Ενα ποτάμι ο κόσμος που μέσα στα χέρια μας κυλά.
Ο χρόνος τρέχει.
Η ζωή μας τρέχει.
Περιμέναμε πολύ.
-δεν νομίζεις;
Κι όμως ακόμη δεν ήρθε η ώρα να ζήσουμε.

τρέχει ο Χρόνος,
Φευγουν οι μέρες,
αφίξεις που ποτέ δεν έγιναν
κι εμείς μείναμε εκεί...
μα, καιρός να ζήσουμε.
-Δεν νομίζεις;

Διερωτηση..

λένε, οτι πρέπει να δεχόμαστε την κριτική των άλλων.
Πρέπει να ακούμε τι έχουν να μας πουν,τι είναι αρνητικό σε μας, τι είναι θετικό.
Λένε, ότι πρέπει να ακούμε την κριτική των ατόμων που μας ενδιαφέρουν.
Αναρωτιέμαι, γιατί να δεχόμαστε εμείς την κριτική των άλλων όταν οι άλλοι δεν δέχονται την δική μας;
Δεν είναι σαν να παραχωρούμε δικαίωμα στους άλλους να μας κρίνουν, να μας πληγώνουν ή να μας αδικούν, ενώ εκείνοι θεωρούν τέλειους τους εαυτούς τους;
Και γιατί εμείς να προσπαθούμε να δεχόμαστε την κριτική και να απολογούμαστε συνέχεια, ενώ οι άλλοι δεν το κάνουν;
και δεν το κάνουν επειδή εμείς δεν το ζητάμε.


και ναι, προσωπικά δεν μ αρέσει να λέω τα παραπονά μου. Νομίζω πως όταν ο άλλος σε προσβάλλει είτε το πεις είτε όχι είναι το ίδιο. "Οτι γέγονε γέγονε"
απλά προχωράμε. ε το προσπερνάμε και τέλος.
τι δηλαδή; Να περιμένω συγγνώμες; δεν ξέρω αν μετράνε για μένα. Πιστεύω πως ελάχιστες συγγνώμες είναι πραγματικές. Τις πιο πολλές φορές η λέξη λέγεται, για να βγεις απο την δύσκολη θέση.
Ακόμη λοιπόν δεν καταλαβαίνω γιατί να δίνουμε το δικαίωμα να μας κρίνουν;
Θα μου πεις, όταν ακους τα στραβά σου, γίνεσαι πιο τέλειος.
και αναρωτιέμαι, ποιός θα το εκτιμήσει;!
Θα μου πεις, "Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος" ή "Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο" .
Καμιά φορά μπερδεύεσαι.
είναι δύσκολο να γίνεις εσύ η αλλαγή και να μένεις άνθρωπος, όταν ο κόσμος γύρω είναι ζούγκλα.
Τελικά αναρωτιέμαι αξίζει να παραμένεις άνθρωπος; Κερδίζεις; Χάνεις;
Θα σου απαντούσα, πως η ανθρωπιά είναι το μεγάλυτερο κέρδος.

Αλλά και πάλι, μια ματιά γύρω μου και διαπιστώνω πως ο κόσμος γουστάρει τους παλιανθρώπους.
Αν κοιτάξω, μόνο την τοπική αυτοδιοίκηση.... αυτοί οι "κοτσαμπάσηδες" του εμπορίου, που φτιάχνουν κράτος εν κράτει και στην ουσία λαικίζουν, κοροιδεύουν τους ανθρώπους κι αυτοί σέρνονται απο πίσω τους για ένα αξίωμα, για λίγη λάμψη...
Μικρόψυχοι άνθρωποι.
Κι όμως αυτοί... οι "σατράπες" ,αν και δεν μένουν άνθρωποι, εκτιμώνται απο... ανθρώπους.

Άσε και το άλλο, βλέπεις κάτι ανθρώπους δήθεν, της ηλικίας μου, απο αυτούς που το παίζουν βαριά κουλτούρα, ενώ στην ουσία είναι τενεκέδες ξεγάνωτοι, και όλοι τρέχουν απο πίσω τους, γιατί αυτοί Ξέρουν...
"τώρα δημόσια θα χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες... "
Ολοι γίναμε ειδήμονες, όλοι γίναμε "κουλτουριάρηδες" , όλοι γίναμε πολυξεροι και πολυπράγμονες.


δεν μ αρέσει αυτή η ψευτοκουλτούρα μερικών, που σνομπάρουν τους γύρω τους. Ο πολιτισμένος δεν σνομπάρει, δεν επαίρεται και προσπαθεί μ αυτά που ξέρει να φωτίσει λίγο τους άλλους, να τους μεταδώσει γνώση.
Προσωπικά, θεωρώ οτι γνωρίζω ελάχιστα πράγματα, ξέρω όμως περισσότερα απο μερικούς συμμαθητές μου σε μερικά θέματα, όπως κι εκείνοι ξέρουν περισσότερα σε άλλα θέματα.
Τι σημαίνει; οτι πρέπει ο ένας να απαξιώνει τον άλλον;
Δεν το μπορώ. Δεν είναι πρέπον, δεν χαρακτηρίζει πολιτισμένο άνθρωπο.

