Νύχτα

Μια εκδίκηση χωρίς νόημα,
που σε πονάει,
σε σκοτώνει.
Ενα χαραμισμένο σώμα,
μοιρασμένο σε πολλά άτομα,
χωρισμένο σε κομμάτια.
Εξω οι κόρνες σε σκοτώνουν,
σε ζαλίζουν.
Ενα τσιγάρο καίει πάνω στο τασάκι,
το αλκοόλ τελειώνει
κι εσύ μένεις μόνος πάνω σ΄έναν καναπέ.
Ο κόσμος σου είναι τα βιβλία.
πραγματική ζωή δεν υπάρχει.
Καψουροτράγουδα, καπνός, παρακμή.
Αποκολούνται κομμάτια απο πάνω σου.
Το σαρκίο που σε περιέχει,
δεν ευχαριστιέται.
Πείνα, συναισθηματική πείνα.

Κι αυτός ο φόβος να μην πεθάνεις μ' αυτή τη πείνα.
Κι αυτό το άυριο, το χειρότερο αύριο.
Αγαπάς πολύ και βαθιά και άγρια και δε ξέρεις πως να το διαχειριστείς.
Και τώρα δεν ξιώθεις τίποτα.
Μόνο μοναξιά μια βαθιά μοναξιά
που τίποτα δεν είναι όπως πρώτα...
κι όλα θες να γίνουν ξανά απ την  αρχή.
Μέσα στο μεθύσι σου αναζητάς ένα χέρι...
Μόνο που τα χέρια είναι σπασμένα και εσύ μόνος μέσα στο τίποτα....

αχ και να σ'΄αγαπούσαν όπως κάποτε....
κι ας ήταν ψέμα...

κι όμως το σώμα δεν ξεχνάει.
Σήμερα ήρθε το άρωμα σου, απο έναν άγνωστο στον δρόμο.
Σε θυμήθηκα κι ας μην σήμαινες τίποτα για μένα.
Ισως και να σήμαινες τα πάντα.

Σκέψου λέει μια νύχτα στο Παρίσι,
όλα θα ήταν τέλεια.
Κι εσύ θα μ' αγαπούσες, λέει,
κι εγώ θα σε λάτρευα
και θα σου έγραφα ποιήματα
και κάπως έτσι θα γινόταν ζωή.....

Τώρα άσε με μόνη,
να σπάω...
Ασε με μόνη να πονάω....
Να τρέχουν βρύσες τα μάτια...
Να σπάω.. άσε με μόνο, λοιπόν...
Μες στον βαθύ μου πόνο θα ξαναγεννηθώ;;;;;;;;;;;;

το τέλος

σ' αγαπώ,
τελειώσαμε.
Συναουσία ηλίθια προσποιητή.
Αναψα τσιγάρο και θύμωσες.
Αδιαφορώ.
θα παίρναμε λέει ένα τραίνο για όπου μας έβγαζε,
μα εσύ το αμέλησες...
κι έπεφταν τα χρώματα του δειλινού,
μοναδικά ωραία,
μοναδικά μελαγχολικά.
Του πόνου το απάνθισμα,
το έγραψα για σένα.
Οχι, δεν ήμουν εγώ εκείνη που έγραψε.
Ηταν άλλη, πιο πιστευτή,
πιο γοητευτική,
πιο μόνη απο μένα.
Οχι, δεν ήμουν εγώ.

Αδιαφορία, εγωισμος,
σε κάνει έξυπνη φίλη μου καλή.
Ναι, σε κάνει έξυπνη,
και τότε όλα τα καταστρέφεις.
κάνε με ηλίθια, κάνε με χαζή,
να μη βλέπω, να έχω το ακαταλόγιστο,
να μαι ερωτευμένη,
να έχω ένα λόγο να ξενυχτάω.

γιατί με μαχαιρώνεις έτσι ;
Είσαι άδικος, άδικος, απαίσιος.
Σε σιχαίνομαι τόσο,
σε μισώ,
Ψέματα, ίσως σε θέλω λίγο,.
όχι πολύ,
όχι όπωςπρώτα,
άλλαξαν όα δηλαδη....

Μ' ΑΓΑΠΆΕΙ

μπαγάσικο, απαίσιο εγωιστικό πλάσμα, Μ' Α γ α π ά ς ...
Ναι, παλιόπραμα, παραδέξου το οτι έχεις χάσει τον έλεγχο,
γιατί δεν το παραδέχεσαι ;
Φλωράκι μου, μ'αγαπάς τελικά, ακόμα κι αν με φτάνεις στα όρια μου μ' αυτό τον Βόρειο Πόλο που κουβαλάς μέσα σου!
Απαίσιο μούτρο, μάγκα μου, γιατί τα κάνεις τα καψώνια και με κάνεις θυλικό-σκύλα ;
Λίγο ακόμη ο τελευταίο ρόλος και μετά θα πέσω στην αγκαλιά σου.
Βλάκα, μ' αγαπάς, αλλά τώρα θα σ' αφήσω και σένα να παλέψεις για μας.
Αγγλάκι μου, σε λατρεύω. 

η ζήλεια των γέρων.

Αυτό το αίσθημα την ανεπάρκειας το ορίζω σαν ζηλεια των γέρων.
Να μας ρουφάνε τα καλύτερα μας χρόνια,
μ ένα σωρό υποχρεώσεις,
και να αναρωτιούνται αν είμαστε καλά ρομπότ
κάθε μέρα.
Να γίνουμε, λέει,άνθρωπο σωστοί,
άνθρωποι χωρίς συναίσθημα,
που όλα τα εκλογικεύουν,
φιλήσυχοι άνθρωποι,
τρομαγμένοι,
με σκυμμένα κεφάλια,
και να μην ταξιδεύουμε πουθενά,
να είμαστε προσηλωμένοι στις υποχρεώσεις μας,
Κι όλους αυτούς τους δύσκολους έρωτες,
να τους αποφεύγουμε,
γιατί μας αποσυντονίζουν.
Δεν είμαστε, λέει, καλά ρομπότ.
Ολες αυτές οι συμβουλές,
όλα αυτά τα φλιναφήματα,
μήπως τάχα δεν είναι η ζήλεια των γέρων;
Και θέλουν να σκοτώσουμε τα καλυτερα μας χρόνια,
ανάμεσα σε αστικούς κώδικες,
ξένες γλώσσες,
και βράδια μελέτης...
Και λένε όχι σε κέινα τα βράδια,που η ανάσα γίνεται γρήγορη,
γιατί η δική τους ανάσα χρόνια τώρα έχει σταθερό ρυθμό,
και γιατί το κορμί τους έχει πια απολιθωθεί μέσα στον πάγο του χρόνου.
Μήπως τάχα δεν είναι αυτό η ζήλεια των γέρων;

Καμιά φορά,λέω,ίσως θα πρέπει να κατανοούμε περισσότερο τους ανθρώπους.
Τα λάθη μας, οι απιστίες μας, ο εγωκεντρισμός μας,
όλα αυτά τα μικροπρεπή συναισθήματα,
όλα πηγάζουν απο την τραγικότητα του είναι μας,
απο την διαστροφική μας φύση.
Και καμιά φορά ίσως θα πρέπει,
να είμαστε πιο διαλλακτικοί
κι οχι επικριτικοί.
Γιατί σήμερα είναι ο άλλος,
αύριο θα μαστε 'μεις...
Τι κι αν κατανοήσεις όμως τους ανθρώπους;
Μη περιμένεις παράσιμο,
παρά μονάχα των πέντε δακτύλων το μετάλιο.
Ετούτο θα πάρεις.
Μα καμιά φορά, λες, να γίνω κι εγώ σαν τους άλλους;
Χωρίς να ξέρεις πως κι εσύ,
όλες τις μικροπρέπειες σου τις έχεις,
μα θαρρείς πως είσαι τέλειος.

ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Επικεφαλής εξέγερσης 
έθεσα τον εαυτό μου, 
ανατρέποντας 

τις έως τώρα
ισορροπίες μέσα μου
προσωπικής ελευθερίας,
θέτοντας υπό περιορισμό
ανόητους φόβους
και αναστολές,
εντός καταληκτικής ημερομηνίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ
(από την ποιητική συλλογή "Ενδόγραμμα",

Kαι εγώ αν θες στο υπογράφω:
Μονάχα αλλιώς να ήταν τα πράγματα και θα την είχαμε καταβρεί.