

τι φοβερή, τι τρομερή η έλλειψη ενός σώματος ζεστού, που κοιμάται πλάι σου, 

Φοβερό είναι να μη κοιμάται δίπλα σου κανείς που να μοιάζει με αυτόν που θα ήθελες να κοιμάται δίπλα σου. 

Εστω καλύτερα δίχως έρωτα, 

παρά με ημίμετρα. 

Καλύτερα να μη κοιμάται κανείς δίπλα μου, 

παρά αυτόν που κοιμάται διπλα μου να μην τον θέλω. 

Μα τι φοβερή η έλλιψη ενός ποθητού σώματος στο άδειο κρεβάτι. 

Μαραζώνω στα άδεια κρεβάτια, 

μα ακόμα περισσότερα μαράζωνα στα γεμάτα κρεβάτια

από ανθρώπους που δεν ερωτεύτηκα, 

που δεν πόθησα μ όλη τη δύναμη της ψυχής μου. 

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε... 

Κι εγώ είμαι κουρασμένη, 

κι αύριο ξυπνάω νωρίς. 

ΕΚοψα και το αλκοολ... 

Δεν θέλω να πεθάνω απο τη νοσταλγία. 

Δεν θέλω να πεθάνω από την έλλεψη...

Η αγάπη θα ρθει... 

Γιάννης

Ναι, το θυμάμαι καθαρά. Η τελευταία φορά που τον είδα ήταν πριν τρία χρόνια. Ναι, είχαμε χωρίσει ήδη ένα χρονο πριν. Ηξερα ήδη ότι είχε παντρευτεί και ότι είχε κάνει παιδί μαζί της. Μετά από μένα. Αυτό δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ. ΠΟτέ όμως. Μ' ακούς ; Ποτέ δεν θα του το συγχωρήσω. Ποτέ. Πήγε κι έκανε παιδί μαζί της. Παιδί... Ακούς, παιδί... ! Παιδί αυτός. Ε βέβαια, ήθελε να μου κάνει κι εμένα, για να με δέσει, να με δεσμεύσει οριστικά για πάντα μαζί του. Να βλέπω το παιδί μου και να συγχίζομαι. Να πάρει τα σκασμένα τα γονίδια του, να με ταλαιπωρεί, να με πεθαίνει.  Πού να με πάρει ο διάολος και να με σηκώσει και να με στείλει στον αγύριστο... Ηταν ο μόνος που θα ήθελα το παιδί του. Ποτέ ξανά δεν ήθελα παιδί, με καμία άλλη σχέση μου. Ουδέποτε. Κι ας ήμουν σε μεγαλύτερη και σε πιο κατάλληλη ηλικία. Γι αυτό απόμεινα έτσι, μόνη μου, στο ράφι που λένε, δεν ήθελα παιδιά. Μόνο έρωτες. 

Τελοσπάντων, τελευταία φορά που τον είδα ήταν πριν τρία χρόνια. Φόραγα μαύρο φόρεμα, κυριλέ, είχα κανονίσει να πάω για φαγητό με τις άλλες. Ξαφνικά τον είδα να κάθεται πάνω σε μία καρέκλα, μπροστά από ένα τραπεζάκι, μονος του. Ούτε που θυμάμαι τι φόραγε, θυμάμαι μόνο ότι είδα το πρόσωπο του. Ακαριαία κοίταξα να δω με ποιά είναι. Ευτυχώς δεν ήταν μαζί της. Θα εκνευριζόμουν χειρότερα. Πάντα το είχα άγχος με ποιά είναι, και όταν ήμασταν μαζί. Πάντα τον ζήλευα. Δεν έχω ξαναζηλέψει περισσότερο άντρα. Ουσιαστικά από τότε που χωρίσαμε δεν έχω ζηλέψει κανέναν, παρά το γεγονός ότι όλοι τους έκαναν φιλότιμες προσπάθειες να με κάνουν να ζηλέψω, να με κάνουν να νιώσω κατώτερη, να με κάνουν να νιώσω κόμπλεξ. Είναι αλήθεια ότι οι άντρες προσπαθούν να σε ρίξουν ψυχολογικά, γιατί είναι ανεπαρκείς και δεν μπορούν να διαχειριστούν την δική σου αυτάρκεια. Τους χαλάει ρε παιδί μου. Θέλουν να σε βλέπουν κακομοιριασμένη, εξαρτημένη από το πουλί τους, από το πορτοφόλι τους, από τη δύναμη τους. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι δεν σε γνώρισαν εξαρτημένη από αυτούς, αλλά ελεύθερη, ανεξάρτητη δυναμική και ως τέτοια σε ερωτεύτηκαν. Μετά βέβαια όταν σε ρίξουν ψυχολογικά και σε βάλλουν από κάτω, έχουν χάσει το ερωτικό τους ενδιαφέρον και μετά είσαι κάποια σα τη μάνα τους. Και τότε τσούπ! Πάνε αλλού να το βρούνε αυτό που πρώτα είχες εσύ: το σπιρτόζικο βλέμμα και το γέλιο σου, που στο κόψανε απότομα. Τι να πεις ; Ετσι είναι οι άντρες... ΤΟ θέμα είναι ότι εγώ δεν έπεσα ποτέ σε τέτοιες λούμπες. Οταν έβλεπα τέτοιες επιθετικές διαθέσεις, έπαιρνα τα κουβαδάκια μου και ΄πήγαινα σε μία άλλη παραλία, που ήμουν πολύ καλύτερα μόνη μου. Ποιά είναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου ; Αυτή που διανύω μόνη μου, χωρίς κανέναν τοξικό μαλάκα πάνω απ΄το κεφάλι μου. 

Τελευταία φορά που τον είδα λοιπόν καθόταν στο καφενείο μας, μόνος του, μου κόπηκαν τα πόδια. Φώναξα το όνομα του, χωρίς καμία ντροπή και χωρίς να του απευθύνω το λόγο - δεν είναι του επιπέδου μου ο τύπος άλλωστε και δεν καταδέχομαι τέτοιες συνομιλίες. Τελοσπάντων, οι άλλες προχώρησαν μπροστά, εγώ γύρισα το κεφάλι μου καθώς προχωρούσα να τον δω. Ηταν γερασμένος. Με λίγα ασπρισμένα μαλλιά. Με γένια. Αξύριστος. Πώς να του φάνηκα άραγε  εγώ ; Μάλλον πιο γυναίκα. Με ήξερε κοριτσάκι. Ελπίζω να μην είδε ότι πάχυνα κάπως από τότε. Τελοσπάντων. Προχώρησα. Δεν συζήτησα τίποτα με τις άλλες. Ησυχα ήπιαμε το κρασί μας. Πήγα σπίτι μου. Αδιαφόρησα πλήρως για τη συνάντηση εκείνη. 

Αραγε θα τον ξαναδώ ; Πριν πεθάνω θα τον ξαναδώ ; Τον είχα ερωτευτεί τόσο πολύ, που αν όσο ήμασταν μαζί πέθαινα, δεν θα με ένοιαζε καθόλου. Το έλεγα τότε. Το λέω και τώρα. Πέρασαν άπειρα χρόνια από τότε. Εκανα άπειρα πράγματα μεγάλα στη ζωή μου από το χωρισμό μας μέχρι και σήμερα. Τίποτα δεν μου έδωσε περισσότερη ευτυχία από εκείνη του έρωτα. Μόνοι στη μέση του κόσμου. Εγώ και αυτός. Αυτός βέβαια ήταν ένας μαλάκας και μισός. Και δεν άξιζε τίποτα από όλα αυτά. Εγώ μόνη μου τον ερωτεύτηκα. Ανάθεμα και τρις ανάθεμα την ώρα που τον έβλεπα. Χάθηκε να έβλεπα έναν πιο φυσιολογικό άνθρωπο και να ερωτευόμουν έναν συναισθηματικά ολοκληρωμένο άνθρωπο ; Γιατί αυτόν ; Θέμα τύχης. Δεν ήταν επιλογή. Τον είδα. Και πήγα σα μαγνητισμένη κατά πάνω του. Δεν το διάλεξα. Με διάλεξε. Η τύχη. Ούτε αυτός. Τυχαίο γεγονός το ποιόν θα ερωτευτείς. 

Κι οι υπόλοιποι ; Οι επόμενοι ; Γιατί δεν στέριωσα με κανέναν τους ; Δεν μπορούσα. Δεν ερωτεύτηκα κανέναν. Ολες μου τις σχέσεις τις λήγω στο τρίμηνο. Οχι γιατί είμαι κολλημένη μ αυτόν τον βλάκα. Δεν είμαι. Ο τελευταίος άντρας του κόσμου να ήταν μαζί του δεν θα κοιμόμουν. Και όμως μπορεί να κοιμόμουν. Πόσο μου λείπει το κρεβάτι μας. Το σημείο που ταιριάζαμε απόλυτα. Με τους άλλους ουδέποτε, χλιαρά πράγματα, είχα πονοκέφαλο. Τους βαριόμουν.  Τις σχέσεις μου τις λήγω, γιατί ενώ οι άλλοι τις ξεκινούν, οι άλλοι με πλησιάζουν, αλλά στο τέλος πάντα κάτι κάνουν και μου το χαλάνε, βγάζουν τον κωλοχαρακτήρα τους, ευτυχώς από νωρίς και φυσικά πάνε στον αγύριστο. Και δεν έχω και καμία όρεξη να ασχοληθώ περισσότερο με κανέναν τους. 

Φαντάζεσαι να παθάνω και να μην τον ξαναδώ ; Ετσι λήγει ένας έρωτας, με κάτι έντονα βλέμματα στο Αθηναικό κέντρο ; Τώρα πια είμαστε τόσο ξένοι. Τι απίστευτο. Κάποτε ήμασταν ΕΝΑ σώμα, ενιαίο σώμα. Και τώρα δεν λέμε ούτε γεια. Δεν ξέρει που είμαι. Εκτός αν με έψαξε στο face αλλά χέστηκε. Δεν θα με έψαξε. Αυτό με πονάει. Αυτό που εκείνος χέστηκε και εγώ κάθομαι εδώ και γράφω με κάνει έξαλλη. ΒΟήθεια. Τα νεύρα μου. Δεν είναι ότι είμαι κολλημένη μαζί του. Οχι, δεν είναι αυτό. Ειναι που είμαι μόνη μου. Μοναξιά είναι να ζεις με αναμνήσεις. Εντωμεταξύ αδυνατώ να ξανανιώσω το ίδιο  συναίσθημα. Νόμιζα ότι ήμουν συναισθηματικά ανάπηρη μετά το χωρισμό μας. Ομως, γνώρισα τον Π. και έπαθα τη πλάκα της ζωής μου. Τον ερωτεύτηκα τον τύπο εκείνο. Σάστησα μπροστά του. Και όταν με φίλησε... Πωπω θυμήθηκα... Και κάπως έτσι νιώθω ότι δεν είναι  ότι είμαι κολλημένη με τον μαλάκα τον πρώην, αλλά ότι δεν έχει τύχει να ερωτευτώ. Οσο για τον Π., ε δε βγήκε, ε φοβήθηκε, και δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ. Μας στέρησε την ευτυχία, ο μαλάκας. τώρα όταν τον παίρνω τηλέφωνο και το παίζω ήρεμη και φίλη του, γίνεται έξαλλος, είναι τόσο επιθετικός. Απορώ με τη πάρτυ του. Με έχει. Το ξέρει. Με θέλει. Κι αυτό το ξέρει, αλλά το φοβάται τόσο πολύ. Ε... δεν είναι και όλοι για έρωτες. Πίστευα ότι αυτός θα ήταν όμως, αλλά ατύχησα. 

Αχ... δεν είναι το θέμα να μη πεθάνω και δεν ξαναδώ τον μαλάκα το Γιάννη, το θέμα είναι να μη πεθάνω και δεν προλάβω να ξαναλιώσω από έρωτα... Ας ξαναλιώσω από έρωτα και τίποτα άλλο δεν θέλω. Ούτε καριέρες, ούτε λεφτά. Αυτά θα γίνουν γιατί εξαρτώνται μόνο από εμένα. Αλλά ο έρωτας ; 

 εισαι ελευθερος οταν δεν εχεις τιποτα και στου βυθου σου ταξιδευεις το σκοταδι

Στίχος από το τραγούδι " στο πουθενά"  του Μάνου Ξυδούς  

Από το σκοτάδι εξέρχομαι της εσωτερικής μου ζωής με κόπο και προσπάθεια κάθε ημέρα, κάθε πρωί. Ξεπλένω τους εφιάλτες μου με νερό θαλασσινό. Ώρα 9.30 πρωινή, ένας καφές μπροστά στη θάλασσα, στη λιακάδα. Ο ουρανός να λάμπει κι η θάλασσα να ρυτιδώνεται από το ελαφρό αεράκι. Ενα αεράκι που με χαϊδεύει. Ενα αεράκι που με παρηγορεί. Ενα αεράκι που με ξαλαφρώνει, που ναι λες και με παίρνει και με οδηγεί σ΄εναν άλλον πιο ηλιοποτισμένο κόσμο από τον μέσα μου κόσμο. Διαβάζω τον παραπάνω στίχο που κάποτε είχα σημειώσει κάπου. Και σκέφτομαι πώς είμαι πραγματικά ελεύθερη, γιατί δεν έχω τίποτα και μπορώ να περιπλανιέμαι ελεύθερη στο σκοτεινό κόσμο μέσα μου. Κάποιες μέρες, σαν αυτή, ο κόσμος μου είναι σκοτεινός, απομονωμένος, πέφτουν βροχές και δάκρυα. 

Κι ύστερα κατά τα άλλα έχω ένα κόσμο φωτεινό, χαρούμενο, ζεστό και πολύχρωμο, γεμάτο χρώματα φωτεινά και ήσυχα. Κάποιος γελάει, και κάτι χαμογελάει μέσα μου. Κάτι σα χνούδι. Υποψία έρωτος. Υπαινιγμός ιστορίας που μέλλεται να αρχίσει. Ερωτηματικά: Θα αρχίσει η ιστορία ; Ισως ναι. Ισως και όχι. Θα δείξει. Μεταφορές στον μέλλοντα χρόνο. Το παρόν είναι ένα σχεδόν, ένα περίπου, ένα σημείο στίξης : ερωτηματικό. 

Μήπως άραγες αυτά τα ερωτηματικά δεν είναι που αυξάνουν την επιθυμία ; Τι αξίζει ;

Στη σκιά αναμνήσεων.

 Octavio Paz | 31 Μαρτίου 1914 - 19 Απριλίου 1998 |

Η ερωτική συνάντηση αρχίζει με τη θέα του κορμιού που ποθούμε. Ντυμένο ή γυμνό, το κορμί είναι μια παρουσία, μια μορφή, η οποία, προς στιγμή, είναι όλες οι μορφές του κόσμου. Μόλις αγκαλιάσουμε τη μορφή αυτή, παύουμε να την αντιλαμβανόμαστε ως παρουσία και τη συλλαμβάνουμε ως συγκεκριμένη ύλη, απτή, που χωράει στην αγκαλιά μας και η οποία, παρόλα αυτά, είναι απεριόριστη.

Χανόμαστε ως πρόσωπα και βρισκόμαστε ως αισθήσεις. Όσο η αίσθηση γίνεται πιο έντονη, το κορμί που αγκαλιάζουμε γίνεται πιο αχανές. Αίσθηση του απείρου. Το κορμί μας χάνεται μέσα στο άλλο κορμί.

Το σαρκικό αγκάλιασμα είναι η κορύφωση του κορμιού και η απώλειά του.

| Διπλή φλόγα • Έρωτας και ερωτισμός | μτφρ.: Σάρα Μπενβενίστε - Μαρία Παπαδήμα | εκδόσεις Εξάντας |

Να γινεις σταχτη θελω. Κοκκος αμμου σε μία παραλία πολλών χιλιομέτρων. Κόκκος άμμου σε έναν ολόκληρο πλανήτη. Να μην υπαρχει πια τιποτα απο σενα μεσα μου και πανω μου. Καμια αναμνηση να μη με στοιχειωσει. Να φυγουν, να ξεθυμανουν. Θελω να γινω απ την αρχη καινούριος, καθάριος, σαν να μη σε γνώρισα ποτέ, ας πούμε. Σαν να μη σε άγγιξα.

Τα βραδια ερχεσαι στον υπνο μου. Εφιαλτες. Καθε φορα που παω ν' αγκαλιάσω ένα ξένο κορμί, οι αμανησεις θα με στοιχειωνουν ασυνειδήτα, στα όνειρα μου. Ερχεσαι στον ύπνο μου, ακέλεστη και ανεπιθύμητη, να μου θυμίσεις όσα κάποτε ζήσαμε. Ενα σώμα που δε λησμονιέται. Μία ξένη γη, που ανθίσε κάποτε στα χέρια μου. Ενα κατακτημένο κομμάτι του κόσμου σου, που κατέχω αδιαμφησβήτητα για πάντα, εις τους αιώνας των αιώνων. Μα τι είναι οι άλλες ; Κέλλη, Κατερίνα, Μαρία, Γεωργία, Ειρήνη... Τι είναι όλα αυτά τα κορίτσια που ξεγέλασα, αλλά μαζί τους ξεγελάστηκα κι εγώ ο ίδιος ; τι είναι όλες αυτές οι γυναίκες που συνάντησα στον δρόμο μου και όμως εγώ πορεία δεν άλλαξα : Πάντα στο τέλος εσύ, " εσύ το νόμισμα, κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει" ... Αλλότρια κορμιά, ξένα, που δε θυμίζουν με τίποτα εσένα, που δεν φέρνουν ούτε στο ελάχιστο των ματιών σου. Τι είναι αυτό που ερωτεύτηκα, αν όχι το βάθος του βλέμματος σου ; Με κοίταζες κι ο κόσμος όλος ήταν δικός μου. Υστερα αποχωρησες. Ο σφιγμός της γης έπαψε να χτυπάει, ο κόσμος όλος εξαφανίστηκε. Αλλοτροιωμένος απ τις μνήμες άνθρωπος, κουρέλι σωστό, κατανικιέμαι. Δεν θελω αλλο σου λεω. Δεν θελω.

Θελω να εξαφανιστεις απο μεσα μου. Σαν να μην υπηρξες ποτε. Να ξεχασω οτι κάποτε υπήρξες, να σε θεωρήσω πια ολότελα νεκρή, όπως είσαι για μένα. Νερκή, αφού είσαι απούσα. Μα ποιός έχει δει μία απουσία τόσο παρούσα στη ζωή ενός ανθρώπου ; Θέλω να ξεχασει το σωμα μου το σωμα σου. Θελω να ξεχασω. Να μη θυμάμαι. Να μην αναπολώ. Να γίνουν όλα κατάλευκα, παλλευκα, όμορφα, ειδυλιακά, μαγικά, σαν να σαι γαμήλιο ταξίδι στις Μπαχάμες. Κουραστηκα. Καθε πρωι πλενω το σωμα μου να σε ξεπλυνω απο πανω μου. Γδερνομαι ματωνω . Σποραδικα φευγεις. Κι υστερα ξαναρχεσαι.