Ακόμα αναρωτιέμαι, τελικά πώς πρέπει να πορευόμαστε στην ζωή μας;
Με βάση την ανθρωπιά μας; Με βάση το συμφέρον μας, το πρακτικό συμφέρον μας;
Και τελικά γιατί να εκθειάζουμε όλους τους καραγκιόζηδες;
Γιατί να είσαι ο,τι πουλάς;
και τι είμαι για να πουλάω μια εικόνα του εαυτού μου;
Εμπορος, εμπόρευμα τι ;

το βλασ των χαμένων ονειρων http://http://www.youtube.com/watch?v=5q9H2cd36RU

Το βαλς των χαμένων ονείρων....

σαν ήχος μακρινός,

ήχος Αυγούστου..

Τα χαμένα όνειρα της ανθρωπότητας,

τα χαμένα όνειρα των παιδιών,

που έπειτα γίνονται καταθλιπτικοί ενήλικοι...

Η μοναξιά των ανθρώπων,

τα ξεχασμένα παιδικά παιχνίδια,

οι Κυριακές που ξυπνάς μόνος,

ένα φιλί που έμεινε στην άκρη των χειλιών,

η " πρώτη ποίηση της ζωής μας",

ανασυρόμενες αναμνήσεις σ ένα χάος χαρτιών,

γράμματα χωρίς παραλήπτες,

νύχτες αξημέρωτες,

άγνωστες μυρωδιές,

η γαζία στο παράθυρο της γιαγιάς,

τα εκαντοτάφυλλα της γειτονιάς με το μεθυστικό άρωμα,

η χιώτικη μαστίχα,

φεγγάρι ολοστρόγγυλο..

έναστρος ουρανός,

μοβ,

Κιτρινισμένες στιγμές,

τα χαμένα όνειρα που χορεύουν βάλς,

η Νύχτα,

Οι Λέξεις που πεθαίνουν,

ένα δάκρυ που κυλάει κρυφά,

τα ηλιόλουστα μελαγχολικά πρωινά,

ο ήχος της βροχής...

η ηχώ της φωνής σου,

το κύμα της θάλασσας,

ο ψίθυρος των δέντρων,

οι άνθρωποι που περιφέρονται
σαν χαμένοι στο δρόμο,

το φως των κεριών τα βράδια του καλοκαιριού στην βεράντα,

τα κιτρινισμένα βιβλία της ποίησης τα βράδια με βροχή,

το Μονόγραμμα του Ελύτη,

τα παιδιά που παίζουν,

οι Ελπίδες του κόσμου,

Όσα ονειρεύεσαι,

το νησί ,

η άδεια πλατεία με τα φώτα,

οι παρέες οι εφηβικές,

-αυτές που θα φύγουν-

Οι εφηβικές αγωνίες που σε λίγα χρόνια θα είναι γελοίες,

κάτι έρωτες που σε λίγα χρόνια δε θα θυμόμαστε,

Ένας Αύγουστος...

ένα τσιγάρο...

Το βαλς των χαμένων Ονείρων .
. .

κι εμεινες εδώ,
μέσα στην στάχτη της βραδιάς,
με φαντασματα να μιλάς,
χώρις απάντηση να παίρνεις...
Τίποτα δεν περιμένεις.
ολα τελειώνουν,
τι κι αν δεν άρχισαν;
Εβαλες εσύ το τέρμα,
πρωτού απλωθεί το αίμα παντού .


"τι θα πει λοιπόν φοβάμαι,
θα σου πω αφού ρωτάς,
όση αγάπη κι αν σου έχω,
τόσο θες να αγαπάς "

Νυχτερινό

Η κόρη της Νύχτας,

η Μοίρα,

παίζει άσχημα.

Η Ανάγκη δεν περιστρέφεται ορθά,

πάντα προς το μέρος σου

και σε σκοτώνει.

Σε δικάζει,

σε επιτιμεί,

σε γυρίζει.

θες να ουρλιάξεις,

μα δεν έβγαλες ανάσα...

κανείς δεν ήρθε,

μόνο μια πίκρα που γελάει για να μη κλάψει...

τώρα που τέλειωσες τ ασπρομαυρα ταξίδια...

Κανείς δεν ήρθε...

δεν έχει η αγάπη λάφυρα,

δεν έχει η αγάπη βράχια...

κι εγώ στου κόσμου τα μεγάφωνα...