αλλά εγώ θέλω να με θες,
έστω κι αν δεν θες μόνο εμένα,
και να σε θέλω κι εγώ,
έστω κι αν δεν θέλω μόνο εσένα,
και να σου σιδερώνω κάθε μέρα το πουκαμισό σου,
και να σου μαγειρεύω το αγαπημένο σου φαγητό.
Θέλω να εκτελώ όλες σου τις επιθυμίες,
και εσύ να με προσέχεις, να προσέχεις μόνο εμένα,
άσχετο με το πόσες θέλεις,
και θέλω να σου κάνω όλα σου τα κέφια στο κρεβάτι,
κι εσύ να είσαι ευχαριστημένος,
και να πασχίζεις να χαροποιήσεις και μένα.
Και θέλω να σου γράψω λόγια τρυφερά,
και θέλω να σου πω ότι όπου και να είσαι,
κάποια μέρα θα συναντηθούμε,
αν δεν έχουμε ακόμα συναντηθεί,
γιατί μπορεί και να συνατηθήκαμε
και να μην το ξέρει κανείς από τους δύο.
Θέλω να κοιμάμαι δίπλα σου,
να ξεχνάω τον κόσμο τον υπόλοιπο,
και να ηρεμώ μέσα στα χέρια σου.
Θέλω να με θέλεις...

Cheers baby

Η μοναξιά, η απώλεια, η απουσία,το φευγιό, η λύπη κι εν τέλει ο θάνατος, είναι κομμάτια της ζωής μας. Ωστόσο, δε μπορώ να μείνω εδώ να θρηνώ για την μοναξιά μου. Η τεράστια αδιαφορία των δήθεν φίλων που χάθηκαν μέσα στις καθημερινές τους υποχρεώσεις, μέσα σε μεγάλα χοντρά βιβλία,μέσα στη μιζέρια της οικονομικής κρίσης και στον στόχο της επιβίωσης δε γίνεται να πειράζει την καρδιά μου διαρκώς, ούτε γίνεται να εμμένω στην οποιαδήποτε επαφή μας προκειμένου να σωθεί η σχέση αυτή η οποία ενδεχομένως ήταν σχέση λόγω ανάγκης και αντίξοων συνθηκών.-Ανθρώπινες σχέσεις... Ολες εξ ανάγκης καμωμένες... Ελλείψει της ανάγκης αυτής, ελλείπει κι η οποιαδήποτε σχέση-.

Επίσης, δεν μπορώ ούτε να σκέφτομαι Εσένα στις ξένες αγκαλιές-τώρα θα τη φιλάς, σκέφτομαι-ή έστω κι αν σε σκέφτομαι δεν μπορώ να υποφέρω πια άλλο. Αρκετά. 

Αρκετά με όλους εδώ κάτω. Γι αυτό κι εγώ γύρισα στη σπηλιά μου ή στο καταφύγιο μου. Εδώ ο κόσμος είναι όμορφος, θα βρεις μόνο χαμηλωμένα κίτρινα φώτα, ψιθυριστές φωνές, ζεστασιά, μουσικές, φαγητό και φυσικά ηρεμία, δίχως κανένα μάτι να πέφτει πάνω σου. Είναι ωραία στο καταφύγιο μου, σκέφτομαι. Είναι ωραία στη σπηλιά μου. Είμαι μόνη μου, όπως ήμουν πάντοτε, απλά τα τελευταία χρόνια αυταπατήθηκα νομίζοντας ότι γλύτωσα από αυτό το συναίσθημα. Φυσικά έκανα λάθος. 

Οσοι δεν είναι εδώ τώρα, δεν θα είναι ποτέ άλλοτε. 

Η καρδιά ραγίζει και δε κολλάει και το σώμα ξεχνάει- αργεί αλλά λησμονεί-. 

Κι ούτε συγγνώμες, μήτε και κουβέντες μήτε και τίποτα πια, 

δεν αποκαθιστούν την ρωγμή. 

Στέκομαι εδώ στο μπόι μου, ακόμα μόνη, αλλά ισχυρή, με το βλέμμα καθαρό, 

με πλάτη ευθυτενή, με όνειρα που θα εκπληρώσω στο μέλλον και με στόχους που φιλοδοξώ να πετύχω. Δεν με τσάκισαν ακόμη. Μοναξιά θα πει ελευθερία. cheers baby, λέω στον εαυτό μου και πίνω στην υγειά του.

How I wish u were here...

Θα ήθελα να κάνουμε έρωτα.

Να κάνουμε έρωτα μέχρι το ξημέρωμα,

μετά να κοιμηθώ στην αγκαλιά σου, 

κουρασμένη και ήρεμη,

και να το πρωί να μη θέλω να ξυπνήσω,

αλλά να πρέπει,

γιατί θα δουλεύω

και  θα ήθελα να περιμένω να ρθει το Σάββατο

για να πάμε στη λαϊκή

και να μου κουβαλάς τα ψώνια

και μετά να βγούμε οι δυο μας,

αυστηρά οι δυο μας,

επειδή δε σε βαριέμαι,

επειδή δε σε χορταίνω,

επειδή  μ αρέσει να σε βλέπω να γελάς,

επειδή ομορφαίνει ο εαυτός μου μαζί σου.

Θα θελα να γίνω η αποκλειστική σου μαγείρισσα,

και να ξέρω απ έξω όλα τα αγαπημένα σου φαγητά

και κάθε κυριακή να σου φτιάχνω κι από ένα.

Θα ήθελα να είμαι η προσωπική σου μουσά,

και να λαχταράς μόνο τη δική μου παρέα,

 και να προσέχεις αν έχω πιει νερό,

 και να χαιδεύεις τη πλάτη μου τα βράδια,

και να με γουστάρεις ακόμα κι όταν φοράω τα ρούχα σου.

Και πιο πολύ απ όλα τα παραπάνω,

θα ήθελα να υπήρχε κάποιος,

που θα μου εμπνεύσει όλα τούτα τα συναισθήματα,

που πια είναι ξένα για μένα.

Στον Γ.

Ζωγραφίζω ξανά και ξανά το λαιμό σου,

λευκό το δέρμα, 

δε γράφεται μήτε με το πιο απαλό πινέλο...

μήτε στην πιο λευκή ακουαρέλα, 

δε γράεται τούτο το μέλος σου. 

Κι οι βόστρυχοι Σου, 

ούτεκι αυτοί αποτυπώνονται.

Τα λόγια και το χαρτί μάλλον φαντάζουν ανεπαρκή.

Τίποτα δε μπορεί να σε περιγράψει, 

τίποτα να σε ζωγραφίσει ξανά από την αρχή

δεν είναι ικανό. 

Κι εγώ εδώ, 

σαν Πηνελόπη, 

μοιάζω:

Υφαίνω μάταια το υφαντό, 

μήπως κι εσύ γένεις Οδυσσέας 

και γυρίσεις σώος και αβλαβής από τις σειρήνες.

Μα τουτος ο αργαλειός μοιάζει πια χαλασμένος.

Κι εγώ ανήμπορη μοιάζω μπροστά Σου. 

Κι οι μνήμες ζωντανές, 

όλες εδώ χορεύουν στο άδειο δωμάτιο. 

Αλησμόνητο το σώμα σου, 

το γέλιο σου αξέχαστο 

και τ αρωμα σου στάζει αίμα στην καρδιά. 

κι οι δρόμοι όλοι κλειστοί. 

" δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ..."

Σου τραγουδώ και να μ ακούσεις δεν θα μπορέσεις, 

μα κι αν μπορούσες είσαι ανίκανος να νιώσεις. 

Μα τελικά, ποιός είπε ότι με νοιάζει  ; 

τα μάτια σου ζούνε έναν αιώνα στο νου μου...

διαμαντένια μάτια, σπινθηροβόλα, έξυπνα, γεμάτα ερωτισμό, 

γεμάτα μέθη. 

και το κορμι σου μοιάζει διψασμένο, 

κεντημένο με κλωστές μεταξωτές

λες και ζητάει πάλι μόνο εμένα, 

μα όλο τούτο μοιάζει μια αυταπάτη. 

ποιός είπε ότι ήθελα να σε χάσω ; 

πρέπει να υπάρχει μία θάλασσα, 

κι εσύ να σαι ο μόνος φάρος

κι η αγκαλιά σου ο θαλαμηγός μου. 

Μήτε πριν απο σένα έζησα,

μήτε μετά. 

Ο χρόνος έληξε στο φιλί σου και στην αφή σου. 

Και πώς να  το ξεχάσω; 

και πού να σε ξεχνώ ;

και πού να σ αγαπώ ;

Στον άδικο ετούτο κόσμο, 

να ζήσω δε μπορώ χώρια από σένα. 

..

Κυκλάμινο μαραμενο μοιάζω...
Αλλο δε μπορώ....
Καληνύχτα...

Οχι, δε ζω πλέον έρωτες

δε μπορούν πια να γεννηθούν.

Ολοι σταμάτησαν στα λιτά μαλλιά σου.

Τους πήρε όλους μαζί του το κορμί σου, 

και  αφή άλλη  δε γνωρίζει πια το δέρμα μου.

Οχι δε ζω πια έρωτες. 

Εχω πάψει να πιστεύω πως υπάρχουν 

απ όταν έφυγες.

Δε θέλω κανέναν

εξόν απο σένα. 

Μα οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη, 

κι εσύ δε λες να ρθεις. 

Δε θα ρθεις.

Ποιός θα με τραβήξει απ την άβυσσο ; 

Βοήθεια!

τ' Αη Γιάννη.

O τόπος είναι.έρημος,
η νύχτα είναι παγερή,
ο βοριάς φυσομανάει,
η θάλασσα φουρτουνιασμένη,
μοιάζει έτοιμη να κατασπαράξει τα τροχοφόρα.

Αγριο και παγωμένο βράδυ,
μήτε ένα αστέρι δε διακρίνεται
στο ουράνιο στερέωμα
 Αναμετριέται κανείς με το χρόνο σ αυτό το έρημο και παγωμένο τοπίο...
Οι άνθρωποι που αφήσε πίσω,
οι παλιές και αιώνιες αγάπες,
τα πάθη που γεννήθηκαν με φόντο το σκοτάδι,
και έσβησαν μέσα στο πηχτό σκοτάδι της νύχτας:

Ολά είναι εδώ,
σαν δαίμονες από το παρελθόν που επιστρέφουν,
για να σου θυμίσουν τις περασμένες αμαρτίες,
τις αλλοτινές θαυμάσιες μέρες,
τις αυθορμητα ειπωμένες λέξεις.
Τα μεθυσμένα " σ' αγαπάω" που άλλοτε
σαν πουλιά ξέφευγαν από τα φλογισμένα στόματα,
ψάχνουν πλέον καταφύγιο στη λήθη.

Καθημερινότητα σε μία μεγαλούπολη.

Το κενό είναι δυσαναπλήρωτο κάτι τέτοιες Κυριακές. Κυριακάτικη μελαγχολία, σκέφτομαι,και κυλιέμαι στον καναπέ μέχρι  τις τρείς το μεσημέρι. Ύστερα νευριάζω με τον εαυτό μου. Δεν έχεις κανένα αντικειμενικό πρόβλημα,  σκέφτομαι. Απλά βαριέσαι. Δεν κάνεις τίποτα σήμερα και μελαγχολείς. Οπότε σηκώνομαι πάνω από τον καναπέ, να μαγειρέψω, να διαβάσω και να κάνω ένα σωρό δουλειές. Τελευταία βιώνω μία κατά κάποιον τρόπο εκούσια κοινωνική απομόνωση, 

η οποία  με καταβάλλει. Εκούσια είναι γιατί θέλω να βγω με τους ανθρώπους που εγώ θέλω, και όχι με όποιον τυχαίο προτείνει να πάμε μία βόλτα. οι άνθρωποι που αγαπώ, έχουν όμως υποχρεώσεις, όπως άλλωστε κι εγώ. 

Στριμώξαμε τις ζωές μας σε σαράντα οχτώ ώρες. Τις υπόλοιπες πέντε ημέρες δουλεύουμε μέχρι τ' απόγευμα και στη συνέχεια όλοι μορφωνόμαστε, για να πάρουμε σε δύο χρόνια το αξιοσέβαστο ποσό των 700 ευρώ εργαζόμενοι σε διάφορα γραφεία. Κι από κει και ύστερα, όποιος θέλει και έχει όρεξη, πρέπει να κυνηγήσει πελάτες, ώστε να τους πάρει την υπόθεση και να βγάλει και κάνα φράγκο έξτρα, για να πληρώσει το ενοίκιο του. Κατά τα άλλα είμαστε επιστήμονες. Η δική μας γενιά κάνει μεταπτυχιακά, εικονικές δίκες, σεμινάρια, αγορές επιστημονικών βιβλίων on line, μιλάει 2-3 γλώσσες σε άριστο επίπεδο και έχει την "τύχη" να ζει στην Ελλάδα του 2016, όπου τα όνειρα έχουν καταρρεύσει και το μόνο που πια κυνηγάει κανείς είναι η επιβίωση. Το ζην είναι η βασική επιδίωξη, αλλά το ευ ζην ξεχάστηκε. Ξεχαστήκαμε εδώ κάτω στα λασπόνερα και στις πέτρες. Στο μεταξύ οι γονείς τσοντάρουν στους τραπεζικούς μας λογαριασμούς, και εμείς πηγαίνουμε και τραβάμε με όση αξιοπρέπεια μας έχει μείνει 100-100 ευρώ, για να πληρώσουμε λογαριασμούς. Τα χρήματα που απομένουν για την πάρτυ μας ξοδεύονται είτε σε θέατρα είτε σε συναυλίες και σε κάποια τσίπουρα. Κάποιοι που είναι πιο κυριλέ γενιά δικηγόρων, πηγαίνουν και στο Κολωνάκι. ο κόσμος τους βλέπει και νομίζει ότι πληρώνονται με παχυλούς μισθούς, αλλά εμείς του συναφιού, ξέρουμε την πάσα αλήθεια. Άσχετο, αν κανείς δεν την ομολογεί: Την υπόλοιπη εβδομάδα θα είσαι πανί με πανί και θα μετράς τα ρέστα σου. Κάποιες φορές σκέφτεσαι ότι αυτός ο αγώνας κάποτε θα αποδώσει καρπούς. Είναι που η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Κι αν δεν υπήρχε η ελπίδα, θα νιώθαμε ότι μάταια παλεύουμε για όλα αυτά που μας ανήκουν και κυρίως για μια γνήσια αξιοπρέπεια. Βέβαια, ξεχνάμε όλοι ότι ελπίδα είναι υπεύθυνη για την έλλειψη κοινωνικής σύγκρουσης. Αλλά τι τα θες αυτά τώρα ; Ψιλά γράμματα. Ποιοί τα πιστεύουν αυτά ; Κάτι γραφικοί από το χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς ή για να το θέσω αντικειμενικότερα, όλοι όσοι ασπάζονται την κομμουνιστική θεώρηση της οικονομίας και της κοινωνίας. 

Στο μεταξύ, η κοινωνική απομόνωση είναι καθεστώς. Καθώς έχουμε στριμώξει την ζωή μας μέσα σ ένα Σαββατοκύριακο, αρχίζουμε να ζούμε από την Παρασκευή το βράδυ μέχρι το απόγευμα της Κυριακής. Ζούμε δηλαδή περίπου 70 ώρες την εβδομάδα. Σ αυτές τις 70 ώρες πρέπει να ανακτήσουμε την εργασιακή μας δύναμη, κοινώς να ξεκουραστούμε,  να διαβάσουμε είτε για τη δουλειά μας είτε άσχετα πράγματα που κατατείνουν στην τέρψη μας ή στην αναζήτηση του εαυτού μας, να πάμε στο σούπερ μάρκετ και να δούμε... τους φίλους μας είτε τους εραστές μας. Οπότε καλείται κανείς να κάνει μία επιλογή: ή θα δει τον εραστή του είτε θα δει τους φίλους του. το να δεις και τους δύο είναι συχνά δύσκολο, είτε γιατί τα προγράμματα των φίλων και των εραστών δεν συμπίπτουν είτε γιατί δεν το έχεις προγραμματίσει καλά είτε γιατί είναι θέμα επιλογής. Οι περισσότεροι επιλέγουμε να δούμε τους εραστές μας. Η αξία της φιλίας δεν ξέρω αν έχει παραγκωνιστεί, αλλά ο χρόνος που βρίσκουμε για τους φίλους μας είναι μηδαμινός, αν και όταν τον βρούμε. Στριμώχνουμε τους φίλους μας ανάμεσα στο "break " μας από συγγραφές εργασιών, από ερωτικά τετ α τετ, από δουλειές του σπιτιού. Χωράνε άραγε οι φίλοι μας σε δύο ώρες ; χωράνε οι φίλοι μας σε μία μπύρα ή σε ένα σινεμά ή σε ένα θέατρο ; Αναρωτιέμαι απλώς. 

