Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010

Προβληματισμός...


Μέσα σ αυτές τις διαδικτυακές ίνες σκοτώνουμε την μοναξιά μας...

ή μάλλον την πληγώνουμε την μοναξιά μας..

γιατί αυτή ποτέ δεν μπορεί να πεθάνει...


Μέσα σ αυτο το μαύτο κουτί ανακαλύπτουμε στίχους,

όμορφα ονόματα

και

Ανθρώπους...


μουσικές... όνειρα... πρότυπα... ειδήσεις,

πολιτικές ιδεολογίες, βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν... κι ένα σωρό..



αυτές οι ηλίθιες διαδικτυακές ίνες είναι κάτι σαν παράθυρα σ΄ ένα ηλεκτρονικό κόσμο...

κι ύστερα, ξέρεις, φοβάμαι μήπως μένουμε μονάχα μέσα σ αυτόν...


φοβάμαι το διαδικτυακό μας εγώ...

Φοβάμαι την μοναξιά που μπαίνει απο παντού...

Φοβάμαι...

Φαβάμαι την απομόνωση των αθρώπων...

αυτό το θαύμα της επικοινωνίας που χάνεται κι αλλοτροιώνεται καθημερινά...


Κι έιναι ώρες που κάθομαι με την παρέα και αναρωτιέμαι<< τι κάνω μ αυτούς??? αφου είμαι μόνη... >>


κι είμαι σαν τον Ιωάννου..."ολομόναχη ξένη πεντάξενη..."

κι είμαι πιο μόνη κι απο μένα...


τρομάζω...



Ολοι κοιτούν με δυσπιστία τον δίπλα τους...


Πότε θα μάθουμε επιτέλους να συμβιώνουμε στον πραγματικό κόσμο???


Διαδικτυακές κουβέντες... Υπέροχες δεν μπορώ να πω...

μα την φωτιά στα μάτια σου μέσα απο το κουτί δεν μπόρεσα ποτέ να την δω....

μόνο να την φανταστώ...


Ανθρωπε, μην τρομάζεις που σου δίνω πολλά...


Μα γιατί οι άνθρωποι παντα φεύγουν όταν τους δίνεις την ψυχή σου???


Γιατί να είναι τόσο τρομαχτίκος ο κόσμος μου???


Εχει πολύ κόκκινο μάλλον....


Ποίός θα μπορέσει να σηκώσει όλο το κόκκινο στους ώμους του???


κι εσύ, που με τρόμαζες...


μας κλεβουν τ αυριο

μας κλεβουν και το βλέμμα

κι εσύ φρικάρεις που σου λέω σ αγαπώ...


κι όλο αυτό το εσύ... δεν έχει συγκεκριμένα μάτια...

είναι για όλους τους γύρω μου ανθρώπους...

6 σχόλια:

  1. ...xarmolipi
    xm...
    den xerw ti na sou pw...pragmatika einai apo ta pio ousiastiko pragmata pou exo divasei apo otan arxisa na blekomai me to internet kai ta blogs...
    ...isos gi auo den xero ti na po...
    ...kathomai psilo sastismenos brosta stis diadiktiakes mou ines...
    ti na pw...pote den imoun anthropos tou internet kai tou ipologisti...omos me to blog boro na po oti exo ena meso na ekfrazomai na gineta kouveda,dialogos...xereis...
    alla to blog,to net,i texnolgia ftanoun mexri ekei...
    kai emena den mou ftanei auto...thelow na dw ti spitha sta matia tou allou opos les ki esi...
    den mou einai arketos autos o kosmos gi auto kai den tha xatho mesa stin aperadosini tou...
    ti spitha sta matia...
    i psixi twn anthropwn prepei na einai i ousia mas kai i diki mas psixi vevea...pou an den ti xarizoume an den tn mirazomaste(xoris na ti xaramioume an einai dinaton) nomizw pos kanoume lathos...
    auta apo mena...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. νΑι οι ανθρωποι τρομαζουν οταν τους αγαπαμε με την καρδια μας... Φοβουνται και απομακρυνονται... Γιατι λοιπον η δυναμη της αγαπης τους φαινεται απιθανη και τρομακτικη;;
    Πραγματι οπως λεει ο δημητρης , το μπλοκ ειναι τροπος εκφρασης, μα και γω ξερεις ποσες φορες θελησα να δω τα ματια εκεινων που με τοση λαχταρα μου γραφουν μερικες φορες;; Ποσο θα ηθελα να ακουσω τον τονο της φωνης τους;;

    Δινε την αγαπη σου, μα δειξτην με μετρο... Δε συμφωνω καθολου με αυτο, βεβαια :/ Οξυμωρο ε??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω, πως για νην χαθούμε μέσα σ αυτόν τον κόσμο του υπολογιστή πρέπει να έχουμε αντοχές και να ξέρουμε να θέτουμε όρια στην τεχνολογία..
    Μόνο που καμιά φορά νομίζουμε πως δεν είμαστε χαμένοι, αλλά είμαστε.Δε ξέρω. Αυτό είναι το τρομακτικό, γιατί όταν βλέπεις μια άσχημη κατάσταση την διορθώνεις. αν όχι όμως, μένεις σ ένα τέλμα...
    Συμφωνώ και με τους δυό σας, σίγουρα τα blogs είναι τρόπος έκφρασης και σίγουρα είναι παράθυρο στον κόσμο.. σ έναν άλλον κόσμο όμως, που δεν είναι απαραίτητα κακός ή εχθρικός.


    Ειρήνη, ούτε κι εγώ δεν συμφωνώ μ αυτό...
    τι θα πει μέτρο?
    Την αγάπη μας πρέπει να την δείχνουμε πάντα, κάθε μέρα, κάθε λεπτό, όποτε την νιώθουμε..
    ΔΕεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι δεν το κάνουμε αυτό!!! ( δεν ανήκω κι εγώ στους ιδιαίτερα εκδηλωτικούς ανθρώπους..., μα είναι λάθος. προσπαθώ να το αλλάξω)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Υ. Γ

    Η κουβέντα μας μου θυμισε το βιβλίο του Λέο Μπουσκαλια " Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις..."

    Είναι ένα δίδαγμα αγάπης και ζωής αυτό...
    Δεν έχω πρόχειρο στο pc κανένα απόσμασμα να σας παραθέσω, δυστυχώς.

    ομως, αν δεν το έχετε διαβάσει νομίζω πως θα αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε λιγο χρόνο για να το διαβάσετε!

    αυτά !!!

    όμορφη κυριακή ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. To εχω διαβασει οχι μια φορα μονο... 3-4..

    "Δεν μπορω να ειμαι ευτυχισμενη οταν αλλαζω..
    Μονο κ μονο για να ικανοποιησω τον εγωισμο σου.
    Ουτε μπορω να νιωσω ηρεμη οταν με κριτικαρεις που δε σκεφτομαι σαν εσενα.
    Ή που δε βλεπω οπως εσυ.
    Με φωναζεις επαναστατρια.
    Κ ομως καθε φορα που απερριψα τα πιστευω σου
    Εσυ επαναστατησες εναντια στα δικα μου.
    Δεν προσπαθω να διαμορφωσω το μυαλο σου,
    Ξερω πως ειναι δυσκολο να εισαι απλα ΕΣΥ.
    Κ δεν μπορω να σου επιτρεψω να υπαγορευσεις τι θα ειμαι-
    Γιατι βαζω ολη μου την προσοχη να ειμαι ΕΓΩ"

    Απο τα αγαπημενα μου αποσπασματα του βιβλιου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. όντως είναι πολύ όμορφο απόσπασμα! ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή