Μ' ΑΓΑΠΆΕΙ

μπαγάσικο, απαίσιο εγωιστικό πλάσμα, Μ' Α γ α π ά ς ...
Ναι, παλιόπραμα, παραδέξου το οτι έχεις χάσει τον έλεγχο,
γιατί δεν το παραδέχεσαι ;
Φλωράκι μου, μ'αγαπάς τελικά, ακόμα κι αν με φτάνεις στα όρια μου μ' αυτό τον Βόρειο Πόλο που κουβαλάς μέσα σου!
Απαίσιο μούτρο, μάγκα μου, γιατί τα κάνεις τα καψώνια και με κάνεις θυλικό-σκύλα ;
Λίγο ακόμη ο τελευταίο ρόλος και μετά θα πέσω στην αγκαλιά σου.
Βλάκα, μ' αγαπάς, αλλά τώρα θα σ' αφήσω και σένα να παλέψεις για μας.
Αγγλάκι μου, σε λατρεύω. 

η ζήλεια των γέρων.

Αυτό το αίσθημα την ανεπάρκειας το ορίζω σαν ζηλεια των γέρων.
Να μας ρουφάνε τα καλύτερα μας χρόνια,
μ ένα σωρό υποχρεώσεις,
και να αναρωτιούνται αν είμαστε καλά ρομπότ
κάθε μέρα.
Να γίνουμε, λέει,άνθρωπο σωστοί,
άνθρωποι χωρίς συναίσθημα,
που όλα τα εκλογικεύουν,
φιλήσυχοι άνθρωποι,
τρομαγμένοι,
με σκυμμένα κεφάλια,
και να μην ταξιδεύουμε πουθενά,
να είμαστε προσηλωμένοι στις υποχρεώσεις μας,
Κι όλους αυτούς τους δύσκολους έρωτες,
να τους αποφεύγουμε,
γιατί μας αποσυντονίζουν.
Δεν είμαστε, λέει, καλά ρομπότ.
Ολες αυτές οι συμβουλές,
όλα αυτά τα φλιναφήματα,
μήπως τάχα δεν είναι η ζήλεια των γέρων;
Και θέλουν να σκοτώσουμε τα καλυτερα μας χρόνια,
ανάμεσα σε αστικούς κώδικες,
ξένες γλώσσες,
και βράδια μελέτης...
Και λένε όχι σε κέινα τα βράδια,που η ανάσα γίνεται γρήγορη,
γιατί η δική τους ανάσα χρόνια τώρα έχει σταθερό ρυθμό,
και γιατί το κορμί τους έχει πια απολιθωθεί μέσα στον πάγο του χρόνου.
Μήπως τάχα δεν είναι αυτό η ζήλεια των γέρων;

Καμιά φορά,λέω,ίσως θα πρέπει να κατανοούμε περισσότερο τους ανθρώπους.
Τα λάθη μας, οι απιστίες μας, ο εγωκεντρισμός μας,
όλα αυτά τα μικροπρεπή συναισθήματα,
όλα πηγάζουν απο την τραγικότητα του είναι μας,
απο την διαστροφική μας φύση.
Και καμιά φορά ίσως θα πρέπει,
να είμαστε πιο διαλλακτικοί
κι οχι επικριτικοί.
Γιατί σήμερα είναι ο άλλος,
αύριο θα μαστε 'μεις...
Τι κι αν κατανοήσεις όμως τους ανθρώπους;
Μη περιμένεις παράσιμο,
παρά μονάχα των πέντε δακτύλων το μετάλιο.
Ετούτο θα πάρεις.
Μα καμιά φορά, λες, να γίνω κι εγώ σαν τους άλλους;
Χωρίς να ξέρεις πως κι εσύ,
όλες τις μικροπρέπειες σου τις έχεις,
μα θαρρείς πως είσαι τέλειος.

ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Επικεφαλής εξέγερσης 
έθεσα τον εαυτό μου, 
ανατρέποντας 

τις έως τώρα
ισορροπίες μέσα μου
προσωπικής ελευθερίας,
θέτοντας υπό περιορισμό
ανόητους φόβους
και αναστολές,
εντός καταληκτικής ημερομηνίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ
(από την ποιητική συλλογή "Ενδόγραμμα",

Kαι εγώ αν θες στο υπογράφω:
Μονάχα αλλιώς να ήταν τα πράγματα και θα την είχαμε καταβρεί. 

Ερωτευμένη τα Χριστούγεννα

ξύπνησε μ' έναν τρομερό πονοκέφαλο χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο.
Κατέβηκε στην κουζίνα και έφτιαξε καφέ, πικρό, όπως πάντα.
Εψαξε για τα τσιγάρα της.- έχει καταφέρει να μην καπνίζει πολύ τελευταία.
Μετά πήρε το βιβλίο της κι άρχισε να μελετάει λίγο.
Κοίταξε έξω απο το παραθυρο.
Καθαρός ουρανός και βαριάς.
Ανοιξε την τηλεόραση,
άκουσε για ένα λεπτό ειδήσεις,
αλλά πάτησε το off,
γιατί δεν ήθελε να την ταράξουν τα κακά νέα.
Θυμήθηκε τις γιορτές που έρχονται
και το μίσος της γι αυτές,
επειδή κρύβουν μια υποχρέωση,
αυτή της ευτυχίας.

Ωστόσο, αυτή τη φορά,
η ευτυχία έχει πάψει να είναι υποχρέωση,
κι έχει γίνει ένα πραγματικό γεγονός.
 Κι ο κόσμος έχει λάμψει ξανά,
μετά απο πολλά χρόνια,
που είχε πεθάνει.
Φταίνε κάτι μελιά μάτια
και  κάτι ίχνη φωτός μέσα στο σκοτάδι,
μικρές ξανθές ανταύγιες της ομορφιάς
μέσα στην ασχήμια του γύρω κοσμάκι.
Είναι ένα πάλλευκο χέρι,
που έρχεται μάλλον κάποτε,
και μάλλον για μια φορά στη ζωή σου,
και σε τραβάει απ το λάκο,
σε ξυπνάει απ το λήθαργο
και τότε γίνεται άνοιξη ξανά :
αρχίζουν να σε περιτρυγυριζουν πεταλούδες,
η θάλασσα γίνεται γαλάζια,
 τα γιασεμιά ανθίζουν ξανά στο μπαλκόνι σου,
γιατί τα ποτίζεις επιτέλους ξανά,
μετά απο χρόνια που τα είχες αφήσει άνυδρα.

Το παράξενο και το μοναδικό γεγονός που σε ξαναγεννά,
δεν είναι ένα οποιοδήποτε χέρι που σου απλώνεται,
αλλά επειδή το συγκεκριμένο πάλλευκο χέρι σου δόθηκε,
ο ήλιος σε πλησιασε ξανά δυναμικά, χωρίς να λοξοδρομήσει,
όπως άλλες φορές.
 Και κάπως έτσι αρχίζει να κινείται η γη σου,
ο νους σου, το σώμα σου, κι αρχίζεις κι εσύ να περιφέρεσαι με χαρά έξω.
Κι αρχίζεις να κάνεις πραγματικότητα το αδύνατο,
όπως  να βλέπεις ανθισμένα τριαντάφυλλα στη μέση του χειμώνα,
κι οι γύρω σου να μην τα βλέπουν,
γιατί γι αυτούς η άνοιξη είναι ακόμα μακριά.

"Μέσα στα κίτρινα φώτα...."

η λαμπερή κόκκινη μαρκίζα με σκότωσε, λοιπόν,
και σκέψου, πως ο δρόμος ήταν γεμάτος απο κόσμο,
κι η φωνή σου δεν υπήρχε πουθενά,
κι αυτό δεν με ένοιαζε,
με πείραζαν μόνο τα κίτρινα φώτα,
που ο δήμος εγκατέστησε κάτω απ το σπίτι μου,
για να μου θυμίζει να νοσταλγώ,
να σε ψάχνω
ξανά και ξανά,
όπως τότε στη πόλη μας,
που δεν είναι αυτή εδώ,
που δεν είναι καμία υπαρκτή πόλη στο χάρτη,
γιατί εμείς αγάπη μου, δεν υπήρχαμε,
δεν υπήρξαμε μαζί ποτέ
σε καμία πόλη του κόσμου,
τουλάχιστον για τους άλλους.
Ομως εσύ κι εγώ θα ξέρουμε,
πως κάποτε ζήσαμε,
αυτό που όλοι ονειρεύτηκαν,
αυτό που όλοι αναζήτησαν...
Και κυρίως θα ξέρουμε,
πως εσύ κι εγώ ζήσαμε μαζί ο,τι ονειρευτήκαμε μαζί,
εσύ κι εγώ...
Κι ας μην υπήρξαμε σε καμιά πόλη,
σε κανένα όνειρο,
γιατί μαζί ήμαστε καλύτερα απ οτι τα βαρετά ζευγάρια στα όνειρα,
γιατί ξορκίζαμε μαζί ο,τι μίζερο είχαμε,
ο,τι μίζερο μας είχαν κατασκευάσει για να ζήσουμε...
Κι εμείς θα ξέρουμε πως μάλλον για μία και τελευταία φορά στη ζωή μας,
μοιραστήκαμε αυτό που όλοι δεν αντέχουν να μοιραστούν,
έναν ΕΡΩΤΑ, που ήταν έρωτας και ήταν μία ιστορία,
που μιλούσε για φόβο,
για φόβο μη σε χάσω και με χάσεις,
γιατί αυτή η σκανδακώδης αλληλεξαρτηση μας εμάς δεν μας πείραζε..
Μόνο εμάς δεν πείραζε, όλους του άλλους τους σκότωνε...
Και πώς να στο πω ;
Αυτά τα κίτρινα φώτα με πέθαναν...
όπως τότε έλαμπαν στη πόλη μας,
θυμάσαι ;