προιούσης της νυχτός, η λογική αποθνήσκει γαρ.

Αναπόληση.

Ημέρα Πέμπτη, ημέρα αγαπημένη, ανάμεσα σε Παρασκευή βράδυ και Σάββατο πρωί.
Στη συνάντηση της οδού Αφεντούλη και Εθνικής Αντιστάσεως μια ευωδία συναντώ,
μοιάζει άρωμα φύσης από λεμονιές, γιασεμιά και χημική ευωδιά, που αντρικό κορμί θυμίζει.

Αρωμα λεμονιού, γνώριμο μοιάζει, θυμίζει εσένα, τότε που ευλαβικά προσκυνούσα στο βωμό του κορμιού σου.
Κι ύστερα μια γεύση λευκού κρασιού έρχεται στο νου μου και νομίζω πως τη γεύομαι.
Πηγαίνω στο διπλανό οινοπωλείο.
Αγοράζω το κρασί που κατά τύχη πίναμε μαζί.
Πώς τα φέρνει, κοίτα, η ζωή ;
Να γεύομαι κάπου εδώ την ίδια γεύση που είχα μαζί σου.
Κι ύστερα από τη μνήμη ανασύρεται η δική σου γεύση.
Οι αναμνήσεις γύρω πηγαινοέρχονται
κι η λογική περιττεύει και δεν χωράει στο δωμάτιο.
Ούτε κι εγώ χωράω στο δωμάτιο  αυτό, των σκέψεων.
Μια μακρινή πια ανάμνηση κι Εσύ.
Ξεπέρασα την έννοια του παρελθόντος χρόνου.
Τώρα πια μονάχα οι αναδρομές είναι σωτήριες.

Καληνύχτα.

Σύστημα

" όταν συνηθίσεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις"

Ο άνθρωπος συνηθίζει καταστάσεις.

Συνηθίζει το αποτρόπαιο θέαμα στα νοσοκομεία.
Συνιθίζει τους χτυπημένους ανθρώπους  που είναι μελανοί από τους μώλωπες.
Αν εκθέσεις τον εαυτο σου μία μέρα σ ένα νοσοκομείο,
τότε στο τέλος το θέαμα δεν θα φανεί καθόλου σκληρό.
Θα είναι για σένα μία συνηθισμένη εικόνα.
Καμία αίσθηση  σπαραγμού δεν θα σου γεννιέται.

Και την ανθρώπινη φύση, η οποία ανοσοποιείται  σε ερεθίσματα δια της έκθεσης, την ξέρουν καλά όλες αυτές οι εξουσίες, που κρατούν ρομφαία πάνω στο κεφάλι μας.
Καθημερινά μας εκθέτουν στην ανεργία, στην φτωχοποίηση, στον ανελέητο ατομισμό,
σε εικόνες αστυνομικής βίας, σε φαιδρές εκπομπές όπου διάφοροι αγράμματοι αρθρώνουν λόγο πολιτικο.
Και κάπως έτσι ο άνθρωπος  παύει να οξύνει το νου του και
μυείται στην αυτοταπείνωση και στην αυτολύπηση.
Γίνεται όμως ένα καλό ρομπότ, ένα καλό στρατιωτάκι,
που εκτελεί εντολές δίχως καμία ικανότητα σκέψης,
δίχως ίχνος συναισθήματος.

Εσύ πόσο ευέλικτος έγινες σήμερα  ;

Διαπιστωσις.

Εχω υποκύψει στην αμαρτία.
Κι είμαι βουτηγμένη ως το λαιμό σ΄ αυτήν.
Κι ούσα αμαρτωλή ουδεμία σωτηρία διαβλέπω.
Ούτε πια και την ελπίζω.
Έτσι κι αλλιώς η χώρα μου πια είναι η έρημος.

Ο χρόνος κυλάει:
Άλλοτε γρήγορα,
Άλλοτε νωχελικά.
Δε συνειδητοποιώ πια τις εποχές.
Εξάλλου δύο εποχές ήξερα μόνο:
Με έρωτα και χωρίς έρωτα.
Τώρα σιγουρότατα διανύουμε την εποχή της τραγωδίας.
( είτε με έρωτα, είτε και χωρίς έρωτα).

Αβυσσαλέα Απώλεια, τι να μ' έμαθες άραγε;

Υπουλη είναι η μοναξιά,
στα τάρταρα του κόσμου σε ρίχνει.
Kι η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί.

Συν-ουσία.

" Πορνογραφία, σημαίνει  συνουσία

Συνωμοσία στο φως των αστεριών"

Αρης Δαβαράκης

Συνουσία: Συν και ουσία.
ΤΙ όμορφη ελληνική λέξη.
Αλήθεια, δεν είναι υπέροχη ;
Να δίνεις απλόχερα την ουσία σου,
να απολαμβάνεις την ουσία του άλλου.
Κι αυτές οι δύο ουσίες να υπάρχουν έστω για μία στιγμή ταυτόχρονα
στον κόσμο αυτόν.
Κι είναι η μοναδική στιγμή που συνενώνονται οι ανθρώποι,
που δύο μικρόκοσμοι συναντιούνται,
ώστε να καταρρίψουν τον Θάνατο,
και να γεννήσουν μία Ζωή.
Θαυματουργική είσαι, Φύση!
Κι έχεις τον τρόπο Σου, Eσύ,
την ευτυχία να προσφέρεις.

Ανεπίδοτη Επιστολή

Αγαπητέ Βασίλιεφ,
Βασίλιεφ Κάρλοβιτς,

Σας γράφω ακόμα μία επιστολή που δε θα διαβάσετε ποτέ. Βασίλιεφ, συγχωρέσετε μου ετούτη την κρυψίνοια και την εσωστρέφεια, αλλά τολμώ να πω ότι φαίνεστε ασταθής ως προς τα συναισθήματά σας για μένα. Παίζετε, θαρρώ, το παιχνίδι των κυνηγών του δάσους. Με κυνηγάτε κι όταν πιαστώ και υποκύψω στις παγίδες σας, τότε με αιχμαλωτίζετε για λίγο, για τόσο όσο χρειάζεται, ώστε να μου ρίξετε τις αντιστάσεις, κι ύστερα πάλι μ' αφήνετε ελεύθερη. Κι έπειτα εσείς ξεκινάτε για άλλον έναν περίπατο κυνηγιού.

Θα αναρωτιέστε βέβαια ποιο το είδος της παγίδας που χρησιμοποιείτε. Μα κύριε Καρλοβιτσ, δεν είμαι ανισόρροπη. Κοιτάξτε το πρόσωπο σας στον καθρέφτη και  θα αντικρίσετε καθαρά τις δύο δόλιες παγίδες σας να φεγγοβολούν μέσα στο σκοτάδι του δωματίου σας.
Τα μάτια σας, το κορμί σας και συλλήβδην η ύπαρξη σας μαγεύονται από το παιχνίδι της διεκδίκησης, Κυριεύεστε από τη μαγεία που προσδίδει στη ζωή σας η κατάκτηση. Κι όμως συνεχίζετε αυτό το ανόητο ειδύλλιο μαζί μου. Ω, ναι! Μη θυμώνετε, Βασίλιεφ! Γνωρίζω ότι κι εγώ έχω συναινέσει σ' αυτήν την ερωτική ασάφεια, καθώς εμμένω στην άποψη μου περί ελευθερίας, αντιεξουσιαστικής υπόστασης των αισθημάτων και έλλειψη κτήσης σε ξένα κορμιά. Οσο περιπλανιέστε εσείς, Βασίλιεφ, άλλο τόσο περιπλανιέμαι κι εγώ στον κόσμο των σωμάτων.

Όμως, μάλλον το ταξίδι μετατρέπεται σε μία παρόμοια και κοινότοπη διαδρομή. Εχει χάσει πλέον το στοιχείο του αιφνιδιασμού και τα συναρπαστικά τοπία έχουν πια εκλείψει: Γύρω ήρεμες λίμνες ή θάλασσες που ουδέποτε φουρτουνιάζουν, βαρετά σπίτια, χλιαρά κρεβάτια. Μοιάζουν όλα να κινούνται στον ρυθμό της αέναης επανάληψης. Κουραστικός είναι ο ρυθμός της μονότονης μουσικής.
Ωστόσο, η μουσική του κορμιού σας αντηχεί σαν τους ήχους της πιο καλά προετοιμασμένης κλασικής ορχήστρας. Περιέχει μελωδίες που διαφέρουν μεταξύ τους, ήχους φερμένους από μία άλλη γη.

Λοιπόν, Βασίλιεφ, ακούστε:
Άνυδροι και ανήλιαγοι χειμώνες πέρασαν για μένα. Κρύα Κυριακάτικα πρωινά, αδέσποτες νύχτες δίχως θέρμη καμία ή  και άλλες με ημίθερμα αισθήματα. Βαδίζω βυθισμένη στη θλίψη, αναμετρώντας αναμνήσεις από την εποχή που οι κοιλάδες ήταν εύφορες και η άνοιξη έφερνε μαζί της εξαίσιες μυρωδιές. Τόσος καιρός επέρασε που η καρδιά έχει σφραγιστεί και το δέρμα μου πια δεν αντιδρά. Μόνο η ομορφιά Σας, Βασίλεφ, αποτελεί παυσίλυπο. Ω, Ναι! Η ομορφιά Σας, Βασίλιεφ, μπορεί να με σώσει από την κόλαση και να με ωθήσει στον Παράδεισο.

Μόνο η ομορφιά σας θα μπορούσε να αναστήσει την δύσμορφη καρδιά μου. Κι εσείς, βέβαια, δεν αντιλέγω. Μου προσφέρετε το βλέμμα σας, τα λεπτά σας χέρια, τα μεγάλα μάτια σας κι όλο ετούτο το κορμί, το καμωμένο από αγγέλους. Ωστόσο, Βασίλιεφ, δεν είστε γενναιόδωρος μήτε σε κορμί μήτε και σε αίσθημα. Ας είναι! Παρ όλα αυτά σας ευχαριστώ που θεραπεύετε, έστω  και προσωρινώς, ετούτη τη μελαγχολία.

Σύνθεσις

Έχεις την κατάλληλη δόση κυνισμού:
Αποτελείσαι από αδιάφορα στην τρυφερότητα κύτταρα.
Γνωρίζεις μονάχα τη λαγνεία.
Αδηφάγα ρίχνεσαι στην πάλη των εραστών.
Άπιαστος κι αδέσποτος,
πουθενά δε προσφέρεις τη καρδιά σου.
Μονάχα τη τέχνη σου απλόχερα χαρίζεις.

Έχεις όλα τα χαρακτηριστικά του ερωτεύσιμου τέρατος.
Είσαι άλλος ένας άνθρωπος έτοιμος να με κατασπαράξει,
για να ικανοποιήσει τις εγωιστικές του επιθυμίες.
Όμως, αυτή τη φορά δε θα υποκύψεις, Σώμα.
Μην αυτοεξαπατηθείς για άλλη μία φορά.