Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

είναι που κάθε μία άνοιξη περιέχει και μια δόση θανάτου...
οι ανθοι των δεντρων που καρπίζουν κι οι αλλοι,οι νεκροί, οι πεσμένοι χάμω,
σαν τα αισθήματα που ανθίζουν κι ύστερα μαραίνονται, σαν τον έρωτα που γεννιέται και πεθαίνει.

Είναι αυτοί οι άνθρωποι, τα νεκρά άνθη, που δεν τους άγγιξε η άνοιξη,
που ήρθε άξαφνα κι απροειδοποιειτα
να βιάσει το χειμωνιάτικο πένθος.
και ξέρεις τι είναι, σύντροφε, εκεί που είσαι ένα με τον γκρίζο ουρανο,
να σ εγκαταλείπει κι ο μαναδικός φίλος
λάμμοντας απροσδόκητα;;

Κι αυτές οι βροχές στην μέση της άνοιξης τι παριστάνουν,αδερφέ μου;
έρχονται να σου θυμισουν την βροχή που κυλάει ανελέητα απ΄τ α μάτια κάτι βράδια θολά
ή μήπως παίζουν με τις αντοχές μας;

ανοιξη... χρώμα, η φύση που γεννιέται...
Εμείς που γερνούμε ή γέρνουμε ή μήπως ξανανιώνουν μερικοί;;;

αααα κι η κάθε άνοιξη κρύβει έναν θάνατο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου