Στον Γ. Κ.

Ξέρεις, είχα τόσο καιρό να σε θυμηθώ.
Κι όμως απόψε σε ψάχνω.
Μα όχι σε τηλεφωνικές γραμμές.
Απόψε σε ήθελα εδώ.
Δεν είσαι έρωτας.
Δεν είσαι φίλος.
Είσαι, ήσουν, κάτι παράξενο.
ο ανθρωπος μου... όχι φιλικά, όχι ερωτικά, ανθρώπινα .
Σε έδιωξα επειδή έπρεπε.
Χαθήκαμε.
καλύτερα και για τους δυο.
κι όμως σ είχα ανάγκη.
αυτό που θες να κλάψεις στην αγκαλιά κάποιου;
κάποιου όχι κάποιας.
κάποιου που κάποτε του άνοιξες την καρδιά σου
και ίσως να κατάλαβε...
πώς τα κάναμε έτσι ρε Γιώργο;

χάλια τα κάναμε. χαθήκαμε. . .

πώςχάνονται έτσι οι άνθρωποι;

ξέρεις, δεν ταιριάζαμε ποτέ.

μαύρο εγώ, άσπρο εσύ.

μάλαμα εγώ, οικονομόπουλο εσύ,

"μπουατ εγώ, μπουζούκια εσύ.

σπορ στυλ εγώ, κυριλέ σχεδόν εσύ.

Κάπου συγκλίναμε. δε ξέρω που.

Παράξενοι πού είμαστε...

"Ηθελα να αρχίζαμε απο το Αλφα-αγαπώ

και να τελειώναμε στο Αλφα-αγαπώ,

χωρίς ενδοιάμεσους σταθμούς στο οδοιπορικό της αλφαβήτου"

"στους άγνωστους."

"όλοι σε λενέ κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε προσφωνώ γυναίκα αμέσως...

όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε στο μάρμαρο ο γλύπτης

κι υπόσχονται η γοφοί σου ευγονία αγαλμάτων,

καλή σοδειά ακινησίας.

Σε λέω γυναίκα γιατί είσαι αιχμάλωτη.

[..]

Δεν μπορείς ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,

ούτε μια τόση δα μαργαρίτα...

[...]

έτσι σε παραγγείλανε στον γλύπτη: αιχμάλωτη"

είστε αξιολύπητοι άνθρωποι με μικροαστικές ιδέες.
Ανθρωποι μικρόψυχοι δέσμιοι μέσα στα δεσμά της αθλιας και μίζερης νησιώτικης επαρχίας.
Αυτός είναι ο Αργος.
Ομως εγώ δε θα είμαι Ιω.
είσαι αξιολύπητοι, μα τα δεσμά μου εγώ τα σπάζω, τα θρυματίζω.
Δεν θα ζήσω κι εγώ σαν ένα πλατωνικός δεσμώτης,
δε θα γίνω ποτέ εκείνη η γυναίκα που ονιερευεστε.
Εκεινη η γυναίκα που φωνάζει πάνω στα ψηλά τακούνια της και παρακαλάει το αρσενικό για ένα χάδι.
Δε θα΄γίνω ποτε εκείνη η αιχμάλωτη γυναίκα, που μισεί τους άντρες και τους κυνηγάει.
Αντιθετα, εγώ αγαπάω τους άνδρες και ξέρω πως δεν είμαι όμοια με αυτούς, είμαι όμως αξιότιμη.
Εχω την αξιοπρεπεια μου, όχι την γυναικεία, μα την ανθρώπινη, εκείνη που πρέπει σε κάθε άνθρωπο.
Εγώ θα μείνω μακριά απο σας.
Δεν γίνω το αγαλμα που θέλετε.
ΖΔε θα ενδώσω στις προσταγές σας.
Κι αν εσείς ποτέ δεν με νιώσατε,
δεν έχει σημασία καμιά.
Εσείς με γεννήσατε και σας είμαι άγνωστη.
Σας λυπάμαι, γιατί κανείς απο σας δεν μπόρεσε να δει ούτε το ένα χιλιοστό της θλίψης μου, ούτε το ένα χιλιοστό της δυναμης μου.
Με φοβάστε και με σκοτώνετε.
Δε θα σας αφήσω.... ΠΟΤΕ.
Εγώ θα είμαι πάντα μαζί με εκείνους τους κατασκευαστές του κόσμου.
Μαζί μ εκείνους τους θλιμμένους νέους, που ονειρευτηκαν πολύ και να ζήσουν ξέχασαν.
Μαζί μ εκείνους που αγάπησαν τους ανθρώπους και βλέπεις μια φλόγα στα μάτια τους.
Εκεί θα είμαι.
Στην άκρη της αιωνιότητας.
Θα ζήσω μέσα σε μια ατέλειωτη πορεία.
Μη με δεχτείτε ποτέ.
Δεν είστε άξιοι ούτε να με νιώσετε.
Η ψυχή μου είναι άγνωστη, καιόμενη μέσα στο πλήθος, μέσα στην ατέλειωτη μοναξιά.
Μόνο με μάθατε φόβο και ανασφάλεια.
Μα εγώ, πάντα εκεί στις επάλξεις, στις μύτες των ποδιών μου προσπαθούσα να ψηλώσω να φτάσω τον κόσμο, να αγαπήσω τον κόσμο.
Ηθελα να υψωθώ στην αιωνιότητα.
Γιατί εμένα μ άγγιζε πάντα ένας άνθρωπος που έκλαιγε κι ένας άνθρωπος που σώπαινε κι ένας άνθρωπος που μεθυσμένος μπορούσε να κλαίει μπροστά σ όλους και σ όλα.
ενας άνθρωπος που πέταγε απο πάνω του όλη την σκουριά, όλη την αναελέητη θλίψη του.
Αυτοί μ άγγιξαν. Αυτοί οι κρυμμένοι στην σκιά.
Σας λυπάμε, που ποτέ δεν με νιώσατε.
Δεν μπορέσατε να φτάσετε στο μεγαλείο της ψυχής.
Η φωτιά δεν σαν άγγιξε ποτέ, γιατί ήταν βαθιά κι η καρδιά σας εκεί δεν φτάνει.
Το μυαλό σας κενό, χαμμένο, μέσα στη άθλια προστασία σας, για να γίνω... ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Μόνο που έμαθα να υψώνομαι, ν αντέχω μέσα στην αιωνιότητα τους καιόμενου κόσμου, να χάνομαι μέσα στην ποιηση και την λύπη μου.
Μέσα στα όρια της ανθρώπινης απαντοχής εγώ ψήλωνα και μεγάλωνα.
Γινόμουν ένα με τον ουρανό, αυτόν που βλέπει κανείς στα μάτια μου.
Κι εσείς μίζεροι άνθρωποι ποτέ δεν με νιώσατε και θέλατε μια ζωή να με κάνετε κοινή.
