τι φοβερή, τι τρομερή η έλλειψη ενός σώματος ζεστού, που κοιμάται πλάι σου, 

Φοβερό είναι να μη κοιμάται δίπλα σου κανείς που να μοιάζει με αυτόν που θα ήθελες να κοιμάται δίπλα σου. 

Εστω καλύτερα δίχως έρωτα, 

παρά με ημίμετρα. 

Καλύτερα να μη κοιμάται κανείς δίπλα μου, 

παρά αυτόν που κοιμάται διπλα μου να μην τον θέλω. 

Μα τι φοβερή η έλλιψη ενός ποθητού σώματος στο άδειο κρεβάτι. 

Μαραζώνω στα άδεια κρεβάτια, 

μα ακόμα περισσότερα μαράζωνα στα γεμάτα κρεβάτια

από ανθρώπους που δεν ερωτεύτηκα, 

που δεν πόθησα μ όλη τη δύναμη της ψυχής μου. 

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε... 

Κι εγώ είμαι κουρασμένη, 

κι αύριο ξυπνάω νωρίς. 

ΕΚοψα και το αλκοολ... 

Δεν θέλω να πεθάνω απο τη νοσταλγία. 

Δεν θέλω να πεθάνω από την έλλεψη...

Η αγάπη θα ρθει... 

Γιάννης

Ναι, το θυμάμαι καθαρά. Η τελευταία φορά που τον είδα ήταν πριν τρία χρόνια. Ναι, είχαμε χωρίσει ήδη ένα χρονο πριν. Ηξερα ήδη ότι είχε παντρευτεί και ότι είχε κάνει παιδί μαζί της. Μετά από μένα. Αυτό δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ. ΠΟτέ όμως. Μ' ακούς ; Ποτέ δεν θα του το συγχωρήσω. Ποτέ. Πήγε κι έκανε παιδί μαζί της. Παιδί... Ακούς, παιδί... ! Παιδί αυτός. Ε βέβαια, ήθελε να μου κάνει κι εμένα, για να με δέσει, να με δεσμεύσει οριστικά για πάντα μαζί του. Να βλέπω το παιδί μου και να συγχίζομαι. Να πάρει τα σκασμένα τα γονίδια του, να με ταλαιπωρεί, να με πεθαίνει.  Πού να με πάρει ο διάολος και να με σηκώσει και να με στείλει στον αγύριστο... Ηταν ο μόνος που θα ήθελα το παιδί του. Ποτέ ξανά δεν ήθελα παιδί, με καμία άλλη σχέση μου. Ουδέποτε. Κι ας ήμουν σε μεγαλύτερη και σε πιο κατάλληλη ηλικία. Γι αυτό απόμεινα έτσι, μόνη μου, στο ράφι που λένε, δεν ήθελα παιδιά. Μόνο έρωτες. 

Τελοσπάντων, τελευταία φορά που τον είδα ήταν πριν τρία χρόνια. Φόραγα μαύρο φόρεμα, κυριλέ, είχα κανονίσει να πάω για φαγητό με τις άλλες. Ξαφνικά τον είδα να κάθεται πάνω σε μία καρέκλα, μπροστά από ένα τραπεζάκι, μονος του. Ούτε που θυμάμαι τι φόραγε, θυμάμαι μόνο ότι είδα το πρόσωπο του. Ακαριαία κοίταξα να δω με ποιά είναι. Ευτυχώς δεν ήταν μαζί της. Θα εκνευριζόμουν χειρότερα. Πάντα το είχα άγχος με ποιά είναι, και όταν ήμασταν μαζί. Πάντα τον ζήλευα. Δεν έχω ξαναζηλέψει περισσότερο άντρα. Ουσιαστικά από τότε που χωρίσαμε δεν έχω ζηλέψει κανέναν, παρά το γεγονός ότι όλοι τους έκαναν φιλότιμες προσπάθειες να με κάνουν να ζηλέψω, να με κάνουν να νιώσω κατώτερη, να με κάνουν να νιώσω κόμπλεξ. Είναι αλήθεια ότι οι άντρες προσπαθούν να σε ρίξουν ψυχολογικά, γιατί είναι ανεπαρκείς και δεν μπορούν να διαχειριστούν την δική σου αυτάρκεια. Τους χαλάει ρε παιδί μου. Θέλουν να σε βλέπουν κακομοιριασμένη, εξαρτημένη από το πουλί τους, από το πορτοφόλι τους, από τη δύναμη τους. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι δεν σε γνώρισαν εξαρτημένη από αυτούς, αλλά ελεύθερη, ανεξάρτητη δυναμική και ως τέτοια σε ερωτεύτηκαν. Μετά βέβαια όταν σε ρίξουν ψυχολογικά και σε βάλλουν από κάτω, έχουν χάσει το ερωτικό τους ενδιαφέρον και μετά είσαι κάποια σα τη μάνα τους. Και τότε τσούπ! Πάνε αλλού να το βρούνε αυτό που πρώτα είχες εσύ: το σπιρτόζικο βλέμμα και το γέλιο σου, που στο κόψανε απότομα. Τι να πεις ; Ετσι είναι οι άντρες... ΤΟ θέμα είναι ότι εγώ δεν έπεσα ποτέ σε τέτοιες λούμπες. Οταν έβλεπα τέτοιες επιθετικές διαθέσεις, έπαιρνα τα κουβαδάκια μου και ΄πήγαινα σε μία άλλη παραλία, που ήμουν πολύ καλύτερα μόνη μου. Ποιά είναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου ; Αυτή που διανύω μόνη μου, χωρίς κανέναν τοξικό μαλάκα πάνω απ΄το κεφάλι μου. 

Τελευταία φορά που τον είδα λοιπόν καθόταν στο καφενείο μας, μόνος του, μου κόπηκαν τα πόδια. Φώναξα το όνομα του, χωρίς καμία ντροπή και χωρίς να του απευθύνω το λόγο - δεν είναι του επιπέδου μου ο τύπος άλλωστε και δεν καταδέχομαι τέτοιες συνομιλίες. Τελοσπάντων, οι άλλες προχώρησαν μπροστά, εγώ γύρισα το κεφάλι μου καθώς προχωρούσα να τον δω. Ηταν γερασμένος. Με λίγα ασπρισμένα μαλλιά. Με γένια. Αξύριστος. Πώς να του φάνηκα άραγε  εγώ ; Μάλλον πιο γυναίκα. Με ήξερε κοριτσάκι. Ελπίζω να μην είδε ότι πάχυνα κάπως από τότε. Τελοσπάντων. Προχώρησα. Δεν συζήτησα τίποτα με τις άλλες. Ησυχα ήπιαμε το κρασί μας. Πήγα σπίτι μου. Αδιαφόρησα πλήρως για τη συνάντηση εκείνη. 

Αραγε θα τον ξαναδώ ; Πριν πεθάνω θα τον ξαναδώ ; Τον είχα ερωτευτεί τόσο πολύ, που αν όσο ήμασταν μαζί πέθαινα, δεν θα με ένοιαζε καθόλου. Το έλεγα τότε. Το λέω και τώρα. Πέρασαν άπειρα χρόνια από τότε. Εκανα άπειρα πράγματα μεγάλα στη ζωή μου από το χωρισμό μας μέχρι και σήμερα. Τίποτα δεν μου έδωσε περισσότερη ευτυχία από εκείνη του έρωτα. Μόνοι στη μέση του κόσμου. Εγώ και αυτός. Αυτός βέβαια ήταν ένας μαλάκας και μισός. Και δεν άξιζε τίποτα από όλα αυτά. Εγώ μόνη μου τον ερωτεύτηκα. Ανάθεμα και τρις ανάθεμα την ώρα που τον έβλεπα. Χάθηκε να έβλεπα έναν πιο φυσιολογικό άνθρωπο και να ερωτευόμουν έναν συναισθηματικά ολοκληρωμένο άνθρωπο ; Γιατί αυτόν ; Θέμα τύχης. Δεν ήταν επιλογή. Τον είδα. Και πήγα σα μαγνητισμένη κατά πάνω του. Δεν το διάλεξα. Με διάλεξε. Η τύχη. Ούτε αυτός. Τυχαίο γεγονός το ποιόν θα ερωτευτείς. 

