Θα βόλεβε πολύ αν η ζωή μας ήταν ταινία ή έστω σειρά της τηλεόρασης.
Στις ταινίες και στισ σειρές σχεδόν πάντα ξέρουμε το τέλος της σκέψεις των ηρώων μας.
Ωστόσο,στην πραγματική ζωή δεν γνωρίζουμε την εξέλιξη των πραγμάτων.
Οι ήρωες είμαστε εμείς και οι άλλοι,τις σκέψεις των οποίων αγνοούμε.
Συνεπώς, οφείλουμε να πάρουμε ένα ρίσκο.
Κι αν χάσουμε...
"ο χαμένος τα παίρνει όλα"

Αφροδίτη.

(σε τραβάει απ'τα μαλλιά κι συ ξεβάφεις τα νύχια σου, Ιερόσυλη, πρόστυχη γυναίκα.)

Του άρεσε, λέει, επειδή ήταν διαφορετική.
Είχε όμορφα μάτια,διαφορετικά απ' όλες τις άλλες γυναίκες.
Μέσα της μια τρέλα, ένα ξέφρενο παιδί που ώρες-ώρες μεταμορφωνόταν σε γυναίκα.
Μόνο που, να, όταν γέλαγε μέσα της βαθιά την σημάδευε ένα αδιέξοδο και μια θλίψη.
Ναι, ήταν κάπου βαθιά μέσα της κρυμμένα και τα δυό.
Του άρεσε, λέει, που δεν ήταν κοινότυπη.
κι όντως, έλεγε αυτά που σκεφτόταν, κάποιες φορές μάλιστα και χωρίς περιστροφές.
Εμφάνιζε μπρος στα μάτια του την ασυνασρτησία της.
Κι αυτός της μιλούσε για ποιητές, τις αράδιαζε φιλοσοφίες, τραγούδια όμορφα, κάποια άγνωστα σ' εκείνη.
Κι αυτή απορούσε κι εντυπωσιαζόταν ταυτόχρονα.
"Βλέπω τον κόσμο πλέον μ' άλλα μάτια", ξεστόμισε μια μέρα.
Του άρεσε,λέει, επειδή διέφερε.
Μόνο που δεν ήξερε πως κάτι την έκλεβε μακριά του.
Δεν ήξερε πως εκείνη κοίταζε τα μάτια και τα στήθη των γυναικών
με πάθος κι αφοσίωση.
Οντως ήταν διαφορετική.
Και τ' ονομα της Αφροδίτη, Θεά του έρωτα, που δεν κάνει διακρίσεις,αλλά υπερβασεις και διαφορές,Θεά του κάλλους, που της χαρίστηκε απ την φύση χωρίς φειδώ.

λενα παπα

Θεός γείτονας
και Θεός μακρινός
–εκατομμύρια έτη φωτός οι Γαλαξίες του–
Θεός Δυσβάστακτος και Παραμορφωμένος
από τα βέλη του μίσους μας
απ’ την οδύνη του για τα βέλη του μίσους μας
και Θεός Γλυκός κι Αμάραντος
σαν τέλειο ρόδο
Θεός Απερινόητος και Απαιτητικός
Θεός Απρόσιτος και Εκδικητικός
και Θεός Πατέρας στοργικός
Θεός των θαυμάτων
Θεός των θανάτων

Ποιον να διαλέξω ν’ αγαπήσω
μ’ εκείνον να πεθάνω και να ζήσω.

facebook,twitter κι άλλοι λογαριασμοί-εξαγοραστές της μοναξιάς.

-facebook έχεις ;
-ναι και twitter και λογαριασμό στο youtube...
-πολύ δικτυωμένο σε βρίσκω.
-ναι,το παλεύω
-κι η ζωή σου; αυτή την παλεύεις ;
-ποιά ζωή ;
-η ζωή, η πραγματική ζωή, αυτή εκεί έξω στους δρόμους...απ αυτή έχεις ;
-εχμ... όχι..

Ανθρωποι ζουν μέσα απο διαδικτυακές ίνες,μπροστά απο μαύρα κουτια.
Ανεβάζουν όλοι τραγούδια στο fb, που πηγαίνουν στον ερωτα τους ή στην καψουρα τους ή σε φίλους.
Ολοι μας, κάτι δεν προσπαθούμε να πούμε κάτι, οτιδήποτε, όχι απαραίτητα τον ερωτα μας, αλλά ίσως την κουλτούρα μας, μέσω fb ?
Ηθελα να 'ξερα ζωή έχουν μερικοί απ τους "φίλους" μου εκεί μέσα ;
Δεκαπεντάχρονα τραβάνε φωτογραφίες με σκοπό να τις βάλλουν στο fb,για να τις φλερτάρει ένας συγκεκριμένος συμαθητής.
Ολη τους η ζωή είναι διαδικτυακή.
Ζούνε μέσα απο το ίντερνετ, φλερτάρουν μέσα απ το ίντερνετ,κάνουν φίλους,ανταλάσσουν απόψεις.
Ακόμα κι ο έρωτας κατέστη ένα εμπόριο στα χέρια του υπολογιστή, του ίντερνετ,των Αμερικάνων.
Δεν μιλάμε πια.
Γυρνάμε πλάτη με πλάτη.
Τα βράδια κοιμόμαστε μόνοι ή ο ένας στον καναπέ κι ο άλλος στο κρεβάτι ή
ακόμα χειρότερα στο ίδιο κρεβάτι κι απέχουμε μίλια μεταξύ μας οι άνθρωποι.
πώς γίναμε έτσι ;
ολοι είναι κλεισμένοι στο καβούκι τους, όλοι συντηρούν αυτόν τον ηλίθιο εγωισμό.
Ναρκωνόμαστε κάθε μέρα με τσιγάρα,τηλεόραση, εφημερίδες που διαστρεβλώνουν γεγονότα,διαδικτυακούς φίλους ή πραγματικούς φίλους, που δεν τους γνωρίζουμε και δεν μπαίνουμε στον κόπο, περιστασιακούς συντρόφους, ανούσιες σχέσεις, ξευτιλισμένες.
πώς ναρκωνόμαστε έτσι ;
κι εγώ βγαίνω και φωνάζω "ΤΗΝ ΑΓΑΠΓΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ" και να, που δεν μ' αφήνουν ή μάλλον μου προβάλλουν εμπόδια. Οχι, δεν κάνω πίσω, ποτέ κι ας πληρώνω το τίμημα. ΟΧΙ.
"Το σκληρότερο ναρκωτικό είναι η μοναξιά".
Γιατί έτσι;
Ο φόβος.
Αυτός ευθύνεται για όλη την κατάντια του ανθρωπίνου γένους.
Γίναμε κομπλεξικοί, ομοφοβικοί,απόμακροι,σνομπ,παντογνώστες,εγωιστές.
Κανείς πια δεν αγγίζει μ' αγάπη την ψυχή του άλλου.
Ολοι με φόβο,μην μας πιάσει κι ο άλλος το χέρι κι έπειτα μας αγγαλιάσει.

Πορτρέτο.

Μυρίζει πλαστικό μαλλί,
καμμένα απο τα φτιασίδια.
Εχει κάτι τ'αγοραίο και το φτηνό .
Πίσω της είναι ένα ερωτευμένο ζευγάρι
κάθεται κι αρμενίζει γαλήνια το πέλαγος.
Εκείνη είναι σαν μια παράφωνη νότα
μέσα σε μια μουσική συμφωνία,
στο μουσικό κομμάτι της φύσης και του έρωτα.
Δεν μπορεί να εναρμονιστει στο ρυθμο τους,
σαν να τα ξεπουλάει όλα για ενα-δυο βρώμικα βράδια.

Κι όμως τα μάτια της καθώς ατενίζουν το πέλαγος
μακραίνουν απ την πραγματικότητα.
θυμούνται.
Αναζητούν ματαίως την αγάπη,τη μεγάλη,
κι τον Ερωτα, εκείνον τον Θεό,
που ποτε΄δεν την ευχαρίστησε για τις θυσίες της.



επιστροφή απο Ικαρία,17-8-11

Εικόνες δρόμου

Είμαστε τότε παιδιά και το πιο συνταρακτικό, που μας συνέβαινε ήταν ένας ζογκλέρ στην πλατεία του χωριού.
Τώρα που μεγαλώσαμε συναντάμε καθε μέρα πολλά συνταρακτικά γεγονότα.
Τους σκοτωμένους απο τροχαίο στην Πατησιών,
τα πρεζάκια κατεστραμένα, θυματα του εαυτού τους και του συστήματος,
εύκολοι στόχοι,εξιλαστρήρια θύματα της κρατικής τρομοκρατίας.
Ερχόμαστε αντιμέτωπο κάθε μέρα με τους πεινασμένους στη στάση του μετρο,
τους απόκληρους της ζωής,που δεν τους δόθηκε ποτέ μια ευκαιρία ή τους δόθηκε και την πέταξαν.
Πηγαίνουμε σε πορείες στο Σύνταγμα των εξαθλιωμένων εργατών,
που ενα ΔΝΤ, ένα κράτος ανύπαρκτο, ένα τέρας καπιταλιστικό, τους οδηγεί σε πόλεμο με τους ΜΑΤατζήδες.
Κάθε μέρα βλέπουμε μια πόλη που καίγεται,
ανθρώπους που τρέχουν χάνοντας την μάχη με τον χρόνο,
στους δρόμους πεθαμένες συνειδήσεις και ξεφτισμένα οράματα.
Πακιστανοί μετανάστες,έρμαια της εκμετάλλευσης του κεφαλαίου κυκλοφορούν με θλίψη κι αγωνία στα μάτια.
είναι αυτοί που πονάνε και που προσεύχονται στον Αλάχ για κάτι καλύτερο.
Απ'την άλλη μερά οι γραβατωμένοι,οι κυριλέδες,αυτοί οι "κύριοι",που κάποιες φορές είναι τα μεγαλύτερα καθίκια.
Ζούμε σε μια πόλη που πεθαίνει.
Ολα καίγονται.
Επαναστάσεις μικρές πλανιούνται στον αέρα σαν πυγολαμπήδες
μέχρι να συμβεί η μεγάλη έκρηξη.
Εως τότε περιμένω κοιτώντας στο κενό ή ανάβοντας φωτιές στα σκοτεινά δρομάκια.