Μια ηλίθια γυναικούλα, που φλερτάρει ασύστολα με όλους τους γραφικούς γραβατοφόρους μαλάκες.
Μια ηλίθια γκόμενα, που έχει για φίλες ψηλοτάκουνες γόβες, κόκκινα κραγιόν και βαριά μακιγιάζ.
Ετσι για να μοιάζω σε γυναίκα.
Δεν ξέρετε τι θα πει γυναίκα. Ούτε εσείς ούτε οι γραβατοφόροι.
Πολλές φορές με κάνατε να με μισήσω που διέφερα.
Μα όμως ήμουν μια κραυγή μέσα στον όλεθρο,
ήμουν μία μονάδα μέσα στο πλήθος που θέλησε να βάψει την θάλασσα κόκκινη.
Ημουν κάτι διαφορετικό, ως όλοι οι άνθρωποι.
Ποτέ δεν μπορέσατε να δεχτείτε, την εμμονή μου στην νικοτίνη, την εεμονή μου στα μάτια των ανθρώπων, την εμμονή μου στα ποιηματα, την εμμονή μου στην θάλασσα. ΠΟΤΕ.
Πάντα θέλατε να με σκοτώσατε.
Δεν θα τα καταφέρετε. Ούτε εσείς ούτε κανείς άλλος. ! ΠΟτε.

~~~~~~~ μόνο που εγώ σόυ ζήτησα φωτιά.... ~~~~~

αποκοματα...

να προσέχεις τις σημαίες που θα κρατήσεις.

Πρόσεχε για ποια πράγματα θα παρελάσεις,

να προσέχεις πάντα τις σημαίες,
τις σημαίες κάθε είδους.

Πρόσεχε τις σημαίες.

Αυτές είναι το άλλοθι των μεγάλυτερων εγκλημάτων της ανθρωπότητας.

Κι ίσως η γενιά μου να
πρέπει να σώσει ο,τι απέμεινε όρθιο μέσα στον όλεθρο.
Ισως πρέπει να κρατήσουμε
τον ρυθμό του κόκκινου ροκ του κόσμου!

"Η σημαδεμένη"

Πόσες φορές δε σε πλήγωσα εφέτος;

Πόσες φορές σε έβρισα;
Πόσες σε μίσησα; και πόσεσ σ αγάπησα;
Πόσες σ ανέβασα ψηλά και πόσες σε έριξα στα ταρταρα;
Ομως, τέλειωσε....

το κεφάλι μου γεμάτο σπυριά-πληγές.
η πλάτη μου μια απ τα ίδια.
Τα αποτελέσματα του αγχους εμφανης και στο σώμα...
Η σημαδεμένη....
Το στομάχι πέτρα μέρες μέρς και τα μάτια έκλειναν.
Η φωνή δεν έβγαινε κι η ψυχή στα πόδια.
Το μυαλό ξεριζωμένο απο το κεφάλι,
η σκέψη ελεγχόμενη.
οσα διαβαζα επιλεγμένα.
Η λογοτεχνία ένας αριθμός.


Μα τώρα είναι όλα πίσω.


Τελος. !
καλά αποτελέσματα σ όλους!

πού είναι το κροκ; -Ασιμος...

κι παροιμοιωδης μεσος ανθρωπακος ... επαναστάσεις στα όνειρα θα αναζητεί.

Τον έχω βαρεθεί

με τους σοφούς του κράτους τα χουν πλακάκια...

τους έχω βαρεθεί.

τους ψευτοφιλους που με κολακευουν

που απ τους αλλους θελουν παληκαρια

κι οι ιδιοι λερωνουν τα βρακια

σ αυτη τη πολη που στα δυο εχει σκιστει τους εχω βαρεθεί

και πες τε μου αξίζει μια πεντάρα των γραφειοκρατών η φάρα. ;

στης ιστορια το χοντρο το κινητη την εχω βαρεθεί.

κι οι δασκαλοι της νεολαιας ντανταδες

κοβουν στα μετρα τους τους μαθηταδες με ιδεωδεις υποτακτικους

που ειναι στο μυαλο νωθροι

μα υποκαοη εχουν περισση

τους εχω βαρεθει.

Υπάρχει κάτι το οποίο πρέπει να διαλέξω.
λογική ή συναίσθημα;
πρέπει ή θέλω;
ελευθερία ή φυλακή;
ευτυχία ή φιλοδοξία;
για μια φορά θέλω ν ακολουθήσω τον δρόμο της καρδιάς,
εκεί που το αίμα με τραβά.
θέλω να ακολουθήσω εκείνον τον ουρανό με τα χρώματα του δειλινού.
εκείνον τον ουρανό μου, τον αγαπημένο.
Αυτόν που τόσο ερωτευτηκα και ξέρεις σου μοιάζει.