Κι οι υπόλοιποι ; Οι επόμενοι ; Γιατί δεν στέριωσα με κανέναν τους ; Δεν μπορούσα. Δεν ερωτεύτηκα κανέναν. Ολες μου τις σχέσεις τις λήγω στο τρίμηνο. Οχι γιατί είμαι κολλημένη μ αυτόν τον βλάκα. Δεν είμαι. Ο τελευταίος άντρας του κόσμου να ήταν μαζί του δεν θα κοιμόμουν. Και όμως μπορεί να κοιμόμουν. Πόσο μου λείπει το κρεβάτι μας. Το σημείο που ταιριάζαμε απόλυτα. Με τους άλλους ουδέποτε, χλιαρά πράγματα, είχα πονοκέφαλο. Τους βαριόμουν.  Τις σχέσεις μου τις λήγω, γιατί ενώ οι άλλοι τις ξεκινούν, οι άλλοι με πλησιάζουν, αλλά στο τέλος πάντα κάτι κάνουν και μου το χαλάνε, βγάζουν τον κωλοχαρακτήρα τους, ευτυχώς από νωρίς και φυσικά πάνε στον αγύριστο. Και δεν έχω και καμία όρεξη να ασχοληθώ περισσότερο με κανέναν τους. 

Φαντάζεσαι να παθάνω και να μην τον ξαναδώ ; Ετσι λήγει ένας έρωτας, με κάτι έντονα βλέμματα στο Αθηναικό κέντρο ; Τώρα πια είμαστε τόσο ξένοι. Τι απίστευτο. Κάποτε ήμασταν ΕΝΑ σώμα, ενιαίο σώμα. Και τώρα δεν λέμε ούτε γεια. Δεν ξέρει που είμαι. Εκτός αν με έψαξε στο face αλλά χέστηκε. Δεν θα με έψαξε. Αυτό με πονάει. Αυτό που εκείνος χέστηκε και εγώ κάθομαι εδώ και γράφω με κάνει έξαλλη. ΒΟήθεια. Τα νεύρα μου. Δεν είναι ότι είμαι κολλημένη μαζί του. Οχι, δεν είναι αυτό. Ειναι που είμαι μόνη μου. Μοναξιά είναι να ζεις με αναμνήσεις. Εντωμεταξύ αδυνατώ να ξανανιώσω το ίδιο  συναίσθημα. Νόμιζα ότι ήμουν συναισθηματικά ανάπηρη μετά το χωρισμό μας. Ομως, γνώρισα τον Π. και έπαθα τη πλάκα της ζωής μου. Τον ερωτεύτηκα τον τύπο εκείνο. Σάστησα μπροστά του. Και όταν με φίλησε... Πωπω θυμήθηκα... Και κάπως έτσι νιώθω ότι δεν είναι  ότι είμαι κολλημένη με τον μαλάκα τον πρώην, αλλά ότι δεν έχει τύχει να ερωτευτώ. Οσο για τον Π., ε δε βγήκε, ε φοβήθηκε, και δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ. Μας στέρησε την ευτυχία, ο μαλάκας. τώρα όταν τον παίρνω τηλέφωνο και το παίζω ήρεμη και φίλη του, γίνεται έξαλλος, είναι τόσο επιθετικός. Απορώ με τη πάρτυ του. Με έχει. Το ξέρει. Με θέλει. Κι αυτό το ξέρει, αλλά το φοβάται τόσο πολύ. Ε... δεν είναι και όλοι για έρωτες. Πίστευα ότι αυτός θα ήταν όμως, αλλά ατύχησα. 

Αχ... δεν είναι το θέμα να μη πεθάνω και δεν ξαναδώ τον μαλάκα το Γιάννη, το θέμα είναι να μη πεθάνω και δεν προλάβω να ξαναλιώσω από έρωτα... Ας ξαναλιώσω από έρωτα και τίποτα άλλο δεν θέλω. Ούτε καριέρες, ούτε λεφτά. Αυτά θα γίνουν γιατί εξαρτώνται μόνο από εμένα. Αλλά ο έρωτας ; 

 εισαι ελευθερος οταν δεν εχεις τιποτα και στου βυθου σου ταξιδευεις το σκοταδι

Στίχος από το τραγούδι " στο πουθενά"  του Μάνου Ξυδούς  

Από το σκοτάδι εξέρχομαι της εσωτερικής μου ζωής με κόπο και προσπάθεια κάθε ημέρα, κάθε πρωί. Ξεπλένω τους εφιάλτες μου με νερό θαλασσινό. Ώρα 9.30 πρωινή, ένας καφές μπροστά στη θάλασσα, στη λιακάδα. Ο ουρανός να λάμπει κι η θάλασσα να ρυτιδώνεται από το ελαφρό αεράκι. Ενα αεράκι που με χαϊδεύει. Ενα αεράκι που με παρηγορεί. Ενα αεράκι που με ξαλαφρώνει, που ναι λες και με παίρνει και με οδηγεί σ΄εναν άλλον πιο ηλιοποτισμένο κόσμο από τον μέσα μου κόσμο. Διαβάζω τον παραπάνω στίχο που κάποτε είχα σημειώσει κάπου. Και σκέφτομαι πώς είμαι πραγματικά ελεύθερη, γιατί δεν έχω τίποτα και μπορώ να περιπλανιέμαι ελεύθερη στο σκοτεινό κόσμο μέσα μου. Κάποιες μέρες, σαν αυτή, ο κόσμος μου είναι σκοτεινός, απομονωμένος, πέφτουν βροχές και δάκρυα. 

Κι ύστερα κατά τα άλλα έχω ένα κόσμο φωτεινό, χαρούμενο, ζεστό και πολύχρωμο, γεμάτο χρώματα φωτεινά και ήσυχα. Κάποιος γελάει, και κάτι χαμογελάει μέσα μου. Κάτι σα χνούδι. Υποψία έρωτος. Υπαινιγμός ιστορίας που μέλλεται να αρχίσει. Ερωτηματικά: Θα αρχίσει η ιστορία ; Ισως ναι. Ισως και όχι. Θα δείξει. Μεταφορές στον μέλλοντα χρόνο. Το παρόν είναι ένα σχεδόν, ένα περίπου, ένα σημείο στίξης : ερωτηματικό. 

Μήπως άραγες αυτά τα ερωτηματικά δεν είναι που αυξάνουν την επιθυμία ; Τι αξίζει ;

Στη σκιά αναμνήσεων.

 Octavio Paz | 31 Μαρτίου 1914 - 19 Απριλίου 1998 |

Η ερωτική συνάντηση αρχίζει με τη θέα του κορμιού που ποθούμε. Ντυμένο ή γυμνό, το κορμί είναι μια παρουσία, μια μορφή, η οποία, προς στιγμή, είναι όλες οι μορφές του κόσμου. Μόλις αγκαλιάσουμε τη μορφή αυτή, παύουμε να την αντιλαμβανόμαστε ως παρουσία και τη συλλαμβάνουμε ως συγκεκριμένη ύλη, απτή, που χωράει στην αγκαλιά μας και η οποία, παρόλα αυτά, είναι απεριόριστη.

Χανόμαστε ως πρόσωπα και βρισκόμαστε ως αισθήσεις. Όσο η αίσθηση γίνεται πιο έντονη, το κορμί που αγκαλιάζουμε γίνεται πιο αχανές. Αίσθηση του απείρου. Το κορμί μας χάνεται μέσα στο άλλο κορμί.

