Ο μονολόγος της Αννέτας.

"Κάπως έτσι είναι τα πράγματα:
Ολοι ζούμε μέσα σε μία αιώνια θλίψη και μονάχα όταν θα σφαλίσουμε τα μάτια μας θα πάψει αυτή να μας βασανίζει.
Είναι η θλίψη συννυφασμένη με την ανθρώπινη μας ύπαρξη,
μιας και κάθε μέρα που περνάει είμαστε κοντύτερα στον θάνατο.
Κι όλα από έρωτα αρχίζουν και σε τέλος καταλήγουν.

 Οσο για το δικό μου προσωπικό δράμα, δεν θέλω απόψε να μιλήσω άλλο γι αυτό.
Το κυοφορώ μέσα μου, χρόνια τώρα,
με ακολουθεί στις ανθισμένες κοιλάδες, στιλς ανοιξιάτικες ημέρες,
στα παγωμένα δεκεμβριανά πρωινά, στις λευκές στέπες του καυκάσου.
Στις ξέγνοιαστες μουσικές, στις όμορφες παρέες, ο θάνατος που φέρω μέσα μου, υπάρχει,
να μου θυμίζει την μεγάλη αδυναμία μου.
Απολογούμαι για την αδράνεια.
Τα πόδια μου καρφωμένα στο έδαφος, το σώμα αδύναμο, διάτρυτο σέρνεται.
Προσπάθησα, υποτίθεται, πολύ να πατήσω πάλι στα δυό μου πόδια,
να γίνω αυτεξούσιος, μικρός κι ωραίος, μα δεν τα κατάφερα.
Παραμένο μέσα στην υγρή φυλακή, να χτυπώ τους τοίχους, να ξεσκίζω σεντόνια, να ροκανίζω τις σάρκες που πέφτουν στα χέρια μου.
Αιώνια καταστροφή, φόβος για κείνο που δεν έγινε."

Η Αννέτα μόνη της για όλα αυτά ππαραμιλάει στον καθρέφτη μπροστά, κοιτάζοντας με προσοχή τον εαυτό της.
Ενα μόνο κορίτσι, που προσπαθεί να γίνει γυναίκα.
Αργά-αργά γίνεται γυναίκα, μεγαλώνει, ενηλικιώνεται.
Αναλύει τους άλλους, αναλύεται.
 Δεν καταφέρνει τίποτε με όλα τούτα τα ασυνάρτητα.
Εγκλωβισμένη μέσα στην δική ψυχή κι η μοναξιά να την πετρώνει.
Δεν κάνει βήμα πίσω, ούτε μπροστά,
μόνο βουλιάζει αργά στο μονό της κρεβάτι.

Κι η σιωπή της γίνεται κραυγή.
"Ως πότε ο κόσμος θα πάψει να είναι μόνο σιωπή; "
ΠΟύ 'ναι τα χρώματα, που ναι τα πουλιά, που είναι το μαγικό χαλί,
να την προσγειώσει σε τόπο ανοιξιάτικο, ευήλιο, καρπερό;

Ισως όλα αυτά δεν υπάρχουν. Ισως είμαστε καταδικασμένη να υποφέρουμε.
Μα όχι, δεν μπορώ να το δεχτώ. Μόνο ο φόβος, μόνο αυτός είναι υπόλογος.
Κι οι επιλογές από φόβο κι αυτές γινομένες, οδηγούν μέσα σ ένα λαβύρινθο.
Θα ξεμπλέξει ποτέ άραγε τον μύτο της Αριάδνης;

κάποτε, αλήθεια, μας δηλητηρίαζε ο εγωισμός σου.
Πλέον με δηλητηριάζει η αλήθεια,
που καλύτερα θα ήταν να μη τη ξέρω.
Ποτέ να μην ψάξεις να βρεις αλήθεια.
Μόνο μαγεία χρειαζόμαστε και τίποτα άλλο. 

Ο νικημένος.