Μύδρους δεν εξαπολύω κατά κανενός φίλου ή μη φίλου.Κατηγορώ μόνο το μυαλό μας και την θεώρηση του κόσμου μας. Και γίνομαι σαφέστερη: Η αποστέρηση της επικοινωνίας από τους φίλους μας, οδηγεί σχεδόν τους πάντες από εμάς στην ανάγκη για άλλου είδους επικοινωνία, την οποία αφελώς αναζητάμε στον έρωτα. Η κοινωνία μοιάζει να είναι διαμορφωμένη για δύο: Ενοικιάζουμε σπίτια με τους εραστές μας από μία ηλικία και μετά, βγαίνουμε τα σαββατόβραδα μαζί τους και μαζί με άλλα φιλικά ζευγάρια, πηγαίνουμε ρομαντικές εκδρομές με την εκάστοτε σχέση μας, ακούμε μουσικές που υμνούν τον έρωτα και το όργιο μέσα στο οποίο χωράνε μόνο δύο, δεν έχει τέλος. Μη παρεξηγηθώ, δεν στρέφομαι κατά του έρωτα. Στρέφομαι κατά αυτού που οι άνθρωποι ονόμασαν έρωτα: Απομακρυνόμαστε από τους φίλους μας, ιδιωτεύοντας σε στιγμές μαζί με το εκάστοτε αντικείμενο του πόθου μας, και νομίζουμε ότι έτσι επικοινωνούμε. Βαφτίζουμε την ανάγκη για σεξουαλική επαφή ως έρωτα, αναζητούμε την επικοινωνία που δεν έχουμε σε άλλες μορφές σχέσεων σε ερωτικές σχέσεις, και αυτεξαπατώμαστε νομίζοντας ότι όλη αυτή η ωραία ιστορία, δεν θα αποδειχθεί ένα μάταιο παραμύθι. Γιατί στο τέλος η εκάστοτε ερωτική ιστορία, θα αποδειχθεί μία φενάκη με ελάχιστες εξαιρέσεις. Βέβαια, κάθε φορά που ερωτεύεσαι, νομίζεις ότι αυτή τη φορά θα συμβεί η εξαίρεση. Αν δεν το πιστέψεις αυτό, δεν μπορείς να ερωτευτείς, οπότε φίλοι μου ερωτευμένοι και ρομαντικοί μη νομίσετε ότι σας ψέγω.. . - Εξάλλου, οι απόλυτα ορθολογιστές άνθρωποι, δεν μπορούν να ερωτευτούν ποτέ βαθιά και δυστυχώς δεν ανήκω σ αυτή τη κατηγορία ανθρώπων. Ασχετο, που θα ήθελα- Βέβαια στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, ο έρωτας θα φύγει, γιατί είτε το συναίσθημα το δικό μας θα τελέψει είτε το συναίσθημα του άλλου θα σταματήσει να είναι τόσο έντονο όσο ήταν και θα αρχίσει να μας βαριέται. Ναι, ναι, συμβαίνει κι αυτό, όσο απίστευτο και να μοιάζει αυτό στα μάτια ενός ερωτευμένου. Και ύστερα με το τέλος της μίας ιστορίας, ψάχνουμε όλοι την επόμενη ιστορία, τον επόμενο άνθρωπο που θα βαφτίσουμε στην καλύτερη των περιπτώσεων συνοδοιπόρο μας και στην χειρότερη αποκούμπι μας. Όμως, η αυλαία έχει πέσει και η σκηνή έχει αδειάσει, και έχουμε βρεθεί μόνοι πάνω σ ένα άδειο θέατρο να αναρωτιόμαστε τι ακριβώς συνέβη. Πώς να χωρέσει τόση ερημιά μέσα σε μία καρδιά ; Και συνεχίζουμε να πιανόμαστε από τον πρώτο συναισθηματικά διαθέσιμο άνθρωπο, χτίζοντας παλάτια στην άμμο, κι αυτό το βαφτίζουμε αγάπη. Μα όταν θα φύγει κι αυτός, τότε θα συνεχίσουμε την μοναχική μας πορεία. Και κάπου εκεί επιστρέφουν οι φίλοι σαν να είναι παυσίπονα, σαν ασπιρίνες, μέχρι να τους ξαναξεχάσουμε. Πότε όμως θα καταλάβουμε ότι η αμνησία αυτή ουδέν νόημα έχει ; Μάλλον ποτέ, αφού ζούμε σ έναν κόσμο φτιαγμένο για δύο. Και κάθε φορά που ο άλλος θα φεύγει, θα μένουμε φοβισμένοι, απογοητευμένοι και αδύναμοι. Δεν μας λυπάμαι. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας.  Αυτό μας αξίζει.