Το σαρκικό αγκάλιασμα είναι η κορύφωση του κορμιού και η απώλειά του.

| Διπλή φλόγα • Έρωτας και ερωτισμός | μτφρ.: Σάρα Μπενβενίστε - Μαρία Παπαδήμα | εκδόσεις Εξάντας |

Να γινεις σταχτη θελω. Κοκκος αμμου σε μία παραλία πολλών χιλιομέτρων. Κόκκος άμμου σε έναν ολόκληρο πλανήτη. Να μην υπαρχει πια τιποτα απο σενα μεσα μου και πανω μου. Καμια αναμνηση να μη με στοιχειωσει. Να φυγουν, να ξεθυμανουν. Θελω να γινω απ την αρχη καινούριος, καθάριος, σαν να μη σε γνώρισα ποτέ, ας πούμε. Σαν να μη σε άγγιξα.

Τα βραδια ερχεσαι στον υπνο μου. Εφιαλτες. Καθε φορα που παω ν' αγκαλιάσω ένα ξένο κορμί, οι αμανησεις θα με στοιχειωνουν ασυνειδήτα, στα όνειρα μου. Ερχεσαι στον ύπνο μου, ακέλεστη και ανεπιθύμητη, να μου θυμίσεις όσα κάποτε ζήσαμε. Ενα σώμα που δε λησμονιέται. Μία ξένη γη, που ανθίσε κάποτε στα χέρια μου. Ενα κατακτημένο κομμάτι του κόσμου σου, που κατέχω αδιαμφησβήτητα για πάντα, εις τους αιώνας των αιώνων. Μα τι είναι οι άλλες ; Κέλλη, Κατερίνα, Μαρία, Γεωργία, Ειρήνη... Τι είναι όλα αυτά τα κορίτσια που ξεγέλασα, αλλά μαζί τους ξεγελάστηκα κι εγώ ο ίδιος ; τι είναι όλες αυτές οι γυναίκες που συνάντησα στον δρόμο μου και όμως εγώ πορεία δεν άλλαξα : Πάντα στο τέλος εσύ, " εσύ το νόμισμα, κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει" ... Αλλότρια κορμιά, ξένα, που δε θυμίζουν με τίποτα εσένα, που δεν φέρνουν ούτε στο ελάχιστο των ματιών σου. Τι είναι αυτό που ερωτεύτηκα, αν όχι το βάθος του βλέμματος σου ; Με κοίταζες κι ο κόσμος όλος ήταν δικός μου. Υστερα αποχωρησες. Ο σφιγμός της γης έπαψε να χτυπάει, ο κόσμος όλος εξαφανίστηκε. Αλλοτροιωμένος απ τις μνήμες άνθρωπος, κουρέλι σωστό, κατανικιέμαι. Δεν θελω αλλο σου λεω. Δεν θελω.

Θελω να εξαφανιστεις απο μεσα μου. Σαν να μην υπηρξες ποτε. Να ξεχασω οτι κάποτε υπήρξες, να σε θεωρήσω πια ολότελα νεκρή, όπως είσαι για μένα. Νερκή, αφού είσαι απούσα. Μα ποιός έχει δει μία απουσία τόσο παρούσα στη ζωή ενός ανθρώπου ; Θέλω να ξεχασει το σωμα μου το σωμα σου. Θελω να ξεχασω. Να μη θυμάμαι. Να μην αναπολώ. Να γίνουν όλα κατάλευκα, παλλευκα, όμορφα, ειδυλιακά, μαγικά, σαν να σαι γαμήλιο ταξίδι στις Μπαχάμες. Κουραστηκα. Καθε πρωι πλενω το σωμα μου να σε ξεπλυνω απο πανω μου. Γδερνομαι ματωνω . Σποραδικα φευγεις. Κι υστερα ξαναρχεσαι.

Παραλια. Νερο. Βροχη. Μες στη βροχη και βρεχομαι. Εβρεξε δακρυα. Αλλη μια Κυριακη παρατονη, σαν αυτες του Λος Αντζελες. . Σαν αυτες τις χαμένες Κυριακές. Που δεν μπορουσα να σηκωθω απ το κρεβατι, και εγραφα για εσενα,για εμενα, για το ποσο σε μισω, για το ποσο μου λειπεις.

Οχι. Δεν θα αφηνα και τη σημερινη Κυριακη να καταστραφει. Πηρα ντεπον. Μπηκα για μπανιο. Προσπαθησα να σηκωθω. Αλλα πατησα κατι κλαματα. Με πιασαν τα κλαματα. Βλεπω το σωμα μου . Διψασμενο. Χωρις καμια αναμνηση ερωτα απο αλλες γυναίκες. Μονο δικες μας αναμνησεις, που τσουρουφλίζουν, που καίνε. Που σαν κάρβουνο απυθώνονται απάνω στο μυαλό μου και κατ επέκταση απάνω στο σώμα μου.

Ατιμο σωμα. Δε ξεχνας. Με βασανιζεις. Με βασανιζεις συνεχεια. Με τη μνημη. Θελω να γραψω τη μνημη σε γυαλι. Κι υστερα να το σπασω. Να το κανω θρυψαλα. Να το πεταξω μακριά, πέρα μακρά στα χάη του σύμπαντος. Να σπάσει το γυαλί σ΄έναν άλλον πλανήτη, που εσύ δεν θα υπάρχεις. Σ έναν άλλον πλανήτη που εγώ θα υπάρξω, χωρίς να σε έχω γνωρίσει προηγουμένως. Σ' έναν άλλον πλανήτη που θα ξαπλώνω εξαγνισμένος στη μέση της θάλασσας, που θα κείτομαι ευτυχισμένος μέσα στο νερό. Σ ' εναν άλλον πλανήτη που δεν θα υπάρχουν αναμνήσεις έρωτος, που δεν θα υπάρχουν αναθυμιάσεις μνήμεων. Θα είναι όλα καθαρά, όλα καινούρια, θα πιάσω το μύτο της Αριάδνης από την αρχή και δεν θα με οδηγήσει σ΄εσένα, αιώνιε Μινώταυρε. Αιώνια αμαρτία, βιωμένη. Σ' έναν άλλον πλανήτη που θα υπάρχουν εξομολόγοι, και με μιάς θα μου δώσουν άφεση αμαρτιών, που αφέθηκα σε ένα συκγλονιστικό αίσθημα. Ενα άισθημα που σε συγκλονίζει τρίσβαθα, που δεν αφήνει τα σπλάχνα σου να ησυχάσουν, που σ' αφήνει να ονειρευτείς ένα ζευγάρι μάτια, που δεν θα ναι τα δικά σου. Βαρέθηκα με τα μάτια σου, βαρέθηκα με το κόρμί σου. Πνίγηκα από τις αμαμνήσεις μου. Δεν αντέχω αλλο να τις αναμασώ. Δεν αντέχω άλλο να ξυπνώ το πρωί με παλιές θύμησες. Με όνειρα που στην πραγματικότητα σε μαχαιρώνουν τρίσβαθα και με το μαχαίρι ευθεία καρφωμένο στη καρδιά. Εχω μία καρδία λαβωμένη, κι όμως ακόμα υπάρχω. Σάμπως αυτό δεν είναι κατάρα ;

Βροχη. " Πήρα τη στράτα κι έρχομαι, μές στη βροχή και βρέχομαι" . Πού να έρθω ; Τόπο δεν έχω για να ρθω. Δεν ξέρω πού βρίσκεσαι, μα κι αν ήξερα που είσαι, ακόμα και τότε, ανεπιθύμητος θα ήμουν. Μόνο βρέχομαι. Τα μάτια μου βρέχονται από υγρά δάκρυα, που κυλάνε ως τα δάχτυλα των ποδιών μου. Θαλασσα δακρύων.