Μια φορά στην ζωή μου είχα ακολουθήσει την καρδιά μου.
Ισως ο δρόμος να ήταν λάθος.
-τι σημαίνει λάθος όμως;
Ποτέ, ποτέ δεν μετάνιωσα για κείνο το βήμα.
Αξιζε και μόνο εκείνο το γέλιο που είδα.
Δε θα μετανιώσω ποτέ.
μήπως λοιπόν πρέπει ν ακολουθήσω την καρδιά μου;
κι άυριο θα πάω να γράψω.
να προσπαθήσω.
αν θέλω ν ακολουθήσω την καρδιά μου ένα ౧౬ αρκεί...

"Στην Κ... " (κι όχι δεν είναι το τραγούδι του πρίγκιπα! )

Οταν είσαι δέσμιος στον ίδιο σου τον εαυτό είσαι πολύ δυστυχής.
Πάντα νιώθεις πως αυτό που κάνεις είναι λίγο, ελάχιστο, μηδαμινό.
Ξέρεις οτι θες παραπάνω.
Πιστεύεις οτι μπορείς παραπάνω.
Μέσα σε τέσσερις λέξεις σε καταδικάζεις.
Δεν σε δέχεσαι και μένεις στα γιατί και στα πώς...
Απορίες. κι όλο αν... ήμουν έτσι.. , αν το είχα κάνει έτσι..
Γιατί όλο θες κι απαιτείς απο σένα.
Δεν μπορείς να δεχτείς να παίζεις ως κομπάρσα.
Την αποτυχία δεν την αντέχεις.
Δηλαδή την αντέχεις(εξάλλου μέσα στην ζωή είναι ) , αλλά σε πονάει.
Είναι δύσκολο να μάθεις να χάνεις.
Και να κερδίζεις είναι δύσκολο.
Πρέπει να μην "υβρίζεις" ακόμη κι όταν πετυχαίνεις
και να θυμάσαι οτι πάντα μπορούσες και καλύτερα.
Ειναι δύσκολο να είσαι παράξενος, μοναχικός και τελειομανής.
Στην ουσία είσαι δυστυχής.
Κάθε που κατακτάς κάτι θες το επόμενο και το παρα δίπλα και το παρα πέρα.
Κι όλο αναζητάς...
γιατί πώς;;...
ποιός;
Κι όλο θα μπορούσες και καλύτερα.
Γιατί έκανες λάθος.
Τιμημα σου; Ο θάνατος.
Δεν είχες εσύ δικαίωμα να κάνεις λάθος.
Αυστηρός κριτής.

Με τους άλλους δίπλα σου αποφεύγεις τα πολλά πολλά αν εξαιρέσουμε λίγους.
Αλλά κι αυτοί δε σε ξέρουν.
Κλείνεις πόρτες παραθυρα...
Δε ξέρεις γιατί.
Ισως και φοβάσαι-τι να σου πω;
Προτιμάς να μην λες τι σε ενοχλεί.
Ο άλλος πρέπει να το καταλάβει.
Κι ας ξέρεις πως είναι ανώφελο αυτό.

Με τρομάζεις ώρες ώρες.
Μπορεί να κάνεις πολλά στην ζωή σου.
Μπορεί να μην κάνεις και τίποτα.
Σίγουρα θα είσαι μόνη σου.
Αυτό είναι επιλογή.
Οχι γιατί δεν θες να είσαι με τους άλλους,
απλά δεν θες να συμβιβαστείς.
Αν δε σε καταλαβαίνουν και δε σε εκφραζουν, δεν υπάρχει λόγος να σκορπιέσαι.
Μεγαλώνοντας τσακωνεσαι μέσα σου.
Πολλες μάχες. Ατέλειωτες.
Προσπαθείς. Μπίγεις τα νύχια βαθιά στις πληγές σου, για να τις γιατρέψεις.

ΑΝθρωπος που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς πάθος.
Αυτό είσαι.
Υποφέρεις. Μα ο,τι κάνεις το κάνεις με πάθος, με υπερβολή. Δεν αντέχεις τα νερουλιασμένα.
κι αφού όλα γύρω σου είναι νερουλιασμένα, μένεις μόνη και ας τους να σε ψάχνουν και να σε ρωτάνε όλοι αυτοί οι παλιάτσοι. τι να ξέρουν εκείνοι;
αυτοί όλοι ξοδεύονται σε πράγματα που δεν θέλουν ή μάλλον αυτά που θέλουν είναι πολύ λίγα.
Δυστυχως ή ευτυχώς εσύ έβαζες πάντα ψηλά τον πύχη.ΕΠΡΕΠΕ να τα καταφέρεις. ΑΝ δεν το έκανες, τότε δε δίκαζες. ΣΕ εκανες κομμάτια.