Ο νικημένος.

η συνήθεια πιο δυνατή κι απ την αγάπη, νικά. 
Πότε ο κόσμος θα πάψει να ναι μόνο σιωπή, μια εκκωφαντική σιωπή, που υποκρύπτει αντάρα; 
Πότε θα ακουσουμε φωνές στο δρόμο, να ανοίξουμε τα φτερά μας, να σηκώσουμε στους ώμους μας την ευθύνη της γεννησής μας; 
Ως πότε λοιπόν η κοινωνία θα μας καθιστά ανάπηρους ψυχολογικά και ως πότε κι εμείς θα το ανεχόμαστε; 
Η συνήθεια όμως, πιο δυνατή κι απ την επιθυμία νικάει. Μα ήρθε ο καιρός να σπάσει, να κοπεί στα δύο, να επιστρέψει ξανά η μαγεία, η μαγεία μέσα μου, μέσα σου. Να θεριέψουν τα όνειρα, να μας πνίξουν, να μας ξυπνήσουν απ το κρεβάτι. 
Κι έτσι μίας Κυριακής το ωραίο πρωί θα περνάς γελαστός κι ωραίος, χαρούμενος κι ελεύθερος απ τη μεγάλη λεωφόρο. Κι ο ήλιος θα λάμπει. Για έναν άλλον κόσμο, πιο ανθρώπινο, για έναν άλλον κόσμο, που θα 'χει χώρο και για σένα. 
Μα εσύ λυπημένα κάθε βράδυ μέσα στον αττικό ουρανό ψάχνεις να βρεις τ' άστρα, που κάλυψε το νέφος, που εμείς απ τη σπατάλη και το ξόδεμα της φύσης δημιουργήσαμε. Και τα μάτια σου κοιτάνε μακριά, στο άπειρο απελπισμένα. Είσαι ένα φοβισμένο παιδί, κλεισμένο σε σώμα ενηλίκου. θα γίνει ο,τι σου είπαν οτι πρέπει να γίνεις, δεν θα πετάξεις ποτέ. Γιατί όλο φοβάσαι. 
Και στο τέλος; μα η συνήθεια πιο δυνατή απ το πάθος σε κέρδισε. Θα βολευτείς πάλι στο στενό μονό σου κρεβάτι, κάτω απ το θολωμένο ορίζοντα, εναν ορίζοντα χωρίς χρώματα, χωρίς γλάρους να πετούν, έναν ορίζοντα έρημο, έναν ορίζοντα απελπισμένο. 
Και το πρωί θα  γελάσεις αλλαζονικά με ύφος μπλαζέ, πως όλα τα κέρδισες και δεν κερδήθηκες, πως δήθεν έγινες εκείνο που ήσουν. Καμία εμπάθεια, φίλε, αλήθεια. 
μα πότε ο κόσμος θα πάψει να είναι μόνο σιωπή, σιωπή κι αδιαφορία; 
Θλιμμένα γεγονότα και τραγούδια που μιλάνε για τ ανεκπλήρωτο; 
Πότε λες και μέσα σ αυτό κρύβεται η μεγάλη σου αναβολή, ο μέγας φόβος που σε περιέχει. 
Αν ετούτο το καλούπι τελικά σπάσει, θα ξαναγεννηθείς. 

Προσμονή

Κεριά, άναψες κεριά και αγόρασες μπύρα. Παράξενο, ανοιξιάτικο βράδυ.
Σωρός βιβλία στο γραφείο. Γύρω γύρω σημείωσεις και μολύβια.
Πολλά μολύβια.
Κάτι ήθελες να πεις, κάτι ήθελες να γράψεις.
Οχι, όχι δεν είναι τίποτα που μένει μισό.
Το σήμερα έληξε, ώρα 2.00.
Ευτυχισμένη.
Σχεδόν τελευταίο ποτήρι μπύρας για σήμερα, σχεδόν τελευταίο τσιγάρο για σήμερα.

Σε είδα κάπου μακριά, χαμογελούσες.
Αρχίζουν όλα σήμερα, ξανά απ την αρχή.
τα παιδιά στην πλατεία παίζουν τώρα τα ξημερώματα.
Φωνές ακούγονται κι ένα σπίτι στη μέση της πλατείας, στεγάζει τόση αγάπη.
Σε περιμένω, λαχταρώ το αύριο.
Λαχταρώ το πάντα, αυτό το αιώνιο που σε περιμένει.
Σε περιμένω, για να περάσω στην αιωνιότητα.
ναι, καλά το ακουσες, πάλι εσένα περιμένω, πάλι να με ταξιδέψεις.

Το τελευταίο τσιγάρο της μέρα. Σε περιμένω. Χτυπάει το τηλέφωνο. Το τελευταίο τηλέφωνο της μέρας. Σ' αγαπώ. Το τελευταίο σ' αγαπώ για σήμερα.
Κι ο κόσμος όλος να περιστρέφεται σχεδόν γύρω απο σένα.
Πραγματικότητα. Ευτυχώς υπάρχει η μαγεία, ευτυχώς υπάρχει η αιωνιότητα.
Προσμονή γλυκιά, σύντομη. Σε φιλώ. Αντίο.

θα βουλιάξω στον καναπέ μου, απόψε και θ' ακούω μουσική.
Ξανά θ αναρωτηθώ τι έχει μείνει ζωντανό και τι αξίζει πλέον σ αυτό το θέατρο.
Εγώ μόνη μου στη σκηνή, εσύ σ' άλλο θέατρο.
Συναντιώμαστε ποτέ;
Καθένας μόνος πάνω τη σκηνή του.
Το βλέμμα μου φεύγει, κεντράρει άλλους θεατές,
όχι πιο όμορφους, ούτε πιο άσχημους,
γενικά όχι "πιο", απλά άλλους.
Η μαγεία πέθανε,
ε κρατώ, με κρατάς.
Εσύ με κρατάς γιατί θες,
εγώ;
Το σπασμένο κομμάτι δεν θα ενωθεί ποτέ.

Κι εγώ είμαι καλά. 

One night stand

ήταν τόσο όμορφη  μέσα στο βραδυνό της φόρεμα.
Κι έμοιαζε σαν ναι ναι ο κόσμος που μου χρωστά μπροστά μου.
Ηταν αλήθεια τόσο όμορφη,
διέκρινα το σ΄τηθος της, πάνω του είχε ένα μενταγιόν,
πόσο τ αγάπησα αυτό το μενταγιόν.
Και τα χέρια της αλαβάστρινα.
Κοιταξα έπειτα τα μάτια της,
αλήθεια ποίος θα γράψει γι αυτά;
Φωτεινά μεγάλα, σαν χάντρες μέσα στο Αιγαίο.
Κι οι ώμοι της έλαμπαν μέσα στο φως του φεγγαριού
κι η θάλασσα έσκαγε δίπλα της.
Τα χείλη της άραγε να ναι αφίλητα;
Τόσο αφίλητα να ναι;
Κι εγώ που τόσο την έχω αγαπήσει;

Μετά της έβγαλα το φόρεμα,
κι ένα λευκό σώμα προέβαλε μπροστά μου,
ένα σώμα ψιλό, λιπόσαρκο, που κάτι σαν να ζητούσε.
Ηθελα να μου παραδοθεί στην ηδονή,
μα εκεινη έγυρε πλάι και μ' αγκάλιασε.
"Ας κοιμηθούμε είπε"
Και δεν έμαθε εκείνο το βράδυ την αγάπη.

Το επόμενο πρωί, όλα μοιάζαν παρελθόν,
το πάθος έκαιγε εσωτερικά,
μα δεν είχα κουράγιο.
Μέχρι που μ αγκάλιασε σφιχτά και με φίλησε,
κι όλος ο κόσμος έγινε ξανά...
Κι ηταν η αρχή μόνο...
Ω αγάπη μου και πάθος μου,
κορμί μου αστείρευτο κι αχόρταγο...

Αντιο Πιτερ Παν

 Πες μου ο,τι δικαιολογία θες, έστω και φτηνή ή καλύτερα σώπασε.
Μόνο μη μου λες πως δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
Μη μου λες πως δεν μπορείς.
Ο έρωτας μπορεί να μεταμορφώσει μία φυλακή
σ' ένα χαρούμενο δωμάτιο,
έναν άσχημο άνθρωπο σε όμορφο.
Ο ερωτας μπορεί να γεννήσει ζωή.
Ο,τι υπάρχει στον κόσμο απάνω και το πιο μικροσκοπικό πλάσμα,
γεννήθηκε απο έρωτα.

Γι αυτό, πες ο,τι θες, μόνο μη λες πως δεν γίνεται αλλιώς,
μόνο μη λες πως δεν μπορείς.
Πάντα μπορείς αμα θες.
Για ο,τι θες, πάντα μπορείς.
Aρκεί να πιστέψεις οτι ένα δωμάτιο ξαφνικά μπορεί να γεμίσει νεραΪδόσκονη, νεράΪδες, χρώματα,
αστεία προσωπάκια, και μικρά σκυλιά που σ' αγαπάνε.
Οχι, δεν σου λέω για θαύματα.
Σου λέω για οράματα, δημιουργήματα μας.
μη μου λες πως δεν μπορείς,
πες μου πως δεν πιστεύεις.

Εσύ πιστεύεις πως υπάρχει Θεός.
Είναι κάτι τόσο υπερφυσικό,
τόσο άπιαστο κι αόρατο.
Και δεν πιστεύεις στην Μεταμόρφωση απο έρωτα.
Είμαστε προσωρινά κι όχι αιώνια ερωτευμένοι,
μα μπορούμε να δημιουργήσουμε θαύματα.
Ετσι είν΄ οι άνθρωποι.

Δεν θα προσπαθήσω να σε κάνω να πιστέψεις στην Αφροδίτη,
στους δικούς μου Θεούς.
Προσπάθησα με αποτυχία.
Γυρνάω στο δωμάτιό μου, κατεβάζω τις κουρτίνες,
στρώνω το κρεβάτι με προσοχή.
Οχι, απόψε δεν θα ρθει η νεράιδα.
Την τρόμαξες.
Οσο θα κοιμάσαι στη διπλανή θέση,
νεραϊδόσκονη δεν θα ξαναπέσει απ τα ουράνια.

"Με έκανες έξυπνη, λοιπόν, και τώρα τα κατέστρεψα όλα.... γιατί ο κύκλος σου δεν ήταν ομόκεντρος, με πυρήνα Εμένα.. " 

Πρέπει να γράψω τα ημερολόγια της καινούριας μου ζωής. Ξανά όλα απ την αρχή. Να γίνω αυτό που είμαι. Πρέπει. Να ενηλικωθείς. 

Τολμάς ;

Ὁ κόσμος ψάχνει σ᾿ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ βρεῖ τουλάχιστο
τὸν ἔρωτα, μὰ δὲν βρίσκει τίποτα.


σε ψάχνω, δεν είναι οτι δεν σε ψάχνω, αλλά δεν μπορώ να σε βρω.
Ακομψο κορίτσι, άσχημο, με μάτια κλαμμένα,
έτοιμο να σου δοθεί, όχι να σου δώσει,
να σου δοθεί.
προσεξε.

Σε ψάχνω βέβαια,
αλλά που είσαι ;
Τοσοι χειμώνες πέρασαν μοναχικοί και παγωμένοι,
μέσα μου φυσούσε αγέρας.
Βόρειος πόλος εδώ.
Αμε.
Ναι, σου λέω. Εγώ η δυνατή, σε χρειάζομαι.
Πού να είσαι άραγε;
Υπάρχεις;
ή σ΄ έπλασα στο φτωχό μυαλό μου ;
μήπως σ έπλασα σαν έναν μυθιστορηματικό ήρωα; Αλήθεια,εγώ θα φταίω, δεν μπορεί. ,
Δεν μπορεί όμως, θα συναντηθούμε κάποτε; Στο Παρίσι; Στο Λονδίνο; Στην Ικαριά; Στο τελευταίο μπαρ της Κομοτηνής;
Θέλω να σε συναντήσω μια μέρα σ' ενα πάρκο.
να μη με ξέρεις, να χω ντυθεί στα μαύρα, να θέλεις τσιγάρο, να μην έχεις, να μου ζητήσεις.
κι όλα να γίνουν... οχι, όχι σώμα, όχι σεξ. Αηδιάζω. δεν αηδιάζω με το σεξ, όχι, μη με πάρεις για καμιά πουριτανή. Απλώς, αγάπη μου, δε με φτάνει. Τόσο λίγο, ποταπό σχεδόν. Οχι ποταπό σώμα, όχι. Σώμα θα πει ιέρεια. ναι, ερωτας θα πει Και σώμα. ναι, αλλά και σώμα.  Σκέψη; Και σκέψη.
με συγχωρείς, αλήθεια πολύ, αλλά το σώμα δεν σημαίνει τίποτα για μένα, μπροστά στο πνεύμα.
Βιασε με το νου, να μη κοιτάξω ξανά αλλού. Αν σε βρω, αγάπη, τότε όλη μου η ζωή χάρισμα σ' εσένα.
Δεν μιλάμε για μονογαμία. Αλήθεια, δεν σου λέω αυτό. Σου λέω για πνεύμα. Αλλο σώμα.
Κι ασ με προδώσει το σώμα μου. Χαλάλι. Ο νους όμως ;
Σε ψάχνω, αγάπη, δεν είναι πως δεν σε ψάχνω.
Τολμάς ;
Να μείνεις μαζί μου, να σου κάνω τελετές, ένα σινεμά για σένα θα το φτιάξω, κι ένα βιβλιο, αλλά ν' αξίζεις, ω αγάπη, ν' αξίζεις. Οχι ροζ πράγματα, όχι κίτρινα, μόνο κόκκινα; να λειώνει το σώμα ; καταλαβαίνεις; Να λειώνει κι ο νους . Οχι μόνο να λιώνει, να εξυψώνεται. να πάμε μαζί σε μια πόλη που στο χάρτι δεν υπάρχει. Στην πόλη του έρωτα να πάμε, μόνο και μόνο απο τον καναπέ μας, χωρίς να κουνηθούμε. Κατάλαβες τι θέλω ; οχι, το διαρκώ, αλλά το καίγομαι . Να σου πω πως πάντα σ' αγαπούσα, πριν να σε γνωρίσω. Να μ αγαπούσες, πριν να με γνωρίσεις. κατάλαβες ;
Μάλλον όχι... Γι αυτό σου λέω δεν ήταν η μάρκα μου αυτός ο άντρας, φίλη μου καλή.
Δεν ήταν, αλλά δοκίμασα, όπως εσύ δοκιμάζεις ένα μαροκινό φαΪ...
κι ας ήξερα... Δεν ήταν αυτός για ταξίδια μεγάλα.
κι εγώ;;;; κι εγώ που θέλω να ταξιδέψω; Πες μου λοιπόν τι παριστάνω; Υποταγμένη γυναίκα, σε λάθος άντρα... φοβισμένη... ερωτευμένη; μπορεί....

Στέκομαι γυμνή, με γυμνή ψυχή και σώμα, στη μέση ενός μεγάλου  διαδρόμου, μέσα σ ένα σπίτι νεκροταφείο. κάπου εδώ κηδεύω τον έρωτα μου, κάπου εδώ ανασταίνω ένα πληγωμένο σώμα, που δεν ξέρει απο απώλειες ή μάλλον ξέρει τόσο που έχει πια τρομάξει να χάνει. Ενας καφές, ένα τσιγάρο, ένα πρωινό σημείωμα πάνω απ το ψυγείο " μ΄αγαπώ, σ αγαπώ" ο,τι ζήτησα. ημουν μάλλον πλεονέκτης... Ενας πλεονέκτης, μικρός εαυτός, φιλόδοξος καημένος, που θέλει ν γράψει βιβλίο και να γίνει ιστορία. οχι για τους άλλους, για κείνον, για να δικαιώσει την ύπαρξη της μελαγχολίας του. μελαγχολική ύπαρξη, καταραμένη, κολλημένη σε Ρωμαίους και Ιουλιέτες, σ ένα παζλ που ποτέ δεν θα ολοκληρωθεί. Ξέρω πως ούτε γω ποτέ θα ολοκληρωθω μέσα απ τον έρωτα. Δεν είναι αρκετός, αλλά είναι κάτι... Είναι κάτι ξέγνοιαστες μέρες του Δεκέμβρη, που έξω βρέχει και εσύ μένεις αγκαλιά στο κρεβάτι και δεν πας για δουλειά. Γιατί δεν σε νοιάζει. Οχι, δε σε νοιάζει τίποτα, παρά μονάχα ΕΚΕΙΝΟΣ. Ο έρωτας... γιατί στον έρωτα αλήθεια τι ρόλο παίζει το υποκείμενο; Τόσο κυνική, καλη μου  φίλη. Τόσο έτοιμη,χωρίς άμυνα, χωρίς κουράγιο, έτοιμη να παραμυθιαστώ  και να χάσω... Κι α έχασα ήδη θα πάντα.. Ξέρεις πότε τα έχασα; οταν πίστεψα πως  δεν υπάρχει ο Ερωτας... Και το πιστεύω ακόμη... καταβάθος... μα δεν μπορεί... Υπάρχει μια ελπίδα.
Χάνεις τα πάντα αμα πιστέψεις οτι όλα δεν υπάρχουν... Θεός δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο φτερά. τα φοράς, πας στον ουρανό. μετά ξανά χώμα και λάσπες.. Τις δοκιμάζεις. Απέτυχες. η ευτυχία ανήκει στους αναίσθητους, κι εγώ αλήθεια είμαι πολύ ευαίσθητη...

Ω αγάπη, κάπου θα υπάρχεις. Ω φωτιά κάπου καις. κάπου θα καις κι εσύ , σε μια γωνιά του κόσμου. Μα όχι, αγάπη μου, δεν μπορεί να μην καίγεσαι έτσι μόνος. Αλήθεια, σου λέω  και χώνεψε το:Δεν υπάρχουν άλλα μισά, αλήθεια δεν υπάρχουν. υπάρχουν μόνο άνθρωποι που δίνονται. Αλήθεια μόνο τέτοιοι, τίποτα παραπάνω. Αλλά αυτός, η χειρότερη ίσως μάρκα, δεν ήξερε, δεν ξέρεις να δίνεσαι. Δεν θα μάθει ποτέ. Τον μισώ, επειδή τον θέλω, Τον θέλω απεγνωσμένα, ξέρεις αλήθεια, τι σημαίνει απογνωση; Αλήθεια ; Με θέλει κι αυτός και για να μην το συνειδητοποιήσει ξόδεψε το σώμα του αλλού, μη νιώσει αδύναμος κι ερωτευμένος. Ανάξιος, ανάπηρος, ζει έντρομος μέσα στις υποτιθέμενες αρετές του... Αλήθεια... Εντρομος, μόνος, αταξίδευτος, μια βάρκα σάπια στο Αιγαίο, μόνο αυτό. Ενας αριθμός σ΄ένα μπαρ, ένας απλός πελάτης που πίνει δίχως αιτία. και ναι, καλά, σ αυτό μοιάζουμε, αλλά σ 'ολα τ αλλα ;
Μόνη καταδικασμένα μόνη... οχι, φλιλη μου καλή, δεν είναι ώρα ακόμα για μεγάλες αγάπες, μόνο για εφήμερα πράγματα, χιλιοζωισμένα και συνηθισμένα, μόνο για τέτοια είναι ώρα...