η συνήθεια πιο δυνατή κι απ την αγάπη, νικά. 
Πότε ο κόσμος θα πάψει να ναι μόνο σιωπή, μια εκκωφαντική σιωπή, που υποκρύπτει αντάρα; 
Πότε θα ακουσουμε φωνές στο δρόμο, να ανοίξουμε τα φτερά μας, να σηκώσουμε στους ώμους μας την ευθύνη της γεννησής μας; 
Ως πότε λοιπόν η κοινωνία θα μας καθιστά ανάπηρους ψυχολογικά και ως πότε κι εμείς θα το ανεχόμαστε; 
Η συνήθεια όμως, πιο δυνατή κι απ την επιθυμία νικάει. Μα ήρθε ο καιρός να σπάσει, να κοπεί στα δύο, να επιστρέψει ξανά η μαγεία, η μαγεία μέσα μου, μέσα σου. Να θεριέψουν τα όνειρα, να μας πνίξουν, να μας ξυπνήσουν απ το κρεβάτι. 
Κι έτσι μίας Κυριακής το ωραίο πρωί θα περνάς γελαστός κι ωραίος, χαρούμενος κι ελεύθερος απ τη μεγάλη λεωφόρο. Κι ο ήλιος θα λάμπει. Για έναν άλλον κόσμο, πιο ανθρώπινο, για έναν άλλον κόσμο, που θα 'χει χώρο και για σένα. 
Μα εσύ λυπημένα κάθε βράδυ μέσα στον αττικό ουρανό ψάχνεις να βρεις τ' άστρα, που κάλυψε το νέφος, που εμείς απ τη σπατάλη και το ξόδεμα της φύσης δημιουργήσαμε. Και τα μάτια σου κοιτάνε μακριά, στο άπειρο απελπισμένα. Είσαι ένα φοβισμένο παιδί, κλεισμένο σε σώμα ενηλίκου. θα γίνει ο,τι σου είπαν οτι πρέπει να γίνεις, δεν θα πετάξεις ποτέ. Γιατί όλο φοβάσαι. 
Και στο τέλος; μα η συνήθεια πιο δυνατή απ το πάθος σε κέρδισε. Θα βολευτείς πάλι στο στενό μονό σου κρεβάτι, κάτω απ το θολωμένο ορίζοντα, εναν ορίζοντα χωρίς χρώματα, χωρίς γλάρους να πετούν, έναν ορίζοντα έρημο, έναν ορίζοντα απελπισμένο. 
Και το πρωί θα  γελάσεις αλλαζονικά με ύφος μπλαζέ, πως όλα τα κέρδισες και δεν κερδήθηκες, πως δήθεν έγινες εκείνο που ήσουν. Καμία εμπάθεια, φίλε, αλήθεια. 
μα πότε ο κόσμος θα πάψει να είναι μόνο σιωπή, σιωπή κι αδιαφορία; 
Θλιμμένα γεγονότα και τραγούδια που μιλάνε για τ ανεκπλήρωτο; 
Πότε λες και μέσα σ αυτό κρύβεται η μεγάλη σου αναβολή, ο μέγας φόβος που σε περιέχει. 
Αν ετούτο το καλούπι τελικά σπάσει, θα ξαναγεννηθείς. 

Προσμονή

Κεριά, άναψες κεριά και αγόρασες μπύρα. Παράξενο, ανοιξιάτικο βράδυ.
Σωρός βιβλία στο γραφείο. Γύρω γύρω σημείωσεις και μολύβια.
Πολλά μολύβια.
Κάτι ήθελες να πεις, κάτι ήθελες να γράψεις.
Οχι, όχι δεν είναι τίποτα που μένει μισό.
Το σήμερα έληξε, ώρα 2.00.
Ευτυχισμένη.
Σχεδόν τελευταίο ποτήρι μπύρας για σήμερα, σχεδόν τελευταίο τσιγάρο για σήμερα.

Σε είδα κάπου μακριά, χαμογελούσες.
Αρχίζουν όλα σήμερα, ξανά απ την αρχή.
τα παιδιά στην πλατεία παίζουν τώρα τα ξημερώματα.
Φωνές ακούγονται κι ένα σπίτι στη μέση της πλατείας, στεγάζει τόση αγάπη.
Σε περιμένω, λαχταρώ το αύριο.
Λαχταρώ το πάντα, αυτό το αιώνιο που σε περιμένει.
Σε περιμένω, για να περάσω στην αιωνιότητα.
ναι, καλά το ακουσες, πάλι εσένα περιμένω, πάλι να με ταξιδέψεις.

Το τελευταίο τσιγάρο της μέρα. Σε περιμένω. Χτυπάει το τηλέφωνο. Το τελευταίο τηλέφωνο της μέρας. Σ' αγαπώ. Το τελευταίο σ' αγαπώ για σήμερα.
Κι ο κόσμος όλος να περιστρέφεται σχεδόν γύρω απο σένα.
Πραγματικότητα. Ευτυχώς υπάρχει η μαγεία, ευτυχώς υπάρχει η αιωνιότητα.
Προσμονή γλυκιά, σύντομη. Σε φιλώ. Αντίο.

θα βουλιάξω στον καναπέ μου, απόψε και θ' ακούω μουσική.
Ξανά θ αναρωτηθώ τι έχει μείνει ζωντανό και τι αξίζει πλέον σ αυτό το θέατρο.
Εγώ μόνη μου στη σκηνή, εσύ σ' άλλο θέατρο.
Συναντιώμαστε ποτέ;
Καθένας μόνος πάνω τη σκηνή του.
Το βλέμμα μου φεύγει, κεντράρει άλλους θεατές,
όχι πιο όμορφους, ούτε πιο άσχημους,
γενικά όχι "πιο", απλά άλλους.
Η μαγεία πέθανε,
ε κρατώ, με κρατάς.
Εσύ με κρατάς γιατί θες,
εγώ;
Το σπασμένο κομμάτι δεν θα ενωθεί ποτέ.

Κι εγώ είμαι καλά. 

One night stand

ήταν τόσο όμορφη  μέσα στο βραδυνό της φόρεμα.
Κι έμοιαζε σαν ναι ναι ο κόσμος που μου χρωστά μπροστά μου.
Ηταν αλήθεια τόσο όμορφη,
διέκρινα το σ΄τηθος της, πάνω του είχε ένα μενταγιόν,
πόσο τ αγάπησα αυτό το μενταγιόν.
Και τα χέρια της αλαβάστρινα.
Κοιταξα έπειτα τα μάτια της,
αλήθεια ποίος θα γράψει γι αυτά;
Φωτεινά μεγάλα, σαν χάντρες μέσα στο Αιγαίο.
Κι οι ώμοι της έλαμπαν μέσα στο φως του φεγγαριού
κι η θάλασσα έσκαγε δίπλα της.
Τα χείλη της άραγε να ναι αφίλητα;
Τόσο αφίλητα να ναι;
Κι εγώ που τόσο την έχω αγαπήσει;

Μετά της έβγαλα το φόρεμα,
κι ένα λευκό σώμα προέβαλε μπροστά μου,
ένα σώμα ψιλό, λιπόσαρκο, που κάτι σαν να ζητούσε.
Ηθελα να μου παραδοθεί στην ηδονή,
μα εκεινη έγυρε πλάι και μ' αγκάλιασε.
"Ας κοιμηθούμε είπε"
Και δεν έμαθε εκείνο το βράδυ την αγάπη.

Το επόμενο πρωί, όλα μοιάζαν παρελθόν,
το πάθος έκαιγε εσωτερικά,
μα δεν είχα κουράγιο.
Μέχρι που μ αγκάλιασε σφιχτά και με φίλησε,
κι όλος ο κόσμος έγινε ξανά...
Κι ηταν η αρχή μόνο...
Ω αγάπη μου και πάθος μου,
κορμί μου αστείρευτο κι αχόρταγο...

Αντιο Πιτερ Παν

 Πες μου ο,τι δικαιολογία θες, έστω και φτηνή ή καλύτερα σώπασε.
Μόνο μη μου λες πως δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
Μη μου λες πως δεν μπορείς.
Ο έρωτας μπορεί να μεταμορφώσει μία φυλακή
σ' ένα χαρούμενο δωμάτιο,
έναν άσχημο άνθρωπο σε όμορφο.
Ο ερωτας μπορεί να γεννήσει ζωή.
Ο,τι υπάρχει στον κόσμο απάνω και το πιο μικροσκοπικό πλάσμα,
γεννήθηκε απο έρωτα.

Γι αυτό, πες ο,τι θες, μόνο μη λες πως δεν γίνεται αλλιώς,
μόνο μη λες πως δεν μπορείς.
Πάντα μπορείς αμα θες.
Για ο,τι θες, πάντα μπορείς.
Aρκεί να πιστέψεις οτι ένα δωμάτιο ξαφνικά μπορεί να γεμίσει νεραΪδόσκονη, νεράΪδες, χρώματα,
αστεία προσωπάκια, και μικρά σκυλιά που σ' αγαπάνε.
Οχι, δεν σου λέω για θαύματα.
Σου λέω για οράματα, δημιουργήματα μας.
μη μου λες πως δεν μπορείς,
πες μου πως δεν πιστεύεις.

Εσύ πιστεύεις πως υπάρχει Θεός.
Είναι κάτι τόσο υπερφυσικό,
τόσο άπιαστο κι αόρατο.
Και δεν πιστεύεις στην Μεταμόρφωση απο έρωτα.
Είμαστε προσωρινά κι όχι αιώνια ερωτευμένοι,
μα μπορούμε να δημιουργήσουμε θαύματα.
Ετσι είν΄ οι άνθρωποι.

Δεν θα προσπαθήσω να σε κάνω να πιστέψεις στην Αφροδίτη,
στους δικούς μου Θεούς.
Προσπάθησα με αποτυχία.
Γυρνάω στο δωμάτιό μου, κατεβάζω τις κουρτίνες,
στρώνω το κρεβάτι με προσοχή.
Οχι, απόψε δεν θα ρθει η νεράιδα.
Την τρόμαξες.
Οσο θα κοιμάσαι στη διπλανή θέση,
νεραϊδόσκονη δεν θα ξαναπέσει απ τα ουράνια.

"Με έκανες έξυπνη, λοιπόν, και τώρα τα κατέστρεψα όλα.... γιατί ο κύκλος σου δεν ήταν ομόκεντρος, με πυρήνα Εμένα.. "