Δεν μου λειπεις, λέω. Και το εννοώ. Βεβαίως.. Οχι εσυ δεν μου λείπεις. Το σωμα σου μονο. Μα τι είναι ο έρωτας χωρίς το σώμα ; Υπάρχει έρωτας χωρίς το σώμα ; Δεν ξέρω. Νιώθω λες και ειμαι ζωον. Ηταν τοσο ζωωδες αυτο που ενιωθα για σενα, να σε ζητάω με όλα μου τα κύτταρα, με κάθε πόντο του κορμιού μου. Σπιθαμί προς σπιθαμί το σώμα μου έψαχνε το δικό σου. Κι όταν μου δινόσουν είχα τον κόσμο όλο, είχα τη πλάση όλη στα χέρια μου. Εζησα καλοκαίρια και χειμώνες μαζί σου, σύνολο δέκα, και δεν μου φτάσανε. Δεν μου έφτανε ποτέ το φιλί σου, δεν μου έφτανε ποτέ το σώμα σου. Πάντα ήθελα και κάτι παραπάνω. Πάντα ήθελα να σε κατασπαράζω, κάθε μέρα απ΄την αρχή. Κι όταν γεννήθηκε ο γιός μας, ακόμα και τότε: Δεν μου έφτανε η απόδειξη ότι ήσουν δική μου. Ηθελα κι άλλες ηδονές. Ηθελα κι άλλες διαβεβαιώσεις, ότι θα σου ανήκω και θα μου ανήκεις. Ηθελα να ξέρω ότι θα ξυπνήσεις το πρωί και θα είσαι εκεί, δλιπλα μου, γυάλινη, όπως ήσουν πάντα, άτρωτη, όπως ήσουν πάντα, απόμακρη αλλά και ταυτόχρονα τόσο κοντά μου, δίπλα μου και πιο δίπλα μου δεν γινόταν.

Τι είναι ο έρωτας, αν δεν είναι αυτό το ζωώδες έσντικτο, που ξυπνάει και δεν σε αφήνει να κοιμηθείς; Τι είναι ο έρωτας αν όχι αυτή η ανάγκη να κατασπαράξεις τον άλλον, να χαθείς μέσα της ; Να πεθάνεις για εκείνη, γιατί κάθε μέρα που περνάει χωρίς εκείνη εσύ δεν ζέις, αλλά προσποιείσαι πώς ζεις... πες μας εσυ, που ξερεις. Εγω δε ξερω.

Μα αλλο δεν αντεχω. Βροχη και βρεχομαι. Ποναω αφόρητα. Να ξεσπασω σε κλαματα ; να ξεσπασω ; ουτως η αλλως δεν σ' εκλαψα αρκετα. Ποτε δεν ειναι αρκετα.

Θελω να σε ξεχασω. Ξαπλωνω παραλια. Στα βοτσαλα. Κανεις δεν ειναι μαζι μου. Και δεν θελω. Απολυτως κανεναν μαζι.μου. ησυχια. Θαλασσια ησυχια. Ανεμος. Βουη. Υποφερω. Θελω. Να σε ξεχασει το σωμα μου. Ποσες φορες θα χρειαστει να κανω εμετο για να βγεις απο πανω μου ;;

κι ομως ο ερωτας οταν συμβαινει εχει κατι το οριστικο. Δεν ξεπλενεις κανεναν απ το σωμα σου. Αγγιξες και κατω απ το δερμα, βλεπεις, περαστικα μου. Οπου μ αγγιξες, ποναω. Τωρα λιγοτερο.

Τοσα χρονια μετα. Εσυ που εισαι ; Με έχεις ξεπεράσει άραγε ; Εξάλλου, τίποτα δεν ημουν για σενα. Νευριαζω. Νευριάζω. .Αν σε πετυχω, μα το θεο, θα ήθελα να σε σπασω στο ξυλο. Αλλά δεν θα το έκανα. Ακραια ολη η σχεση. Ακραια σε ηθελα. Ακραια σε μισησα. Γιατι δε μπορω να αδιαφορησω και ακραια;

Μη μου πειτε εμενα για διαζυγιο. Το εζησα ολο. Αποκοληθηκα. Με διελυσε. Μη μου λετε εμενα για γαμους που τελειώνουν και πονούν. . Σκατα πονος. Μια ηδη πεθαμενη σχεση, πεθαινει. Σιγα τα ωα. Εμεις ; εγω δεν ειχς τελειωσει ακομα. Οχι. Σε μισω. Αλλο δε μπορω. Να με συγχωρείς. Να με συγχωρεί η χάρη σου, μελένια μου ομροφιά.

Είσαι καταδική μου. Είσαι ο κατάδικος μου. Είμαι ο καταδίκος σου, για πάντα. Θα πονάω. Στην κόλαση θα σέρνομαι για ΄σενα, μέσα στις φωτιές, στα κλάμματα, στις ζωώδεις φωνές μου θα φωνάζω το όνομα σου κι εσύ δεν θα αποκρινεσαι. Κι ύστερα; ΤΙ μένει ακόμα παρά να πεθάνω; Κι αν πεθάνω, πάλι είσαι η τελευταία γυναίκα που θα θέλω να δω: Εσένα ήθελα να μου κλεισεις τα μάτια. Εσένα να με κοιτάζεις με το γαλάζιο βλέμμα. χίλια μύρια κύματα μακριά από μένα. Εσένα, την άκαρδή, την κεροσκόπα, εσένα που σκορπίζεις ο,τι ζήσαμε σε ανώφελα κρεβάτια, σε μικροαστικούς συμβιβασμούς. Εσένα, που έγινες φως. Που ήσουν το φως. " Υou are my sunshine, my only sunshine". Εσένα, που οι καιροί σε ντύσανε με ανέμους, με δάκρυα, με όνειρα ξένα. Εσένα που σε ονειρεύεται ο καθένας, και κανείς δεν σ έχει. Εσένα που " κανείς δεν θα αγγίξει το πέλαγος της στοργής και της θλίψης σου". Εσένα, που ανταμώσαμε χρόνους δέκα, κι άλλους χρόνους δέκα κοιμόμαστε χώρια. Εσένα, που δεν μπόρεσα ποτέ να σε βγάλω από μέσα μου. Εσένα, που με στοιχειώνεις, που με ισοπεδώνεις. Εσένα, που δεν φοβήθηκα, αλλά ταυτόχρονα έτρεμα να μη σε χάσω. Και σ΄έχασα. Και έφυγες. Και μ άφησες μισό. Ω ναι, εσένα, που τόσο σε μισώ.

Η λύπη του έρωτα, του Γιάννη Κοντού
Σ’ ακούω με όλους τους πόρους μου
να τρέχεις σε ξένες πόλεις, με ρούχα χάρτινα
κάνοντας ένα θόρυβο
που προμηνύει μεγάλη θάλασσα.
Επιστρέφω στο κλειστό κύκλωμα
 της ζωής μου. Στο κανάλι σιωπή.
Ταριχευμένες κινήσεις:
μια καρέκλα μετακινείται χωρίς λόγο,
ένα κρεβάτι κυλάει στο δρόμο. Στον τοίχο προβάλλεται η ίδια
μαγική εικόνα – δεν μπορώ
 να ξεχωρίσω τον κυνηγό –
Κοιμάσαι με στόμα γεμάτο
μυστικά και βροχές.

ερωτήματα

 τι ΄ναι τα ποίηματα

αν όχι ψυθιριστά παραπονεμένα λόγια ; 

τί είναι τα ποιήματα 

αν όχι έρωτος κραυγές ; 

τι είναι τα ποιήματα 

αν όχι απώλειας ιστορίες ; 

τι είναι τα ποίηματα

αν όχι ερωτική σμίξη ; 

τι ναι η ζωή χωρίς ποιήση ; 

Γράφοντας για ψυχοθερπαεία 3

 Αναπαράγουμε λεει τη σχέση των γονεών μας, Εμένα φινομενικά οι γονείς μου έχουν πάρα πολύ καλή σχέση. Οντως. Ο πατέρας μου δεν είναι μισογύνης, δεν είναι κταπιεστικός, δεν είναι ζηλιάρης, δεν είναι κομπλεξικός και δεν είναι μαλάκας γενικα. και όπως έχει πει κι η μάνα μου τον παντρευτηκε γιατί της έδωσε το τσαμπουκά που δεν της έδωσε ο πατέρας της. 