στιγμιοτυπα...καπνισμενα...

"Καλημέρα.
-Καλημέρα, έχεις ένα τσιγάρο;
-Πάμε για ένα τσιγάρο;; "

Η πρόφαση.
Πάντα η πρόφαση.
Όλα μας τα μυστικά πάνω σ ένα τσιγάρο που έκαιγε τα μοιραστήκαμε
Οσα μας δέσαν πάνω σ ένα τσιγάρο.
Έρωτες, σκέψεις, φόβοι.
Θέλουμε να μιλήσουμε,
ανάβουμε τσιγάρο να αγιάσει τα λόγια μας,
τα λόγια πάνω στο τσιγάρο... αυτά που ποτέ δεν τα λες αλλού.

κάπνιζες εκείνη την ημέρα πολύ.
"πάμε για ένα τσιγάρο;
Πάμε. "
Κι άρχισε. Είχε ντέρτια.

κι εκείνο το κορίτσι τότε, "Πάμε για ένα τσιγάρο;

- πάμε."

και τα λόγια της γεννούσαν την ψυχή της... και τότε, ηρέμησε, μέρωσε, "Ως τα τσιγάρα τελειώνουν Ποπάκι, έτσι κι οι έρωτες...Κλάψε, πένθησε κι έπειτα προχώρα. Μα να ξέρεις, μικρή, είσαι τυχερή που μπορείς να παραδοθείς στον έρωτα. Αφέσου. Η πιο μεγάλη χαρά, μικρό. Θα δεις.

κι ύστερα ήρθανε κι άλλα, κι άλλα... πολλά λόγια... κι όλα πάνω σ ένα τσιγάρο.

"-έχεις τσιγάρο ποπάρα?

-ρε κόπρο, στρίψε.

-Χέσε με ρε. Στρίψε μου.

-Σατράπι αντρα. αιντε τι να σε κάνω; Μια ασκηση στα μαθηματικα ε;;

-καλά καλά. φέρε τώρα το τσιγάρο. "

και λιώναμε στα γέλια... και πάει λέγοντας..

άλλες φορές, που βλέπεις με σπασμένα τα φτερά τους τους ανθρώπους, λές, κάμε ένα τσιγάρο...

ένα τσιγάρο δρόμος,

ένα τσιγάρο ...



ενα τσιγάρο στα κρυφά τότε...
ενα τσιγάρο μέσα στα δάση, στα στενά,
τα βράδυα, στις βροχές, στις τουαλέτες.

Τσιγάρα στις μοναξιές, τσιγάρα το πρωί, τσιγάρα στις χαρές, τσιγάρα πάνω απο τηλέφωνα που χτυπάνε.

" Τι μάρκα καπνίζεις αγαπη μου; "-αναρωτιόσουν που άλαζα συνέχεια...
καπνιζε ό ένας την μάρκα του άλλου, για να νιώθουμε πιο κοντά.
και σ ακουγα που φυσουσες τον καπνο σου..

τσιγάρα που μέσα στους καπνους τους βλέπεις έρωτες ν αναβουν, να εξαϋλώνονται..

τσιγάρα της παρηγοριάς με ποτά βαριά.
τσιγάρα στα μπαρ, απο συνήθεια.

τσιγάρα για να ξεχάσεις...
πως κι οι φίλοι σε χαρακωσαν,
πως κι οι ανθρωποι σου σε γέλασαν.

τσιγάρα για να παρηγορηθείς,
τσιγάρα για να μην κλάψεις,
τσιγάρα για να ξεθολώσεις απο τις σκέψεις,
τσιγάρα να ξεμεθύσεις απο το μεθύσι του έρωτα,
τσιγάρα...

"ένα τσιγάρο ακόμη.
Μη με κλείσεις.
Θα κάνω ένα τσιγάρο ακόμα. "

Κι όλο έτσι...
μια μέρα ακόμη, μια στιγμή ακόμη, ένα τσιγάρο ακόμη, λίγη μοναξιά ακομη, λίγο γέλιο ακόμη, λίγη πίκρα, λίγη μνήμη... κι ένα τσιγάρο ακόμη...