Εικόνα

Βράδυ ψυχρό, μα όχι με κρύο διαπεραστικό.

Σαν καλοκαιριάτικη υγρασία, θαλασσινή υγρασία.

Από ένα σπίτι σκοτεινό βγήκα.

Δρόμος άδειος.

Λιγοστά φώτα.

Ουρανός λαμπερός

Φεγγάρι. Παντού τρυπώνει το φως του φεγγαριού.

Λούζει το δέντρο του διπλανού σπιτιού,

φωτίζει τα πρόσωπα των περαστικών.

Ο δρόμος άδειος και υγρός, μέσα από το φως έρχονται

κάτι σκιές απροσδιόριστες

Απο κάπου ακούγεται μια μουσική.

Μουσική.... των Σειρήνων? Πάντως, τι αρμονία στη φύση!

Κι όμως το φεγγάρι παντού τρυπώνει.

Ρίχνει το φως σε ψυχές, σκέψεις ενδόμυχες.

Το φεγγάρι διαβάζει μυστικά.

Κεριά, καπνοί, στοίβες ονείρων αφημένες.

Κάπου στο παράθυρό σου στάσου κι εσύ,

να αγναντέψεις το Φεγγάρι.

Ναυάγησε μέσα στα σύννεφα....

Καληνύχτα ΄)

Ασε με, σου λέω, να πιστέψω στην Ανθρωπιά.

Ξυπνάς πρωί. Τρέχεις απο την πρώτη στιγμή που ανοίγεις τα μάτια σου.

Πετάς βιβλία μέσα στην τσάντα. Φτάνεις σχολείο. Καφέδες, καλημέρες, rizzla.

Προσευχές. Τυπικότητες.

Μπαίνεις για μάθημα. Αλλος ένας αγώνας στο κυνήγι των πανελληνιών. Κυνηγάς κάτι ανούσιους αριθμούς.

-Απορείς εσύ τι κάνεις στο τρυπάκι τους. Εσύ που... ας το. τι σημασία έχει? -

Και μετά κουβεντιάζουμε. Λέξεις ηλίθιες. Κενολογίες.

Αρέσκονται στην κατηγορία των νέων ορισμένοι καθηγητές. Μα μόνο αυτοί? Είναι πολλοί.

ΟΙ νέοι είμαστε χωρίς ιδανικά, χωρίς ανθρωπιά, βολεμένα παιδάκια του μπαμπά, που μαθαίνουν καλά ο,τι τους λένε τα φροντιστήρια, που ξέρουν καλά τα κουτσομπολίστικα νέα.

Η τηλεόραση έτσι προβάλλει τους νέους.

Η κοινωνία αυτό δέχεται.

Ισως αρκετοί νέοι να είναι έτσι.

Μα ποιός είπε πως συμβαίνει μόνο τώρα?

Πάντα δεν υπήρχαν άνθρωποι κενοί?

Τελοσπάντων.

ασε με να πιστέψω στην ανθρωπιά.

Υπάρχουν εκεί έξω ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

κι αν καμιά φορά χάνεις το κουράγιο σου, μόνο αυτούς να σκέφτεσαι.

κάθε φορά που συνεφιάζει,

τρέχω στα σύμβολα σου, γλώσσα αίωνια.

Κάθε φορά, που η ανάγκη κραυγάζει,

τρέχω στα χρωματά σου, Ουρανέ της έκφρασης.

Κάθε φορά που χάνομαι,

τρέχω στους φθόγγους και στα γραμματά σου, Τέχνη.

Σε ψάχνω παντού κι εσύ πουθενά.

πάει τόσος καιρός.

πάντως είμαι καλά,

κι έχει μεγαλώσει ο ουρανός μου,

ναι εκείνος ο φτιαγμένος απο πτώσεις.

Καλά, τα λες.

Σε ψάχνω παντού κι εσύ πουθενά.

Μα πλέον βεβαιώθηκα,

αξίζει αυτή η προσμονή.

χωρις παραλήπτη.

-Είμαστε ξένοι?

- Δε ξέρω. Οπως νομίζεις.

- Δεν είμαστε.

- Ε.οχι δεν είμαστε.


κι όμως είμαστε.

ΞΕΝΟΙ ΠΕΝΤΑΞΕΝΟΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΣ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΡΤΗΡΙΕΣ.



κι είναι που το διαλέξαμε.

Gia ena paidi ths I9akis.

είναι όλα όπως ήταν και πριν.
Πώς ήταν πριν και τι θα πει πριν?
Ποιό είναι το σημείο που ορίζει το προτερόχρνο ή το υστέρόχρονο?

Ιδέα δεν είχε.


Ηθελε απλά να επιστρέψει.
Πού?
Ούτε κι εκείνος δεν ήξερε.

Κι όμως κάπου ήθελε να επιστρέψει.
Ηξερε όμως οτι η ζωή δεν σ αφήνει δρόμους επιστροφής.
Ηξερε οτι πάντα μπροστά κοιτάς.
Μονοδρομος του μέλλοντος.

Τώρα κοίταζει μόνο μπροστά,
έναν δρόμο λουσμένο με φως.
-Φως ή σκοτάδι?
Εξαρτάται απο το εάν τα μάτια του είναι φωτισμένα ή σκοτεινά.

Τώρα ξέρει.
Δεν θα επιστρέψει πουθενά.
Οσα έχασε πρέπει μόνος πάλι να παλέψει για να τα ξανακερδίσει.
Είναι όσα χρωστά στον ευατό του.
Ξέρει, οτι του χάρισαν το πλήρωσε με αίμα.

Ανάμεσα στα αίματα τώρα τραγουδά.
Ακόμη δεν μάζεψε τα κομμάτια του.
Περιμένει ως τον επόμενο αιώνα.
Αγωνιά.Προσπαθεί.

Ματώνει κι άλλο.
Χωρίς περιστροφές.
Χωρίς δισταγμούς.
Ξέρει, στο τέλος θα νικήσει.

Ξέρει, τα φτερά του δεν κάηκαν ακόμη.
Ποτέ. Κι αν καίγονται, είναι που πήγε κοντά στον Ηλιο.
Χαλάλι.

Θα αποκτήσει άλλα, αφού πρώτα συρθεί.
Εμαθε καλά, πως είναι ωραία η ελεύθερη πτώση.
Πάντα στην θάλασσα έπεφτε.

Είμαι ελεύθερη. :)

"Η φαντασία μου τρέχει... "¨

"Είμαι φευγάτη απο τώρα"

Γειαααααα....

Κ. Γ