Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010




Σε βλέπω, μικρέ, τον τελευταίο καιρό...
τρέχεις... Ολό τρέχεις... Ολο και πιο μακριά...
Δε ξέρεις που πας...
Γελάς με τους φίλους σου...
Ναυριάζεις...
"χαίρεσαι"
"είσαι ευτυχισμένος"
βγαίνεις...
πίνεις...
χορεύεις.
τραγουδάς.
καπνίζεις.
Γελάς, γελάς, γελάς...
Είσαι ανεξάρτητος.
Εισαι ΜΟΝΟΣ.
πιο μόνος απο ποτέ.
Δεν έχεις κανέναν να σε στηρίξει..
Μα πού να πήγαν όλοι?
Οι άνθρωποι, μικρέ, στο είχα πει... μ ένα τραγούδι...
Οι άνθρωποι, μικρέ, είναι πουλιά, σαν ξημερώσει πάντα μακριά πετάνε
κι ερχονται ίσως να σε δούν κάποια βραδυά αν έχουν σπάσει τα φτερά τους ή αν πεινάνε..

Αφού το ξέρεις...

εν τω μεταξύ σε βλέπω να γελάς...
Να δείχνεις ευτυχισμένος. ..
Μα κανείς δεν έχει προσέξει το βλέμμα σου..
κοιτάζουν και δεν βλέπουν...
Βαριούνται.
Αδιαφορούν.
μα... " οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλι της χίμαιρας..."


κι είσαι πάλι μόνος...

Πάλι μόνος...

"πάλι ξένος, πάλι κυνηγημένος... είσαι χρόνια τυφλός..."

2 σχόλια:

  1. Γεια σου, Χαρμολύπη,
    Έφυγα από τον Ιωάννου και τη μαυροφορεμένη πρόσφυγα κι ήρθα εδώ και συνάντησα τις σκέψεις σου ( μια προηγούμενη ανάρτησή σου) πάνω στα ίδια πράγματα. Χαίρομαι που σκέφτεσαι έτσι. Ανθρώπινα. Απλά. Φυσικά. Ανεπηρέαστη από τα εγκλωβισμένα στην ακρισία νεοελληνικά στερεότυπα.

    Καλή βδομάδα, όνειρα, χαμόγελα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πάνω απ' όλα είμαστε άνθρωποι...

    "ΣΗμασία έχει να παραμένεις άνθρωπος..."

    ελπίζω πως...
    " θα 'ρθει καιρός που θ' αλλάξουν τα πράγματα..."

    Καλη εβδομάδα ~ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή