Κάτι που τέλειωσε πριν καν να προλάβει ν'αρχίσει. Ετσι χωρίς λόγια πολλά. Εξαφάνιση. Κι εμένα να μην με νοιάζει καν. Μ έχει κλέψει κάτι άλλο... κάτι πιο δυνατό... σχέσεις γύρω πολλές,μα η πιο σημαντική είναι αυτή ανάμεσα σ εμένα και σ' εμένα και μάλλον μόνο αυτή μ ενδιαφέρει.

Βρόχος-Χριστιανόπουλος

Τώρα ποὺ σ᾿ ἔχω διαγράψει ἀπ᾿ τὴν καρδιά μου,
ξαναγυρνᾷς ὅλο καὶ πιὸ πολὺ ἐπίμονα,
ὅλο καὶ πιὸ πολὺ τυραννικά.
Δὲν ἔχουν ἔλεος τὰ μάτια σου γιὰ μένα,
δὲν ἔχουν τρυφερότητα τὰ λόγια σου,
τὰ δάχτυλά σου ἔγιναν τώρα πιὸ σκληρά,
ἔγιναν πιὸ κατάλληλα γιὰ τὸ λαιμό μου.

Ντίνος Χριστιανόπουλος-Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

18-8-08

Κι είπες πως δε θα σε ξεχάσω ποτέ... μ εκείνο το τραγούδι που μόλις έβαλα ν ακούσω.. Μάτια μου, όμως σ έχω ξεχάσει... Μα η φωνή σου καμιά φορά επιστρέφει κι εκείνα τα λόγια σου ήταν σαν ποίηση και δεν ξέρω αν ήταν αληθινά.. Μ'αγάπησες λίγο και το ξέρω ή ίσως μ'αγάπησες πολύ και δεν τ'αντεχες... κι έτσι έφυγες... Δεν άντεχες να βλέπεις πως γελούσα μαζί σου... Γιατί έσυ με παρέσυρες σ'άλλη τροχιά και μου έδειξες τι σημαίνει να είμαι Μαζί... Γιατί τότε οι σκέψεις μου δεν έμεναν μόνο σε χαρτιά, μα πήγαιναν στον αποδέκτη τους... Και ξέρεις κάτι μάτια μου;Εσύ με έκανες πιο πολύ άνθρωπο.. Ηταν χειμώνας στην ζωή μου, εγώ μόνη,κατάμονη, κλεισμένη μέσα στο καβούκι μου... Κι εσύ μπόρεσες μόνο απο ένα βλέμμα να δεις όλη μου την ψυχή... Το παραμύθι μα ήταν τόσο όμορφο, μα όταν τέλειωσε, ξέρεις, πονέσαμε πολύ κι οι δυό.. Κι εγώ πιο πολύ Ισως. Μα δε ξέρω... Κι αν καμιά φορά γυρίζω πίσω και κοιτάω σε βρίζω... Κι όμως ξέρω πως σου χρωστάω πολλά...
Πάνε δύο χρόνια, μάτια μου, μα μου χρωστάς ακόμη έναν Αυγουστο.
Κι όμως, εγώ δεν σε θέλω πλέον στην ζωή μου.
Μα καμιά φορά η φωνή σου αντηχεί τριγύρω...
Κι ήθελα να σου στείλω μύνημα να σου πω "Γιώργο, τα κατάφερα. Πέρασα στην Νομική, μα όχι στην Θεσσαλονικη, όπως ήθελες, αλλά στην Κομοτηνή. "
Μα πώς;γιατί; τι δουλειά έχω να το κάνω αυτό;Δεν έχω δικαίωμα. Κι εσένα δεν ξέρω αν σε νοιάζει. Κι εγώ είμαι εγώ και πάνω απ όλα είμαι αξιοπρεπής και λογική.
Και επιπλέον είμαι τόσο μπερδεμένη.

Υ.Γ. Κάνε με να σ ερωτευτώ δυνατά, μωρό μου. Γιατί έτσι μ΄αφήνεις;Και μπερδεύομαι μέσα στα σοκάκια των ερώτων μου... Κάνε κάτι...

K α λ ά όλα!!! Ολα υπέροχα! Ολοι υπέροχοι. Ολα τέλεια. Ολα άσπρα. Ολα μαύρα. Ολα γκρι. Ολα πράσινα. Ολα σκούρα μπλε. Ολα είναι τρίχες. Ολοι είναι ψάρια. Ολοι είναι λύκοι. Ολοι είναι δυνατοί. Ολοι είναι αδύναμοι. Ολοι είναι μόνοι. Ολοι είναι μαζί. Ολοι είμαστε τρελοί... κι εγώ πιο πολύ.Ολοι είναι εγωιστές κι εγώ πιο πολύ θα γίνομαι... Ολοι μόνοι. Φασισμός είναι να λες όλοι. το ξέρεις;;;


Β.
Απορώ γιατί ρωτάς πως ε'ιμαι. Δεν σε νοιάζει. Και θα βρεις μια καλή δικαιολογία. Και πάλι δεν είσαι εδώ, και τώρα εγώ τι να πω; να τραβήξω δυο γραμμές; Δεν θέλω.

1
Ο έρωτας είναι ένα παράξενο, δυνατό συναίσθημα, που σ αρπάζει απ τα μαλλιά. Ξαφνικά επικεντρώνεσαι μόνο σ εκείνον και το μόνο που σκέφτεσαι είναι αυτός.
Αντε να πάρει ένα τηλέφωνο, άντε να στείλει ένα μύνημα, άντε να τον δώ. ΟΙ σκέψεις σου περιστρέφονται γύρω απ αυτόν.
Κι όμως, μερικές φορές συνειδητοποιείς πως ο έρωτας αυτός δεν είναι τα πάντα, ίσως καν να μην είναι έρωτας και δεν ξέρεις αν νιώθεις όντως ή αν απλά προσπαθείς να νιώσεις...
Γιατί εσύ ζεις αλλού... σ άλλον κόσμο.
Και, βάλε με αγάπη μου στον κόσμο σου, θα σου πει.
Μα πώς;
Καμιά φορά σκεφτομαι πως ο έρωτας ίσως να σε κάνει να μένεις στάσιμος. Δεν διαβάζεις, δεν μαθαίνεις, δεν ονειρεύεσαι τίποτα πέρα απο αυτόν, δεν ταξιδεύεις μόνος...
Απ την άλλη, όσα γράφω, μου φαίνονται λίγο μπαρούφες. Γιατί ίσως ο έρωτας είναι η πιο μεγάλη γνώση.
2
Και τελικά δεν ξέρω πως είναι να πονάς στις ανθρώπινες σχέσεις, όσο κι αν έχω πονέσει.
3
Και σκέφτομαι πως αυτό που έχουμε εμένα δεν μου φτάνει.
Δεν ξέρω αν είναι ουσιαστικό ή απλά αν είναι μια συνήθεια..
Ισως να μην γνωριζόμαστε καν... αυταπάτες λοιπόν;
Μοιραία, μπαίνω στην σύγκριση... δεν το θέλω, μα μπαίνω. Και τελικά, δεν ξέρω ποια απ τις δύο σχέσεις ήταν πιο ουσιαστική... ίσως αυτή... ίσως και καμία..

Δεν μου φτάνει όμως αυτό που έχουμε...Ομως, δεν μου φτάνει και να ερωτεύομαι την σκιά του, αν και κάποτε μου έφτανε.
Τελικά, ωρίμασα παράξενα,άποτομα... Πάνω σ ένα πρωινό τσιγάρο, σκέφτηκα να φτιάξω την πραγματικοτητα μου.
Κι όμως δεν ξέρω αν θέλω και σχέσεις και δεσμεύσεις. Κακώς είπες πως είμαι για σχέσεις... Δεν μέ ήξερες καλά. Κι αν τελικά διάλεξα εσένα, ήταν επειδή ήξερα οτι θα με προδώσεις πριν το κάνω εγώ κι έτσι θα γλύτωνα τις τύψεις.

Δεν ξέρω αν είμαι παλιοχαρακτήρας, δεν με έχουν πει ποτέ έτσι.
Καμιά φορά όμως οι σκέψεις μου είναι διαφορετικές.
Ολες οι μικρές ονειρεύονται τον πρίγκιπα του παραμυθιού.
Εγώ πάλι γιατί δεν θέλω να τον βρω;
Θέλω να γυρνάω απο κόσμο σε κόσμο, έτσι, για να γνωρίζω, για να πληγώνομαι ίσως (;) , για να ωριμάζω, για να ζω(;) , ή για να καταστρέφω τον ευατό μου(;). Κι αν δεν τον καταστρέφω; κι αν τελικά τον κάνω καλύτερο;

Και τελικά, μήπως απλά είμαι πολύ μοναχική, μήπως φοβάμαι να έχω υπερ-ουσιαστικές σχέσεις; Η απλά είναι της ηλικίας και μετά θα στρώσω;

"Ο έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πιο σφαγερή απ τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. "
Ετσι έγραψε ο Λιαντίνης... κι εσύ(σ εσένα μιλάω Γιώργο, εσύ τον διάβαζες πολύ) μάλλον ήξερες να ερωτεύεσαι. Εγώ πάλι.. όχι...

ενα sms που δεν έστειλα ποτέ.

Δεν μπορώ να σε πουλήσω, μωρό μου...
Ούτε εσύ μπορείς.
Κανείς δεν μπορεί.
Δεν θέλω μόνο να κρατηθώ απο σένα.
Με φοβάμαι.
Οχι εσένα, εμένα πιο πολύ αυτή την φορά.
Δεν θα σε πουλήσω βέβαια, μα φοβάμαι μήπως έχω την διάθεση να το κάνω.
Αλλα πώς να στο κάνω αυτό;
Δένεσαι και τρομάζω. Εγώ δένομαι και μετά κόβομαι.
Εσύ; Κι εσύ τα ίδια.
Σ έχουν πουλήσει, μα δε θα το κάνω κι εγώ αυτό.

Προτιμώ να με πουλήσεις εσύ, παρά εγώ.

Anyway, καλά είμαστε μαζί, δεν νομίζεις; Νομίζεις, το ξέρω.
και θα 'μαστε και καλύτερα σε λίγο, που φεύγω απ την οικογενειακη γκρίνια...
Μου λείπεις όμως... αγάπη μου...