Η μάνα μου μεγάλωσε σε μία εντελώς προβληματική οικογένεια, όπου οι γονείς της δεν ταίριαζαν καθόλου και όλο τσακώνονταν. Η μάνα μου έγινε το " άόρατο " παιδί, δηλαδή εκείνο το παιδί που δεν δημιουργούσε προβλήματα, που τα έκανε όλα σωστά, σε αντίθεση με τα αδέρφια της. Μ αυτό τον τρόπο κατά τη Ρόμπιν Νοργουντ θεωρούσε ότι έσωζε τη κατάσταση στην οικογένεια της. Μετά ουσιαστικα πιστευω ότι παντρεύτηκε και για να γλυτώσει από όλο το τοξικό κλίμα : παππούδες, γονείς που τσακώνονται, ένα μωρό μέσα στο σπίτι, η θεία μου χωρισμένη, εκεί μέσα μία παρανοική ένταση. Ισως γι αυτό και η μάνα μου έγινε αγχώδης, και ψυχαναγκαστική. Είναι προβληματική με τις δουλειές της, θέλει να τα κάνει όλα στην ώρα τους, όλα στην ενέλεια.  Μοιάζω πολύ με τη μανά μου γαμώτο. Ειναι κι εκείνη γυναίκα που αγαπά πολύ. βασικά έχουμε ίδιο χαρακτήρα, απλώς εγώ είμαι αρκετά πιο φευγάτη, είμαι κάπως αναβλητική ( και αυτό μου προκαλεί απίστευτο άγχος ), είμαι βιαστική. Και θέλω να έχω τον έλεγχο. 

Η μάνα μου θέλει να έχει τον έλεγχο με τον πατέρα μου, προσπαθούσε πιστεύω να τον αλλάξει, να του διορθώσει κάποια ελατώμματα π.χ. την αφασία του. Και οντως τον έχωσε και τελικά ανέλαβε τις ευθύνες του, όχι πώς από μόνος του ήταν ανεύθυνο άτομο, απλώς ήταν πολύ διστακτικός. ακόμα είναι. Θυμάμαι όταν του ανακοίνωσα ότι θα ανοίξω το γραφείο, κατάπιε τη γλώσσα του. Δεν είπε βέβαια τίποτα, αλλά είχε βάσιμες υποψίες για το αν θα τα καταφέρω. Τελοσπάντων η μάνα μου δεν μάσησε. Με πίστεψε. Και τα κατάφερα και θα τα καταφέρω με όλες τις δυσκολίες και τα άγχη. 

Η σχέση τους νιώθω ότι ήταν ένα τεράστιο φόρτωμα από τη πλευρά της μάνας μου. Νομίζω ότι εκείνη έκανε τα πάντα για να κρατήσει τη σχέση. Βέβαια από την άλλη, δεν μασάει, γιατί είναι πολύ ζόρικη και δεν ξέρω αν θα καθόταν, αν συνέβαινε αυτό. Νομίζω όμως ότι μόνο εκείνη προσπαθούσε να κρατήσει τη σχέση. οχι ότι ο πατέρας μου τη κεράτωνε ή την έγραφε ή κάτι τέτοιο, αλλά νιώθω ότι δεν έκανε και κάτι το φοβερό. Παιδιά. Τηλεόραση. Χιούμορ. ΑΛλά γενικώς στην αφασία του. Με πιάνουν τα νεύρα μου ώρες ώρες μαζί του. Γιατί βλέπει την άλλη να σκοτώνεται, να έχει αφήσει τον εαυτό της, να μη προλαβαινει να κάνει  " α" κι εκείνος πετάει χαρταετό. Γυρνάει απ τη δουλειά και απλώς κάθεται στην τηλεοράση, παλιά πήγαινε και για ποδόσφαιρο και τελοσπάντων έκανε τα χόμπι του και η αλλή ξεσκιζόταν. Ρε πούστη μου, δεν μπορούσε να τη βοηθήσει ; Θα μου πεις, επειδή αυτή θέλει και μπορεί και αντέχει ψυχολογικά να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ δε σημαίνει ότι και ο άλλος πρέπει να το κάνει και δε σημαίνει ότι και ο άλλος το αντέχει. Να π.χ. εγώ δεν το μπορώ. Θα μου πεις εκείνη γιατί να το μπορεί ; Δεν είναι άνθρωπος αυτή ; Κι αυτή καταπιέζεται. Και καταπιέζεται τόσα χρόνια. Πρέπει να ναι πολύ δυνατός άνθρωπος. Εγώ θα είχα αρρωστήσει. Δεν έχω καθόλου ψυχική ανθεκτικότητα, νομίζω. Δεν τη παλεύω με τη δουλειά. Βέβαια ακόμα είναι και αρχή και μάλλον όταν μυ μαζεύονται πολλά φρικάρω. Σε βάθος χρόνου δεν θα με πιάνει τίποτα απ΄όλα αυτά. Απλώς θα κάθομαι, θα δουλεύω και θα τελειώνει η ιστορία. Τελοσπάντων, εγώ αυτό καταλαβαίνω, ότι με λίγα λόγια είναι παρτάκιας. Μη μου τους κύκλους τάραττε . Ετσι είναι όλο το σόι. Τα ίδια έιναι και η αδερφή του. Μη ξεβολευτούν. Εμένα πολύ με εκνευρίζει αυτό. Βασικά και τη μάνα μου την εκνευρίζει, αλλά έχει συμβιβαστεί, γιατί ο πατέρας μου δεν είναι καταπιεστικός, δεν είναι ζηλιάρης, δεν είναι γυναίκάς, είναι τίμιιος, έχει μπέσα, έχει ανθρωπιά, ευαισθησίες, αγαπάει τα παιδιά του και γενικά έχει ένα σωρό καλά χαρακτηριστικά. Οπότε η μάνα μου τα σκεπάζει όλα τα σκατά του. Θα ήθελες να βρεις έναν άντρα σαν το πατέρα σου ; ΟΧΙ ! 

θα ήθελα έναν άντρα που να με διεκδικεί περισσότερο, να είναι περισσότερο εκδηλωτικός, να είναι δυνατότερος απο εμένα, να νιώθω ότι μπορώ να στηριχτώ πάνω μου, όχι βέβαια γιατί δεν μπορώ να στηριχτώ μόνη μου στον εαυτό μου, μία χαρά μπορώ, αλλά θα ήθελα να νιώθω ότι μπορώ να στηριχτώ πάνω σ αυτόν. Και δεν έχει να κάνει με τα χρήματα ή τις δουλειές. Για παράδειγμα τον κόλλητό μου τον εμπιστεύομαι, κι ας είναι πιο μικρό από μένα κι ας βγάζω πιο πολλά λεφτά από αυτόν προς το παρόν. Του έχω τυφλή εμπιστοσύνη. Εϊναι από τους άντρες που μπορείς να στηριχτείς πάνω του.  Εναν τέτοιον θα ήθελα, ακριβώς σα το φίλο μου. Πειράζει που μπορεί να είναι λίγο gay ? Ρε γαμώτο, γιατί οι striaght άντρες είναι τόσο διαφορετικοί από εμάς ; Δεν έχουν ενσυναίσθηση καμία, δεν εκδηλώνονται, δεν μιλάνε γαμώτο τους. Δεν ξέρω. Βέβαια δεν είναι και όλοι έτσι. Ασχετο που εγώ έχω γνωρίσει μόνο τέτοιους εσωστρεφείς τύπους. Η αλήθεια είναι ότι από τους αντρες που γνώρισα μέχρι σήμερα κανείς δεν ήταν αυτό που θέλω. Με το Γιάννη δεν είχαμε καμία σύνδεση πέρα από το σεξ τελικά, δεν πιστεύω ότι κατάλαβε κάτι από εμένα, ούτε εγώ κατάλαβα κάτι ουσιαστικό από αυτόν. Αυτό με στεναχώρησε πολύ. Να κοιμάμαι μ έναν ανθρωπο 4 περίπου χρόνια και να μην τον ξέρω και να μη με ξέρει. Εγώ είχα διάθεση, εκείνος πάλι όχι. Ισως να μην είχα τίποτα περισσότερο να μάθω γι αυτόν. ηταν πολύ επιφανειακός άνθρωπος. Εγώ στη σχέση αυτή ήμουν αλκοολική της αγάπης. ΤΟ παραδέχομαι. Ηταν παράλογο όλο το σενάριο. Πιστεύω ότι γι αυτό έφυγε. Δεν άντεχε αυτή μου την " πολύ αγάπη". Ενδεχομένως να ένιωθε και τύψεις που τον αγαπούσα τόσο κι αυτός δεν ανταποκρινόταν. Βέβαια δεν το πιστεύω αυτό. Ηταν τόσο πολύ στην κοσμάρα του, που απλά έφυγε επειδή γνώρισε μία άλλη, αυτή που μοιάζει με λεσβία. Χαρά στη γυναίκα που πήγε και βρήκε ; ! Τελοσπάντων, εγώ πιστεύω ότι κατα βάθος αυτός είναι μία καταπιεσμένη αδερφή. Και το σεξ ; Πώ ς εξηγείται το τόσο άψογο σεξ ; Μα με ήθελε ερωτικά. Δεν ξέρω. Μόνο ψυχολόγοςο θα έβγαζε άκρη μαζί του. Τελοσπάντων. Τι σοκ είχα φάει τότε όμως ; Να χωρισεις με έναν που είχες ερωτευτεί και να μάθεις ότι είχε πάει με φίλο σου ; Ρε συ είναι σοκαριστικό. 

Στις επόμενες σχέσεις μου, δεν αγάπησα πολύ, αλλά φέρθηκα σωστά, δηλαδή έδινα πάλι και συναίσθημα και πολύ φροντίδα. - Αυτό είναι το λάθος. Το βασικό σύμπτωμα των γυναικών που αγαπούν πολύ είναι ότι κάνουν τις δουλάρες στους άντρες και εγώ αυτό το κακό, το πάρα πολύ άσχημο σύμπτωμα, το έχω. Από την άλλη πολλές φορές το κάνω για να βοηθήσω.  Γενικώς μου αρέσει να παρέχω φροντίδα στον άλλον. Επειδή μάλλον το έχω μάθει από τη μάνα μου. Αυτό όμως γιατί να ειναι κακό ; Οι επόμενες σχέσεις μου ήταν η μία με κάποιον συνάδελφο εντελώς προβληματικό, ήμουν πολύ απογοητευμένη όταν χώρισα με το Γιάννη, και έψαχνα κάποιον να με αγαπήσει και να με προσέξει και να κάνει αυτό που δεν έκανε ο Γιάννης. Ε αυτός ο προβληματικός τύπος το έκανε. Ομως, εγώ βαρέθηκα. Δεν τον ήθελα, δεν μυυ άρεσε και είχε βιολογικό πρόβλημα στύσης. Επομένως, εμένα που είμαι υπερσεξουαλική, δεν μου έκανε. Μετά βρήκα έναν άλλο συνάδελφο πάλι εντελώς προβληματικό, αλλά με άλλη έννοια, εκείνος ήταν νωθρός, μαμάκιας, παραδόπιστος, ψεύτης, επιπόλαιος και φυσικά είχε και αυτός θέματα με τα σεξουαλικά του. ηταν ωραίος άντρας, δεν ξέρω γιατί είχε σεξουαλικά θέματα ; Μάλλον τον είχε ευνουχήσει η μάνα του. Μπορεί. Δεν ξέρω. Κι αυτός ψυχολόγο ήθελε πάντως. Μετά έμπλεξα με τον τελευταίο, τον πιο σοβαρό απ όλους, αυτός δεν είχε ούτε δυσλειτουργίες σεξουαλικές, ούτε ήταν μαλάκας, ούτε επιπόλαιος, ούτε γυναικάς, και ήταν και ωραίος άντρας. Είχε ομως κάτι άλλο, έντονα ψυχολογικά προβλήματα, που δεν είχε διαγνώσει και πυο αρνούταν να αποδεχτεί και να προσπαθήσει να τα λύσει. Ηξερε κάπου μέσα του ότι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν έκανε τίποτα και στη μεταξύ μας σ΄χεση εγώ ένιωθα να πέφτω και να πέφτω. Τελοσπάντων, τον άφησα, δεν μπορούσα να κάνω το σωτήρα, γιατί κόντευα να αρρωστήσω εγώ. ΤΟν άφησα νωρίς και είχα και τύψεις γι αυτό, αλλά τον άφησα και μάλιστα κάθε φορά που έχω τύψεις επανφέρω στον μυαλό μου κάποιες απίστευτα απαράδεκτες συμπεριφορές του, που αν είχε να κάνει με κανα κοριτσάκι ίσως και να τις αποδεχόταν και να στεναχωριόταν κιόλας. Εγώ όμως θυμώνω. Και δεν τις αποδέχομαι. 

Ενας κοινός παρανομαστής υπάρχει σε όλες τις σχέσεις : Ντάντευα, τους ντάντευα όλους. Κανείς δεν ήταν αυτό που θέλω. Δεν θέλω να νταντεύω. Εχω μάθει να σχετίζομαι όπως σχετίζεται η μάνα μου με τον πατέρα μου. ΤΟν νταντεύει. Και νευριάζω. Ολοι οι άντρες έτσι είναι ; Θέλουν ντάντεμα. Ρε γαμώτο, δε ξέρω. Ο αδερφός μου είναι έτσι ; Δεν έχω καταλάβει, μπορεί και να μην είναι, δεν τον κόβω να είναι. Μιλάω ντάντεμα σε όλα τα επίπεδα : Από το συναισθηματικό μέχρι τα πρακτικά πράγματα της καθημερινής ζωής. Δηλαδή δεν θα μπορούσα νά έχω έναν άνθρωπο και να τον ακολουθώ από πίσω. Δεν θέλω να αναλάβω αυτή τη ευθύνη. Θέλω  έναν άνθρωπο να μπορεί να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του, να μη του λύνω εγώ προσβλήματα, να με στηρίζει, και να τον στηρίζω εννοείται, να με βοηθάει και να τον βοηθάώ εννοείται, να είναι φροντιστικός όπως είμαι κι εγώ. Οχι να τα περιμένει όλα από εμένα για ν κρατήσει η σχέση. Η αλήθεια είναι ότι με τα χρόνια βελτιώνομαι. Δηλαδή επί γιάννη έκανα τα πάντα για να κρατήσω τη σχέση, αλλά στη μετέπειτα πορεία μου με τους άλλους άντρες δεν έκανα πάρα πολλά, όταν έβλεπα ότι δεν ανταποκρίνονται σ αυτό που ήθελα, απλώς έφευγα. 

Μάλλον είμαι σε καλό δρόμο, ε ; 

Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι πρόβλημα όμως να αγαπάμε πολύ, αν μας αγαπάει κι ο άλλος πολύ. Βέβαια στο βιβλίο μιλάει για " προβληματικές περιπτώσεις" - γυναίκών κακοποιημένων ή γυναικών που είχαν παντρευτεί αλκοολικούς ή γενικά περιθωριακούς τύπους. Αλλά μέσα σε όλα αυτά υπάρχει μία δόση αλήθειας. 