Παραλια. Νερο. Βροχη. Μες στη βροχη και βρεχομαι. Εβρεξε δακρυα. Αλλη μια Κυριακη παρατονη, σαν αυτες του Λος Αντζελες. . Σαν αυτες τις χαμένες Κυριακές. Που δεν μπορουσα να σηκωθω απ το κρεβατι, και εγραφα για εσενα,για εμενα, για το ποσο σε μισω, για το ποσο μου λειπεις.

Οχι. Δεν θα αφηνα και τη σημερινη Κυριακη να καταστραφει. Πηρα ντεπον. Μπηκα για μπανιο. Προσπαθησα να σηκωθω. Αλλα πατησα κατι κλαματα. Με πιασαν τα κλαματα. Βλεπω το σωμα μου . Διψασμενο. Χωρις καμια αναμνηση ερωτα απο αλλες γυναίκες. Μονο δικες μας αναμνησεις, που τσουρουφλίζουν, που καίνε. Που σαν κάρβουνο απυθώνονται απάνω στο μυαλό μου και κατ επέκταση απάνω στο σώμα μου.

Ατιμο σωμα. Δε ξεχνας. Με βασανιζεις. Με βασανιζεις συνεχεια. Με τη μνημη. Θελω να γραψω τη μνημη σε γυαλι. Κι υστερα να το σπασω. Να το κανω θρυψαλα. Να το πεταξω μακριά, πέρα μακρά στα χάη του σύμπαντος. Να σπάσει το γυαλί σ΄έναν άλλον πλανήτη, που εσύ δεν θα υπάρχεις. Σ έναν άλλον πλανήτη που εγώ θα υπάρξω, χωρίς να σε έχω γνωρίσει προηγουμένως. Σ' έναν άλλον πλανήτη που θα ξαπλώνω εξαγνισμένος στη μέση της θάλασσας, που θα κείτομαι ευτυχισμένος μέσα στο νερό. Σ ' εναν άλλον πλανήτη που δεν θα υπάρχουν αναμνήσεις έρωτος, που δεν θα υπάρχουν αναθυμιάσεις μνήμεων. Θα είναι όλα καθαρά, όλα καινούρια, θα πιάσω το μύτο της Αριάδνης από την αρχή και δεν θα με οδηγήσει σ΄εσένα, αιώνιε Μινώταυρε. Αιώνια αμαρτία, βιωμένη. Σ' έναν άλλον πλανήτη που θα υπάρχουν εξομολόγοι, και με μιάς θα μου δώσουν άφεση αμαρτιών, που αφέθηκα σε ένα συκγλονιστικό αίσθημα. Ενα άισθημα που σε συγκλονίζει τρίσβαθα, που δεν αφήνει τα σπλάχνα σου να ησυχάσουν, που σ' αφήνει να ονειρευτείς ένα ζευγάρι μάτια, που δεν θα ναι τα δικά σου. Βαρέθηκα με τα μάτια σου, βαρέθηκα με το κόρμί σου. Πνίγηκα από τις αμαμνήσεις μου. Δεν αντέχω αλλο να τις αναμασώ. Δεν αντέχω άλλο να ξυπνώ το πρωί με παλιές θύμησες. Με όνειρα που στην πραγματικότητα σε μαχαιρώνουν τρίσβαθα και με το μαχαίρι ευθεία καρφωμένο στη καρδιά. Εχω μία καρδία λαβωμένη, κι όμως ακόμα υπάρχω. Σάμπως αυτό δεν είναι κατάρα ;

Βροχη. " Πήρα τη στράτα κι έρχομαι, μές στη βροχή και βρέχομαι" . Πού να έρθω ; Τόπο δεν έχω για να ρθω. Δεν ξέρω πού βρίσκεσαι, μα κι αν ήξερα που είσαι, ακόμα και τότε, ανεπιθύμητος θα ήμουν. Μόνο βρέχομαι. Τα μάτια μου βρέχονται από υγρά δάκρυα, που κυλάνε ως τα δάχτυλα των ποδιών μου. Θαλασσα δακρύων.

Δεν μου λειπεις, λέω. Και το εννοώ. Βεβαίως.. Οχι εσυ δεν μου λείπεις. Το σωμα σου μονο. Μα τι είναι ο έρωτας χωρίς το σώμα ; Υπάρχει έρωτας χωρίς το σώμα ; Δεν ξέρω. Νιώθω λες και ειμαι ζωον. Ηταν τοσο ζωωδες αυτο που ενιωθα για σενα, να σε ζητάω με όλα μου τα κύτταρα, με κάθε πόντο του κορμιού μου. Σπιθαμί προς σπιθαμί το σώμα μου έψαχνε το δικό σου. Κι όταν μου δινόσουν είχα τον κόσμο όλο, είχα τη πλάση όλη στα χέρια μου. Εζησα καλοκαίρια και χειμώνες μαζί σου, σύνολο δέκα, και δεν μου φτάσανε. Δεν μου έφτανε ποτέ το φιλί σου, δεν μου έφτανε ποτέ το σώμα σου. Πάντα ήθελα και κάτι παραπάνω. Πάντα ήθελα να σε κατασπαράζω, κάθε μέρα απ΄την αρχή. Κι όταν γεννήθηκε ο γιός μας, ακόμα και τότε: Δεν μου έφτανε η απόδειξη ότι ήσουν δική μου. Ηθελα κι άλλες ηδονές. Ηθελα κι άλλες διαβεβαιώσεις, ότι θα σου ανήκω και θα μου ανήκεις. Ηθελα να ξέρω ότι θα ξυπνήσεις το πρωί και θα είσαι εκεί, δλιπλα μου, γυάλινη, όπως ήσουν πάντα, άτρωτη, όπως ήσουν πάντα, απόμακρη αλλά και ταυτόχρονα τόσο κοντά μου, δίπλα μου και πιο δίπλα μου δεν γινόταν.

Τι είναι ο έρωτας, αν δεν είναι αυτό το ζωώδες έσντικτο, που ξυπνάει και δεν σε αφήνει να κοιμηθείς; Τι είναι ο έρωτας αν όχι αυτή η ανάγκη να κατασπαράξεις τον άλλον, να χαθείς μέσα της ; Να πεθάνεις για εκείνη, γιατί κάθε μέρα που περνάει χωρίς εκείνη εσύ δεν ζέις, αλλά προσποιείσαι πώς ζεις... πες μας εσυ, που ξερεις. Εγω δε ξερω.

Μα αλλο δεν αντεχω. Βροχη και βρεχομαι. Ποναω αφόρητα. Να ξεσπασω σε κλαματα ; να ξεσπασω ; ουτως η αλλως δεν σ' εκλαψα αρκετα. Ποτε δεν ειναι αρκετα.

Θελω να σε ξεχασω. Ξαπλωνω παραλια. Στα βοτσαλα. Κανεις δεν ειναι μαζι μου. Και δεν θελω. Απολυτως κανεναν μαζι.μου. ησυχια. Θαλασσια ησυχια. Ανεμος. Βουη. Υποφερω. Θελω. Να σε ξεχασει το σωμα μου. Ποσες φορες θα χρειαστει να κανω εμετο για να βγεις απο πανω μου ;;

κι ομως ο ερωτας οταν συμβαινει εχει κατι το οριστικο. Δεν ξεπλενεις κανεναν απ το σωμα σου. Αγγιξες και κατω απ το δερμα, βλεπεις, περαστικα μου. Οπου μ αγγιξες, ποναω. Τωρα λιγοτερο.

Τοσα χρονια μετα. Εσυ που εισαι ; Με έχεις ξεπεράσει άραγε ; Εξάλλου, τίποτα δεν ημουν για σενα. Νευριαζω. Νευριάζω. .Αν σε πετυχω, μα το θεο, θα ήθελα να σε σπασω στο ξυλο. Αλλά δεν θα το έκανα. Ακραια ολη η σχεση. Ακραια σε ηθελα. Ακραια σε μισησα. Γιατι δε μπορω να αδιαφορησω και ακραια;

Μη μου πειτε εμενα για διαζυγιο. Το εζησα ολο. Αποκοληθηκα. Με διελυσε. Μη μου λετε εμενα για γαμους που τελειώνουν και πονούν. . Σκατα πονος. Μια ηδη πεθαμενη σχεση, πεθαινει. Σιγα τα ωα. Εμεις ; εγω δεν ειχς τελειωσει ακομα. Οχι. Σε μισω. Αλλο δε μπορω. Να με συγχωρείς. Να με συγχωρεί η χάρη σου, μελένια μου ομροφιά.

Είσαι καταδική μου. Είσαι ο κατάδικος μου. Είμαι ο καταδίκος σου, για πάντα. Θα πονάω. Στην κόλαση θα σέρνομαι για ΄σενα, μέσα στις φωτιές, στα κλάμματα, στις ζωώδεις φωνές μου θα φωνάζω το όνομα σου κι εσύ δεν θα αποκρινεσαι. Κι ύστερα; ΤΙ μένει ακόμα παρά να πεθάνω; Κι αν πεθάνω, πάλι είσαι η τελευταία γυναίκα που θα θέλω να δω: Εσένα ήθελα να μου κλεισεις τα μάτια. Εσένα να με κοιτάζεις με το γαλάζιο βλέμμα. χίλια μύρια κύματα μακριά από μένα. Εσένα, την άκαρδή, την κεροσκόπα, εσένα που σκορπίζεις ο,τι ζήσαμε σε ανώφελα κρεβάτια, σε μικροαστικούς συμβιβασμούς. Εσένα, που έγινες φως. Που ήσουν το φως. " Υou are my sunshine, my only sunshine". Εσένα, που οι καιροί σε ντύσανε με ανέμους, με δάκρυα, με όνειρα ξένα. Εσένα που σε ονειρεύεται ο καθένας, και κανείς δεν σ έχει. Εσένα που " κανείς δεν θα αγγίξει το πέλαγος της στοργής και της θλίψης σου". Εσένα, που ανταμώσαμε χρόνους δέκα, κι άλλους χρόνους δέκα κοιμόμαστε χώρια. Εσένα, που δεν μπόρεσα ποτέ να σε βγάλω από μέσα μου. Εσένα, που με στοιχειώνεις, που με ισοπεδώνεις. Εσένα, που δεν φοβήθηκα, αλλά ταυτόχρονα έτρεμα να μη σε χάσω. Και σ΄έχασα. Και έφυγες. Και μ άφησες μισό. Ω ναι, εσένα, που τόσο σε μισώ.

Η λύπη του έρωτα, του Γιάννη Κοντού
Σ’ ακούω με όλους τους πόρους μου
να τρέχεις σε ξένες πόλεις, με ρούχα χάρτινα
κάνοντας ένα θόρυβο
που προμηνύει μεγάλη θάλασσα.
Επιστρέφω στο κλειστό κύκλωμα
 της ζωής μου. Στο κανάλι σιωπή.
Ταριχευμένες κινήσεις:
μια καρέκλα μετακινείται χωρίς λόγο,
ένα κρεβάτι κυλάει στο δρόμο. Στον τοίχο προβάλλεται η ίδια
μαγική εικόνα – δεν μπορώ
 να ξεχωρίσω τον κυνηγό –
Κοιμάσαι με στόμα γεμάτο
μυστικά και βροχές.

ερωτήματα

 τι ΄ναι τα ποίηματα

αν όχι ψυθιριστά παραπονεμένα λόγια ; 

τί είναι τα ποιήματα 

αν όχι έρωτος κραυγές ; 

τι είναι τα ποιήματα 

αν όχι απώλειας ιστορίες ; 

τι είναι τα ποίηματα

αν όχι ερωτική σμίξη ; 

τι ναι η ζωή χωρίς ποιήση ;