Πάντως είναι η πρώτη περίοδος της ζωής μου που προσπαθώ να αφιερωθώ σε εμένα και που νιώθω ότι προσπαθώ να με αγαπήσω. Δουλεύω πολύ πάνω σ έμενα. Θέλω να χάσω τα κιλά μου, με πήγα  γυμναστήριο, προσέχω τι τρώω και δεν με πιάνει υστερία να φάω. Αρχίζω και ηρεμώ, Και καταλαβαίνω ότι δεν πεινάω. Δεν πείναγα ρε συ. Ετρωγα μόνο και μόνο από νευρικότητα. Αχ φοβάμαι ότι θα ανοίξουν τα κωλοδικαστήρια και θα γίνει της καριόλας πάλι και δεν θα προλαβαίνουμε να κλάσουμε. Τοξική ζωή. Πόσο το μισώ να πρέπει να δουλεύεις όλη μέρα και όλη νύχτα. Γαμώ το φελέκι τους. Αν ανοίξει πάλι η δουλειά και γίνει όπως πριν 2 χρόνια, νομίζω ότι θα τρελαθώ. Δεν θέλω καθόλου. Ούτε τα λεφτά θέλω. Δεν με νοιάζει. Καλά είμαι γαιδούρα μεγάλη. Αλλοι το κυνηγάνε κι εγώ το έχω μέσα στα χέρια μου και διαμρτύρομαι. Είμαι μεγάλη γαιδούρα. 

γράφοντας για ψυχοθεραπεία 2

 Ρόμπιν Νοργουντ- Γυναίκες που αγαπούν πολύ. 

Ναι, είμαι μία τέτοια γυναίκα, και γι αυτό το λόγο αγόρασα αυτό το βιβλίο, γιατί ίσως έχω κάποια ψυχοπαθολογία για να φτάνω σε τέτοια σημεία καταστροφικών σχέσεων. 

Το βιβλίο αυτό εν ολίγοις γράφει τουλάχιστον μέχρι εκεί που το έχω φτάσει ότι οι γυναίκες που αγαπούν πολύ βάζουν πάνω απ όλα το σύντροφο τους, ότι η απόρριψη από τον σύντροφο είναι εκείνο που μας δυναμώνει το πάθος και τον πόθο, ότι σε μία πολύ κακή σχέση μπορεί να υπάρχει πάρα πολύ καλό σεξ, γιατι ουσιαστικά είναι ο μόνος τρόπος να έρθεις κοντά με τον άλλον και ότι κατά βάση οι γυναίκες που αγαπούν πολύ είχαν γονείς που ήταν ακατάλληλοι- ψυχροί και μη υποστηρικτικοί, χωρίς να αφιερώνουν χρόνο και ότι οι έρωτες που διαβάζουμε στα μυθιστορήματα είναι όλοι τοξικοί και μη υγιείς, γιατί ο ένας θέλει και ο άλλος σύντροφος δεν ανταποκρίνεται στον ίδιο βαθμό στα αισθήματα κάποιου. Αυτά τα σημεία μπορώ να φέρω στο νου μου έτσι, εντελώς πρόχειρα. 

Θυμάμαι πολύ έντονα στα παιδικά μου χρόνια να αντριδώ υπερβολικά επειδή η μάνα μου δούλευε σκληρά και αναγκαζόνταν να φεύγει πολλές ώρες από το σπίτι. Ενιωθα ότι δεν μου προσφέρει τον απαιτούμενο χρόνο, και ότι είναι τόσο κολλημένη με τους πελάτες της. Κάθε φορά που έπαιρνε πελάτης σπίτι τηλέφωνο σχεδόν τον έβριζα. Μάλλον ένιωθα ότι μου παίρνουν τη μαμά μου οι πελάτες της. Ενιωθα ότι μου τη κλέβουν και ότι τη διεκδικούν. Ημουν σε ανταγωνισμό μαζί τους. Θύμωνα πάρα πολύ και ζήλευα τα παιδιά που η μάμά τους τα περίμενε να γυρίσουν από το σχολείο και τους έβαζε να φάνε στο μικρό πιατάκι. Μου έλεγε και η γιαγιά σήμερα μάλιστα ότι τη πλήγωνα πάρα πολύ που έκλαιγα όταν έπρεπε να με πάει στο νηπιαγωγείο. Πλάνταζα στο κλάμα και κλωτσούσα. Θύμωνα. Ηθελα να είμαι σπίτι με τη μαμά μου. Ομως, δεν ήμουν μόνο εγώ έτσι, αλλά όλα τα παιδιά τελικά. Ολα τα παιδιά κλαίγανε. Ηταν ο αποχωρισμός από τη μητέρα τόσο σκληρός, μέναμε όλα τα παιδιάκια τόσο τρομαγμένα, υποθέτω, και γι αυτό κλαίγαμε. Μάλιστα εμένα κάπου εκεί στην ηλικία των 2 αρχίζει το ζήτημα των διατροφικών διαταραχών, που πιστεύω στα σίγουρα ότι με αφορά. Ως μωρό ήμουν άφαγο εντελώς, αλλά όταν πήγα στο παιδικό σταθμό, σ αυτό το άθλιο μέρος, πράγματι, άρχισα να τρώω πολύ. Ολοι είχαν μείνει έκπληκτοι. Σιγά σιγά έγινα ένα παχυσαρκο παιδάκι. 

Θυμάμαι ακόμα τη ντροπή που ένιωσα όταν με πήγε η μάνα μου στο παίδων, να με δουν γιατροί, για το ζήτημα του πάχους. Ενας άθλιος τύπος που ήταν προφανώς γιατρός ξαφνικά και χωρίς καν να με ρωτήσει μου κατέβασε το βρακί για να δει το εφήβαιο μου, που είχε αρχίσει να είναι γυναικείο. Αυτή η εικόνα ακόμα μου έρχεται ολοζώντανη. Ενιωθα εντελώς αβοήθητη. Γιατροί κάφροι. Και γονείς κάφροι. Πρώτα μας πετάνε στη γιαγιά, που μας ταιζει όλη μέρα, μετά μαθαίνουν για το μπούλνγκ που τρώμε στο σχολείο και αντί να έρθουν να σπάσουν τα μούτρα στο άθλιο κωλόπαιδο που τολμάει να εκφοβίζει το παιδί τους, λένε στο παιδί " Βγάλτα πέρα μοναχή σου". Μάλλον στο σημείο εκείνο ένιωσα ότι είμαι παρατημένη, και αδύναμη, και ότι δεν έχω κάποιον να με υποστηρίξει. είναι γεγονός, έζησα με αυτό, ζω ακόμα με αυτή την αίσθηση. Αν και μεγαλώνω. Μεγαλώνω και τελικά βλέπω ότι έχω φίλους. 

Νιώθω απαίσια, όταν πρέπει να εντοπίσω τι λάθος έκανε η μάνα μου, γιατί εκείνη δούλευε όλη μέρα για να κατορθώσει όσα κατόρθωσε: μία περιουσία τεράστια, που θα πάει ακριβώς σε εμάς, για να ζούμε καλύτερα και να μην έχουμε άγχος, για να μπορεί να μας σπουδάσει, για να μπορεί να μου ανοίξει τη γραφιάρα μου, για να μπορεί να μου παρέχει όλα αυτά τα εφόδια, τα οποία σήμερα είναι τα εργαλεία που με κάνουν να μπορώ να δω τα λάθη της. Ουσιαστικά δηλαδή η μάνα μου έγινε η θυσία στο βωμό της οικογένειας, ώστε να μπορούμε εμείς σήμερα να γίνουμε "Γιατροί και δικηγόροι και καλές νύφες με προίκα και διανοούμενες, και να στηριζόμαστε στα πόδια μας και τα τοιαύτα " . Ο πατέρας μου τι σκατά έκανε ; Πέταγε χαρταετό, όπως όλοι οι άντρες, γαμώ το φελέκι τους. Κι αυτό άδικο είναι. Ο πατέρας μου δούλευε πάρα πολύ σκληρά, όπως ακόμα κάνει, αλλά τ απόγευμα έκανε baby sitting στα παιδιά του, όπως δεν κάνουν οι πιο πολλοί πατεράδες, που είναι τελείως άχρηστοι και τελείως μαλάκες και τελείως στην κοσμάρα τους. Α ναι, να θυμηθώ να το πω και στη πελάτισα μου, να έχουν επικοινωνία τα παιδιά με τον πατέρα τους. Τεσπα. Ναι, ο πατέρας μου τη μάνα μου τη βοήθησε στα παιδιά, αλλά δεν έκανε καμία θυσία και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, καλά έκανε! Δηλαδή εκείνος δεν χάθηκε μέσα σε όλο αυτό το πανηγυράκι της αγίας ελληνικής οικογένειας. Εκανε και τον αθλητισμό του, πήγαινε και το καφέ του, μόνο η άλλη καθόταν και σιδέρωνε Κυριακάτικα και για να κουλάρει, έπρεπε να της ανακοινώσει ο άντρας της ότι δεν είναι " Χήρος" να βγαίνει μόνος με τα παιδιά. 

Εγώ από την άλλη από πολύ μικρή, επειδή έβλεπα τι τράβαγε η μάνα μου με τη δουλειά και τους άθλιους πελάτες της, που καλώς ή κακώς αυτοί μας πληρώνουν και αυτοί μας τα κάνουν τα διαμερίσματα και τα εξοχικά - να λέμε και του στραβού το δίκιο- , επειδή λοιπόν έβλεπα τι τράβαγε η μάνα μου, άρχισα να κάνω δουλειές. Δεν μου το επέβαλε. Βασικά όταν ήμουν μικρή μου το επέβαλε. Μετά το έκανα από φιλότιμο. Βέβαια κανένα αρσενικό μέσα στο σπίτι δεν έκανε δουλειές, ούτε ο αδερφός μου, ούτε οπατέρας μου. Καταραμμένη πατριαρχία. Με πιάνουν τα νεύρα μου, ρε κορίτσια. Αμαρτίες μανάδων παιδεύουσι νύφες. Κοίτα να δεις που το αναπαράγω κι εγώ αυτό, δεν ήθελα δήθεν τάχα μου οι γκόμενοι μου να μου κάνουν δουλειές. Τόσο μυαλό είχα. Στην επόμενη σχέση δεν θα το κάνω αυτό. Τελοσπάντων, το ζήτημα είναι ότι η μάνα μου για τον πατέρα μου εκτός από γυναίκα του είναι και μάνα του, κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο πρότυπο. Βέβαια, υπάρχουν και χειρότερα. Η θεία μου για τον άντρα της είναι υπηρέτρια. Τραγικό. Θα του είχα σπάσει τα μούτρα. Ο θείος μου για τη γυναίκα του είναι δούλος της, είναι το υποχείριο της, η πλαστική κούκλα της. Εχει απωλέσει κάθε ίχνος προσωπικής γνώμης και κάνει ο,τι ακριβώς του πει η θειά μου. Δηλαδή τον έχει βάλλει στο στρίνγκ της κανονικά. Συμπέρασμα : Σαφώς η οικογένεια της μάνας μου ήταν εντελώς κακοποιητική. Η μάνα μου είναι η πιο ισορροπημένη απ όλα τα αδέρφια της, αλλά κι εκείνη έχει τα θέματα της : κυρίως τα ενοχικά της σύνδρομα, απ τα οποία πάσχω και εγώ, το ότι είναι people pleaser, όπως ακριβώς και εγώ και ότι "όλα για τους άλλους, τίποτα για μένα " , γιατί είναι μία γυναίκα που αγαπάει πολύ. Τους άλλους. Τον εαυτό της όχι. Και δεν μπορώ να τη σωσώ. Μόνη της πρέπει. Τα λέω και τα ξαναλέω. Εγώ προσπαθώ να σωθώ. Αλλά το βρίσκω πολύ ζόρικο. Προσπαθώ όμως. 

Τελοσπάντων, η κεντρική ιδέα είναι ότι δεν πήρα το χρόνο, τη προσοχή και την αγάπη που θα ήθελα, επομένως αγαπάω πολύ. Περαιτέρω, η λογοτεχνία με κατέστρεψε. Λανθασμένα πρότυποα και μεγάλες αγάπες. Λεει ότι όταν αγαπάς πολύ, ο σύντροφος σου είναι μία εξάρτηση. Οντως. Αυτό ήταν ο Γιάννης για μένα. Με πονούσε. Αλλά δεν μπορούσα να φύγω. ηταν μία κακή σχέση με άψογο σεξ. Μία σχέση πάθους. Μία καταστροφή. Μία σχέση αδιαφορίας. Μία σχέση- άσχετη, αφού εκτός απ το σεξ και τα γλέντια δεν είχαμε καμία επικοινωνία και η βασικότερη αιτία ήταν ότι αυτό το πλάσμα ήταν ασπόνδυλο. Δεν είχε ιδέα τι σκατά γίνεται μέσα στο μυαλό του, δεν έψαχνε, δεν ρωτούσε, γι αυτό και ήταν τόσο ευτυχισμένος. Ηταν όλα τόσο επιδερμικά για εκείνον. Δηλαδή αναρωτιέμαι που συγκλίναμε ; Στο κρεβάτι. Μόνο. Πουθενά αλλού. Εξάλλου ο,τι μου λείπει από εκείνον είναι το σώμα του. Τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα μου λείπει ο εαυτό μου ερωτευμένος. Ηταν έρωτας αυτός ; υγιής ; ΟΧΙ. Σε καμία περίπτωση. περισσότερο σε εξάρτηση έμοιαζε. 

Σκέφτομαι τους επόμενους. Κάτι τελείως αδιάφορες σχέσεις. Σκέφτομαι μήπως είμαι εγώ η ανάποδη, που αν βρω έναν καλό τύπο δεν μπορώ να νιώσω κάτι ωραίο. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Μήπως θέλω να με φτύνουν και να αδιαφορούν ; Μήπως τελικά, όπως λεει το βιβλίο, ακριβώς η μη διαθεσιμότητα αυξάνει το πόθο μου ; Ναι, γιατί και με τον Πασχάλη αυτό έγινε. Εκείνο το πρώτο βράδυ που ήμουν σίγουρη, ( εδώ γελάω, πολύ άνεση ρε παιδί μου και βλάπτει ), που ήμουν που λες σίγουρη ότι με θέλει, εγώ γύρισα σπίτι χαρούμενη μεν, αλλά και με ένα ερώτημα: θα καταφέρω να μου αρέσει ; Τελικά, μετά, όταν με έφυσε ουσιαστικά, άρχισα να βιδώνομαι και να τον θέλω, εννοώ να τον θέλω πιο πολύ, γιατί κι απ την αρχή μου άρεσε. Δε ξέρω. Βέβαια οι άλλες μου σχέσεις, δεν είναι ότι ήταν καλά παιδιά: ο ένας πήγε με τη μάνα του, για να πάρει υποθέσεις, ο άλλος ήταν μαλάκας μισογύνης, ο άλλος ήταν ανέραστος και δεν με ικανοποιούσε ποτέ, ο άλλος είχε βιολογικής φύσης σεξουαλικά προβλήματα, και ο τελευταίος ήταν ψυχικά ασθενής - το πιστεύω, και θα πρεπε να πάει να διαγνωστεί, να κάνει θεραπεία, και να κολλήσει τα σπασμένα του κομμάτια. Ευτυχώς, σε όλες τις περιπτώσεις τα πήρα πάνω μου και χώρισα. Πάλι καλά. Κατάλαβα ότι δεν αξίζω κάτι τέτοιο. Γενικά έχω καταλάβει ότι δεν αξίζω κάτι λιγότερο από αυτά που θέλω και που είναι τα αυτονόητα. Αλλά σκέφτομαι ότι κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα μπορεί να έχω και εγώ. Επειδή αγαπώ όντως πολύ. Με γοητεύουν τα μυθιστορηματικά πάθη. Φταίει και η άφθονη λογοτεχνία που έχω διαβάσει . Από την άλλη ΘΈΛΩ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ ΠΟΛΥ . Η αλήθεια είναι ότι όταν νιώθω πλέον ότι δεν παίρνω όσα θέλω, φεύγω. 

Μήπως είμαι σε καλό δρόμο ; Τι λέτε κι εσείς ; Συγγνώμη για το ασυνάρητο κείμενο.